“ขีดเส้นให้ชัดเจน อย่าทำพลาด แล้วก็ปฏิบัติต่อกันแค่เรื่องงานจะได้ไม่โดนบ่น”
เป็นตอนที่ซูยอนก้มหน้าค้นหาชื่อรยูอีแทบนพอร์ทัลไซต์ในโทรศัพท์มือถือพลางพึมพำกับตัวเอง ขณะก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นบางสิ่งด้านล่าง นัยน์ตาสีดำสนิทที่กำลังอ่านข้อความแข็งค้างไปชั่วขณะคล้ายคนตกใจสุดขีด
ทำไมถึงเห็นอะไรแบบนั้นได้ ทำไมถึงมีรองเท้าหนังสีน้ำตาลราคาแพงมาโผล่อยู่ตรงนี้ ซูยอนค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ
ภาพที่ปรากฏคือกางเกงสแล็กที่รีดจีบคมกริบ ถัดขึ้นไปคือ... ชุดสูทสีเทา ซูยอนกลั้นหายใจพลางเงยหน้าขึ้น และในที่สุดก็สบตากับหัวหน้าของตัวเอง
“ถึงไม่ขีดเส้นแล้วทำพลาด ผมก็ไม่บ่นหรอกนะ?”
แอบเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่โดยไม่ให้สุ้มให้เสียงกันเนี่ย!
ซูยอนผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ทันทีแล้วรีบก้มศีรษะลงก่อน คุณยายผู้ล่วงลับเคยบอกไว้ว่า แค่ทักทายให้ดีก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น คนคนนี้คือรยูอีแท คนที่เธอเคยวิ่งหนีแทบตายตอนที่เขาบอกว่าอยากสนิทด้วย
เพราะงั้นตอนนี้เอาฤกษ์เอาชัยไปก่อนครึ่งหนึ่งแล้วกัน เรื่องหลังจากนั้นค่อยคิดทีหลัง ซูยอนก้มศีรษะที่หนักอึ้งไปด้วยความคิดร้อยแปดพลางขบคิดถึงก้าวต่อไปของตน
เธอไม่อาจหลบหน้าเขาเหมือนสมัยมัธยมต้นได้อีกแล้ว ยังดีที่ตอนนี้ไม่มีกลุ่มคนคอยเปรียบเทียบเธอเป็นคนรับใช้หรืออะไรทำนองนั้นอย่างโจ่งแจ้งเหมือนในอดีต
“สวัสดีค่ะ หัวหน้าทีม ฉันยุนซูยอน ได้รับคำสั่งแต่งตั้งมาที่ทีมวางแผนกลยุทธ์ค่ะ”
“ไม่ใช่ประจำทีม แต่เป็นเลขาของผมไม่ใช่เหรอครับ?”
“ใช่ค่ะ ถูกต้องแล้วค่ะ”
ซูยอนตอบโดยพยายามตัดอารมณ์ความรู้สึกออกไปให้ได้มากที่สุด ต่อให้เธอจะไม่ชอบใจแค่ไหน แต่ต่อไปนี้รยูอีแทก็คือหัวหน้าที่เธอต้องคอยดูแลรับใช้ ดังนั้นเธอจึงอยากสร้างความประทับใจที่ดีเอาไว้ให้มากที่สุด
วินาทีที่สบสายตากับเขา ซูยอนก็ส่งยิ้มหวาน ตั้งแต่รู้จักเขามา เธอไม่เคยยิ้มให้เขาแบบนี้เลยสักครั้งเดียว
ชั่วพริบตานั้นเขาจ้องมองเธอ จ้องเนิ่นนานเสียจนชวนให้อึดอัด ซูยอนพยายามดึงสติเพื่อไม่ให้ตนเองหลบสายตาคู่นั้นที่ประสานกันอยู่
มันไม่เหมือนในอดีตอีกแล้ว ตอนนี้ความสัมพันธ์กลายเป็นแบบที่เธอจะคอยหลบหน้าอย่างเห็นได้ชัดไม่ได้ ทำไมถึงต้องถูกส่งตัวมาที่นี่ด้วยนะ ซูยอนตัดพ้อในใจ แต่ภายนอกกลับไม่ยอมให้เล็ดลอดความรู้สึกออกมาแม้แต่เศษเสี้ยว
วันแรกของการทำงานช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนน่าเบื่อหน่าย
ท่าทางของหัวหน้าทีมที่นั่งพิงขอบโต๊ะทำงานแล้วมองลงมาสร้างความอึดอัดใจไม่น้อย การต้องทนอยู่ใต้การเพ่งมองขณะนั่งอยู่บนโซฟาสีดำทำให้เธอนั่งไม่ติดที่ราวกับมีเข็มหมุดคอยทิ่มแทง ซูยอนยืดหลังตรงและส่งยิ้มที่ปั้นแต่งขึ้นมาพลางช้อนตามองหัวหน้าทีม
เคยได้ยินมาว่าการฝืนยิ้มจะทำให้มุมปากกระตุก ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้เข้าจริงๆ พี่ชายเพื่อน หรือก็คือหัวหน้าทีมวางแผนกลยุทธ์คนนี้ พอเข้ามาในห้องทำงานก็เอาแต่จ้องเธอเขม็งแล้วถามนู่นถามนี่ไม่หยุด รู้สึกราวกับกำลังย้อนกลับไปสัมภาษณ์งานรอบที่พังไม่เป็นท่าใหม่อีกครั้ง
“แผนกที่สมัครไว้คือ...?”
“ทีมการตลาดค่ะ หัวหน้าทีม”
“ทีมการตลาด แผนกที่ดีนี่ครับ”
“ค่ะ”
ก็นั่นน่ะสิ ปล่อยให้ไปแผนกที่ดีไม่ได้หรือไง ทำไมต้องเรียกฉันมาที่นี่เพื่อลงโทษกันด้วย แต่เธอไม่อาจแสดงความคิดในใจออกมาทางสีหน้าได้ ทำได้เพียงตอบรับเสียงใสอย่างชัดเจนเพื่อตอกย้ำความเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาพูด
“แต่กลับได้มาเป็นเลขาของผมเนี่ยนะ? ปกติคนส่วนใหญ่จะได้ไปอยู่แผนกที่ต้องการ แต่คุณไม่ได้ไป คงแอบด่าผมทั้งในใจทั้งออกนอกหน้าไปบ้างแล้วสินะครับ?”
“ไม่ใช่เลยค่ะ ด่าอะไรกันคะ... ฉันคิดว่าเป็นเกียรติด้วยซ้ำค่ะ”
เธอรีบกลืนน้ำลายลงคอแล้วตอบกลับไปอย่างลื่นไหล ตอนสัมภาษณ์น่าจะทำแบบนี้ได้บ้างนะ อีแทกระตุกยิ้มมุมปากขำเบาๆ ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นจริงจังแล้วมองดูเธอ
“เป็นเกียรติอะไรกัน ไม่ใช่เลขาประธานสักหน่อย เป็นแค่เลขาหัวหน้าทีมเท่านั้นเอง”
มันก็จริงของเขา ซูยอนเผลอพยักหน้าตามโดยไม่รู้ตัว แต่พอเห็นสายตาที่จ้องเขม็งมา เธอก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน
“ดูเหมือนจะเห็นด้วยกับคำว่าแค่เลขาเอามากๆ เลยนะครับ?”
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ หัวหน้าทีม พอดีฉันมีนิสัยชอบพยักหน้า ขอโทษด้วยค่ะ”
แปะ
ทันทีที่เธอเอ่ยปากขอโทษ เขาก็โยนเอกสารในมือลงบนโต๊ะแล้วก้าวลงจากโต๊ะทำงานที่นั่งพิงอยู่ อุตส่าห์ทำได้ดีมาตลอด ทำไมความในใจถึงได้โพล่งออกมาในตอนสุดท้ายแบบนี้นะ ซูยอนก้มศีรษะลงให้กับความผิดพลาดที่ไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขได้
เพราะหัวหน้ากลายมาเป็นพี่ชายเพื่อน เธอถึงยิ่งเกร็งและอยากทำทุกอย่างให้ราบรื่นโดยไม่ผิดพลาด แต่กลับลงเอยในสภาพนี้ ยัยงี่เง่า ยัยคนบื้อ ต่อให้ก่นด่าตัวเองแค่ไหนก็ย้อนเวลากลับไปแก้ความผิดพลาดไม่ได้แล้ว
“เงยหน้าขึ้นครับ”
อีแทที่ก้าวเข้ามาประชิดตรงหน้าเธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดูสิ โกรธเข้าแล้วจริงๆ ซูยอนที่คาดเดาอารมณ์ของเขาได้จากเพียงแค่น้ำเสียงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
ชั่วพริบตานั้นการมองเห็นของคนทั้งคู่ก็สอดประสาน ซูยอนฝืนทนท่าทีคุกคามที่พุ่งตรงมายังตนด้วยความรู้สึกลำบากใจ เขาคือคนคนเดียวกับที่เธอเคยพบในห้องสัมภาษณ์ ตอนที่ถอดถุงน่องแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ ในศูนย์ฝึกอบรมพนักงานใหม่ และที่ร้านอาหารอิตาเลียน
ทว่าภาพของเขาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ตรงหน้าเวลานี้กลับแตกต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง สิ่งนี้สินะที่เขาเรียกกันว่าบารมีอันทรงพลัง แค่สบตาก็ไม่อาจเบือนหลบไปทางอื่นได้แล้ว เขาสะกดเธอไว้ได้อยู่หมัดเพียงแค่มองมา ชายหนุ่มตรึงเธอไว้แน่นนิ่งก่อนจะค่อยๆ ขยับริมฝีปากเอ่ยออกมา
“อย่าก้มหัวให้ใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะต่อหน้าใครก็ตาม”
“...เข้าใจแล้วค่ะ”
“แม้แต่ต่อหน้าผมก็ตาม”
“ค่ะ”
อีแทกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจและพยักหน้า ก่อนจะยื่นมือมาทางเธอ ขอจับมืออย่างนั้นเหรอ
“รยูอีแทครับ จากนี้ไปฝากตัวด้วยนะ”
ซูยอนมองมือที่เขายื่นมา เล็บไม่ได้ยาวหรือสั้นจนเกินไป แต่นิ้วมือเรียวยาวมาก เธอทำอะไรไม่ถูกขณะมองมือที่ใหญ่กว่าของตัวเองเท่าตัว ก่อนจะเอื้อมไปจับอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นเขาก็ออกแรงกุมมือเธอไว้แน่น
มือของเขาอุ่นและนุ่มกว่าที่คิด รยูอีแทกุมมือเธอไว้แล้วส่งยิ้มให้เธอที่กำลังหวาดหวั่นและเกร็งจัด
หัวใจของซูยอนหล่นวูบ
ตรงตามคำโฆษณาที่ว่า เป็นพื้นที่อยู่อาศัยระดับหรูหราที่เหนือกว่าแค่ที่พักอาศัย เพราะรวมตั้งแต่ธุรกิจ ช็อปปิ้ง พักผ่อนหย่อนใจ การเงิน ไปจนถึงการแพทย์ ครบครันด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่างที่จำเป็นในชีวิต ออฟฟิสเทลที่เธอเดินดูพร้อมกับคุณลุงหัวหน้าเลขาฯ แห่งนี้ หรูหราเสียจนแทบไม่ต่างจากโรงแรมระดับหกดาวเลยทีเดียว
“ถูกใจไหมครับ”
“หัวหน้ามองแล้วคิดว่ายังไงคะ ที่นี่จะทำให้คุณพ่อยอมให้ฉันย้ายออกมาอยู่คนเดียวไหม”
“นั่นสินะครับ ผมคงไม่อาจล่วงรู้ใจของท่านประธานกับคุณผู้หญิงได้ แต่คิดว่าเรื่องการรักษาความปลอดภัยคงทำให้พวกท่านเบาใจได้ครับ”
นาฮยอนเห็นด้วยกับคำพูดของหัวหน้าเลขาฯ ออฟฟิสเทลขนาดหกสิบพยองนี้มีถึงสามห้องนอน ทั้งยังมีห้องนั่งเล่นและห้องครัวสไตล์โมเดิร์นพร้อมสรรพ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีบริการคอนเซียร์จสุดพิเศษให้แก่ผู้อยู่อาศัยอีกด้วย
ในที่สุดก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระแล้วใช่ไหม พ่อบอกเด็ดขาดว่าอยู่คนเดียวไม่ได้ เธอจึงไปเกลี้ยกล่อมซูยอนจนเตรียมตัวแยกออกมาอยู่เองได้อย่างสมบูรณ์แบบ
“จะเอายังไงดีครับ จะดูที่อื่นเพิ่มเติมอีกไหม”
“ไม่ล่ะค่ะ ที่นี่แหละดีแล้ว หัวหน้ารอสักครู่นะคะ ฉันขอโทรหาคุณพ่อก่อน”
“ตามสบายครับ”
นาฮยอนเดินเว้นระยะห่างจากนายหน้าจัดหาบ้านและหัวหน้าเลขาฯ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เธอเจอที่ที่ถูกใจแล้วและไม่มีเหตุผลต้องตระเวนหาให้เหนื่อยเปล่าอีก จึงต่อสายหาพ่อ
น้ำเสียงของท่านประธานรยูที่ตอบรับสายเผยความไม่สบอารมณ์ออกมาอย่างชัดเจน เธอยังคงดึงดันกับพ่อที่ไม่ค่อยเห็นด้วยกับการย้ายออกมาอยู่เองก่อนแต่งงาน
“ออฟฟิสเทลถูกใจหนูมากเลยค่ะ หนูจะทำสัญญา”
-จะย้ายออกไปให้ได้จริงๆ ใช่ไหม
“คุยกับซูยอนเรียบร้อยแล้วค่ะ ถ้าจะบ่นซ้ำอีกก็ขอให้งดไว้ก่อนเถอะนะคะ พ่อคะ หนูจะทำสัญญาออฟฟิสเทลที่นี่ค่ะ”
เธอพูดราวกับเป็นการแจ้งให้ทราบเป็นครั้งสุดท้าย และรอฟังคำตอบจากท่านประธานรยูด้วยหัวใจที่เต้นระทึก หลังจากนิ่งคิดอยู่นานราวกับกำลังชั่งใจ ในที่สุดท่านประธานรยูก็เอ่ยเรื่องที่ไม่คาดคิดออกมา
-งั้นให้พี่ชายแกไปอยู่ด้วย
นาฮยอนตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง พี่ชายเนี่ยนะ อุตส่าห์แยกตัวออกมาเพื่อชีวิตที่อิสระ แต่กลับต้องหนีบพี่ชายมาเหมือนมีผู้คุมติดสอยห้อยตามมาด้วยงั้นเหรอ ไม่มีทางเด็ดขาด จังหวะที่กำลังจะอ้าปากปฏิเสธ ใบหน้าของซูยอนก็ผุดขึ้นมาในหัวดั่งเป็นเกราะกำบัง
“ซูยอนจะอึดอัดเอานะคะ แบบนั้นไม่ได้หรอก ชายหญิงที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะมาอยู่ด้วยกันได้ยังไงกัน ถ้าหนูคนเดียวก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มีซูยอนอยู่ด้วย มันไม่ถูกต้องนะคะ”
ตัวเธอเองนั่นแหละที่เป็นคนไปรบเร้าซูยอนที่อยู่ดีๆ เพราะอยากใช้ชีวิตอิสระและอยากเดตกับโบกยูอย่างเร่าร้อน จึงตัดสินใจย้ายออกมา กว่าจะขอร้องซูยอนที่ไม่ยอมในตอนแรกได้สำเร็จก็แทบแย่ แถมจังหวะยังพอดีกับที่แม่ของซูยอนจะย้ายกลับไปบ้านเกิดที่พยองแท็ก เธอจึงดีใจจนเนื้อเต้นว่าช่างประจวบเหมาะอะไรขนาดนี้ แต่ไหงกลายเป็นว่าข้าวสุกกำลังจะได้ที่กลับต้องมาพังทลาย แล้วทำไมจู่ๆ รยูอีแทถึงโผล่มาตรงนี้ได้เล่า!
-งั้นก็อยู่บ้านต่อไป
“พ่อคะ จริงๆ เลย! แม่ของซูยอนจะย้ายไปพยองแท็กสัปดาห์นี้แล้วนะ มาทำแบบนี้แล้วจะให้หนูทำยังไงล่ะคะ”
แม้เธอจะโวยวาย แต่ท่านประธานรยูก็ไม่สะทกสะท้าน มีเพียงเสียงถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ดังผ่านสายมาเท่านั้น ท่านประธานรยูไม่ยอมให้คำตอบในแบบที่เธอต้องการง่ายๆ หากซูยอนรู้เข้าคงเป็นเรื่องใหญ่แน่ แค่เห็นพี่ชาย เพื่อนคนนี้ก็คอยแต่จะหลบเลี่ยงตลอด แล้วเธอจะอธิบายสถานการณ์นี้ให้เข้าใจได้อย่างไร
“พ่อคะ ให้หนูกับซูยอนอยู่กันสองคนไม่ได้จริงๆ เหรอคะ”
-ไม่ได้
คำว่าไม่ได้เพียงคำเดียวคือไม่ได้จริงๆ นาฮยอนรู้สึกมืดแปดด้าน เรื่องซูยอนค่อยไปขอให้เข้าใจทีหลังแล้วกัน ตอนนี้ต้องทำสัญญาที่นี่ไว้ก่อนเป็นอันดับแรก
“เข้าใจแล้วค่ะ”
-ส่งสายให้หัวหน้าจอง
พอเธอยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง ท่านประธานรยูก็บอกให้ส่งสายให้หัวหน้าจองทันที หัวหน้าจองรับโทรศัพท์ไปฟังคำสั่งจากท่านประธานรยูอยู่ฝ่ายเดียวก่อนจะวางสาย
“ท่านประธานบอกให้ทำสัญญาได้เลยครับ”
แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจ แต่นาฮยอนก็ร้องเฮอยู่ในใจ อย่างน้อยตอนนี้ก็ได้ย้ายออกมาอยู่เองแล้ว หลังจากประทับตราลงในสัญญา นาฮยอนก็นั่งคิดว่าจะบอกเรื่องพี่ชายกับซูยอนอย่างไรดี ทว่าพอสายจากโบกยูดังขึ้น ความกังวลนั้นก็ปลิวหายไปดั่งฝุ่นผง
อย่างน้อยการย้ายออกมาก็สำเร็จแล้ว ไชโย ชนะแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...