[ทำสัญญาออฟฟิสเทลเรียบร้อย ตอนนี้เหลือแค่งานย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้วนะ]
ระหว่างทางกลับบ้าน ซูยอนได้รับข้อความจากนาฮยอน แม้จะเป็นเพียงตัวอักษรแต่ก็สัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นของอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนนับตั้งแต่ออกจากศูนย์ฝึกอบรมเมื่อเดือนธันวาคม ทว่าตอนนี้ก็ล่วงเลยมาจนเกินกลางเดือนแรกของปีแล้ว
อาจเพราะกำลังอยู่ในช่วงกลางฤดูหนาว อากาศที่หนาวเหน็บทำให้เท้าที่ยืนรอรถเมล์ย่ำไปมาไม่หยุดโดยไม่รู้ตัว พอเห็นข้อความบนป้ายแจ้งเตือนว่ารถเมล์จะมาถึงในอีกสองนาที เธอจึงเหลียวหลังกลับไปมองห้างสรรพสินค้าที่อยู่ด้านหลังป้ายรถเมล์
ทันทีที่มาถึงห้างสรรพสินค้าพร้อมกับเธอ อีแทก็เริ่มเดินตรวจดูร้านค้าต่างๆ เขาสำรวจร้านและดูสินค้าด้วยตัวเองราวกับเป็นลูกค้าที่ตั้งใจมาซื้อของ ทั้งยังไม่มองข้ามท่าทีที่พนักงานในร้านปฏิบัติต่อลูกค้าเลยแม้แต่น้อย ซูยอนได้แต่เดินตามหลังเขาไปอย่างเงียบๆ
“มากับแฟนเหรอคะ”
“คะ?”
ที่นี่เป็นร้านเสื้อผ้าผู้ชายใช่ไหมนะ
ทันทีที่เธอเดินเข้าไปพร้อมกับอีแท พนักงานก็เดินเข้ามาทักพลางสรุปเอาเอง แววตาของพนักงานเจือความอิจฉาเล็กน้อยจนทำให้เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูก
“มาช่วยแฟนเลือกเสื้อผ้าด้วยกันใช่ไหมล่ะคะ”
แฟนเนี่ยนะ!
รยูอีแทก็ยืนฟังอยู่ทนโท่ คนคนนี้กำลังพูดอะไรออกมากัน ซูยอนรีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน แต่แล้วเสียงหัวเราะทุ้มต่ำก็ดังขึ้น
“พวกเราดูเหมาะสมกันเหรอครับ”
รยูอีแทเอ่ยถามพนักงาน ซูยอนตกใจจนอ้าปากค้างเล็กน้อย ด้วยความอึ้งจนพูดไม่ออกทำให้เธอลืมแม้กระทั่งวิธีหายใจ เหมาะสมกันงั้นเหรอ เป็นคำพูดเพ้อเจ้อที่ทำให้หัวใจของเธอที่เพิ่งมาทำงานวันแรกเต้นไม่เป็นส่ำ
“เหมาะสมกันมากเลยค่ะ เท่าที่ฉันเคยเห็นมา ทั้งคู่เป็นคู่รักที่ดูเหมาะสมกันที่สุดเลยนะคะ”
“อย่างนั้นหรือครับ ขอบคุณครับ ได้ยินแล้วใช่ไหม เขาบอกว่าพวกเราดูเหมาะสมกันน่ะ”
คนคนนี้กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ ซูยอนอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายทำตัวเสมือนเป็นคนรักกันเอง สถานการณ์จึงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเกินกว่าที่เธอจะเสนอหน้าไปปฏิเสธ
แต่จะให้เออออไปตามคำพูดของรยูอีแทก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ ซูยอนจึงรีบเดินออกจากร้านก่อนที่ความเข้าใจผิดจะบานปลายไปมากกว่านี้ เธอเดินดูห้างสรรพสินค้าอยู่นานเท่าไรก็ไม่อาจรู้ได้โดยคอยระแวดระวังรยูอีแทที่เดินตามหลังมาตลอดเวลา
“ได้เวลาเลิกงานแล้วนี่ครับ เลิกงานจากตรงนี้ได้เลยนะ”
“ฉัน... คนเดียวเหรอคะ”
“หรือจะให้เลิกงานพร้อมกันล่ะครับ”
“เปล่าค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ”
หลังจากเดินดูห้างสรรพสินค้าจนทั่ว อีแทก็ก้มดูเวลาแล้วสั่งให้เธอเลิกงานได้ ตอนที่เดินสำรวจร้านค้า แววตาของเขาเฉียบคมจนราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงเครื่องใน แต่ยามที่บอกให้เลิกงาน เขากลับดูอ่อนโยนอย่างยิ่ง
ซูยอนโค้งคำนับแล้วเดินออกจากห้างสรรพสินค้า เธอข้ามทางม้าลายมายืนรอรถเมล์กลับบ้านอยู่ที่ป้ายพลางนึกถึงรยูอีแท ทว่ากลับหาคำตอบให้กับคำถามที่ผุดขึ้นมาไม่ได้เลย
ทำไมกัน
เครื่องหมายคำถามลอยวนเวียนอยู่ในหัว เธอสอบเข้าสำนักงานใหญ่และผ่านการคัดเลือกแล้ว ทว่าพอได้สติกลับกลายเป็นว่าจะต้องไปสังกัดห้างสรรพสินค้าเสียอย่างนั้น ไม่สิ ต้องบอกว่าไปขึ้นตรงกับรยูอีแทถึงจะถูก
เธอไม่ได้สมัครเข้าอิลซองเพียงเพื่ออยากได้งานในบริษัทใหญ่ หากเป็นแค่พนักงานทั่วไปก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พบคนคนนั้นสักกี่ครั้ง แต่เธอก็มีคนที่อยากเอื้อมมือไปให้ถึงอยู่
ผู้ชายที่ทำให้คุณยายผู้แสนอ่อนโยนต้องสบถด่าอย่างรุนแรงว่าไอ้คนสารเลว ผู้ชายที่ทำให้น้าแท้ๆ ต้องกลายมาเป็นแม่ของเธอ รยูอีแทกลับดึงตัวเธอที่ก้าวเข้ามาในอิลซองเพื่อจะเข้าถึงตัวตนของคนคนนั้นลงมายังห้างสรรพสินค้าในพริบตาเดียว
ครั้งนี้ก็ต้องหนีอีกแล้วเหรอ
หากหลบหน้าเหมือนตอนมัธยมต้นจะหนีพ้นจากเขาได้ไหมนะ ซูยอนชะเง้อคอมองรถเมล์ที่กำลังแล่นเข้ามาแต่ไกล
จากบริษัทไปถึงบ้านใช้เวลาเดินทางด้วยรถเมล์ประมาณห้าสิบนาที พอนั่งรถคันนั้นกลับไปถึง โลกทั้งใบก็คงถูกความมืดมิดเข้าครอบงำแล้ว เธอตั้งใจว่าจะกินข้าวเย็นพร้อมกับฮยอนจูที่กำลังรออยู่พลางบอกเรื่องที่นาฮยอนทำสัญญาออฟฟิสเทลแล้ว
ซูยอนก้าวขึ้นรถเมล์ที่จอดเทียบแล้วแตะบัตร ทันทีที่ฮยอนจูตัดสินใจจะไปพยองแท็กและประกาศปล่อยเช่าบ้าน ก็มีผู้เช่าติดต่อมาทันทีราวกับรออยู่แล้ว เธอคงต้องบอกแม่ว่าสามารถย้ายไปพยองแท็กได้แล้วตามคำขอของผู้เช่าที่อยากให้ย้ายออกโดยเร็ว
เมื่อหาที่นั่งว่างได้แล้ว ซูยอนก็ปลดเปลื้องความตึงเครียดของวันทำงานวันแรกอันแสนยาวนานลง เธอมองดูเงาสะท้อนของผู้คนที่เบียดเสียดยัดเยียดกันเข้ามาผ่านกระจกหน้าต่างรถพลางมุ่งหน้ากลับบ้าน
ฮยอนจูเอ่ยถามอย่างระมัดระวังยิ่งว่าวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง ซูยอนตอบไปว่าดี แต่ก็บอกด้วยว่าอาจจะถูกย้ายไปประจำที่ห้างสรรพสินค้า
“ห้างสรรพสินค้าเหรอ เรื่องแบบนั้นจะเป็นไปได้ยังไง”
“หนูก็ว่าอย่างนั้นค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าอาจจะต้องออกจากสำนักงานใหญ่ใช่ไหม”
“ค่ะ”
สีหน้าของฮยอนจูกลับสว่างสดใสขึ้นมาทันตาเห็น ผิดกับเธอที่กำลังว้าวุ่นใจ ท่าทางดีใจจนปิดไม่มิดนั้นทำให้ซูยอนแอบรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง
“จริงสิ นาฮยอนบอกว่าทำสัญญาออฟฟิสเทลเรียบร้อยแล้วนะคะ”
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ห้องมันว่างอยู่พอดี ทำความสะอาดเสร็จแล้วเขาก็อยากให้ย้ายเข้าไปสุดสัปดาห์นี้เลย จะได้ไหมคะแม่”
ฮยอนจูที่กำลังปอกส้มสีเหลืองสดมีสีหน้าครุ่นคิด แม้จะตัดสินใจแล้วว่าจะย้ายลงไปอยู่พยองแท็ก แต่ก็ดูเหมือนจะยังว้าวุ่นใจอยู่
“เพราะหนูเหรอคะ เป็นห่วงหนูใช่ไหม”
“ก็ส่วนหนึ่งจ้ะ อีกอย่างแม่ก็อยู่ที่นี่มาตั้งสิบกว่าปี พอคิดว่าต้องย้ายลงไปพยองแท็กจริงๆ ก็รู้สึกเคว้งๆ บอกไม่ถูก ถึงงานแปลจะทำที่ไหนก็ได้ก็เถอะ แต่อารมณ์มันก็ยังแปลกๆ อยู่ดี อีกอย่างบ้านนี้ก็ทำสัญญาให้คนอื่นไปแล้วด้วย เลื่อนไม่ได้แล้วล่ะ งั้นแม่เตรียมตัวย้ายลงไปเลยนะ”
“หนูบอกแล้วไงคะว่าไม่เป็นไร ต่อจากนี้ไปคุณนายโชฮยอนจูใช้ชีวิตเพื่อตัวเองบ้างเถอะค่ะ ไม่ต้องมาคอยห่วงหนูแล้ว หนูก็เริ่มหาเงินเองได้แล้วด้วย ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้นนะคะ เตรียมตัวรอไว้เลย หนูจะกตัญญูกับแม่ให้เต็มที่แน่นอนค่ะ”
ซูยอนพูดไปเคี้ยวส้มที่ฮยอนจูป้อนเข้าปากตุ้ยๆ ไป เธอพูดจากใจจริง สำหรับฮยอนจูที่เสียสละเพื่อเธอมาตลอดทั้งชีวิตนั้น ไม่มีอะไรที่เธอจะเสียดายเลยสักนิด
“กตัญญูอะไรกัน แม่ยังไม่ได้ทำอะไรให้ลูกเลยสักนิด”
ฮยอนจูป้อนส้มเข้าปากเธออีกชิ้นแล้วเริ่มแกะเปลือกสีเหลืองลูกใหม่ ระหว่างที่ก้มหน้าแกะส้มเพื่อป้อนให้ลูกสาว ซูยอนก็มองเห็นเส้นผมสีขาวแซมอยู่ตามศีรษะของแม่
บางครั้งซูยอนก็แอบคิดว่าตัวเองเป็นเหมือนกาฝากที่คอยกัดกินวัยสาวของฮยอนจูไปจนหมด
“ไม่ได้ทำอะไรให้ที่ไหนกันคะ มีเยอะแยะจนหนูใช้คืนไม่หมดต่างหาก”
“ซูยอน ไม่ต้องใช้คืนอะไรทั้งนั้นแหละ ตอนเลี้ยงลูก แม่ก็ได้รับความสุขเท่าที่คนคนหนึ่งจะมีความสุขได้หมดแล้ว แม่ไม่อยากให้ลูกต้องมารู้สึกเป็นภาระเพราะคิดแต่จะตอบแทนแม่หรอกนะ”
จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกัน
น้ำตาแทบจะเอ่อล้นออกมาจนซูยอนต้องกลั้นหายใจเอาไว้ หากการได้เห็นเธอเติบโตทำให้ฮยอนจูมีความสุขได้จริงๆ ก็นับว่าดีเหลือเกินแล้ว
แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาจะมีแต่ความสุขจริงๆ หรือ เช่นเดียวกับเสียงสะอื้นของยายที่ลูบผมเธอตอนหลับพร้อมกับก่นด่าผู้ชายคนหนึ่ง ฮยอนจูก็คงเคยเคียดแค้นใครบางคนอยู่เหมือนกัน
“แม่คะ”
“โตป่านนี้แล้วยังจะมาอ้อนอีก ทำตัวแบบนี้แล้วจะไปอยู่กับนาฮยอนได้ยังไง แม่จะไปวางใจลงได้ยังไงกัน ยังเป็นเด็กอยู่แท้ๆ แต่ต้องไปทำงานบริษัทแล้วเนี่ยนะ หืม”
ฮยอนจูพึมพำไปขณะป้อนเนื้อผลไม้ที่แกะอย่างประณีตเข้าปากเธออีกคำ ความกังวลและความตึงเครียดที่เคยมีก่อนที่ลูกสาวจะไปทำงานไม่หลงเหลืออยู่บนใบหน้าของเธออีกต่อไปแล้ว
ซูยอนโผเข้ากอดฮยอนจูที่คลายความกังวลทั้งหมดลง เพียงเพราะได้ยินว่าเธอถูกย้ายไปอยู่ห้างสรรพสินค้า
“ห้องข้างๆ เราก็ว่างอยู่ด้วยนะ เพราะงั้นกับคุณพ่อก็บอกไปว่าพี่อยู่กับพวกเรา แต่จริงๆ พี่ก็ทำสัญญาห้องข้างๆ ไปเลยไม่ดีเหรอ แบบนี้ลงตัวสุดๆ เลยใช่ไหมล่ะ ฉันนี่ฉลาดเป็นบ้าเลยใช่ป่ะ”
อีแทมองนาฮยอนนิ่งๆ โดยไม่พูดอะไร เสียงเจื้อยแจ้วอย่างตื่นเต้นพร้อมกับโบกสัญญาไปมาตรงหน้าค่อยๆ แผ่วลงเมื่อเผชิญกับความเงียบของเขา
“...พี่”
“เว้นห้องไว้ห้องหนึ่ง ใครจะไปไว้ใจปล่อยแกออกไปคนเดียว กับซูยอนแกคงไปเป่าหูจนเขายอมตามใจทุกอย่างอยู่แล้วล่ะสิ คิดว่าไม่มีใครรู้ทันหรือไงว่าแกจะใช้เพื่อนบังหน้าเพื่อหาอิสระให้ตัวเองน่ะ”
อีแทกอดอกพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เหตุผลที่นาฮยอนร้องแรกแหกกระเชออยากแยกมาอยู่เองนั้นเรียบง่ายมาก แค่อยากได้พื้นที่ส่วนตัวสำหรับเรื่องบนเตียงเท่านั้น แต่เขาไม่มีทางยอมให้ซูยอนต้องตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกระหว่างนาฮยอนกับโบกยูเด็ดขาด
ถ้าเขาพักอยู่ที่บ้านของนาฮยอน โบกยูก็ไม่มีทางเข้าออกตามใจชอบได้ พ่อเองก็คงเป็นห่วงเรื่องนี้ ถึงได้สั่งให้เขามาอยู่ดูแลนาฮยอนด้วย
“แล้วเรื่องที่ซูยอนจะอึดอัดล่ะ แม่ของซูยอนยอมให้มาอยู่ด้วยเพราะคิดว่าจะอยู่กันแค่สองคนกับฉันนะ ถ้าท่านรู้ว่ามีพี่อยู่ด้วยขึ้นมาล่ะก็ คงได้พาตัวซูยอนกลับไปทันทีแน่”
ก็อาจจะจริง
แต่ให้เป็นแบบนั้นยังจะดีกว่า ข้ออ้างที่นาฮยอนยกขึ้นมาไม่ได้ทำให้เขารู้สึกว่าต้องปฏิเสธหน้าที่ผู้คุมเลยสักนิด
“เห็นบอกว่าจะย้ายลงไปอยู่พยองแท็กไม่ใช่เหรอ”
“มันก็ใช่ แต่ว่า...”
“บอกความจริงกับซูยอนไปตรงๆ เลยสิ แล้วค่อยให้เขาตัดสินใจเองว่าจะย้ายเข้ามาหรือเปล่า แค่นี้ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด นาฮยอนเริ่มทำเสียงงอแง พยายามหว่านล้อม แต่พอใช้ไม่ได้ผลก็ตะโกนบอกให้เก็บเป็นความลับอีกครั้ง
“เดี๋ยวฉันไปคุยกับซูยอนเอง พี่ห้ามพูดอะไรเด็ดขาดเลยนะ แล้วก็นะพี่ รวยก็รวยจะตาย ยังจะมาทำตัวแบบนี้อีกเหรอ ฉันถึงได้เกลียดพี่นักไง”
นาฮยอนพ่นคำตัดพ้อใส่เขาก่อนจะสะบัดหน้าเดินเข้าห้องไป อีแทไม่ได้หวั่นไหวกับคำพูดของน้องสาวเลยแม้แต่น้อย ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องโยนโอกาสที่จะได้ดูแลน้องสาวไปพร้อมๆ กับการได้มองยุนซูยอนตามใจชอบทิ้งไปเลยสักนิด
กำลังโหลดความเห็น...