คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อน ตอนที่ 12

ตอน 12

ซูยอนเดินออกจากห้างสรรพสินค้าพร้อมกับแม่ แม้ตอนที่ได้ยินข่าวว่าเธอสอบติดเครืออิลซองสีหน้าของฮยอนจูจะดูเคร่งเครียดไป แต่เธอก็รบเร้าบอกว่าอยากซื้อเสื้อผ้าให้ลูกสาวใส่ไปทำงานวันแรก จึงพากันออกมาข้างนอกแบบนี้

หลังจากออกจากศูนย์ฝึกอบรม ซูยอนได้พูดคุยเปิดอกกับฮยอนจูอย่างจริงจัง ตอนนี้เธอได้งานทำแล้ว และไม่อยากให้ฮยอนจูต้องมาทนลำบากอยู่ในโซลที่ไม่มีญาติมิตรคนรู้จักอีก

เธอจึงแนะนำให้แม่ย้ายไปอยู่พยองแท็กที่ลุงอาศัยอยู่ ฮยอนจูคิดทบทวนอยู่นานก่อนจะตัดสินใจไปพยองแท็ก เธอบอกว่าความจริงอยากไปตั้งนานแล้ว แต่เพราะห่วงซูยอนจึงจากไปไม่ได้เสียที

บางทีอาจเป็นเพราะเหตุนี้ ฮยอนจูจึงร้อนใจอยากทำทุกอย่างให้เธอระหว่างที่ยังอยู่ในโซล และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทั้งสองคนมาเดินห้างสรรพสินค้าด้วยกัน

ซูยอนที่ขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นราคาเสื้อผ้าอันแพงลิบ เหลือบไปเห็นป้ายลดราคาที่ติดอยู่ตรงราวแขวนเสื้อผ้าพอดี

“ตรงนั้นลดราคาอยู่ด้วยค่ะ”

“ช่างมันเถอะ อย่าไปเอาของลดราคาเลย ซื้อของดีๆ ไปเลยดีกว่า ไปดูตรงโน้นกัน”

ฮยอนจูดึงตัวเธอที่กำลังด้อมๆ มองๆ อยู่แถวแบรนด์ราคาค่อนข้างย่อมเยาในห้างให้เดินไปยังอีกฝั่ง ซูยอนรู้ซึ้งถึงหัวอกของฮยอนจูดีว่าอยากให้เธอได้ใส่แต่ของดีๆ สวยๆ แต่การเป็นฝ่ายรับอยู่คนเดียวทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้งในใจ และเธอก็ไม่อยากให้ฮยอนจูจับความรู้สึกนั้นได้เลย

“ลูกสาวแม่โตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ”

“หนูไม่ได้แค่โตขึ้นอย่างเดียวนะคะ สังขารเริ่มร่วงโรยแล้วด้วยซ้ำ”

“ยัยเด็กคนนี้นี่ ช่างพูดช่างเจรจาจริงเชียว”

ฮยอนจูปรายตามองค้อนพลางตีไหล่เธอเบาๆ กับมุกหยอกเย้าของลูกสาว สองแม่ลูกที่ดูอายุไม่ต่างกันเท่าไหร่นักเดินวนไปวนมาในห้างสรรพสินค้าอยู่หลายรอบจนในที่สุดก็ได้ชุดสูททำงานมาหนึ่งชุด

“จะใส่กลับเลยน่ะค่ะ รบกวนช่วยตัดป้ายราคาออกให้หน่อยได้ไหมคะ”

“ถ้าตัดป้ายออกแล้วจะไม่สามารถเปลี่ยนหรือคืนสินค้าได้นะคะ ไม่ทราบว่าสะดวกไหมคะ”

“ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ ซูยอน เหมาะกับลูกมากจริงๆ เลยนะ”

เดิมทีเธอตั้งใจจะเลือกชุดสูททำงานเรียบๆ ทว่าฮยอนจูกลับบอกว่าชุดสูทสองชิ้นโทนสีขาวสว่างชุดนี้ดูสวยกว่า แม้ราคาจะทำเอาเบิกตากว้าง แต่ฮยอนจูก็ไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะเปิดกระเป๋าสตางค์จ่าย

ฮยอนจูมองซูยอนในชุดใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูเหมือนแม่จะถูกใจชุดนี้มากถึงขนาดบอกว่าไม่ต้องเปลี่ยนกลับแล้วให้ใส่กลับไปทั้งอย่างนี้เลย ซูยอนรับถุงกระดาษที่ใส่เสื้อผ้าชุดเดิมจากพนักงานมาถือไว้ แล้วควงแขนฮยอนจูเตรียมจะเดินออกจากห้าง ทว่าฮยอนจูที่กำลังแย้มยิ้มสดใสพลันหยุดชะงักฝีเท้าลง เธอทอดสายตามองไปยังที่แห่งหนึ่งก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาและแข็งทื่อ

“แม่ มีอะไรเหรอคะ”

แม้เธอจะเอ่ยถาม ฮยอนจูก็ยังคงเอาแต่จ้องมองใครคนหนึ่งโดยไม่ยอมพูดจา ซูยอนจึงมองตามไปในทิศทางเดียวกัน หญิงวัยกลางคนที่ดูมีอายุมากกว่าฮยอนจูกำลังเดินเข้าไปในร้านแบรนด์เนมพร้อมกับหญิงสาวที่ดูน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ

พวกเขาไม่ต้องรอคิวเหมือนคนอื่นๆ แต่กลับมีพนักงานออกมารอต้อนรับและนำทางเข้าไปอย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน ชวนให้คิดว่าคงเป็นกลุ่มคนที่เรียกกันว่าลูกค้าระดับ VIP อะไรทำนองนั้น

“คนที่แม่รู้จักเหรอคะ”

“เหอะ แย่งผู้ชายคนอื่นไปแท้ๆ... นึกว่าจะโดนฟ้าผ่าตาย ที่ไหนได้กลับได้ใช้ชีวิตเป็นคุณนายอยู่อย่างนั้น”

ฮยอนจูพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินพลางมองไปยังร้านแบรนด์เนมที่ผู้หญิงเหล่านั้นเพิ่งเดินหายเข้าไป ในเสี้ยววินาทีนั้น ซูยอนก็เดาออกได้ทันทีว่าคนที่ฮยอนจูกำลังมองอยู่นั้นคือใคร

ภรรยาคนปัจจุบันของพ่อกับลูกสาวของเธอ

ซูยอนมองดูฮยอนจูที่ยืนนิ่งแข็งค้างราวกับรูปปั้นหินด้วยแววตาเลื่อนลอย แม้เธอจะเรียกอีกฝ่ายว่าแม่ แต่ความจริงแล้วเธอรู้มาตั้งนานแล้วว่าฮยอนจูคือน้าแท้ๆ ของเธอ ฮยอนจูยอมสละความสุข ไม่แต่งงาน และยอมทนลำบากตรากตรำเพียงเพื่อเลี้ยงดูเธอมาจนถึงตอนนี้ ทั้งที่ความจริงไม่มีเหตุผลอันใดเลยที่น้าจะต้องมารับภาระหน้าที่ในการเลี้ยงดูเธอ ซูยอนกล้ำกลืนอารมณ์ร้อนผ่าวที่ตีตื้นขึ้นมาในอกแล้วพยายามฝืนยิ้มออกมา

“ไปกันเถอะค่ะแม่ เดี๋ยวหนูเลี้ยงของอร่อยๆ เอง”

“อืม ไปกันเถอะ”

ฮยอนจูที่ไม่ได้รู้ระแคะระคายเลยสักนิดว่าเธอรู้ความจริงเข้าแล้ว ได้แต่ถอนหายใจยาวก่อนจะก้าวเท้าออกจากจุดที่เคยยืนนิ่ง ทั้งสองคนเดินออกจากห้างสรรพสินค้าไป โดยที่แม่ไม่รู้เลยว่ามีเปลวไฟแห่งความเคียดแค้นสายหนึ่งกำลังเริ่มปะทุขึ้นในใจของซูยอน

ซูยอนพาฮยอนจูไปยังร้านอาหารบรรยากาศดีที่นาฮยอนเคยพาเธอมา เธอเลือกนั่งตรงโต๊ะว่างพลางหวังให้แม่ลืมภาพผู้หญิงคนนั้นไปเสีย

“ร้านนี้อร่อยมากเลยนะคะ เคยมากับนาฮยอนแล้วอร่อยมากจนคิดไว้เลยว่าต้องพาแม่มาให้ได้ เป็นไงคะ บรรยากาศดีใช่ไหม”

เมื่อซูยอนลดเสียงลงแล้วเอ่ยถาม ฮยอนจูก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มกว้างราวกับว่าถูกใจสถานที่แห่งนี้ไม่น้อย

ร้านอาหารอิตาเลียนดั้งเดิมขนาดกะทัดรัดแห่งนี้มีลูกค้าเกือบเต็มทุกโต๊ะ ยกเว้นเพียงโต๊ะที่ติดป้ายจองไว้ บนจานอาหารที่จัดโต๊ะไว้มีผ้าลินินสีแดงสวมห่วงรัดวางอยู่ และตรงกลางโต๊ะก็มีแจกันดอกไม้ประดับไว้อย่างน่ารัก ภาพบรรยากาศเหล่านั้นคงจะดูสวยงามจนทำให้ฮยอนจูยิ้มแย้มออกมาไม่ขาดสาย แม้จะไม่ใช่เมนูพิเศษอะไรเลิศเลอ แต่ทั้งสองก็แบ่งกันทานทั้งพาสต้ารสเลิศ ออมเลต และนอกกี้กลิ่นเห็ดทรัฟเฟิลหอมกรุ่น

“แต่แม่ย้ายไปอยู่พยองแท็กแบบนี้จะดีจริงๆ เหรอ ถึงจะเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่การไปรบกวนนาฮยอนมันก็อดตะขิดตะขวงใจไม่ได้อยู่ดี แม่กลัวว่าลูกจะต้องคอยอยู่อย่างเกรงอกเกรงใจเขาน่ะสิ”

“หนูจะต้องไปเกรงใจทำไมล่ะคะ ถ้าต้องเป็นแบบนั้นหนูคงไม่บอกให้แม่ย้ายไปหรอก หนูแค่อยากให้แม่ได้ไปอยู่ใกล้ๆ ลุงมากกว่า พอหนูเริ่มไปทำงานก็คงจะยุ่งมาก แล้วแม่ก็จะต้องอยู่คนเดียวเหงาๆ อีก อยู่ที่นี่ก็ไม่มีญาติคนรู้จักสักคน แม่ย้ายไปนั่นแหละดีแล้วค่ะ ส่วนเรื่องที่รบกวนนาฮยอน เดี๋ยวหนูค่อยตั้งใจทำงานให้หนักขึ้นเพื่อตอบแทนเขาก็ได้”

“ถึงจะพูดน่ะมันง่าย แต่เอาเข้าจริงมันจะง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ อย่าทำแบบนั้นเลย...”

“เอ๊ะ?”

เป็นช่วงเวลาที่พวกเธอทานอาหารกันเกือบจะเสร็จพอดี สายตาของเธอเหลือบมองไปยังชายหญิงคู่หนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านอาหารตามสัญชาตญาณ และซูยอนก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อพบว่าเป็นคนที่เธอรู้จัก

ป้ายจองที่ตั้งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่างทำเลดีที่สุดถูกเก็บออกไป หญิงสาวที่พนักงานเพิ่งพาไปนั่งที่โต๊ะเหลือบมาเห็นเธอเข้าพอดีจึงทำหน้าตกใจก่อนจะลุกเดินตรงเข้ามาหา

“ซูยอน”

“อย่าบอกนะว่าหนูคนนั้นคือน้องนาฮยอนเหรอ ตายจริง เด็กนักเรียนใส่ชุดเครื่องแบบในวันนั้นโตเป็นสาวเต็มตัวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย”

ฮยอนจูทักทายนาฮยอนขึ้นมาก่อนเธอเสียอีก นาฮยอนเดินตรงมาที่โต๊ะแล้วเอ่ยทักทายฮยอนจูเป็นอันดับแรก

“คุณแม่ สบายดีไหมคะ”

“สบายดีจ้ะ นาฮยอนสวยขึ้นจนแม่จำแทบไม่ได้เลยนะเนี่ย เมื่อก่อนก็น่ารักอยู่แล้ว แต่ตอนนี้สวยจนต้องมองเหลียวหลังเลยล่ะ”

“จริงเหรอคะ คุณแม่เองก็ดูสาวขึ้นตั้งเยอะเลยค่ะ”

นาฮยอนกับฮยอนจูเอ่ยปากชมกันไปมา ซูยอนที่นั่งมองอยู่ข้างๆ จึงทำหน้าเอือมระอาพร้อมกับส่งเสียงห้ามปราม

“พอได้แล้วทั้งคู่เลย ทั้งเมื่อก่อนทั้งตอนนี้ก็หน้าตาเหมือนเดิมกันทั้งนั้น สวยขึ้นอะไร สาวขึ้นอะไรกัน”

“เรื่องจริงต่างหากเล่า!”

ทั้งสองคนพร้อมใจกันโวยใส่เธอราวกับนัดกันไว้ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

กาลครั้งหนึ่งฮยอนจูเคยเป็นกังวลว่าเธอจะเสียใจหากไปคบค้าสมาคมกับนาฮยอน นั่นก็เพราะระดับฐานะความเป็นอยู่ที่แตกต่างกันมากเกินไป ทว่าเธอกับนาฮยอนกลับยังคงรักษามิตรภาพที่แสนวิเศษอันหาที่เปรียบไม่ได้มาตั้งแต่สมัยมัธยมต้นจนถึงตอนนี้

“แต่คุณแม่กับซูยอนไม่เห็นจะเหมือนกันเลยสักนิด ถ้าซูยอนได้คุณแม่มาสักครึ่งหนึ่งก็คงดี...”

ในตอนที่ฮยอนจูกำลังยิ้มรับคำพูดหยอกล้อของนาฮยอน อีแทที่ก้าวเข้ามาในร้านอาหารพร้อมกับนาฮยอนก็เดินตรงมายังโต๊ะที่พวกเธอนั่งอยู่ ฮยอนจูมองอีแทที่ยืนอยู่ด้านหลังนาฮยอนอย่างพินิจพิจารณา ดูเหมือนเธอจะเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นคนที่นาฮยอนกำลังคบหาอยู่เพราะเดินเข้ามาด้วยกัน

“คุณแม่ของซูยอนใช่ไหมครับ”

“อุ๊ย รู้จักซูยอนของเราด้วยหรือคะ”

ใบหน้าหล่อเหลา ส่วนสูงที่โดดเด่น รูปร่างกำยำแข็งแรงในชุดสูทหรูหรา ทำให้อีแทดูเป็นคนที่พิเศษไม่ธรรมดาแม้กระทั่งในสายตาของผู้ใหญ่ แววตาของฮยอนจูเอ่อล้นไปด้วยความชื่นชมระคนเอ็นดูเขาอย่างปิดไม่มิด

“สวัสดีครับ ผมชื่อรยูอีแท เป็นพี่ชายของนาฮยอนครับ”

“อ้าว เป็นพี่ชายน้องนาฮยอนนี่เองหรือคะ”

ฮยอนจูละสายตาไปจากใบหน้าของอีแทไม่ได้เลย และไม่ใช่เพียงแค่ฮยอนจูคนเดียวเท่านั้น ผู้หญิงทุกคนที่นั่งอยู่ในร้านอาหารนี้ หากได้เหลือบมองอีแทสักครั้งก็คงต้องอุทานด้วยความทึ่งกันทั้งนั้น

แต่ไม่ใช่สำหรับซูยอน นับตั้งแต่วินาทีที่เขาเดินเข้ามาทักทายฮยอนจู เธอก็รู้สึกอึดอัดใจจนทนแทบไม่ไหว แถมยังไม่สบอารมณ์ฮยอนจูที่คอยแต่จะชวนเขาคุย ทั้งที่ควรจะแค่ทักทายพอเป็นพิธีแล้วปล่อยให้เขาไปได้แล้ว

“นาฮยอน รีบไปทานข้าวเถอะจ้ะ พวกเราทานเสร็จแล้วกำลังจะออกไปพอดี”

“เหรอคะ งั้นไว้พบกันใหม่นะคะคุณแม่ ซูยอน เดี๋ยวฉันโทรหานะ”

นาฮยอนเดินกลับไป อีแทค้อมศีรษะลาฮยอนจูอย่างสุภาพก่อนจะหันมามองเธอ ซูยอนเพียงแค่ก้มหน้ารับสั้นๆ แล้วหันหน้าหนีอย่างเย็นชา ดูเหมือนฮยอนจูจะทันสังเกตเห็นท่าทางนั้นจึงหรี่ตาลงมอง

“ทำตัวไม่น่ารักเลยนะ”

“หนูทำอะไรคะ”

“พี่ชายนาฮยอนเขาก็อยู่ตรงนั้นแต่ไม่ยอมทักทายดีๆ แม่ล่ะอายจนหน้าชาไปหมดแล้ว ไปทำแบบนั้นใส่พี่ชายเพื่อนทำไมกัน”

“ไม่ใช่เพื่อนสักหน่อย แค่พี่ชายเพื่อนเองนี่คะ จะไปทักทายทำไมให้แปลก”

ความในใจพลั้งปากหลุดออกไป ฮยอนจูจึงตวัดตามองดุใส่ทันที ซูยอนหยิบใบเสร็จที่พนักงานวางทิ้งไว้แล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง

“เดินไปทักทายเขาดีๆ เสียไป เดี๋ยวแม่ออกไปรอด้านนอกก่อน”

ฮยอนจูดึงใบเสร็จจากมือเธอแล้วเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์คิดเงิน ทักทายไปแล้วแท้ๆ ยังจะให้ไปทักทายอะไรอีก ซูยอนยื่นปากออกมาครึ่งหนึ่งก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะที่นาฮยอนนั่งอยู่

อีแทเป็นฝ่ายสังเกตเห็นเธอก่อนนาฮยอนที่กำลังคุยเล่นหลังจากสั่งอาหารเสร็จเสียอีก รอยยิ้มละมุนละไมที่ประดับบนใบหน้าทำให้เขาดูดีจนใครเห็นก็คงตกหลุมรักได้ในพริบตา แม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่ได้รู้สึกด้อยค่าตัวเองเหมือนแต่ก่อนแล้ว แต่การต้องระวังตัวไม่ให้ตกเป็นขี้ปากคนอื่นเพราะเข้าไปพัวพันกับเขาก็ยังคงเป็นความจริงอยู่ดี

“ทานให้อร่อยนะคะ นาฮยอน ฉันไปก่อนนะ”

ซูยอนเพียงแค่ผงกศีรษะให้อีแทเล็กน้อยแล้วโบกมือลานาฮยอน ในจังหวะที่นาฮยอนโบกมือส่งสัญญาณให้เธอรีบไป พนักงานร้านอาหารก็เดินเข้ามาแล้วกระซิบบอกอะไรบางอย่างกับอีแท

อีแทลุกขึ้นจากที่นั่งทันที และดันเดินตามหลังเธอออกมาพอดิบพอดี การมีตัวตนของเขาที่แผ่ออกมาจากด้านหลังทำให้เธอรู้สึกคันยุบยิบที่ท้ายทอยอย่างบอกไม่ถูก

“ยุนซูยอน”

จังหวะที่ซูยอนกำลังจะผลักประตูร้านอาหารออกไป น้ำเสียงทุ้มต่ำก็ดังลงมาจากเหนือศีรษะ วินาทีที่ได้ยินเสียงของเขา ซูยอนรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบประหลาดที่แล่นปราดไปตามแนวกระดูกสันหลัง

“ยินดีด้วยที่ได้เข้าทำงานนะ”

“ขอบ...คุณค่ะ”

เธอไม่กล้าแม้แต่จะหันไปสบตาเขาตรงๆ จึงได้แต่กล่าวตอบพอให้คนที่อยู่ข้างหลังได้ยิน แล้วรีบผลักประตูวิ่งหนีออกจากร้านอาหารไป พอเห็นฮยอนจูที่คิดเงินเสร็จยืนรออยู่ข้างนอก เธอก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

เพราะกลัวว่ารยูอีแทจะเดินเข้ามาทักอีก แต่เรื่องแบบนั้นก็ไม่ได้เกิดขึ้น อีแทเดินเลี้ยวเข้าไปทางลานจอดรถ ไม่ใช่ทางออกที่พวกเธอเดินไป

มีเพียงหัวใจของเธอเท่านั้นที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ทั้งที่ระแวงไปเองแท้ๆ

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อนจบตอน 12
อ่านตอน 13 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 11กลับหน้าเรื่อง
ตอน 11ตอน 13