คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อน ตอนที่ 11

ตอน 11

ตอนที่เข้าศูนย์ฝึกอบรมเป็นอย่างไร ตอนจบการอบรมก็เป็นอย่างนั้น นาฮยอนกับโบกยูมารอรับเหมือนเคย แม้จะเป็นเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ แต่ซูยอนก็กล่าวอำลาเพื่อนร่วมรุ่นที่ผูกพันกันอย่างลึกซึ้งแล้ววิ่งไปหาเพื่อนๆ ของเธอ

“ยุนซูยอน ลำบากแย่เลยนะ”

นาฮยอนที่ลงมาจากรถอ้าแขนทั้งสองข้างสวมกอดเธอ ส่วนโบกยูก็มองดูทั้งคู่ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

“เหนื่อยเปล่าๆ ทำไมต้องถ่อมาถึงนี่ด้วย นั่งรถบัสกลับไปเองก็ได้แท้ๆ”

“มีรถอยู่แล้วจะไปนั่งรถบัสทำไมเล่า รีบขึ้นมาเถอะ แค่นี้ก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว ขากลับก็นอนพักเอาแรงสักหน่อย ข่าวลือเรื่องค่ายฝึกอบรมพนักงานใหม่ของพวกเราเคี่ยวยังกับอะไรดีแกก็รู้นี่”

“ขอบใจนะ”

ขณะที่บอกขอบคุณนาฮยอนและกำลังจะยกกระเป๋าเดินทางที่ถือออกมาใส่ท้ายรถ โบกยูก็รีบวิ่งเข้ามาแย่งกระเป๋าไปจากมือเธอ

“ของหนักขนาดนี้เธอจะยกเองทำไม ปล่อยให้ฉันจัดการสิ”

“ไม่เป็นไร ไม่ได้หนักขนาดนั้นสักหน่อย”

“ไม่หนักที่ไหนกันล่ะ รีบขึ้นรถไปเลย เดี๋ยวฉันยกเก็บที่ท้ายรถให้เอง”

“ขอบใจนะโบกยู”

“เรื่องแค่นี้จะมาขอบอกขอบใจอะไร”

โบกยูบ่นอุบอิบพลางยกสัมภาระขึ้นท้ายรถ ส่วนซูยอนก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะหลัง ตอนที่ก้าวออกจากศูนย์ฝึกอบรมยังไม่ทันรู้ตัวว่าล้า แต่พอได้ขึ้นมานั่งบนรถ เรี่ยวแรงทั่วทั้งร่างก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

“เริ่มทำงานวันไหนเหรอ”

“อีกสองสัปดาห์น่ะ”

“แต่ก็ยังดีนะที่ไม่ต้องเริ่มงานทันที”

“อืม”

นาฮยอนที่หันกลับมาถามไถ่เธอสารพัดเรื่องเปิดเพลงคลอเบาๆ ซูยอนฟังดนตรีอันแผ่วหวานพลางนึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในศูนย์ฝึกอบรม ถึงจะเหน็ดเหนื่อย ทว่าก็เป็นโอกาสที่ดี การได้ใช้ชีวิตร่วมกับคนที่สอบติดบริษัทเดียวกันและมีเป้าหมายเดียวกันทำให้รู้สึกผูกพันและเป็นพวกเดียวกันอย่างลึกซึ้ง

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอแทบไม่เคยสัมผัสความรู้สึกเช่นนี้กับคนแปลกหน้ามาก่อน ซูยอนคิดว่าความทรงจำดีๆ ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาคงจะตราตรึงอยู่ในใจไปอีกนานแสนนาน ร่างกายเหนื่อยล้าทว่ากลับเป็นความอ่อนเพลียที่น่ารื่นรมย์

“จริงสิ ฉันเจอพี่ชายแกด้วยนะ”

“เจอใครนะ พี่ชายฉันเหรอ”

ซูยอนเผลอหลุดยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงพี่ชายของนาฮยอนผู้โดดเด่นและเป็นที่นิยมที่สุดตลอดช่วงเวลาในศูนย์ฝึกอบรม เห็นว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องกันใช่ไหมนะ กรรมการผู้จัดการรยูอูซอกเอาแต่คุยโวโอ้อวดตัวเองจนน้ำลายแตกฟอง ตรงกันข้ามกับหัวหน้าทีมรยูอีแทที่เงียบขรึมและสุขุมกว่ามาก

ต่อให้ไม่เอ่ยปากพูดอะไรมากมาย สายตาของผู้คนก็มองเห็นตรงกันอยู่ดี เพราะคนที่ได้รับความนิยมสูงสุดในหมู่พนักงานใหม่ก็คือหัวหน้าทีมรยูอีแท

คงได้รับความไว้วางใจจากบริษัทมากเป็นพิเศษ รอบกายเขาจึงเนืองแน่นไปด้วยผู้คนอยู่เสมอ ชายคนที่เธอพบเพียงครู่สั้นๆ หลังการสัมภาษณ์จบลง กับชายที่ยืนสง่าผ่าเผยอยู่บนเวทีดูแตกต่างกันราวกับคนละคน จนรยูอีแทที่เห็นในศูนย์ฝึกอบรมดูเหมือนคนที่อยู่คนละชนชั้นและห่างไกลจากตัวเธอเหลือเกิน

ไม่เพียงแค่นั้น เธอยังตระหนักได้อีกครั้งว่านาฮยอนเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่บนรถคันเดียวกันนี้ก็เป็นคนละระดับกับเธอเช่นกัน เพื่อนที่คิดว่าสนิทสนมไร้ช่องว่างกลับเป็นคนที่อาศัยอยู่ในโลกคนละใบ

การรู้สึกแปลกแยกจนไม่อาจกลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกันได้แม้จะสนิทกันเพียงใด คงเป็นเพราะเธอตระหนักถึงความจริงอันเย็นชาได้ตั้งนานแล้ว ซูยอนปัดความคิดอันขมขื่นทิ้งไปแล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสดใส

“อื้อ พี่ชายแกนั่นแหละ ฮอตมากในหมู่พนักงานใหม่เลยนะ”

“มีช่วงไหนที่ไม่เป็นแบบนั้นบ้างล่ะ แกจำตอนพวกเราอยู่ ม.ต้น ไม่ได้เหรอ พอนึกถึงเรื่องที่ฉันต้องมารับมือกับพวกผู้หญิงเพราะหมอนั่นแล้วล่ะก็ อึ๋ยยย ทุกคนไม่รู้อะไรเลยชอบแค่หน้าตาหล่อๆ ของหมอนั่นนั่นแหละ ลองมารู้นิสัยจริงดูสิ เฮ้อ เพราะเป็นพี่ชายตัวเองฉันถึงไม่อยากเล่าอะไรมากหรอกนะ แต่คนเราน่ะดูแค่ภายนอกไม่ได้จริงๆ จำไว้ให้ดีเลยนะยุนซูยอน”

“แต่พี่เขาดูเท่มากจริงๆ นี่นา”

“บอกว่าไม่ใช่ไงเล่า!”

นาฮยอนที่นั่งเบาะหน้าขึ้นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์คล้ายไม่ชอบใจคำชมของเธอ พลางทำหน้าขยะแขยงราวกับจะปฏิเสธคำพูดนั้น และเริ่มขุดเอาข้อเสียของรยูอีแทขึ้นมาประจาน

“ทั้งหัวแข็ง ดื้อรั้น แถมยังชอบเก๊กขี้อวดจะตายไป ถ้าไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ฉันคงพุ่งชนเปิดศึกไปตั้งนานแล้ว”

“ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ก็ญาติดีกันไว้เถอะน่า ดูเป็นคนดีออก จะมาคอยเกลียดแล้วคอยหลบหน้าเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้วนี่”

“คนดีเหรอ คนดียยย์เนี่ยนะ วันก่อนที่ดื่มกันที่บ้านฉัน แกกลับไปก่อนเลยไม่รู้ว่าหมอนั่นไล่ต้อนบี้ฉันกับโบกยูจนแทบแบนติดดินขนาดไหน รู้บ้างไหมเนี่ย”

มีเรื่องแบบนั้นด้วยหรือ

กลัวว่าจะไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเข้า อีกทั้งแม่ฮยอนจูยังส่งข้อความมาบอกว่าถ้าตื่นแล้วก็ให้รีบกลับบ้าน ซูยอนจึงรีบร้อนออกจากบ้านของนาฮยอนทันทีที่ลืมตาตื่น

ความทรงจำของเธอมีเพียงความหนาวเหน็บขณะยืนรอรถบัสรอบเช้ามืด และอาการแสบท้องพะอืดพะอมเพราะยังไม่สร่างเมาจากการดื่มกับเพื่อนๆ เท่านั้น

แต่รยูอีแทก็อยู่ที่นั่นด้วยงั้นเหรอ ทั้งที่มีโอกาสได้เจอแท้ๆ แต่กลับคลาดกัน ความรู้สึกเสียดายแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างประหลาด

ทว่าชั่วพริบตาถัดมา ซูยอนก็ต้องสะดุ้งตกใจกับตัวเอง เสียดายงั้นเหรอ ทำไมฉันต้องเสียดายด้วย เขาเป็นแค่พี่ชายของเพื่อน และเป็นเพียงคนที่ทักทายกันสั้นๆ หลังสัมภาษณ์เสร็จเท่านั้น

ยิ่งในศูนย์ฝึกอบรม เขายังไม่แม้แต่จะปรายตามองหรือทำเป็นรู้จักเธอด้วยซ้ำ เขาคือผู้บริหารระดับสูง ส่วนเธอเป็นเพียงหนึ่งในผู้ผ่านการคัดเลือกจำนวนมากที่มารับการฝึกอบรมเท่านั้น

“ซูยอน ต่อไปถ้าเจอพี่ชายฉันที่บริษัท แกล้งทำเป็นไม่รู้จักไปเลยจะดีกว่านะ ขืนรู้ว่าเป็นเพื่อนฉัน เขาอาจจะยิ่งทำตัวเย็นชาใส่แกก็ได้”

“ฉันจะไปทำเป็นรู้จักทำไมกันล่ะ ไม่ว่าจะตอนมัธยมต้นหรือตอนนี้ ฉันก็อึดอัดกับพี่ชายแกทั้งนั้นแหละ”

“จริงด้วย ซูยอนแกไม่ชอบพี่ชายฉันนี่นา แต่ก็อย่าเกลียดนักเลย ใครจะไปรู้ล่ะ ไม่แน่อาจจะได้ไปอยู่ทีมเดียวกับพี่ชายฉันที่แกไม่ชอบก็ได้นะ”

เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน เท่าที่ได้ยินพวกรุ่นพี่ในศูนย์ฝึกอบรมบอกมา ส่วนใหญ่มักจะได้บรรจุลงทีมที่ตัวเองต้องการทั้งนั้น

“ไม่มีทางหรอก ฉันสมัครทีมการตลาดไปนี่นา แล้วได้ยินมาว่าพี่ชายแกเป็นหัวหน้าทีมวางแผนกลยุทธ์ ไม่มีทางได้เจอกันหรอก”

“ถึงอย่างนั้นอะไรก็เกิดขึ้นได้นี่ ถ้าเกิดได้อยู่ทีมเดียวกันขึ้นมาจริงๆ ก็บอกฉันนะ เดี๋ยวฉันไปบอกพ่อให้ช่วยย้ายทีมให้”

“เหลวไหลน่า”

ซูยอนเอนหลังพิงเบาะพลางหัวเราะให้กับคำพูดของนาฮยอน ในเครืออิลซองที่ใหญ่โตขนาดนั้น เธอจะมีเหตุผลอะไรให้ต้องเจอหัวหน้าทีมรยูอีแทอีก และต่อให้ได้อยู่ทีมเดียวกันจริงๆ เธอก็ไม่มีทางยืมมือพ่อของนาฮยอนเพื่อขอย้ายทีมเด็ดขาด

อย่างที่นาฮยอนบอก หัวหน้าทีมรยูอีแทอาจจะมีเดินสวนกันบ้าง แต่คงมีแค่นั้นแหละ เธอยิ้มบางๆ ขณะนึกถึงดาจองที่สมัครเข้าทีมวางแผนกลยุทธ์เพราะอยากอยู่ทีมเดียวกับหัวหน้าทีมรยูอีแท

“ไม่ว่าจะยังไงฉันก็ต้องงาบเขามาให้ได้”

เธอหวังจากใจจริงให้ความฝันของดาจองที่กำหมัดแน่นแล้วป่าวร้องเรื่องความรักในที่ทำงานอย่างมุ่งมั่นกลายเป็นจริง ดาจองเองก็สอบติดสำนักงานใหญ่ ทั้งสองเกี่ยวก้อยสัญญากันแล้วว่าจะนัดเจอกันทันทีที่เริ่มไปทำงาน พอนึกดูแล้ว ในเวลาเพียงไม่กี่วันเธอก็ได้รู้จักผู้คนมากมาย

“ได้งานแล้วนี่ ซูยอน ถึงเวลาต้องมีความรักแล้วนะ ให้ฉันแนะนำให้ไหม มีรุ่นพี่คนหนึ่งเพิ่งกลับมาจากอเมริกา ฉันเอารูปแกให้เขาดูแล้ว เขาบอกว่าถูกใจมากเลยนะ เขาบอกว่าอยากเจอแก เพราะงั้นแค่นัดวันมาก็พอ เจ๊คนนี้จะรับผิดชอบเรื่องความรักของแกเอง”

“ความรักอะไรกัน ไว้ทีหลังเถอะ”

“ทีหลังเมื่อไหร่กันล่ะเนี่ยยยย”

นาฮยอนที่บอกว่าช่วงเวลาที่คบกับโบกยูอยู่นี้คือช่วงที่มีความสุขที่สุดในชีวิต มักจะหาเรื่องยัดเยียดผู้ชายให้เธอทุกครั้งที่มีโอกาส เพราะอยากให้เธอมีความสุขบ้าง

ผู้ชาย ความรัก

คำว่าผู้ชายและความรักที่ทำให้นาฮยอนมีความสุขนั้น เป็นคำที่ซูยอนเกลียดเข้าไส้ ความรักที่ไม่รับผิดชอบนั้นไร้จิตสำนึกและสร้างความทุกข์ให้คนอื่นมากแค่ไหน เธอรู้ซึ้งเป็นอย่างดี เธอจึงอยากเห็นด้วยตาตัวเองให้ชัดเจน

จุดจบของผู้ชายที่ทอดทิ้งผู้หญิงที่กำลังอุ้มท้องลูกของตัวเอง แล้วขายตัวเองเพื่อความทะเยอทะยาน คนที่กำลังก้าวหน้าอย่างรุ่งโรจน์คนนั้นมีความสุขจริงหรือ หากมีโอกาสเธอก็อยากจะถามเหลือเกินว่าเขาไม่เสียใจกับการตัดสินใจของตัวเองบ้างเลยหรือ

“ตัวผมเองก็เริ่มต้นจากการเป็นพนักงานระดับล่างของอิลซองเหมือนกับทุกท่าน จนกระทั่งก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ขอเป็นกำลังใจให้ความฝันของทุกคนที่มีพลังแห่งความเยาว์วัยที่พร้อมจะทำทุกสิ่งและกล้าเผชิญหน้ากับทุกความท้าทายครับ”

ชายผู้ยืนอยู่บนเวทีและบอกเล่าประสบการณ์ของตนที่สร้างตำนานจากพนักงานระดับล่างขึ้นมาได้นั้น เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและดูเป็นคนที่ประสบความสำเร็จ

มองมุมไหนก็ดูไม่ใช่ผู้ชายต่ำช้าเลยสักนิด ชายคนที่ยืนอยู่ข้างรยูอีแทซึ่งเป็นคนเลี้ยงรถอาหารและรถกาแฟให้ว่าที่พนักงานใหม่พร้อมกับตบไหล่อีกฝ่ายอย่างสนิทสนมนั้น เธอเคยจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาจับขั้วหัวใจ

เธอเลือกอิลซองก็เพราะคนคนนั้น

ตอนนี้เพิ่งจะก้าวเข้าไปใกล้คนคนนั้นได้เพียงก้าวเดียวเท่านั้น จากนี้ไปต่างหากคือจุดเริ่มต้น

◆ ◆ ◆

หลังจากกลับมาถึงบ้านอย่างสบายใจด้วยความช่วยเหลือของนาฮยอนและโบกยู ทันทีที่จัดของเสร็จเธอก็ผล็อยหลับไป พอตื่นขึ้นมาอีกทีท้องฟ้าข้างนอกก็มืดสนิทแล้ว เมื่อลุกจากเตียงแล้วเปิดประตูออกไป ก็เห็นฮยอนจูกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหารในครัว

“แม่คะ”

ทันทีที่เธอเรียก ฮยอนจูก็หันกลับมามอง ฮยอนจูที่อายุยังไม่ถึงห้าสิบปีนั้นหน้าเด็กและสะสวยจนถึงขั้นมีคนเชื่อหากบอกว่าเป็นพี่สาวของเธอ

แม่ของเธอที่ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเป็นผู้หญิงที่มีลูกสาวอายุยี่สิบห้าปีแล้ว ซูยอนเดินเข้าไปหาฮยอนจูแล้ววาดแขนกอดเอวเอาไว้ ก่อนจะซบหน้าถูไถกับแผ่นหลัง

“ลูกสาว กลับมาดีใช่ไหม”

“แน่นอนสิคะ กลับมาอย่างปลอดภัยเลย”

“เป็นไงบ้าง ดีไหม”

“ค่ะ ดีมากเลย”

เธอตอบด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ฮยอนจูรีบเช็ดมือที่เปียกแล้วหันกลับมามองหน้าซูยอน สายตาของฮยอนจูที่กวาดมองไปทั่วทุกจุดอย่างละเอียดนั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความรัก

“นอกจากบริษัทนั้นแล้ว ที่อื่นไม่ได้เลยหรือลูก”

“...ค่ะ”

ตั้งแต่แรกแล้วที่ฮยอนจูคอยห้ามไม่ให้เธอเข้าทำงานที่อิลซอง แม้แม่จะเคยถามเปรยๆ ว่าบริษัทอื่นที่มีสวัสดิการพนักงานดีกว่าที่นั่นเป็นอย่างไร แต่เธอรู้อยู่แก่ใจดี ว่าฮยอนจูเกลียดอิลซอง แม้แม่จะไม่เคยบอกว่าทำไมถึงไม่อยากให้เธอเข้าทำงานที่นั่น เธอก็เข้าใจดีอยู่แล้ว

“เอาเถอะ ทำไปก่อนแล้วค่อยย้ายงานก็ได้ ถ้าเป็นอิลซองก็ถือเป็นประวัติการทำงานที่ดีสำหรับลูกล่ะนะ”

“หนูจะทำไปจนถึงที่สุดค่ะ”

“ทำไมล่ะ เพราะเป็นบริษัทของบ้านนาฮยอนหรือไง”

“ค่ะ กะว่าจะใช้เส้นสายของนาฮยอนไต่เต้าขึ้นเป็นผู้บริหารหญิงให้ได้เลย”

“แบบนี้แม่ก็สบายไปด้วยน่ะสิ”

ฮยอนจูยิ้มรับมุกพูดเล่นของเธออย่างอารมณ์ดี สองแม่ลูกต่างหัวเราะออกมา ทว่าไม่มีใครเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจ มีเพียงรอยยิ้มที่ส่งให้กันพร้อมกับคำพูดมากมายที่เก็บซ่อนไว้ข้างในเท่านั้น

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อนจบตอน 11
อ่านตอน 12 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 10กลับหน้าเรื่อง
ตอน 10ตอน 12