ยุนซูยอน
อูซอกขยายรูปถ่ายที่แนบมากับใบสมัครงานให้ใหญ่ขึ้นแล้วจ้องมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียดาย ทั้งที่เป็นแค่รูปติดบัตรแท้ๆ แต่เธอกลับดูสง่างามและผุดผ่องราวกับภาพถ่ายแฟชั่น เธอคืออัญมณีล้ำค่าที่เขาค้นพบได้ในทันทีท่ามกลางพนักงานใหม่ที่นั่งกันแน่นขนัดในหอประชุม
ผู้หญิงคนนั้นกลับถูกรยูอีแทแย่งชิงไปเสียได้ หากเป็นคนอื่นเขาคงทำใจยอมปล่อยไปแม้จะนึกเสียดาย ทว่าในเมื่อเขาคือรยูอูซอก เรื่องมันย่อมไม่จบลงแค่นั้นแน่
“เลขาอี”
“ครับ ท่านผู้อำนวยการ”
“ถ้าฉันไปโรงแรม แล้วรยูอีแทไปห้างสรรพสินค้า...”
การมาประชุมสายเพราะนอนตื่นสายถือเป็นความผิดพลาดของเขาเอง บรรยากาศในห้องประชุมดูไม่สู้ดีนักอาจเป็นเพราะเรื่องผลประกอบการช่วงครึ่งปีหลัง แต่เขาก็ยังปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยก็มาทันก่อนที่การประชุมจะเลิกรา
เหล่าผู้บริหารต่างแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นตอนที่เขาเดินเข้ามาหาที่นั่งช้ากว่ากำหนด ซึ่งมันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นเป็นประจำอยู่แล้ว ทว่าไอ้หมอนั่นรยูอีแทกลับกล้ามาพูดจาเหน็บแนมเขา ไม่เพียงแค่นั้น ตัวเขายังถูกเรียกตัวไปที่ห้องทำงานประธานเพื่อรับฟังเรื่องราวไร้สาระพรรค์นั้นอีก
“กรรมการผู้จัดการรยูไปดูแลโรงแรม ส่วนอีแทไปดูแลห้างสรรพสินค้า ใครทำผลงานได้ดีกว่ากันจะได้กลับเข้ามาที่สำนักงานใหญ่ เข้าใจตามนี้”
อูซอกคัดค้านเรื่องนี้อย่างจริงจัง โรงแรมเนี่ยนะ ในบรรดาบริษัทในเครือทั้งหมด โรงแรมจัดอยู่ในกลุ่มที่มีผลประกอบการย่ำแย่ที่สุด จะให้เขาไปดูแลที่นั่นได้อย่างไร
หากคิดจะมอบหมายให้เขาดูแลโรงแรม อย่างน้อยก็ควรรีโนเวตใหม่ให้ดูดีแล้วค่อยเปิดให้บริการอีกครั้ง การส่งเขาไปนั่งเก้าอี้ประธานในโรงแรมซอมซ่อแบบนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับการสั่งให้เขาไปตาย
“ผมไม่เอาด้วยหรอกครับ โรงแรมที่ไม่มีแม้แต่ลูกค้าจนมีข่าวลือว่าจะเจ๊งแหล่มิเจ๊งแหล่แบบนั้น ทำไมผมต้องไปรับผิดชอบด้วย ผมขออยู่ที่สำนักงานใหญ่นี่แหละ แค่อยู่ที่นี่แล้วค่อยๆ เตรียมตัวรับช่วงต่อกิจการไปก็พอ ทำไมผมต้องถ่อไปเหนื่อยยากกับไอ้โรงแรมเฮงซวยนั่นด้วย”
“ฉันจะส่งอีแทไปที่ห้างสรรพสินค้าที่กำลังจะเจ๊งเหมือนกัน ถ้าเป็นโรงแรมก็ยังดีกว่าฝั่งของอีแทไม่ใช่เหรอ แล้วนี่ฉันแอบบอกแกคนเดียวเลยนะ สำนักงานใหญ่จะคอยสนับสนุนโรงแรมอย่างเต็มที่ เพราะฉะนั้นจงไปทำผลงานให้ดี ทำให้เข้าตาคุณปู่เข้าใจไหม อย่าเที่ยวไปก่อเรื่องก่อราวโดยใช่เหตุอีกล่ะ”
ในเมื่ออีแทต้องไปรับช่วงห้างสรรพสินค้าที่มีผลงานดิ่งลงเหวยิ่งกว่าโรงแรม เขาก็คงพูดอะไรไม่ได้มากกว่านี้ แต่ถึงอย่างนั้นการต้องไปคุมโรงแรมก็ทำเอาเขารู้สึกมืดแปดด้านอยู่ดี กระนั้นเรื่องที่พอจะช่วยเยียวยาจิตใจได้บ้างก็คือการที่สำนักงานใหญ่สัญญาว่าจะคอยหนุนหลังเขาอย่างเต็มกำลัง
“นี่เป็นคำสั่งของคุณปู่”
ตอนนี้ไม่ใช่ยุคโชซอนสักหน่อย จะมาออกคำสั่งอะไรกันนักหนา
เมื่อประธานรยูผู้เป็นพ่อกล่าวสำทับเช่นนั้น เขาก็ไม่อาจโต้แย้งอะไรได้อีกต่อไป มันคือการจงใจจับพวกเขาทั้งสองคนมาแข่งขันกันอย่างโจ่งแจ้ง ซึ่งเขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าจะทำเรื่องพรรค์นี้ไปเพื่ออะไร
เมื่อถูกต้อนจนมุมด้วยคำสั่งของคุณปู่ อูซอกที่จำใจเดินคอตกกลับมายังห้องทำงานจึงนั่งขยายรูปของยุนซูยอนดูเพื่อคลายความหงุดหงิดใจ
ทว่าในขณะที่กำลังจ้องมองรูปถ่ายอยู่นั้น แผนการอันยอดเยี่ยมก็พลันผุดขึ้นมาในหัว ยุนซูยอนถูกสั่งย้ายให้ไปติดตามอีแทที่สำนักงานใหญ่ ไม่ใช่มีคำสั่งย้ายไปที่ห้างสรรพสินค้าเสียหน่อย ในเมื่อเธอได้รับคำสั่งแต่งตั้งให้เป็นเลขาของหัวหน้าทีมวางแผนกลยุทธ์ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะพาเธอไปด้วยไม่ได้ยามที่เขาต้องย้ายไปโรงแรม
“เลขาอี ถ้าฉันไปโรงแรม งานคงต้องเยอะขึ้นแน่ๆ ถึงตอนนั้นก็ต้องมีเลขาเพิ่มขึ้นอีกคนใช่ไหมล่ะ”
“หากเป็นเช่นนั้นผมก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ อย่างไรเสียสองคนก็ย่อมดีกว่าคนเดียวอยู่แล้ว ท่านผู้อำนวยการจะเพิ่มตำแหน่งเลขาให้ผมหรือครับ”
“ใช่ เพราะงั้นไปดึงตัวเธอกลับมา”
“ครับ ดึงตัว... ใครกลับมาหรือครับ”
อูซอกเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจ การที่เขาคิดอุบายนี้ขึ้นมาได้ แปลว่าเขามันฉลาดหลักแหลมไม่เบาเลยจริงๆ แผนการอันแยบยลของเขาในครั้งนี้ รยูอีแทจะมีปัญญารับมือไหวอย่างนั้นหรือ
แค่ต้องย้ายไปห้างสรรพสินค้าที่มีผลประกอบการรั้งท้ายกลุ่มก็คงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกพออยู่แล้ว หากยังต้องถูกแย่งเลขาไปอีก ด้วยนิสัยของหมอนั่นคงอกแตกตายเพราะความโมโหเป็นแน่
แค่จินตนาการภาพนั้นเขาก็ยิ้มออกมาด้วยความสาแก่ใจ ทว่าเลขาอีผู้งี่เง่ากลับเอ่ยถามย้ำว่าให้ไปดึงตัวใครกลับมา ช่างเป็นไอ้งั่งที่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย
“ยุนซูยอน”
ทันทีที่อูซอกเอ่ยชื่อของหญิงสาวออกมาด้วยสีหน้ามีเลศนัย ใบหน้าของเลขาอีก็พลันซีดเผือดลง แม้คุณปู่กับคุณแม่จะเคยสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้เขามีเลขาเป็นผู้หญิง แต่ในเมื่อต้องถูกส่งตัวไปอยู่ไกลถึงโรงแรม พวกท่านคงไม่ตามมาคอยจับผิดเรื่องนี้ได้ตลอดรอดฝั่งหรอก
“ท่านผู้อำนวยการครับ”
อูซอกเพิกเฉยต่อเสียงเรียกที่เจือแววร้อนรนของเลขาอีแล้วก้มลงมองภาพถ่ายของหญิงสาวอีกครั้ง
ให้ตายสิ หน้าตาสะสวยไร้ที่ติจริงๆ หากไม่ก่อเรื่องวุ่นวายแล้วคบหากันอย่างเงียบๆ ใครหน้าไหนจะมาว่าอะไรได้ อีกอย่างเขาก็เป็นพวกสนับสนุนให้คนในบริษัทมีความรักกันอยู่แล้วด้วย
“มัวทำอะไรอยู่ ไม่รีบไปอีก ไปพาตัวเธอมาเร็วเข้า”
รยูอีแท หัวหน้าทีมวางแผนกลยุทธ์
โต๊ะทำงานที่มีป้ายชื่อคริสตัลวางประดับอยู่นั้นสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นละอองแม้แต่เม็ดเดียว แท็บเล็ตที่เสียบสายชาร์จทิ้งไว้ ปากกาหนึ่งด้าม และกระเป๋าเอกสารที่วางอยู่ใต้โต๊ะคือร่องรอยทั้งหมดที่หัวหน้าทีมทิ้งเอาไว้
ดูท่าแล้วเขาน่าจะเข้ามาทำงานเรียบร้อยแล้วแท้ๆ แต่ไม่ว่าจะรอนานเพียงใด เธอก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของหัวหน้าทีมเลยสักนิด
ทำไมฉันถึงถูกย้ายมาอยู่ที่นี่กันแน่นะ
จะอธิบายเรื่องที่จู่ๆ พี่ชายของเพื่อนสนิทกลายมาเป็นเจ้านายของตัวเองอย่างไรดี ราวกับคำพูดของนาฮยอนกลายเป็นจริงขึ้นมาอย่างน่าเหลือเชื่อ
หรือว่านาฮยอนจะเป็นห่วงเธอจนไปขอร้องพี่ชายเข้าจริงๆ แล้วการที่เธอสอบผ่านเข้ามาได้เป็นเพราะคำขอของนาฮยอนด้วยหรือเปล่า ความคิดต่างๆ นานาต่างผุดพรายขึ้นมาไม่หยุดหย่อน แต่ส่วนใหญ่กลับมีแต่ความคิดในแง่ลบทั้งสิ้น
คงไม่ใช่อย่างนั้นหรอกมั้ง
นาฮยอนไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นโดยไม่ถามความเห็นของเธอก่อนเป็นอันขาด หากเป็นคุณพ่อก็ว่าไปอย่าง แต่กับพี่ชายที่เจ้าตัวแสนจะเอือมระอา เธอไม่มีทางไปเอ่ยปากฝากฝังใครอย่างแน่นอน ถ้าเช่นนั้นเรื่องทั้งหมดนี้ก็คงเป็นเพียงแค่ความบังเอิญอย่างนั้นหรือ แต่หากเป็นเพียงความบังเอิญ โชคชะตาในความเป็นจริงก็ช่างเล่นตลกกับเธอเหลือเกิน
ตอนนี้จิตใจของเธอว้าวุ่นยิ่งกว่าตอนที่คิดว่าทำพังตอนสัมภาษณ์จนต้องตกสัมภาษณ์เสียอีก ความยินดีที่เคยดีใจอย่างไร้เงื่อนไขเมื่อรู้ข่าวว่าสอบผ่านเริ่มเลือนรางลง และเมื่อเวลาผ่านไปพอลองคิดดูดีๆ แล้ว การที่สอบติดอิลซองได้คงเป็นเพราะดวงมากกว่าความสามารถของเธอเอง
พอย้อนคิดดูแล้วก็มีเรื่องแปลกๆ อยู่มากมาย ทั้งคำถามตอนสัมภาษณ์ ทั้งเรื่องที่พี่ชายของนาฮยอนดันเข้ามาเป็นกรรมการสัมภาษณ์ และที่ยิ่งไปกว่านั้นคือการที่เธอสอบผ่านแล้วถูกส่งมาเป็นเลขาของพี่ชายเพื่อน
หรือว่าฉัน... จะใช้เส้นสายของบ้านนาฮยอนเข้ามาจริงๆ
แล้วเพื่อไม่ให้แผนกอื่นต้องเดือดร้อน พี่ชายเพื่อนก็เลยรับหน้าที่เก็บกวาดให้ด้วยการดึงมาเป็นเลขาที่นี่อย่างนั้นเหรอ ในเมื่อเจ้าตัวไม่อยู่จึงไม่อาจถามไถ่ได้ ถึงเจ้าตัวจะอยู่ตรงนี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะโพล่งถามออกไปตรงๆ ได้อยู่ดี
ซูยอนถอนหายใจเฮือกใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าพลางมองไปยังประตูที่ยังคงปิดสนิทบานนั้น นี่ก็ล่วงเลยมากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่เธอมาถึงที่นี่ แม้จะเฝ้ารอจนคอย่น แต่เจ้าของโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่านั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาเลยสักนิด
ยองฮุนที่แยกย้ายกันตรงห้องประชุมถูกส่งตัวไปอยู่ทีมการตลาด และเขาก็ส่งข้อความอวดมาว่าได้พี่เลี้ยงคอยดูแลแล้ว นอกจากนี้ยองฮุนยังบอกอีกว่าดาจองถูกส่งไปอยู่ทีมการตลาดแทนที่จะเป็นทีมวางแผนกลยุทธ์ตามที่เธอสมัครไว้
[คุณดาจองกับคุณซูยอนน่าจะสลับที่กันนะครับ ลองสอบถามดูตอนนี้เลยดีไหมครับว่าจะขอสลับทีมกันได้หรือเปล่า คุณดาจองบอกว่ายินดีเลยนะครับ แล้วคุณซูยอนล่ะครับว่าไง]
[ขอคิดดูก่อนนะคะ]
ใจจริงเธอก็อยากจะสลับกับดาจองเหลือเกิน แต่ใช่ว่าอยากจะทำแล้วจะทำได้เสียเมื่อไหร่ และเพราะกลัวว่าเรื่องจะบานปลาย ซูยอนจึงส่งคำตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ไปให้ยองฮุนที่กำลังรอข้อความตอบกลับ
[ได้ครับ อ้อ จริงสิ คุณซูยอนได้พี่เลี้ยงคอยดูแลหรือยังครับ พี่เลี้ยงของผมสุดยอดไปเลยครับ]
เมื่อเห็นข้อความที่ส่งตามหลังมาพร้อมคำโอ้อวดเรื่องพี่เลี้ยง เธอก็ตอบอะไรกลับไปไม่ได้ แม้แต่หัวหน้าทีมก็ยังไม่ทันได้เห็นหน้าค่าตาเลย แล้วจะไปมีพี่เลี้ยงอะไรกัน ความรู้สึกอึดอัดใจจนเกินบรรยายราวกับตัวเองถูกทิ้งไว้บนเกาะร้างเพียงลำพังเริ่มถาโถมเข้ามา
ตอนนี้ไม่ใช่ความรู้สึกเหมือนกำลังรอพบหัวหน้าทีมแล้ว แต่เหมือนกำลังถูกลงโทษให้ยืนสำนึกผิดเสียมากกว่า พนักงานด้านนอกกระจกใสกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น และมู่ลี่ที่ดึงลงมาปิดกั้นสายตาจากภายนอกก็ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก นี่คือแรงกดดันแบบเงียบๆ เพื่อบีบให้เธอเขียนใบลาออกตั้งแต่วันแรกที่มาทำงานหรืออย่างไร
โทรหานาฮยอนดูดีไหมนะ ดีกว่ามานั่งกลัดกลุ้มอยู่คนเดียว หลังจากลังเลอยู่นาน ซูยอนจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาเบอร์ของนาฮยอน แต่เธอกลับไม่กล้ากดโทรออก
ถึงถามไปแล้วเขาตอบว่าใช่ แล้วฉันจะทำอะไรได้ล่ะ
เธอไม่ได้ใจกล้าบ้าบิ่นพอที่จะยื่นใบลาออกเสียหน่อย รังแต่จะทำให้รู้สึกอึดอัดใจยิ่งกว่าเดิม ในชีวิตคนเราคงมีช่วงเวลาที่แม้จะรู้แต่ก็ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ และซูยอนคิดว่าตอนนี้คงถึงเวลานั้นแล้วล่ะ ว่าแต่ถ้าเป็นเลขาแล้วจะต้องนั่งทำงานที่ไหนกันนะ คงไม่ใช่ว่าต้องทำงานในห้องนี้หรอกนะ
ภายในห้องหัวหน้าทีมมีโต๊ะประชุมตัวยาว โซฟาสีดำทรงตรงที่วางเรียงตามแนวผนัง และโต๊ะทำงานที่ดูเหมือนจะเป็นของหัวหน้าทีมตั้งอยู่ริมหน้าต่าง
ห้องทำงานที่ไม่กว้างและไม่แคบจนเกินไปได้รับการตกแต่งให้เป็นพื้นที่สำหรับทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ มันช่างดูแห้งแล้งไร้ชีวิตชีวาจนไม่มีแม้แต่กระถางต้นไม้ที่มักจะเห็นได้ทั่วไป ซูยอนนึกถึงชายหนุ่มที่จะมาเป็นเจ้านายของตน
รยูอีแท ตอนที่เธออยู่ ม.1 เขาอยู่ ม.6 เท่ากับว่าอายุห่างกันห้าปี ทั้งที่อายุห่างกันเพียงแค่ห้าปี แต่ตำแหน่งหน้าที่การงานกลับทิ้งห่างกันลิบลับจนไม่อาจก้าวข้ามได้
ทั้งที่เพิ่งจะแตะวัยสามสิบ แต่เขากลับขึ้นเป็นผู้บริหารแล้ว คงจะหัวโบราณและมีช่องว่างระหว่างวัยอยู่บ้างสินะ กระนั้นหน้าตาของเขาก็ไม่มีทางที่ใครจะใช้คำว่าหัวโบราณมานิยามได้อย่างแน่นอน
จะต้องพูดอะไรให้มากความ ดาจองที่อยู่ด้วยกันในศูนย์ฝึกอบรมยังถึงกับตะโกนออกมาว่าตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นเลยนี่นา
ประวัติส่วนตัวระดับแนวหน้า รูปลักษณ์ที่โดดเด่นสะดุดตา แถมยังมีภูมิหลังทางครอบครัวที่เหนือชั้นกว่าใคร
คำว่ากำแพงที่ไม่อาจข้ามผ่านคงมีไว้ใช้สำหรับสถานการณ์แบบนี้สินะ
แต่ก่อนเคยเว้นระยะห่างเพราะเห็นว่าเป็นพี่ชายเพื่อน หากจู่ๆ จะเข้าไปทักทายทำเป็นสนิทสนมขึ้นมา คงได้ถูกเขี่ยทิ้งอย่างไร้ร่องรอยเป็นแน่ ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าต้องปฏิบัติต่อกันในฐานะเพื่อนร่วมงานเท่านั้นน่ะสิ
ซูยอนจ้องมองไปยังความว่างเปล่าที่ไร้ความผิดด้วยความรู้สึกลำบากใจจนกลายเป็นความกลัดกลุ้มอย่างที่สุด
กำลังโหลดความเห็น...