เฮ้อ
การไปทำงานวันแรกเริ่มต้นด้วยการเบียดเสียดบนรถเมล์แน่นขนัด จนตอนก้าวลงมาจากรถ เธอถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
อาจเพราะเป็นวันแรกที่ต้องเข้าสำนักงานใหญ่หลังจากเสร็จสิ้นการอบรมที่ชอนอัน บนใบหน้าของซูยอนจึงเจือความประหม่าจางๆ เคลือบไว้บางเบา
ในที่สุดก็มาถึงจนได้
ท่ามกลางตึกระฟ้าที่ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด ซูยอนจ้องมองอาคารของอิลซองกรุ๊ปที่โดดเด่นสะดุดตาด้วยสายตามุ่งมั่น ตัวอาคารทันสมัยสูงตระหง่านจนต้องแหงนหน้ามองจึงจะเห็นยอดตึก ที่ไหนสักแห่งในตึกหลังนั้น คนคนนั้นก็คงอยู่ที่นี่สินะ
เธอเดินตามกระแสคลื่นฝูงชนที่มุ่งหน้าไปทำงานจนมาหยุดยืนอยู่หน้าสัญญาณไฟแดง พลางกวาดสายตามองภายนอกตัวอาคารอย่างละเอียด ต้นไม้ที่ปลูกแซมไว้ประปรายตัดกับตัวตึกสไตล์โมเดิร์น มองจากไกลๆ ก็รู้ว่าถูกจัดไว้เป็นที่พักผ่อนหย่อนใจชั้นดีของพนักงาน
ตอนนี้อากาศหนาวจึงไม่มีใครออกมา แต่เธอคิดว่าพออากาศอุ่นขึ้น คงมีพนักงานจับกลุ่มกันออกมาจิบกาแฟแถวนี้ไม่น้อย
ในที่สุดเธอก็ได้ย่างก้าวเข้ามายังกลุ่มบริษัทที่คนหางานทุกคนต่างเฝ้าฝัน ทั้งที่คิดว่าจะสอบตกแท้ๆ แต่ปาฏิหาริย์แบบนี้กลับเกิดขึ้น ความรู้สึกหลากหลายจึงถาโถมเข้ามาในใจอีกครั้ง
นับตั้งแต่เริ่มเตรียมตัวสอบเข้าทำงาน เป้าหมายของเธอมีเพียงอิลซองเท่านั้น เธอต้องเข้ามาทำงานที่นี่ให้ได้ ถึงขนาดตั้งใจไว้ว่าหากครั้งนี้ไม่ผ่าน ครั้งหน้าก็จะลองใหม่จนกว่าจะได้
“ว่าแต่ทำไมต้องเป็นอิลซองล่ะ นอกจากบริษัทพวกเราแล้ว บริษัทอื่นที่ดีกว่านี้ยังมีอีกตั้งเยอะนะ”
นาฮยอนเคยเอ่ยถามด้วยสีหน้าประหลาดใจเมื่อตอนที่เธอบอกว่าจะสอบเข้าอิลซอง ซูยอนไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ยิ้มรับ ทว่าข้างในใจกลับปั่นป่วนยุ่งเหยิงไปหมด
ทำไมต้องเป็นอิลซองน่ะเหรอ ก็จริงอย่างที่นาฮยอนว่า บริษัทอื่นที่ดีกว่านี้ยังมีอีกตั้งเยอะแยะ
แต่เหตุผลที่ซูยอนต้องมาที่นี่ก็เพื่อจะได้พบกับคนคนนั้น หนทางเดียวที่จะเข้าใกล้คนซึ่งเธอไม่มีทางข้องเกี่ยวด้วยได้หากไม่ใช่อิลซองกรุ๊ป ก็คิดไม่ออกเลยว่าจะใช้วิธีอื่นใดนอกจากการเข้าทำงานที่นี่
เพื่อบรรลุเป้าหมายที่เคยยิ้มกลบเกลื่อนเอาไว้ ซูยอนจึงพยายามแทบขาดใจ และสอบผ่านเข้ามาได้ราวกับปาฏิหาริย์ เธอจึงทั้งรู้สึกภูมิใจในตัวเอง แต่ขณะเดียวกันก็แอบหวั่นกลัวอยู่ลึกๆ
ความมุ่งมั่น ใช่แล้ว มีเพียงคำนี้เท่านั้นที่จะอธิบายความเพียรพยายามที่พาตัวเองมาถึงจุดนี้ได้
ติ๊ด ติ๊ด
ทันทีที่สัญญาณไฟสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียว ผู้คนที่ยืนรออยู่ริมถนนต่างพากันก้าวข้ามทางม้าลาย ซูยอนแทรกตัวเข้าไปในฝูงชนนั้นเพื่อข้ามถนน แล้วเดินขึ้นบันไดมุ่งหน้าสู่อิลซองกรุ๊ป
ข้างบันไดกว้างมองเห็นไม้กั้นทางลงชั้นใต้ดินของอาคาร เธอชำเลืองมองรถยนต์หลายคันที่แล่นมาถึงและจอดต่อแถวกันอยู่หลังไม้กั้น ก่อนจะก้าวเข้าไปด้านในตึก
โถงล็อบบี้กว้างขวางและโอ่อ่า พนักงานคนอื่นต่างแตะบัตรผ่านประตูกั้นเข้าไปข้างใน ทว่าสำหรับคนที่เพิ่งมาทำงานวันแรกอย่างเธอ บัตรประจำตัวยังไม่ได้ออกให้ ซูยอนมองพนักงานคนอื่นด้วยความอิจฉา ก่อนจะขยับฝีเท้าเดินไปยังจุดที่ต้องติดต่อขอรับบัตรผ่านชั่วคราว ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงความวุ่นวายที่ส่งเสียงพึมพำมาจากด้านหลัง และเป็นจังหวะที่เธอหันกลับไปมองโดยไม่ตั้งใจ
“สวัสดีครับ ท่านรองประธาน”
เสียงใครบางคนเอ่ยทักทายขึ้น ทำให้เธอหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที
ไม่นึกว่าจะได้เจอเร็วขนาดนี้ ไม่สิ เคยเจอกันมาแล้วครั้งหนึ่ง แม้จะเป็นการพบกันที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว มีเพียงเธอที่รับรู้ฝ่ายเดียว แต่หัวใจก็ยังเต้นแรงราวกับจะระเบิดออก ความโกรธแค้นที่ซุกซ่อนไว้ลึกสุดใจโดยไม่มีใครล่วงรู้พลันลอยล่องขึ้นมาและแผดเผาร้อนรุ่มอยู่ในอก
ตอนนี้ก็เช่นกัน ซูยอนหยุดยืนนิ่งพลางตั้งใจเงี่ยหูฟัง เผื่อว่าจะได้ยินเสียงของคนคนนั้น แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับคำทักทายที่นอบน้อมนั้นเลยแม้แต่น้อย
“จะไปทักทำไม รองประธานเคยเห็นพวกพนักงานระดับล่างเป็นคนด้วยหรือไง อุตส่าห์ก้มหัวทักแต่ไม่รับไหว้แถมยังจ้องหน้าตาขวางแบบนั้น เสียอารมณ์เปล่าๆ”
“ฉันก็นึกว่าเป็นแค่ข่าวลือเสียอีก”
“รู้แล้ว คราวหน้าเจอหน้าก็เดินผ่านไปเฉยๆ เถอะ”
มีเพียงเสียงพนักงานคนอื่นกระซิบกระซาบบ่นอุบด้วยความไม่พอใจแว่วเข้ามาแทน
ยังเหมือนเดิมสินะ
ความทรงจำเกี่ยวกับผู้ชายที่ทอดทิ้งแม่แท้ๆ และตัวเธอไปเมื่อนานมาแล้วไม่เคยหลงเหลืออยู่ในสมอง ทว่าน้ำเสียงสั่นเครือปนเปียกชื้นของยายยามตัดพ้อก่นด่าคนคนนั้น เธอยังคงจำได้ขึ้นใจจนถึงตอนนี้
“ไปเหมือนใครเข้า ชะตาชีวิตถึงได้อาภัพแบบนี้ ไม่รู้เลยว่าต้องอยู่อย่างเรียกน้าสาวว่าแม่ ไอ้คนชั่วนั่นมันเลวแท้ๆ ทิ้งลูกทิ้งเมียเพื่อไปเอาดีคนเดียว... ไอ้คนระยำ ชาตินี้ขอให้โดนรถชนตายข้างถนนเถอะ”
ในวันที่คำสบถหยาบคายซึ่งไม่เคยได้ยินหลุดออกมาจากปากของยายผู้มีรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาเสมอ ซูยอนที่นอนตื่นอยู่แล้วกลับไม่กล้าลืมตาขึ้นมา
ไม่สิ เธอถึงกับต้องค่อยๆ ผ่อนลมหายใจอย่างระมัดระวังเพราะกลัวยายจะรู้ว่าตื่นอยู่ และนั่นทำให้เธอได้รู้ความจริงว่า คนที่เธอเรียกว่าแม่มาโดยตลอด แท้จริงแล้วคือน้าสาว
ถ้างั้นคุณยายคะ แล้วแม่ของหนูล่ะ แม่ของหนูอยู่ที่ไหน
เด็กสาววัยสิบเจ็ดปีที่อยากจะเอ่ยถามแต่จำต้องกล้ำกลืนถ้อยคำที่ไม่อาจเปล่งออกไปลงคอด้วยความชอกช้ำ นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เธอจึงเริ่มสืบหาเรื่องราวของพ่อผู้ให้กำเนิดจากคำพูดของยายและน้า
ซูยอนจึงได้รับรู้ว่าพ่อแท้ๆ ของตนคือใคร และในวันที่รู้ว่าคนคนนั้นทำงานอยู่ที่บริษัทของเพื่อนสนิทที่สุด ความเคียดแค้นและความปรารถนาก็พลันลุกโชนขึ้นในใจพร้อมกัน
ในวันใกล้สิ้นสุดการฝึกอบรมพนักงานใหม่ ตอนที่รองประธานยุนขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับท่านประธาน เธอแทบจะจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ ภาพถ่ายเมื่อยี่สิบปีก่อนกับรูปถ่ายเล็กๆ บนเว็บไซต์ค้นหา ไม่อาจเทียบเคียงตัวจริงได้เลย
ชายคนนั้นทำให้เธอได้ประจักษ์อีกครั้งว่า รูปถ่ายสามารถตกแต่งให้ต่างจากตัวจริงได้มากเพียงใด
ประสบความสำเร็จถึงขนาดนั้นแล้วแท้ๆ ทำไมถึงยังทำตัวแล้งน้ำใจอยู่อีกนะ พอก้าวเข้ามาถึงสิ่งแรกที่ได้ยินกลับเป็นคำด่าทอพ่อแท้ๆ ของตัวเอง ช่างน่าขันและน่าเหลือเชื่อสิ้นดี
“เป็นพนักงานใหม่ค่ะ ติดต่อรับบัตรผ่านตรงนี้ใช่ไหมคะ”
ซูยอนเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์แล้วเอ่ยถามเจ้าหน้าที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย แตกต่างจากความรู้สึกสับสนวุ่นวายภายในใจ พนักงานที่นั่งอยู่ลุกขึ้นยืน ตรวจสอบข้อมูลส่วนตัวของเธอ แล้วจึงออกบัตรผ่านให้
“ไปที่ห้องประชุม A ชั้น 3 ได้เลยค่ะ”
ในจังหวะที่ซูยอนกล่าวขอบคุณเจ้าหน้าที่ที่ยิ้มแย้มแนะนำแล้วหันหลังกลับ ชายคนหนึ่งที่เพิ่งเดินผ่านประตูด้านนอกเข้ามาก็สะดุดตาเธอเข้า พอเธอรู้สึกว่าคุ้นหน้า เขาก็หันมาทางนี้พอดี สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศอย่างกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า
สายตาที่สบกันเข้าโดยบังเอิญนั้นทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ เขาจ้องตรงมาประหนึ่งจำเธอได้ในทันทีโดยไม่ต้องเหลียวมองหา ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วก้าวตรงไปยังลิฟต์อย่างรวดเร็ว
เขาไม่ได้เดินผ่านประตูกั้นที่พนักงานทั่วไปต้องใช้ด้วยซ้ำ ในช่วงเวลาเข้างานที่ลิฟต์เต็มไปด้วยพนักงานอันแน่นขนัด เขากลับเดินไปยังลิฟต์ตัวที่ว่างเปล่าอย่างสบายอารมณ์ ซูยอนมองตามแผ่นหลังของชายคนนั้นก่อนจะค่อยๆ ละสายตากลับมา
คนคนนั้นนี่เอง
พี่ชายของนาฮยอน และชายหนุ่มที่เคยขโมยหัวใจรวมถึงความสนใจของดาจองไปจนหมดสิ้นในค่ายฝึกอบรมพนักงานใหม่
ชายผู้ยืนแยกขากอดอกนิ่งสนิทบนเวทีพลางกวาดตามองพนักงานใหม่อย่างเย็นชา ซูยอนรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาเมื่อรู้ตัวว่าเผลอมองผู้ชายที่ไม่เกี่ยวข้องกันนานเกินไป เธอจึงถือบัตรพนักงานชั่วคราวที่เพิ่งได้รับแล้วเดินตรงไปยังประตูกั้นทางเข้า
“คุณซูยอน”
มีเสียงเรียกชื่อเธออย่างยินดีดังขึ้นจากด้านหลัง ซูยอนหันไปตามเสียงแล้วก็คลี่ยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นยองฮุนกำลังสาวเท้าเดินเข้ามาหา
“กำลังจะขึ้นไปทำงานเหรอคะ เคยเจอกันแต่ที่ศูนย์ฝึกอบรม พอมาเจอที่บริษัทแล้วรู้สึกแปลกดีเหมือนกันนะคะ”
“เพราะอย่างนั้นหรือเปล่านะ ทำไมถึงดีใจขนาดนี้ก็ไม่รู้”
“ฉันก็เหมือนกันค่ะ”
ดูเหมือนคำตอบของซูยอนจะทำให้คิมยองฮุนพอใจมาก เขายิ้มจนตาหยีปิด ตอนอบรมพนักงานใหม่พวกเขาอยู่กลุ่มเดียวกัน และเขาก็คอยดูแลซูยอนเป็นพิเศษมากกว่าใคร
ยองฮุนก้าวยาวๆ เข้ามายืนเคียงข้างเธอ ยองฮุนที่เคยใส่แต่ชุดสบายๆ ในศูนย์ฝึกอบรม วันนี้สวมสูทสีน้ำเงินเข้มพร้อมผูกเนกไทเรียบร้อย รูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปทำให้เขาดูเป็นพนักงานออฟฟิศเต็มตัวอย่างไร้ที่ติ
“เท่ไม่เบาเลยนะคะเนี่ย”
“ผมใส่ชุดอะไรก็ดูดีทั้งนั้นแหละครับ คุณซูยอนเองพอไม่ได้อยู่ในศูนย์ฝึกอบรมแล้วก็สวยมากเลยนะ”
“พูดอะไรแบบนั้นกันคะ”
เมื่อเธอหัวเราะแล้วค้อนตาใส่เบาๆ ยองฮุนก็เม้มปากกลั้นขำ ตอนที่เดินเข้าบริษัทมาคนเดียวเธอค่อนข้างเกร็ง แต่พอได้เจอยองฮุน ความกดดันในใจก็ดูเหมือนจะผ่อนคลายลงไปบ้าง
“ไปกันเถอะครับ มัวแต่เอ้อระเหยเดี๋ยวได้เข้าห้องประชุมเป็นคนสุดท้ายกันพอดี”
“ค่ะ”
ซูยอนยืนรอหน้าลิฟต์ที่แน่นขนัดไปพร้อมกับยองฮุน ถึงเวลาที่วันแรกของการทำงานที่อิลซองจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วจริงๆ
ซูยอนทำสีหน้ามึนงงหลังจากได้รับการประกาศแผนกและหน้าที่รับผิดชอบ พนักงานใหม่ส่วนใหญ่ในห้องประชุมต่างพากันดีใจที่ได้เข้าแผนกที่ตนเองต้องการ แต่เธอกลับตกใจจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ซูยอนก้มมองแผ่นกระดาษที่มีชื่อแผนกที่ได้รับมอบหมายอีกครั้ง เป็นไปไม่ได้ ในจังหวะที่เธอกำลังจะพึมพำกับตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ ยองฮุนก็เดินเข้ามาหา
“คุณซูยอนบอกว่าสมัครทีมการตลาดไปใช่ไหมครับ”
“ค่ะ”
“แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ อย่าบอกนะว่าโดนย้ายไปแผนกอื่น ได้ไปอยู่ไหนหรือครับทำไมถึงทำหน้าอย่างนั้น”
“เลขาหัวหน้าทีมวางแผนกลยุทธ์ค่ะ”
“...ที่ไหนนะครับ”
ยองฮุนขมวดคิ้วถามขึ้นอย่างไม่เชื่อหูตัวเองเช่นกัน
“เลขาหัวหน้าทีมวางแผนกลยุทธ์น่ะค่ะ”
“เลขาหัวหน้าทีมวางแผนกลยุทธ์เนี่ยนะ สมัยนี้หัวหน้าทีมมีเลขาด้วยเหรอครับ แถมยังเป็นเลขาอีก ทำไมถึงเป็นเลขาไม่ใช่พนักงานทีมล่ะครับ”
“ค่ะ”
ซูยอนตอบรับด้วยสีหน้าที่ดูสับสนวุ่นวายใจยิ่งกว่ายองฮุนเสียอีก แม้แต่ตัวเองพูดออกไปแล้วก็ยังไม่อยากจะเชื่อกับความเป็นจริงนี้เลย
กำลังโหลดความเห็น...