ผิดกับที่เคยกังวล รยูอีแทไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องของนาฮยอนเลยแม้แต่น้อย ตัวเธอเองก็อยากวางตัวในความสัมพันธ์แบบเรื่องงานโดยไม่เกี่ยวกับนาฮยอนอยู่แล้ว จึงรู้สึกขอบคุณในท่าทีของเขา
ถ้าตัดเรื่องที่บางครั้งเขาชอบจ้องมองหน้าราวกับจะเจาะให้ทะลุออกไป ซูยอนคิดว่านี่เป็นการเริ่มต้นที่ดีเกินคาด
“ถ้าอย่างนั้นฉันต้องไปนั่งทำงานตรงไหนคะ หัวหน้าทีม”
ตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งจับมือทักทายเสร็จและกำลังจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เธอคงไม่ได้ทำงานในห้องนี้แน่ และคิดว่าคงต้องไปหาที่นั่งในทีมวางแผนกลยุทธ์ด้านนอกประตู จึงเอ่ยถามเขาออกไป
“ที่นี่ไม่มีที่นั่งหรอก ไปกับผมดีกว่า ผมเองก็ยังไม่เห็นที่นั่งของตัวเองเหมือนกัน”
ยังไม่ทันที่เธอจะได้ถามว่าหมายความว่าอย่างไร อีแทก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วหยิบเสื้อโค้ตออกจากราวแขวนที่ตั้งอยู่มุมหนึ่ง เขาถือเสื้อโค้ตสีดำไว้ในมือ สั่งสั้นๆ ว่าให้ตามมาแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป
ซูยอนที่ยืนทำหน้างุนงงเพิ่งได้สติรีบสาวเท้าตามแผ่นหลังที่ห่างออกไป เขาเดินผ่านทีมวางแผนกลยุทธ์ที่กั้นด้วยพาร์ทิชัน เปิดประตูกระจกที่เชื่อมสู่โถงทางเดินแล้วหันกลับมามอง
ภาพของพนักงานใหม่อย่างเธอกับหัวหน้าทีมที่เดินออกไปด้วยกันคงดูแปลกตา สายตาจากทั่วทุกสารทิศจึงพุ่งตรงมาจับจ้อง โดยเฉพาะสายตาของพนักงานหญิงที่ดูจะคมกริบและเฉียบแหลมเป็นพิเศษ ดูท่าว่ารยูอีแทคงจะเป็นที่นิยมในทีมไม่น้อย
ซูยอนเร่งฝีเท้าเพื่อพาตัวเองให้พ้นจากความสนใจของผู้คนให้เร็วที่สุด และในจังหวะที่เดินมาถึงหน้าประตูซึ่งเขายืนจับไว้นั้นเอง
“หัวหน้าทีมจะไปไหนเหรอครับ”
เสียงถามของใครบางคนดังขึ้น อีแทหันไปมองทางต้นเสียงด้วยสีหน้าอ่อนโยนที่มีรอยยิ้มแต้มอยู่จางๆ
“ครับ เดี๋ยวคงมีประกาศแจ้งบนบอร์ดประชาสัมพันธ์ของบริษัทน่ะครับ”
ประกาศอะไรกัน เขาตอบอย่างไม่เป็นมิตรเอาเสียเลยโดยตัดกรรมของประโยคทิ้งไป ปล่อยให้คนฟังสงสัยยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปพร้อมกับเธอ ซูยอนเดินตามพลางมองแผ่นหลังของเขาด้วยสีหน้างุนงง
จะไปไหนกันแน่นะ แล้วประกาศที่จะขึ้นบนบอร์ดประชาสัมพันธ์ของบริษัทคืออะไร เธอคิดว่าหลังทักทายกันสั้นๆ เสร็จก็จะได้โต๊ะทำงานและเริ่มงานเสียที แต่กลับต้องเดินตามไปที่ไหนก็ไม่รู้โดยไม่คาดคิด ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีความกล้าพอที่จะเอ่ยปากถามเขา
ในตอนที่ซูยอนกำลังยืนลังเลอยู่ด้านหลังของเขาที่หยุดยืนหน้าลิฟต์นั้นเอง
“มายืนข้างๆ สิครับ”
“คะ”
“ถ้ามีใครมายืนข้างหลัง ผมจะรู้สึกเหมือนกำลังโดนเล็งท้ายทอยอยู่ ไม่ค่อยชอบเท่าไรน่ะครับ”
“อ๊ะ... ค่ะ”
คนอย่างเธอจะไปเล็งท้ายทอยเขาทำไมกัน ต่อให้คิดจะทำจริงก็ไม่มีความกล้าถึงขนาดนั้นเสียหน่อย ในเมื่อเขาบอกว่าไม่ชอบ เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องยืนข้างหลังอีก พอซูยอนขยับไปยืนข้างๆ เขาก็กดปุ่มลงแล้วเงยหน้ามองตัวเลขบอกชั้น
รูปสลักชัดๆ
แม้มองตรงๆ จะหล่อเหลาจนใจสั่น ทว่ามุมมองด้านข้างที่มีสันเหลี่ยมคมคายกลับดูราวกับงานศิลปะอย่างแท้จริง ทั้งแนวกรามคมชัด สันจมูกโด่งเป็นสัน ไปจนถึงแพขนตายาว
หากคนธรรมดาอย่างเธอมายืนอยู่ข้างๆ จะยิ่งถูกเปรียบเทียบขนาดไหนกันนะ แม้แต่ในสายตาของเด็กมัธยมต้น ความแตกต่างระหว่างความโดดเด่นกับความธรรมดาก็คงเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้งแล้ว
เพราะอย่างนั้นถึงได้เรียกเธอว่าคนรับใช้สินะ พอรยูอีแทเรียนจบไปก็ไม่มีใครกล้าพูดคำนั้นต่อหน้าเธออีก ทว่าบาดแผลที่ตกตะกอนอยู่ในใจกลับไม่ได้จางหายตามไปด้วย
ซูยอนที่เคยบอกดาจองว่าเป็นต้นไม้ที่ไม่ควรปีนป่าย แต่เมื่อครู่กลับเกือบเผลอหลงใหลไปกับรูปลักษณ์ของเขา รีบดึงสติของตัวเองกลับมาทันที
ผู้ชายคนนี้คือหัวหน้างานและเป็นพี่ชายของเพื่อน
อีกทั้งยังเป็นต้นไม้ที่ไม่มีวันเอื้อมถึง และเป็นคนที่ไม่ควรทำเรื่องผิดพลาดใส่เด็ดขาด
เธอทบทวนถ้อยคำที่สลักลึกอยู่ในใจมาตั้งแต่สมัยใส่ชุดนักเรียนอีกครั้ง พลางมองลิฟต์ที่กะพริบไฟเตือนว่ามาถึงแล้ว
“อ้าว หัวหน้าทีม”
ประตูลิฟต์เปิดออก ใครคนหนึ่งก้าวออกมาแล้วแสดงสีหน้าดีใจเมื่อเห็นเขา ซูยอนเหลือบสายตาขึ้นมองอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วก็ต้องมองชายที่ดูคุ้นหน้าซึ่งกำลังทักทายอีแท
“ไม่ทราบว่าจะเสียมารยาทไหมครับถ้าจะถามว่าสอบผ่านบริษัทในเครือไหนเหรอครับ”
เขาคือผู้ชายที่เดินเข้ามาหาเธอตอนเข้าค่ายปฐมนิเทศพนักงานใหม่ แล้วจ้องมองบริษัทที่เธอสอบติดกับป้ายชื่อที่คล้องอยู่บนเสื้อยืดรุ่นอย่างพินิจพิเคราะห์
“กำลังจะไปไหนเหรอครับ”
“ทำไมเลขาอีถึงอยากรู้ล่ะครับ กรรมการผู้จัดการสั่งให้มาคอยจับตาดูว่าผมทำอะไรอยู่หรือไง”
“ไม่หรอกครับ ไม่มีเรื่องแบบนั้นแน่นอน เพียงแต่ว่า...”
เลขาอีเหรอ กรรมการผู้จัดการงั้นหรือ
ทำไมเลขาของกรรมการผู้จัดการถึงต้องอยากรู้ด้วยว่าเธอสอบผ่านที่ไหน ในจังหวะที่ความสงสัยผุดขึ้นมาในใจโดยไม่ทันตั้งตัวนั้นเอง
“เพียงแต่ว่าอะไรครับ”
อีแทมองเลขาอีที่กำลังลังเลจะตอบด้วยแววตาคมกริบดุจจะเฉือนให้ขาด หากเป็นคนทั่วไปคงเข่าอ่อนด้วยความหวาดกลัวกับท่าทีดุดันขนาดนั้น ทว่าชายที่ชื่อเลขาอีกลับเพียงแค่แสดงสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากออกมา
“ท่านผู้อำนวยการสั่งให้ผมมาพาตัวคุณยุนซูยอนไปพบครับ”
“ทำไม”
พอชื่อของเธอหลุดออกมาจากปากเลขาอี ซูยอนก็ตกใจเช่นกัน ท่านผู้อำนวยการรู้จักเธอได้อย่างไร แล้วทำไมห้องทำงานกรรมการผู้จัดการถึงเรียกตัวเธอไป หรือว่าข้อสงสัยที่เธอคิดตอนรอหัวหน้าทีมรยูอีแทว่าตัวเองอาจใช้เส้นสายเข้ามาจะเป็นเรื่องจริง ซูยอนมองเลขาอีด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง
“คือว่า... ท่านจะไปโรงแรมแล้วให้พาตัวคุณยุนซูยอนไปด้วย...”
“เลขาอี”
ซูยอนไม่เข้าใจบทสนทนาระหว่างทั้งสองคนเลยสักนิด ยิ่งพอมีคำว่าโรงแรมหลุดออกมา ใบหน้าของเธอก็พลันซีดเผือด
“ครับ หัวหน้าทีม”
“ไปบอกท่านผู้อำนวยการว่าไม่ได้”
“แต่ว่า...”
อีแทคว้าแขนเลขาอีที่กำลังยืนกดปุ่มเปิดประตูลิฟต์ค้างไว้แล้วดึงให้ออกจากลิฟต์ จากนั้นเขาก็ก้าวเข้าไปข้างใน
เมื่อเห็นซูยอนทำตัวไม่ถูก เขาก็คว้าแขนเธอเหมือนกับที่เพิ่งจับแขนเลขาอีก่อนหน้านี้ แขนยาวนั้นออกแรงดึงเธอเข้ามาข้างกายให้ยืนนิ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับเลขาอีแล้วพูดขึ้น
“นี่ของฉัน คุณเคยเห็นฉันยอมให้ใครแย่งของของฉันไปหรือไง”
ต่อคำถามของอีแท เลขาอีทำได้เพียงแสดงสีหน้าลำบากใจโดยไม่ตอบอะไร อีแทมองดูประตูลิฟต์ที่กำลังปิดลงด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนพูดอย่างเย็นชา
“ไปบอกเขาด้วยว่าอย่ามายุ่งกับฉัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันถือไพ่อะไรอยู่แต่ยังกล้ามายั่วโมโห ถ้าเกิดฉันปล่อยข้อมูลให้สื่อขึ้นมา วันนั้นเขาคงแทบไม่มีที่ยืนเป็นผู้เป็นคนในประเทศนี้หรอกนะ บอกให้เขาเจียมเนื้อเจียมตัวสำรวมพฤติกรรมไว้เสียบ้าง โรงแรมที่ท่านประธานยกให้ก็เอาไปเล่นเป็นของเล่นให้สนุกเถอะ แต่อย่าได้สะเออะมายุ่งกับฉัน”
ทันทีที่คำพูดของเขาจบลง ประตูลิฟต์ก็ปิดสนิท ซูยอนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าเธอเพิ่งได้ยินอะไรไป เขากำลังข่มขู่เหมือนตัวร้ายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและราบเรียบอย่างยิ่ง อีกอย่างคำว่าของฉันเนี่ยนะ คงไม่ได้หมายความว่าฉัน ยุนซูยอนคนนี้เป็นของรยูอีแทหรอกใช่ไหม
“เลขาของกรรมการผู้จัดการรยูอูซอกน่ะครับ ต่อไปถ้าเขามาก่อความรำคาญอีก ให้รายงานผมทันที”
“แล้วท่านคนนั้นจะมีเรื่องอะไรให้มาก่อความรำคาญฉันหรือคะ”
“ถ้าไม่มีก็ดีไปครับ ออกไปกันเถอะ”
อีแทตัดบทสั้นๆ ใส่เธอที่ยังต้องการคำอธิบายเพิ่มเติม แล้วก้าวออกจากลิฟต์ตรงลานจอดรถชั้นใต้ดิน ซูยอนมองแผ่นหลังของเขาที่เดินนำออกไปในลานจอดรถอันสลัวราง พลางฝืนก้าวขาที่หนักอึ้งตามไป และอดคิดในใจไม่ได้ว่า วันนี้คือวันแรกที่ฉันมาทำงานจริงหรือเนี่ย
“อ้อ ยังไม่ได้บอกคนในทีมเลย แต่เดี๋ยวจะมีคำสั่งย้ายไปห้างสรรพสินค้านะครับ”
คะ?
“วันนี้ไปด้วยกัน ไปดูสถานที่จริงสักหน่อย”
ดูสถานที่จริงหรือคะ
ไม่ใช่รับน้องสักหน่อย จะไปดูสถานที่จริงอะไรกัน
แต่ซูยอนกลับไม่กล้าถามอะไรออกไปสักคำ เธอทำได้เพียงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเมื่อเห็นเขายืนเปิดประตูรถขับเคลื่อนสี่ล้อคันโตคอยท่าอยู่
แต่เดี๋ยวนะ มีอะไรสลับกันหรือเปล่า ปกติแล้วเลขาต้องเป็นฝ่ายเปิดประตูให้เจ้านายไม่ใช่หรือไง ในซีรีส์เขาก็ทำกันแบบนั้นทั้งนั้น แล้วทำไมเจ้านายถึงมายืนเปิดประตูให้เธอกันล่ะ
เธอกลอกตาไปมาขณะปีนขึ้นไปบนรถที่ค่อนข้างสูง
บัดซบ คิดจะพาใครไปนะ
ถ้าซูยอนไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย เขาคงบุกไปที่ห้องทำงานกรรมการผู้จัดการเพื่อพูดให้ไอ้หมอนั่นเข้าใจชัดเจนไปแล้ว แต่ก็นั่นแหละ พูดไปก็เท่านั้นกับคนที่คิดว่าโลกทั้งใบหมุนรอบตัวเอง
เรื่องคำสั่งย้ายครั้งนี้ก็เหมือนกัน อย่างน้อยโรงแรมก็ยังอยู่ในระดับปานกลาง แต่การโยนห้างสรรพสินค้าที่จัดการยากที่สุดและยอดขายรั้งท้ายที่สุดในบรรดาบริษัทในเครือมาให้เขา ย่อมเป็นสารที่ประธานรยูผู้เป็นลุงจงใจส่งมาเพื่อหักหน้าเขาอย่างเปิดเผย อีแทรู้แก่ใจดีแต่ก็ไม่อาจยื่นคัดค้านได้
หากคิดจะใช้เขาเป็นแค่ตัวประกอบเพื่อปูทางให้หลานชายคนโตล่ะก็ ครั้งนี้เขาจะแสดงให้เห็นดีกัน ดูเหมือนประธานรยูจะเริ่มเดินเครื่องเต็มกำลังเพื่อส่งมอบสิทธิ์การบริหารให้รยูอูซอกแล้ว ถ้าเช่นนั้น นี่คงเป็นโอกาสอันดีที่จะได้เปิดเผยความไร้ความสามารถของรยูอูซอกให้คนทั้งโลกได้รับรู้
“เอ่อ... หัวหน้าทีมคะ”
ขณะที่เขากำลังจับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว ปล่อยใจจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด เสียงเรียกอย่างระมัดระวังจากคนข้างกายก็ทำให้มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว
“ครับ ว่ามาสิ”
“ขออนุญาตถามได้ไหมคะว่าตอนนี้พวกเรากำลังจะไปไหนกัน”
“ห้างสรรพสินค้าครับ”
“ห้างสรรพสินค้าหรือคะ”
น้ำเสียงที่ตกอกตกใจกับคำว่าห้างสรรพสินค้านั้นดูน่าเอ็นดูไม่น้อย ถึงไม่หันไปมองก็รู้ว่าดวงตากลมสวยคู่นั้นคงจะเบิกกว้างขึ้น และใบหน้าคงเต็มไปด้วยความสงสัย แม้จะมีข้อจำกัดเรื่องระยะห่างระหว่างอเมริกากับเกาหลี แต่เขาก็คอยเฝ้ามองซูยอนอยู่เสมอ
ไม่ใช่การกระทำที่จงใจ แต่ตอนอยู่อเมริกา เขาก็รับรู้ความเป็นไปของซูยอนผ่านโซเชียลมีเดียของน้องสาวมาโดยตลอด เคยมีบางครั้งที่เห็นใบหน้าของซูยอนที่สวยวันสวยคืนแล้วย้อนถามตัวเองว่าจะมานั่งดูทำไม แต่เขากลับไม่อาจละความสนใจไปจากใบหน้าของยุนซูยอนในรูปถ่ายได้เลย
ในระหว่างที่เขาสร้างผลงานอยู่ที่อเมริกา บนโซเชียลมีเดียของน้องสาวก็มียุนซูยอนที่กำลังมีความรัก ยุนซูยอนที่ซูบผอมเพราะอกหัก และยุนซูยอนที่หน้าตาอิดโรยก่อนวันสอบอัปโหลดขึ้นมาเรื่อยๆ
บนโซเชียลมีเดียของน้องสาว เขากลับให้ความสนใจรูปของเพื่อนน้องมากกว่าตัวน้องสาวเสียอีก
ชอบงั้นเหรอ
คำถามที่ถามตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนนี้ เขาเฝ้าถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งกลับมาเกาหลี
แต่คำตอบก็คือไม่รู้
ชอบ หรือไม่ชอบกันแน่
ถึงอย่างนั้นสิ่งหนึ่งก็ชัดเจนอยู่แล้ว
เขาสนใจยุนซูยอน เขาพบว่าตัวเองหงุดหงิดเมื่อเห็นภาพยุนซูยอนยิ้มแย้มสดใสคู่กับไอ้ผู้ชายคนอื่น และแอบร้องเฮในใจตอนเห็นเธอกลับมาอยู่คนเดียวจนหน้าตาซูบเซียว
การกลับมาเกาหลีครั้งนี้ เรื่องงานของบริษัทก็ส่วนหนึ่ง แต่อีแทก็อยากพิสูจน์ความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อยุนซูยอนด้วยเช่นกัน
“วันนี้ซูยอนมีสัมภาษณ์งานด้วยนะ กังวลจนตัวเกร็งไปหมดแล้ว”
เพียงคำพูดประโยคเดียวจากน้องสาวทันทีที่เขากลับมา เขาก็เข้าร่วมการสัมภาษณ์พนักงานใหม่ที่ไม่อยู่ในตารางงาน แล้วดึงตัวเธอที่สะดุดตารยูอูซอกมาเป็นเลขาของตัวเอง
เพราะฉะนั้น ยุนซูยอน ตอนนี้เธอติดกับดักของฉันแล้วล่ะ กับดักที่เธอไม่มีวันหนีรอดไปได้จนกว่าฉันจะยอมปลดออก และถูกขังไว้ในอาณาเขตของฉันที่ไอ้เวรอย่างรยูอูซอกไม่มีวันเอื้อมถึง
อีแทกระชับพวงมาลัยแน่นแล้วยิ้มกว้างออกมาอย่างอารมณ์ดี ซูยอนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวคงจะประหม่าแย่ แต่เขาก็ไม่มีความคิดที่จะช่วยคลายความประหม่าให้เธอแม้แต่น้อย
อีแทเหลือบมองซูยอนแวบหนึ่ง ก่อนจะเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วรถขึ้นไปอีก
กำลังโหลดความเห็น...