พนักงานใหม่คนอื่นเกือบทั้งหมดต่างได้รับการจัดสรรลงแผนกที่ต้องการ เว้นแต่จะมีเหตุผลพิเศษ ทำไมถึงมีแค่เธอคนเดียวที่โดนจัดสรรแบบนี้กันนะ
สำหรับคนที่ไม่เคยคิดเรื่องงานเลขาเลยสักครั้งอย่างเธอ นี่ไม่ต่างอะไรกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ พลันนึกสงสัยว่าเลขาต้องทำอะไรบ้าง ความเคว้งคว้างและเหลือเชื่อก็ทำให้เธอเผลอยิ้มขื่นออกมา
“จะไหวเหรอครับ”
“ไม่หรอกค่ะ”
ซูยอนตอบตามตรง มันเป็นการจัดสรรที่เหนือความคาดหมายจนแม้แต่คำว่าไม่เป็นไรก็ยังพูดไม่ออก ยองฮุนเองก็แสดงสีหน้าเห็นใจอย่างปิดไม่มิด
“ยื่นเรื่องคัดค้านไม่ได้เหรอครับ”
จู่ๆ ยองฮุนที่ช่วยกลุ้มใจอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยเรื่องไม่คาดคิดขึ้นมา ยื่นเรื่องคัดค้าน หากเขายอมรับฟัง มันคงเป็นวิธีที่เหมาะสมที่สุดในสถานการณ์ตอนนี้ ประกายแห่งความหวังแล่นผ่านดวงตาของซูยอน จะทำได้จริงหรือ แล้วถึงยื่นไปพวกเขาจะยอมรับหรือเปล่า
ในจังหวะที่ซูยอนกำลังมองเจ้าหน้าที่ผู้แจกตารางจัดสรรแผนกด้วยสายตาลังเล ยองฮุนก็ก้าวอาดๆ ตรงไปข้างหน้าทันที
“ขอโทษนะครับ พอจะยื่นคัดค้านเรื่องการจัดสรรแผนกได้ไหมครับ คนที่ถูกส่งไปแผนกที่ต่างจากที่ต้องการมากๆ ก็น่าจะได้รับโอกาสเลือกไม่ใช่เหรอครับ”
“หลังจากนี้สามารถทำเรื่องขอย้ายแผนกได้ครับ แต่ไม่สามารถยื่นคัดค้านแผนกที่ได้รับคำสั่งแต่งตั้งในตอนนี้ได้ ขอให้ทุกคนแยกย้ายไปยังแผนกที่ได้รับมอบหมายได้แล้วครับ”
เจ้าหน้าที่อธิบายตามระเบียบขั้นตอนปฏิบัติแล้วเดินออกจากห้องประชุมไป ยองฮุนมองตามแผ่นหลังจนกระทั่งประตูห้องปิดลง ก่อนจะเดินกลับมาหาเธอที่กำลังมีสีหน้าหนักใจ
“ทำยังไงดีล่ะครับ เปลี่ยนให้ก็ไม่ได้ด้วย”
“ไม่เป็นไรค่ะ คงพอถูไถไปได้แหละ”
“ไม่คิดเลยนะครับว่าคุณซูยอนจะถูกส่งไปเป็นเลขา แต่ปกติงานเลขาเขาเปิดรับต่างหากไม่ใช่เหรอครับ มีกรณีดึงตัวพนักงานไปแบบนี้ด้วยหรือครับ”
เธอก็เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเหมือนกันจึงไม่มีอะไรจะตอบ พนักงานใหม่รอบข้างเริ่มทยอยลุกจากที่นั่งแล้วเดินออกจากห้องประชุมไปทีละคนสองคน เธอเองก็ต้องลุกไปยังห้องทำงานของทีมวางแผนกลยุทธ์แล้ว แต่ขากลับไร้เรี่ยวแรงเสียอย่างนั้น ถึงอย่างนั้นจะมัวแต่นั่งอยู่ตรงนี้ตลอดไปก็คงไม่ได้
“คุณยองฮุนเองก็ต้องไปแล้วเหมือนกันนะคะ”
“ก็ต้องไปแหละครับ แต่รู้สึกหมดแรงยังไงก็ไม่รู้”
“ทำไมหรือคะ”
“ก็แหม ผมนึกว่าจะได้อยู่แผนกเดียวกับคุณซูยอน พอหวังไว้แล้วไม่เป็นอย่างที่คิดก็เลยผิดหวังน่ะสิครับ เอาเถอะ ไปกันก่อนดีกว่า แล้วเจอกันตอนเย็นนะครับ ผมจะเลี้ยงเหล้าปลอบใจเอง”
“ขอบคุณนะคะ”
เหล้าปลอบใจงั้นเหรอ
ถ้าอารมณ์นี้ปลอบประโลมได้ด้วยเหล้าก็คงดี ความมืดแปดด้านจากการถูกส่งไปในที่ที่ไม่เคยคิดฝันมาก่อนคงไม่มีคำพูดไหนช่วยเยียวยาได้ ถึงอย่างนั้นของฟรีก็ดีเสมอ ซูยอนคลี่ยิ้มสดใสตอบรับ สวนทางกับความรู้สึกหม่นหมองในใจ
ผลประกอบการช่วงครึ่งปีหลังได้รับการประกาศผ่านสื่ออย่างเป็นทางการ ข่าวเรื่องบริษัทอื่นทำผลงานได้เกินเป้าหมายจนมีงานเลี้ยงแจกโบนัสปลายปีผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด ทว่าเครืออิลซองกลับไม่เป็นเช่นนั้น หากไม่นับอิลซองเคมิคอลกับบริษัทก่อสร้างแล้ว บริษัทในเครือที่เหลือต่างขาดทุนมากกว่าปีก่อนถึงสิบเปอร์เซ็นต์
แม้จะเป็นการรวมตัวของเหล่าประธานบริษัทในเครือเพื่อประกาศแผนธุรกิจสำหรับปีหน้า แต่บรรยากาศกลับไร้วี่แววของความตื่นเต้นยินดี
นอกจากประธานของอิลซองเคมิคอลและบริษัทก่อสร้างที่มียอดขายไปได้สวย ทุกคนต่างมีสีหน้าสลดหดหู่กันถ้วนหน้า ท่ามกลางบรรยากาศนั้น สายตาตำหนิอันเงียบงันจากประธานรยูผู้เป็นลุงของอีแท ยิ่งทำให้ห้องประชุมเย็นยะเยือกจนจับขั้วหัวใจ
ท่ามกลางความตึงเครียด อีแททอดสายตามองเก้าอี้ว่างตัวหนึ่งพลางกระตุกยิ้มเยาะเย้ย แม้การประชุมจะล่วงเลยมากว่าสองชั่วโมงแล้ว แต่เจ้าของที่นั่งตรงนั้นกลับยังไร้วี่แวว
“เรื่องของห้างสรรพสินค้าในปีหน้า...”
ในจังหวะที่ประธานรยูกำลังจะเอ่ยถึงห้างสรรพสินค้าที่ทำผลงานย่ำแย่ที่สุดในปีนี้ เสียงเปิดประตูดังเอี๊ยดพร้อมเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ก้องกังวานไปทั่วห้องประชุม
บ้าเอ๊ย
รยูอูซอกในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องประชุมแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่ แม้คนหน้าด้านเป็นนิจอย่างเขาจะเอาตัวรอดมาได้ตลอด แต่ก็คงพอรู้ผิดชอบชั่วดีอยู่บ้าง จึงก้มหน้าลงทันทีที่หย่อนก้นถึงเบาะ
ใบหน้าขึงขังของประธานรยูที่กำลังถือไมโครโฟนอยู่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธทันทีที่เห็นภาพนั้น แม้เหล่าผู้บริหารจะแสร้งเบือนสายตาหนี แต่บรรยากาศในห้องประชุมก็พังทลายจนเกินจะเยียวยาเสียแล้ว
“วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน”
ประธานรยูไม่คิดจะปิดบังสีหน้าขุ่นเคือง เขาลุกขึ้นจากที่นั่งด้วยใบหน้าเย็นชาบึ้งตึง เมื่อผู้ติดตามไม่กี่คนเดินตามประธานรยูออกจากห้องประชุมไป ผู้บริหารที่นั่งเกร็งอยู่ก่อนหน้านี้ต่างก็เริ่มคลายเนกไทแล้วถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
“หัวหน้าทีมครับ”
เลขาของประธานรยูเดินเข้ามาเรียกอีแทที่เพิ่งเก็บเอกสารการประชุมเสร็จและกำลังจะลุกจากที่นั่ง อีแทมองเลขาคนนั้นนิ่งๆ
“ท่านประธานสั่งให้ไปพบที่ห้องทำงานครับ”
“ท่านประธานหรือครับ”
“ครับ”
คนที่เพิ่งเดินหน้าบึ้งออกจากห้องประชุมไปเรียกหาเขาทำไมกัน เมื่อเห็นเลขาอีกคนเดินเข้าไปกระซิบข้างหูรยูอูซอกที่เพิ่งมาสาย ก็ดูเหมือนว่าคนที่ถูกเรียกตัวไปจะไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว
“หัวหน้าทีมรยู”
เหล่าผู้บริหารที่ลุกขึ้นจากห้องประชุมต่างทยอยแยกย้ายกันออกไป และเป็นจังหวะที่อีแทกำลังจะลุกจากที่นั่งเพื่อขึ้นไปยังห้องประธานเช่นกัน ทว่าท่าทางของรยูอูซอกที่มาสายแท้ๆ แต่กลับเรียกเขาอย่างยโสโอหังทำให้อีแทต้องปรายตามอง
แม้จะมีการเตือนแบบไร้เสียงแต่รยูอูซอกก็ยังคงยิ้มเยาะอย่างชั่วร้าย ดูท่าคงกะจะวางท่าเต็มที่เพราะมีคนอยู่รอบข้างเยอะ ถึงจะน่ารังเกียจและขี้ขลาดเพียงใด แต่อีแทก็เดินเข้าไปหาอีกฝ่ายเพราะต้องคำนึงถึงคนรอบข้าง
“พอดีวันนี้ฉันมาสายไปหน่อย”
อีแทเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเงียบๆ เป็นเชิงบอกให้พูดต่อ ที่นี่คือบริษัท เขาไม่อาจก่อเรื่องปีนเกลียวข้ามหน้าข้ามตาได้จึงต้องสะกดอารมณ์ที่คุกรุ่นเอาไว้
“สรุปเนื้อหาการประชุมวันนี้แล้วมารายงานด้วย”
รายงานไปแล้วนายจะฟังเข้าใจหรือไง
ถ้ารยูอูซอกไม่มีเลขาอีคอยช่วย ต่อให้มีพ่อเป็นประธานและมีป้าสะใภ้คอยหนุนหลังทั้งแรงกายแรงใจแค่ไหน ก็ไม่มีทางรักษาตำแหน่งนี้ไว้ได้เลย
มีข่าวลือหนาหูว่าหมอนี่จบมัธยมปลายมาได้เพราะเงินบริจาคพัฒนาโรงเรียนอันล้นเหลือของพ่อแม่ ส่วนตอนไปเรียนต่อเมืองนอกก็บริจาคปูสนามหญ้าให้มหาวิทยาลัยโนเนมที่ไหนสักแห่งเพื่อแลกกับการได้เข้าเรียน เรียกได้ว่าใช้ชีวิตเสพสุขกับอภิสิทธิ์ของระบบทุนนิยมมาเต็มที่จนมองไม่เห็นความเป็นจริงและกลายมาเป็นแบบนี้
“ทำไมไม่ตอบ”
“เพราะการยื่นข้อเสนอโครงการธุรกิจที่วางแผนไว้มันด่วนกว่าการสรุปเนื้อหาการประชุมน่ะสิครับ”
“งั้นก็ยื่นมาทั้งสองอย่างนั่นแหละ”
“ถ้ายื่นไปแล้ว...”
ไอ้เวรเอ๊ย นายจะเข้าใจหรือไง ในจังหวะที่เขากำลังกลืนคำพูดในใจลงไปอย่างยากลำบาก รองประธานยุนจินซูที่กำลังเดินออกจากห้องพร้อมกับเลขาก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเขา
“กรรมการผู้จัดการรยูไม่สบายหรือเปล่า สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย เพราะอย่างนี้ถึงมาประชุมสายใช่ไหม”
รองประธานยุนมองอูซอกอย่างเป็นห่วงและถามขึ้น แม้จะเป็นความห่วงใยจากรองประธานที่มีอายุเกินห้าสิบไปมากโข แต่อูซอกกลับทำเพียงแค่หัวเราะหึๆ โดยไม่คิดจะลุกขึ้นยืนหรือแสดงความเคารพต่อผู้อาวุโสเลยแม้แต่น้อย
“ไม่ต้องมาห่วงคนอื่นแล้วไปตามทางของตัวเองเถอะครับ แม้แต่แพทย์ประจำตัวผมยังไม่เคยห่วงขนาดนี้เลย ทำไมรองประธานถึงมาเป็นห่วงเป็นใยกันขนาดนี้นะ อยากประจบสอพลอเพื่อจะได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปอีกล่ะสิ แต่ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ไปดูตัวกับลูกสาวของรองประธานหรอก เลิกพยายามฝากฝังผ่านพ่อผมให้มันน่ารำคาญแล้วยอมแพ้ไปเถอะครับ รองประธานครับ ผมเป็นคนดูหน้าตาผู้หญิงนะ จำใส่หัวไว้ด้วย ผมดูแค่หน้าตาไม่ได้ดูภูมิหลัง”
ไอ้บ้าเอ๊ย
หลังจากหักหน้าคนอื่นต่อหน้าต่อตา รยูอูซอกก็ลุกพรวดขึ้นแล้วเดินกร่างออกจากห้องประชุมไป การที่เลขาอีเดินเตาะแตะตามหลังเขาไปเหมือนลูกหมานั้นช่างดูน่าสมเพชเหลือเกิน
“เหอะ เห็นคนอื่นเป็นตัวอะไรกัน”
อีแทเดินผ่านรองประธานยุนที่กำลังพึมพำด้วยสีหน้าอับอายขายหน้าแล้วเดินออกจากห้องประชุมไป เพิ่งกลับมาจากอเมริกาได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องมาเห็นเรื่องอุบาทว์ตาสารพัดในบริษัท ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปคงอยากจะหนีกลับอเมริกาไปให้รู้แล้วรู้รอด
“แต่จะทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เรากลับมาเพราะใครกันล่ะ”
อีแทพึมพำกับตัวเองขณะเดินไปตามทางเดิน เห็นว่าวันนี้มาทำงานวันแรกสินะ เขาจึงยกมือขึ้นดูนาฬิกา
ป่านนี้อาจจะมาถึงห้องทำงานของเขาแล้วก็ได้ ถ้าห้องประธานไม่เรียกตัวไปเสียก่อน เขาก็คงตรงไปที่ห้องทำงานแล้วแท้ๆ
แม้รยูอูซอกจะค่อนแคะว่าตำแหน่งแค่หัวหน้าทีมจะริมีเลขาได้อย่างไร แต่อีแทก็ยังคงยืนกรานจะเอาผู้หญิงคนนั้นมาให้ได้ เมื่อมีคนท้วงว่าไม่เคยมีธรรมเนียมให้หัวหน้าทีมมีเลขามาก่อน เขาก็บอกว่าเดี๋ยวเขาสร้างบรรทัดฐานนั้นขึ้นมาเอง
เขารู้อยู่แก่ใจว่าในบริษัทจะต้องมีเสียงซุบซิบนินทามากมาย และคนที่แปลกใจที่สุดก็คงหนีไม่พ้นผู้หญิงที่ถูกย้ายมาเป็นเลขาของเขา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ทนเห็นเธอตกไปอยู่ในมือของรยูอูซอกไม่ได้เด็ดขาด
ทางเดินที่เหล่าผู้บริหารทยอยเดินออกไปเกือบหมดแล้วดูเงียบเหงาลงถนัดตา เมื่อเห็นว่ามีคนกำลังก้าวเข้าไปในลิฟต์ที่เพิ่งมาถึง เขาจึงเร่งฝีเท้าขึ้น ขณะที่กำลังจะเอ่ยขอบคุณตามมารยาทแล้วก้าวเข้าไปในลิฟต์ คนที่อยู่ข้างในก็เงยหน้าขึ้นมาพอดี
“เฮ้ย เข้ามาสิ”
รยูอูซอกที่ขึ้นลิฟต์ไปก่อนร้องทักพร้อมกับมองมาที่เขาเหมือนกำลังแสดงความมีน้ำใจ อีแทก้าวเข้าไปในลิฟต์โดยไม่พูดอะไร ทว่าก่อนที่ประตูจะปิดลง เขาก็กดปุ่มเปิดแล้วก้าวถอยหลังออกจากลิฟต์ ทำให้อูซอกหัวเราะออกมาด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ ซึ่งการปฏิเสธอย่างสุภาพเป็นนัยว่าไม่อยากร่วมทางด้วยนั้น อูซอกย่อมไม่มีทางดูไม่ออก
“ไอ้เวรนี่”
รยูอูซอกสบถออกมาพลางยิ้มเยาะ อีแทมองรยูอูซอกที่ยืนพิงผนังลิฟต์ด้วยท่าทางกวนประสาทจากด้านนอก และในจังหวะที่ประตูกำลังจะปิดลง เขาก็ชูนิ้วกลางขึ้นมา
“เฮ้ย ไอ้เหี้ย นาย...”
ทว่าประตูลิฟต์ได้ปิดสนิทลงเสียแล้ว อีแทจึงค่อยๆ ลดนิ้วที่ชูขึ้นลงอย่างสบายอารมณ์
เช้าวันนี้นับว่าห่วยแตกสิ้นดี แต่อย่างน้อยการได้ระบายอารมณ์ออกไปบ้างก็ถือเป็นเรื่องดี เขาจึงกดเรียกลิฟต์ตัวข้างๆ ที่อูซอกเพิ่งขึ้นไปพร้อมกับจัดเนกไทให้เข้าที่
จากนี้ไปถึงเวลาต้องสวมบทบาทเป็นหัวหน้าทีมรยูอีแทผู้สุขุมเรียบร้อยแล้ว ท่านประธานไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่รับมือได้ง่ายเหมือนรยูอูซอกเลยสักนิด เขาจึงมองตัวเลขที่กำลังเลื่อนลงมาด้วยสีหน้าตึงเครียด
กำลังโหลดความเห็น...