คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อน ตอนที่ 17

ตอน 17

ผิดกับที่เคยกังวล รยูอีแทไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องของนาฮยอนเลยแม้แต่น้อย ตัวเธอเองก็อยากวางตัวในความสัมพันธ์แบบเรื่องงานโดยไม่เกี่ยวกับนาฮยอนอยู่แล้ว จึงรู้สึกขอบคุณในท่าทีของเขา

ถ้าตัดเรื่องที่บางครั้งเขาชอบจ้องมองหน้าราวกับจะเจาะให้ทะลุออกไป ซูยอนคิดว่านี่เป็นการเริ่มต้นที่ดีเกินคาด

“ถ้าอย่างนั้นฉันต้องไปนั่งทำงานตรงไหนคะ หัวหน้าทีม”

ตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งจับมือทักทายเสร็จและกำลังจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เธอคงไม่ได้ทำงานในห้องนี้แน่ และคิดว่าคงต้องไปหาที่นั่งในทีมวางแผนกลยุทธ์ด้านนอกประตู จึงเอ่ยถามเขาออกไป

“ที่นี่ไม่มีที่นั่งหรอก ไปกับผมดีกว่า ผมเองก็ยังไม่เห็นที่นั่งของตัวเองเหมือนกัน”

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ถามว่าหมายความว่าอย่างไร อีแทก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วหยิบเสื้อโค้ตออกจากราวแขวนที่ตั้งอยู่มุมหนึ่ง เขาถือเสื้อโค้ตสีดำไว้ในมือ สั่งสั้นๆ ว่าให้ตามมาแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป

ซูยอนที่ยืนทำหน้างุนงงเพิ่งได้สติรีบสาวเท้าตามแผ่นหลังที่ห่างออกไป เขาเดินผ่านทีมวางแผนกลยุทธ์ที่กั้นด้วยพาร์ทิชัน เปิดประตูกระจกที่เชื่อมสู่โถงทางเดินแล้วหันกลับมามอง

ภาพของพนักงานใหม่อย่างเธอกับหัวหน้าทีมที่เดินออกไปด้วยกันคงดูแปลกตา สายตาจากทั่วทุกสารทิศจึงพุ่งตรงมาจับจ้อง โดยเฉพาะสายตาของพนักงานหญิงที่ดูจะคมกริบและเฉียบแหลมเป็นพิเศษ ดูท่าว่ารยูอีแทคงจะเป็นที่นิยมในทีมไม่น้อย

ซูยอนเร่งฝีเท้าเพื่อพาตัวเองให้พ้นจากความสนใจของผู้คนให้เร็วที่สุด และในจังหวะที่เดินมาถึงหน้าประตูซึ่งเขายืนจับไว้นั้นเอง

“หัวหน้าทีมจะไปไหนเหรอครับ”

เสียงถามของใครบางคนดังขึ้น อีแทหันไปมองทางต้นเสียงด้วยสีหน้าอ่อนโยนที่มีรอยยิ้มแต้มอยู่จางๆ

“ครับ เดี๋ยวคงมีประกาศแจ้งบนบอร์ดประชาสัมพันธ์ของบริษัทน่ะครับ”

ประกาศอะไรกัน เขาตอบอย่างไม่เป็นมิตรเอาเสียเลยโดยตัดกรรมของประโยคทิ้งไป ปล่อยให้คนฟังสงสัยยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปพร้อมกับเธอ ซูยอนเดินตามพลางมองแผ่นหลังของเขาด้วยสีหน้างุนงง

จะไปไหนกันแน่นะ แล้วประกาศที่จะขึ้นบนบอร์ดประชาสัมพันธ์ของบริษัทคืออะไร เธอคิดว่าหลังทักทายกันสั้นๆ เสร็จก็จะได้โต๊ะทำงานและเริ่มงานเสียที แต่กลับต้องเดินตามไปที่ไหนก็ไม่รู้โดยไม่คาดคิด ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีความกล้าพอที่จะเอ่ยปากถามเขา

ในตอนที่ซูยอนกำลังยืนลังเลอยู่ด้านหลังของเขาที่หยุดยืนหน้าลิฟต์นั้นเอง

“มายืนข้างๆ สิครับ”

“คะ”

“ถ้ามีใครมายืนข้างหลัง ผมจะรู้สึกเหมือนกำลังโดนเล็งท้ายทอยอยู่ ไม่ค่อยชอบเท่าไรน่ะครับ”

“อ๊ะ... ค่ะ”

คนอย่างเธอจะไปเล็งท้ายทอยเขาทำไมกัน ต่อให้คิดจะทำจริงก็ไม่มีความกล้าถึงขนาดนั้นเสียหน่อย ในเมื่อเขาบอกว่าไม่ชอบ เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องยืนข้างหลังอีก พอซูยอนขยับไปยืนข้างๆ เขาก็กดปุ่มลงแล้วเงยหน้ามองตัวเลขบอกชั้น

รูปสลักชัดๆ

แม้มองตรงๆ จะหล่อเหลาจนใจสั่น ทว่ามุมมองด้านข้างที่มีสันเหลี่ยมคมคายกลับดูราวกับงานศิลปะอย่างแท้จริง ทั้งแนวกรามคมชัด สันจมูกโด่งเป็นสัน ไปจนถึงแพขนตายาว

หากคนธรรมดาอย่างเธอมายืนอยู่ข้างๆ จะยิ่งถูกเปรียบเทียบขนาดไหนกันนะ แม้แต่ในสายตาของเด็กมัธยมต้น ความแตกต่างระหว่างความโดดเด่นกับความธรรมดาก็คงเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้งแล้ว

เพราะอย่างนั้นถึงได้เรียกเธอว่าคนรับใช้สินะ พอรยูอีแทเรียนจบไปก็ไม่มีใครกล้าพูดคำนั้นต่อหน้าเธออีก ทว่าบาดแผลที่ตกตะกอนอยู่ในใจกลับไม่ได้จางหายตามไปด้วย

ซูยอนที่เคยบอกดาจองว่าเป็นต้นไม้ที่ไม่ควรปีนป่าย แต่เมื่อครู่กลับเกือบเผลอหลงใหลไปกับรูปลักษณ์ของเขา รีบดึงสติของตัวเองกลับมาทันที

ผู้ชายคนนี้คือหัวหน้างานและเป็นพี่ชายของเพื่อน

อีกทั้งยังเป็นต้นไม้ที่ไม่มีวันเอื้อมถึง และเป็นคนที่ไม่ควรทำเรื่องผิดพลาดใส่เด็ดขาด

เธอทบทวนถ้อยคำที่สลักลึกอยู่ในใจมาตั้งแต่สมัยใส่ชุดนักเรียนอีกครั้ง พลางมองลิฟต์ที่กะพริบไฟเตือนว่ามาถึงแล้ว

“อ้าว หัวหน้าทีม”

ประตูลิฟต์เปิดออก ใครคนหนึ่งก้าวออกมาแล้วแสดงสีหน้าดีใจเมื่อเห็นเขา ซูยอนเหลือบสายตาขึ้นมองอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วก็ต้องมองชายที่ดูคุ้นหน้าซึ่งกำลังทักทายอีแท

“ไม่ทราบว่าจะเสียมารยาทไหมครับถ้าจะถามว่าสอบผ่านบริษัทในเครือไหนเหรอครับ”

เขาคือผู้ชายที่เดินเข้ามาหาเธอตอนเข้าค่ายปฐมนิเทศพนักงานใหม่ แล้วจ้องมองบริษัทที่เธอสอบติดกับป้ายชื่อที่คล้องอยู่บนเสื้อยืดรุ่นอย่างพินิจพิเคราะห์

“กำลังจะไปไหนเหรอครับ”

“ทำไมเลขาอีถึงอยากรู้ล่ะครับ กรรมการผู้จัดการสั่งให้มาคอยจับตาดูว่าผมทำอะไรอยู่หรือไง”

“ไม่หรอกครับ ไม่มีเรื่องแบบนั้นแน่นอน เพียงแต่ว่า...”

เลขาอีเหรอ กรรมการผู้จัดการงั้นหรือ

ทำไมเลขาของกรรมการผู้จัดการถึงต้องอยากรู้ด้วยว่าเธอสอบผ่านที่ไหน ในจังหวะที่ความสงสัยผุดขึ้นมาในใจโดยไม่ทันตั้งตัวนั้นเอง

“เพียงแต่ว่าอะไรครับ”

อีแทมองเลขาอีที่กำลังลังเลจะตอบด้วยแววตาคมกริบดุจจะเฉือนให้ขาด หากเป็นคนทั่วไปคงเข่าอ่อนด้วยความหวาดกลัวกับท่าทีดุดันขนาดนั้น ทว่าชายที่ชื่อเลขาอีกลับเพียงแค่แสดงสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากออกมา

“ท่านผู้อำนวยการสั่งให้ผมมาพาตัวคุณยุนซูยอนไปพบครับ”

“ทำไม”

พอชื่อของเธอหลุดออกมาจากปากเลขาอี ซูยอนก็ตกใจเช่นกัน ท่านผู้อำนวยการรู้จักเธอได้อย่างไร แล้วทำไมห้องทำงานกรรมการผู้จัดการถึงเรียกตัวเธอไป หรือว่าข้อสงสัยที่เธอคิดตอนรอหัวหน้าทีมรยูอีแทว่าตัวเองอาจใช้เส้นสายเข้ามาจะเป็นเรื่องจริง ซูยอนมองเลขาอีด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง

“คือว่า... ท่านจะไปโรงแรมแล้วให้พาตัวคุณยุนซูยอนไปด้วย...”

“เลขาอี”

ซูยอนไม่เข้าใจบทสนทนาระหว่างทั้งสองคนเลยสักนิด ยิ่งพอมีคำว่าโรงแรมหลุดออกมา ใบหน้าของเธอก็พลันซีดเผือด

“ครับ หัวหน้าทีม”

“ไปบอกท่านผู้อำนวยการว่าไม่ได้”

“แต่ว่า...”

อีแทคว้าแขนเลขาอีที่กำลังยืนกดปุ่มเปิดประตูลิฟต์ค้างไว้แล้วดึงให้ออกจากลิฟต์ จากนั้นเขาก็ก้าวเข้าไปข้างใน

เมื่อเห็นซูยอนทำตัวไม่ถูก เขาก็คว้าแขนเธอเหมือนกับที่เพิ่งจับแขนเลขาอีก่อนหน้านี้ แขนยาวนั้นออกแรงดึงเธอเข้ามาข้างกายให้ยืนนิ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับเลขาอีแล้วพูดขึ้น

“นี่ของฉัน คุณเคยเห็นฉันยอมให้ใครแย่งของของฉันไปหรือไง”

ต่อคำถามของอีแท เลขาอีทำได้เพียงแสดงสีหน้าลำบากใจโดยไม่ตอบอะไร อีแทมองดูประตูลิฟต์ที่กำลังปิดลงด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนพูดอย่างเย็นชา

“ไปบอกเขาด้วยว่าอย่ามายุ่งกับฉัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันถือไพ่อะไรอยู่แต่ยังกล้ามายั่วโมโห ถ้าเกิดฉันปล่อยข้อมูลให้สื่อขึ้นมา วันนั้นเขาคงแทบไม่มีที่ยืนเป็นผู้เป็นคนในประเทศนี้หรอกนะ บอกให้เขาเจียมเนื้อเจียมตัวสำรวมพฤติกรรมไว้เสียบ้าง โรงแรมที่ท่านประธานยกให้ก็เอาไปเล่นเป็นของเล่นให้สนุกเถอะ แต่อย่าได้สะเออะมายุ่งกับฉัน”

ทันทีที่คำพูดของเขาจบลง ประตูลิฟต์ก็ปิดสนิท ซูยอนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าเธอเพิ่งได้ยินอะไรไป เขากำลังข่มขู่เหมือนตัวร้ายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและราบเรียบอย่างยิ่ง อีกอย่างคำว่าของฉันเนี่ยนะ คงไม่ได้หมายความว่าฉัน ยุนซูยอนคนนี้เป็นของรยูอีแทหรอกใช่ไหม

“เลขาของกรรมการผู้จัดการรยูอูซอกน่ะครับ ต่อไปถ้าเขามาก่อความรำคาญอีก ให้รายงานผมทันที”

“แล้วท่านคนนั้นจะมีเรื่องอะไรให้มาก่อความรำคาญฉันหรือคะ”

“ถ้าไม่มีก็ดีไปครับ ออกไปกันเถอะ”

อีแทตัดบทสั้นๆ ใส่เธอที่ยังต้องการคำอธิบายเพิ่มเติม แล้วก้าวออกจากลิฟต์ตรงลานจอดรถชั้นใต้ดิน ซูยอนมองแผ่นหลังของเขาที่เดินนำออกไปในลานจอดรถอันสลัวราง พลางฝืนก้าวขาที่หนักอึ้งตามไป และอดคิดในใจไม่ได้ว่า วันนี้คือวันแรกที่ฉันมาทำงานจริงหรือเนี่ย

“อ้อ ยังไม่ได้บอกคนในทีมเลย แต่เดี๋ยวจะมีคำสั่งย้ายไปห้างสรรพสินค้านะครับ”

คะ?

“วันนี้ไปด้วยกัน ไปดูสถานที่จริงสักหน่อย”

ดูสถานที่จริงหรือคะ

ไม่ใช่รับน้องสักหน่อย จะไปดูสถานที่จริงอะไรกัน

แต่ซูยอนกลับไม่กล้าถามอะไรออกไปสักคำ เธอทำได้เพียงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเมื่อเห็นเขายืนเปิดประตูรถขับเคลื่อนสี่ล้อคันโตคอยท่าอยู่

แต่เดี๋ยวนะ มีอะไรสลับกันหรือเปล่า ปกติแล้วเลขาต้องเป็นฝ่ายเปิดประตูให้เจ้านายไม่ใช่หรือไง ในซีรีส์เขาก็ทำกันแบบนั้นทั้งนั้น แล้วทำไมเจ้านายถึงมายืนเปิดประตูให้เธอกันล่ะ

เธอกลอกตาไปมาขณะปีนขึ้นไปบนรถที่ค่อนข้างสูง

◆ ◆ ◆

บัดซบ คิดจะพาใครไปนะ

ถ้าซูยอนไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย เขาคงบุกไปที่ห้องทำงานกรรมการผู้จัดการเพื่อพูดให้ไอ้หมอนั่นเข้าใจชัดเจนไปแล้ว แต่ก็นั่นแหละ พูดไปก็เท่านั้นกับคนที่คิดว่าโลกทั้งใบหมุนรอบตัวเอง

เรื่องคำสั่งย้ายครั้งนี้ก็เหมือนกัน อย่างน้อยโรงแรมก็ยังอยู่ในระดับปานกลาง แต่การโยนห้างสรรพสินค้าที่จัดการยากที่สุดและยอดขายรั้งท้ายที่สุดในบรรดาบริษัทในเครือมาให้เขา ย่อมเป็นสารที่ประธานรยูผู้เป็นลุงจงใจส่งมาเพื่อหักหน้าเขาอย่างเปิดเผย อีแทรู้แก่ใจดีแต่ก็ไม่อาจยื่นคัดค้านได้

หากคิดจะใช้เขาเป็นแค่ตัวประกอบเพื่อปูทางให้หลานชายคนโตล่ะก็ ครั้งนี้เขาจะแสดงให้เห็นดีกัน ดูเหมือนประธานรยูจะเริ่มเดินเครื่องเต็มกำลังเพื่อส่งมอบสิทธิ์การบริหารให้รยูอูซอกแล้ว ถ้าเช่นนั้น นี่คงเป็นโอกาสอันดีที่จะได้เปิดเผยความไร้ความสามารถของรยูอูซอกให้คนทั้งโลกได้รับรู้

“เอ่อ... หัวหน้าทีมคะ”

ขณะที่เขากำลังจับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว ปล่อยใจจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด เสียงเรียกอย่างระมัดระวังจากคนข้างกายก็ทำให้มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว

“ครับ ว่ามาสิ”

“ขออนุญาตถามได้ไหมคะว่าตอนนี้พวกเรากำลังจะไปไหนกัน”

“ห้างสรรพสินค้าครับ”

“ห้างสรรพสินค้าหรือคะ”

น้ำเสียงที่ตกอกตกใจกับคำว่าห้างสรรพสินค้านั้นดูน่าเอ็นดูไม่น้อย ถึงไม่หันไปมองก็รู้ว่าดวงตากลมสวยคู่นั้นคงจะเบิกกว้างขึ้น และใบหน้าคงเต็มไปด้วยความสงสัย แม้จะมีข้อจำกัดเรื่องระยะห่างระหว่างอเมริกากับเกาหลี แต่เขาก็คอยเฝ้ามองซูยอนอยู่เสมอ

ไม่ใช่การกระทำที่จงใจ แต่ตอนอยู่อเมริกา เขาก็รับรู้ความเป็นไปของซูยอนผ่านโซเชียลมีเดียของน้องสาวมาโดยตลอด เคยมีบางครั้งที่เห็นใบหน้าของซูยอนที่สวยวันสวยคืนแล้วย้อนถามตัวเองว่าจะมานั่งดูทำไม แต่เขากลับไม่อาจละความสนใจไปจากใบหน้าของยุนซูยอนในรูปถ่ายได้เลย

ในระหว่างที่เขาสร้างผลงานอยู่ที่อเมริกา บนโซเชียลมีเดียของน้องสาวก็มียุนซูยอนที่กำลังมีความรัก ยุนซูยอนที่ซูบผอมเพราะอกหัก และยุนซูยอนที่หน้าตาอิดโรยก่อนวันสอบอัปโหลดขึ้นมาเรื่อยๆ

บนโซเชียลมีเดียของน้องสาว เขากลับให้ความสนใจรูปของเพื่อนน้องมากกว่าตัวน้องสาวเสียอีก

ชอบงั้นเหรอ

คำถามที่ถามตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนนี้ เขาเฝ้าถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งกลับมาเกาหลี

แต่คำตอบก็คือไม่รู้

ชอบ หรือไม่ชอบกันแน่

ถึงอย่างนั้นสิ่งหนึ่งก็ชัดเจนอยู่แล้ว

เขาสนใจยุนซูยอน เขาพบว่าตัวเองหงุดหงิดเมื่อเห็นภาพยุนซูยอนยิ้มแย้มสดใสคู่กับไอ้ผู้ชายคนอื่น และแอบร้องเฮในใจตอนเห็นเธอกลับมาอยู่คนเดียวจนหน้าตาซูบเซียว

การกลับมาเกาหลีครั้งนี้ เรื่องงานของบริษัทก็ส่วนหนึ่ง แต่อีแทก็อยากพิสูจน์ความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อยุนซูยอนด้วยเช่นกัน

“วันนี้ซูยอนมีสัมภาษณ์งานด้วยนะ กังวลจนตัวเกร็งไปหมดแล้ว”

เพียงคำพูดประโยคเดียวจากน้องสาวทันทีที่เขากลับมา เขาก็เข้าร่วมการสัมภาษณ์พนักงานใหม่ที่ไม่อยู่ในตารางงาน แล้วดึงตัวเธอที่สะดุดตารยูอูซอกมาเป็นเลขาของตัวเอง

เพราะฉะนั้น ยุนซูยอน ตอนนี้เธอติดกับดักของฉันแล้วล่ะ กับดักที่เธอไม่มีวันหนีรอดไปได้จนกว่าฉันจะยอมปลดออก และถูกขังไว้ในอาณาเขตของฉันที่ไอ้เวรอย่างรยูอูซอกไม่มีวันเอื้อมถึง

อีแทกระชับพวงมาลัยแน่นแล้วยิ้มกว้างออกมาอย่างอารมณ์ดี ซูยอนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวคงจะประหม่าแย่ แต่เขาก็ไม่มีความคิดที่จะช่วยคลายความประหม่าให้เธอแม้แต่น้อย

อีแทเหลือบมองซูยอนแวบหนึ่ง ก่อนจะเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วรถขึ้นไปอีก

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อนจบตอน 17
อ่านตอน 18 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 16กลับหน้าเรื่อง
ตอน 16ตอน 18