หนึ่งสัปดาห์อันแสนวุ่นวายผ่านพ้นไป เธอที่เคยยื่นใบสมัครเข้าทำงานที่สำนักงานใหญ่ บัดนี้กลับต้องเริ่มเดินทางไปทำงานที่ห้างสรรพสินค้าซึ่งอยู่ห่างออกไปแทน หลังผ่านพ้นช่วงปีใหม่ เครืออิลซองก็ดำเนินการโยกย้ายบุคลากรครั้งใหญ่
สื่อมวลชนต่างประโคมข่าวว่าประธานรยูชักดาบสะสางเพื่อปฏิรูปกลุ่มบริษัทหลังผลประกอบการซบเซา ทว่าความจริงกลับต่างออกไปเล็กน้อย การตัดสินใจทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความประสงค์ของอดีตประธานรยูโฮชอลที่ก้าวลงจากแนวหน้าไปแล้ว
แม้จะอ้างว่าเกษียณอายุและถอยฉากไปอยู่เบื้องหลัง แต่อำนาจในการควบคุมเครืออิลซองของอดีตประธานรยูโฮชอลก็ยังคงเหนือกว่าประธานคนปัจจุบัน
มีข่าวลือเล็ดลอดออกมาว่า ก่อนการประกาศแต่งตั้ง ประธานคนปัจจุบันถึงกับไปขอร้องด้วยตัวเองว่า จะส่งหลานชายคนโตไปประจำโรงแรมที่มีข่าวลือหนาหูเรื่องขายทอดตลาดซ้ำเติมผลประกอบการที่ย่ำแย่อยู่แล้วได้อย่างไร
ทว่าคำตัดสินนั้นไม่มีการพลิกผัน ซึ่งนั่นก็หมายความว่าคำสั่งย้ายรยูอีแทไปรับผิดชอบห้างสรรพสินค้าก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงเช่นเดียวกัน
“หมายความว่าโอกาสที่ฉันจะได้กลับเข้าสำนักงานใหญ่แทบจะเป็นศูนย์เลยสินะ”
แม้จะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์แรกหลังเริ่มทำงาน แต่ในหัวของซูยอนกลับยุ่งเหยิงไปหมด ทั้งที่เป็นแค่เด็กใหม่ เพิ่งจะก้าวเข้าบริษัทมาแท้ๆ แต่ความรู้สึกราวกับถูกโยนลงมากลางสมรภูมิรบไม่มีผิด
จะเรียกว่าตกอยู่ในสภาพกลายเป็นเป้ากระสุนโดยไม่มีเสื้อเกราะกันกระสุนก็คงไม่เกินไปนัก
รยูอีแทถูกส่งตัวไปรับตำแหน่งกรรมการบริหารของห้างสรรพสินค้าอย่างกะทันหันตามที่เคยบอกกับเธอไว้ จากหัวหน้าทีมที่สำนักงานใหญ่กลายมาเป็นกรรมการบริหารของบริษัทในเครือ หากเป็นคนอื่นคงมีเสียงซุบซิบว่าถูกลดตำแหน่ง ทว่าราคาหุ้นกลับพุ่งขึ้นแตะเพดานสูงสุด
ในทางกลับกัน ทันทีที่มีคำสั่งแต่งตั้งให้กรรมการผู้จัดการรยูอูซอกแห่งสำนักงานใหญ่ไปดำรงตำแหน่งประธานโรงแรมอิลซอง ราคาหุ้นก็ดิ่งลงจนปิดตลาดที่ระดับต่ำสุด
แผนการของอดีตประธานรยูโฮชอลที่ต้องการทดสอบความสามารถของเหล่าหลานชายอย่างเปิดเผยนั้น โจ่งแจ้งเสียจนไม่เพียงแต่สื่อมวลชนเท่านั้น แม้แต่วงการหลักทรัพย์เองก็ยังมองออก
เสียงซุบซิบดังหนาหูไปทั่วว่าโครงสร้างผู้สืบทอดตำแหน่งอาจเปลี่ยนไปหรือไม่ แม้รยูโฮชอลจะส่งมอบตำแหน่งประธานให้รยูฮยอนซูด้วยเหตุผลของการเป็นบุตรชายคนโต ทว่าในเรื่องของผู้สืบทอดรุ่นต่อไปนั้นยังคงมีความเห็นแตกแยกเป็นหลายฝ่าย
ในด้านความสามารถแล้ว กระแสส่วนใหญ่มักประเมินว่ารยูฮยอนอิลผู้เป็นบุตรชายคนรองและประธานอิลซองเคมิคอลนั้นเหนือกว่ารยูฮยอนซูผู้เป็นพี่ชายอยู่หนึ่งขั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ทายาทรุ่นที่สองของพวกเขาก็เริ่มเข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารอย่างเต็มตัว และถูกส่งไปยังห้างสรรพสินค้ากับโรงแรมตามลำดับ ห้างสรรพสินค้าและโรงแรมเป็นธุรกิจที่ผลประกอบการย่ำแย่จนมีข่าวลือสะพัดในเครือว่าจะถูกขายทอดตลาด สายตาของคนรอบข้างจึงพากันจับจ้องไปยังทายาทรุ่นที่สองทั้งสองคน
“เรื่องพวกนี้ทำไมฉันต้องมารู้ตั้งแต่เพิ่งเข้าทำงานด้วยเนี่ย”
ซูยอนผุดลุกขึ้นมาจากเตียงนอนพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ โครงสร้างผู้สืบทอดอันซับซ้อนเอย การชิงไหวชิงพริบอันดุเดือดเอย เธอไม่ได้อยากรู้เรื่องพวกนี้เลยสักนิด
คนเพียงคนเดียว เธอเข้าทำงานที่นี่เพราะแค่อยากให้คนคนนั้นรับรู้ถึงการมีอยู่ของตัวเองแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับต้องไปทำงานที่ห้างสรรพสินค้าจนแม้แต่หน้าก็ยังแทบไม่มีโอกาสได้เห็น
“ซูยอน ตื่นแล้วเหรอลูก”
“ตื่นแล้วค่ะ”
เธอตื่นตั้งนานแล้วแต่เอาแต่นอนกลิ้งไปมาบนเตียงเพราะจิตใจว้าวุ่น ฮยอนจูจึงร้องเรียก ซูยอนลุกจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำไป หลังแปรงฟันและล้างหน้าเสร็จพอก้าวออกจากห้อง กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟก็ลอยอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน คล้ายกับว่าอีกฝ่ายกำลังดริปกาแฟอยู่
“กลิ่นหอมจังค่ะ”
“ใช่ไหมล่ะ”
ฮยอนจูไม่ใช้เครื่องชงกาแฟแต่เลือกที่จะชงกาแฟดริปแทน กระบวนการตั้งแต่การบดเมล็ดกาแฟด้วยมือไปจนถึงการเทน้ำที่ควบคุมอุณหภูมิลงบนกระดาษกรองนั้นดูราบรื่นเป็นธรรมชาติ ภาพของฮยอนจูที่ค่อยๆ ขยับกาน้ำอย่างเชื่องช้าดูคล้ายคลึงกับชีวิตที่ผ่านมาของเธอเอง
“แม่คะ”
“...หืม?”
“ไม่ต้องแพ็กของย้ายบ้านหรอกนะคะ หนูจองบริการย้ายบ้านแบบแพ็กของให้เรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวคนพวกนั้นมาจัดการให้ทั้งหมดเอง เพราะงั้นไม่ต้องแตะอะไรเลย ปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้นแหละค่ะ”
มือที่หมุนวนอย่างเชื่องช้าพลันหยุดลงพร้อมกับคำพูดของเธอ ซูยอนที่เท้าแขนทั้งสองข้างไว้กับโต๊ะอาหารพลางโน้มตัวมองการชงกาแฟรับรู้ได้ว่าฮยอนจูกำลังหันมามองตน
“ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน ข้าวของของแม่แท้ๆ”
“ปล่อยไว้เถอะค่ะ ขนมที่กินค้างไว้เขายังยกไปให้เหมือนเดิมเลยนะ นะคะแม่”
“เข้าใจแล้วจ้ะ”
ฮยอนจูที่มีลูกสาววัยยี่สิบห้าปีคอยตอบเจื้อยแจ้วนั้น อายุก็ยังไม่ถึงห้าสิบปีดี คนอื่นมักเข้าใจผิดว่าเธอแต่งงานเร็ว แต่ความจริงแล้วฮยอนจูไม่เคยแต่งงานเลยสักครั้ง
หลังได้ยินคุณยายพึมพำกับตัวเองตอนเด็ก พอเข้ามหาวิทยาลัยได้ ซูยอนก็รีบไปคัดเอกสารรับรองความสัมพันธ์ทางครอบครัวเป็นครั้งแรก การแจ้งเกิดล่าช้ากว่าปกตินั้นก็แปลกพออยู่แล้ว แต่พอเห็นช่องชื่อบิดาว่างเปล่า ซูยอนก็ทำได้เพียงหัวเราะออกมาอย่างว่างเปล่า
ถึงอย่างนั้นนามสกุลของเธอก็ยังถูกแจ้งเกิดด้วยนามสกุล ‘ยุน’ คงเพราะไม่อยากให้ใครมองว่าเป็นลูกของแม่เลี้ยงเดี่ยว หรือว่านั่นจะเป็นความต้องการของแม่ผู้ให้กำเนิดกันแน่ ตอนที่ก้มมองเอกสารรับรองความสัมพันธ์ทางครอบครัว ซูยอนก็หลั่งน้ำตาให้กับการกำเนิดของตัวเองเป็นครั้งแรก
เด็กที่เกิดขึ้นมาโดยไม่มีพ่อแท้ๆ ย่อมไม่มีอยู่จริงในโลก ถึงกระนั้นในเอกสารครอบครัวของเธอกลับไม่มีชื่อพ่ออยู่เลย คนทั่วไปมักเรียกผู้หญิงที่คลอดและเลี้ยงดูลูกเพียงลำพังโดยไม่มีพ่อว่าแม่เลี้ยงเดี่ยว
หากไม่ได้ยินคำพูดของคุณยายในวันนั้น เธอเองก็คงเข้าใจผิดไปแล้วว่าฮยอนจูเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่คลอดและเลี้ยงดูเธอมาคนเดียว แต่ตอนนี้เธอรู้ความจริงแล้ว
“พอย้ายลงไปพยองแท็กแล้วก็ลองหาแฟนดูสิคะ ถ้าเจอผู้ชายดีๆ ก็แต่งงานไปเลย เดี๋ยวหนูเตรียมสินเดิมให้เอง”
“จู่ๆ จะให้แต่งงานอะไรกันเนี่ย”
“ก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่คิดว่าที่ผ่านมาแม่มัวแต่เลี้ยงหนูจนไม่ได้มีความรักเลย ตอนนี้ก็อยากให้แม่ได้มีความรักบ้าง”
“อย่าบอกนะยัยลูกคนนี้ คิดว่าแม่จะเป็นภาระให้แกก็เลยจะรีบผลักไสไล่ส่งกันน่ะ”
“ใครจะไปผลักไสกันคะ คุณนายโชฮยอนจู หนูจะดูแลแม่ไปตลอดชีวิตต่างหากล่ะคะ เพราะงั้นช่วยมีความรักกับเขาบ้างเถอะ ทั้งหน้าตาทั้งรูปร่างขนาดนี้ทำไมถึงไม่ยอมมีความรักล่ะคะ ถ้าเป็นเพราะหนูก็อย่าทำแบบนั้นเลย ถึงจะแต่งงานไป หนูก็จะดูแลแม่ไปตลอดชีวิตอยู่ดีนั่นแหละค่ะ”
“ทำไมลูกต้องมาดูแลแม่ด้วย แม่ดูแลตัวเองได้ย่ะ”
เพราะรู้สึกผิดน่ะสิ
เพราะเธอแท้ๆ น้าสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานถึงต้องกลายมาเป็นแม่คน
ซูยอนไม่รู้เรื่องราวลึกซึ้งที่ทับถมอยู่ภายในนั้น หากแต่เธอก็ตระหนักดีว่าหากไม่มีฮยอนจู ก็คงไม่มีเธอในวันนี้
“งานพอทำไหวไหม ไม่มีใครสั่งให้กลับไปทำงานที่สำนักงานใหญ่แล้วใช่ไหม”
ฮยอนจูเอ่ยถามพลางรินกาแฟที่หยดผ่านกระดาษกรองจนเกิดฟองนุ่มลงในถ้วย หญิงสาวผมยาวดัดลอนที่รวบมัดไว้แน่นมองซูยอนที่กำลังยกถ้วยกาแฟขึ้นด้วยสายตาเปี่ยมความอยากรู้อยากเห็น
ซูยอนจิบกาแฟกลิ่นหอมก่อนเป็นอันดับแรก หลังจากค่อยๆ กลืนของเหลวร้อนกรุ่นพร้อมดื่มด่ำกับกลิ่นหอมละมุน เธอก็วางถ้วยลงแล้วมองฮยอนจู
“ค่ะ ไม่มีใครบอกให้กลับไปสำนักงานใหญ่แล้ว”
พอตอบออกไปด้วยสีหน้าเสียดาย รอยยิ้มของฮยอนจูก็สว่างไสวขึ้นมาทันที เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูโล่งอก ซูยอนจึงยิ่งเก็บงำความในใจเอาไว้ให้มิดชิดกว่าเดิม
แม้จะคิดว่าเธอไม่รู้เรื่องอะไร แต่ฮยอนจูก็ยังกังวลว่าเธออาจจะบังเอิญเดินสวนกับผู้ชายคนนั้นเพราะทำงานในบริษัทเดียวกัน ต่อให้ความจริงจะไม่ถูกเปิดเผย แต่แค่การเดินเฉียดกันเพียงเสี้ยววินาทีก็ไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์อยู่แล้ว
ซูยอนรู้ว่าฮยอนจูกังวลเรื่องอะไร แต่เธอก็ไม่อาจแกล้งทำเป็นไม่รู้ความจริงไปได้ตลอดชีวิต ถึงอย่างนั้น เธอก็อยากบอกให้รู้ว่าไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องเป็นห่วงเลย
“ถ้าอย่างนั้น ต่อไปเวลาซื้อของในห้างสรรพสินค้า จะได้ซื้อในราคาพนักงานเลยหรือเปล่า”
คงเพราะกังวลเรื่องที่ต้องย้ายลงไปพยองแท็ก ฮยอนจูจึงถามคำถามมากมายผิดจากวันอื่น ในใจคงจะห่วงไม่น้อย
“ก็น่าจะนะคะ วันที่เงินเดือนแรกออก แม่มาที่ห้างสิ เดี๋ยวหนูเลี้ยงเอง”
“เงินที่ลูกสาวแม่เหนื่อยยากหามาตั้งเท่าไร จะเอามาใช้แบบนั้นได้ยังไง เสียดายตายเลย แม่ไม่ยอมใช้เด็ดขาดหรอก ต้องไปทำงานที่ห้างด้วยนี่นะ รู้อย่างนี้คราวที่แล้วน่าจะซื้อชุดสูทไว้สักสองชุด พรุ่งนี้ต้องย้ายบ้านคงไปไม่ได้ วันนี้จะไปกันอีกรอบไหมล่ะ ถ้าได้ราคาพนักงานคงลดไปได้เยอะอยู่นะ”
ฮยอนจูเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้น เพียงแค่คิดว่าจะได้ซื้ออะไรให้เธอ ใบหน้าก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
“จริงสิ ลืมถามเรื่องสำคัญไปเลย ถ้าย้ายไปห้างสรรพสินค้าแล้วอยู่แผนกไหนล่ะ แกอยากเข้าทีมการตลาดไม่ใช่เหรอ ได้ไปอยู่แผนกนั้นหรือเปล่า”
“เปล่าค่ะ เป็นเลขาของกรรมการบริหาร”
“เลขาของกรรมการบริหารเหรอ”
ดวงตาที่เคยสงบนิ่งของฮยอนจูเบิกกว้างด้วยความตกใจ ซูยอนจิบกาแฟที่เริ่มคลายความร้อนจนอุ่นชืดพลางคิดถึงเจ้านายของตน
เธอที่เพิ่งเข้าทำงานได้ไม่ทันไรตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัย แท้จริงแล้วความสามารถในการทำงานแทบจะเท่ากับศูนย์ หากมีรุ่นพี่คอยประกบสอนงานก็คงจะดี แต่ในห้องเลขาฯ กลับมีเพียงเธอคนเดียว จึงไม่มีที่ให้ขอความช่วยเหลือได้เลย
งานที่ทำล้วนมีแต่ข้อผิดพลาด เธอคิดว่าต่อให้โดนดุก็คงไม่มีข้อแก้ตัว แต่อยู่ๆ รยูอีแทกลับไม่โกรธเลยสักนิด ซ้ำร้ายเขายังเรียกเธอเข้าไปในห้องทำงานแล้วคอยสอนงานให้ทีละขั้นตอนราวกับสอนพิเศษส่วนตัวจนทำให้เธอรู้สึกเกรงใจ
ทำไมเขาถึงต้องทำเรื่องยุ่งยากแบบนี้ด้วยนะ แค่ขอเลขาฯ ที่มีความสามารถ ผู้ใหญ่ข้างบนก็พร้อมจะส่งคนมาให้อยู่แล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงานจนถึงตอนนี้ ซูยอนยังคงสงสัยในเรื่องนี้ไม่หาย
เธอนึกเป็นห่วงเขาที่ยังคงทำตัวสงบนิ่ง ทั้งที่ถูกส่งมาอยู่ในตำแหน่งที่คนอื่นพากันหัวเราะเยาะและชี้นิ้วว่าเป็นการลดขั้น ต่อให้มีลูกน้องเก่งๆ อยู่ข้างกายสักสองสามคนก็ยังนับว่าเป็นเรื่องยาก แล้วทำไมเขาถึงไม่โกรธเลยสักนิด ทั้งที่ต้องมาคอยดูแลเลขาฯ ซุ่มซ่ามแบบเธอ
“ค่ะ”
“แกเนี่ยนะเป็นเลขา ท่านกรรมการบริหารเป็นคนยังไง นิสัยไม่ดีหรือชอบใช้อำนาจเบ่งใส่ลูกน้องหรือเปล่า ระดับกรรมการบริหารก็น่าจะมีอายุพอสมควรแล้วนี่”
อายุเหรอ
เขาอายุมากกว่าเธอแค่ห้าปีเท่านั้น ได้ยินคนพูดกันว่านิสัยจุกจิกและเย็นชา แต่เขากลับใจดีเสียจนเธอไม่รู้สึกถึงเรื่องพวกนั้นเลยสักนิด
“นิสัยดีค่ะ แล้วก็ยังหนุ่มอยู่เลย”
“ยังหนุ่มเหรอ”
“จริงๆ ค่ะ”
“เป็นถึงกรรมการบริหารเนี่ยนะ จะยังหนุ่มอยู่ได้ยังไง”
เพราะต้องปรับตัวกับงานจนต้องเลิกงานดึกตั้งแต่วันแรกที่เข้าทำงาน ฮยอนจูคงมีเรื่องที่อยากรู้สะสมอยู่เต็มไปหมด เธอจึงรัวคำถามใส่ไม่หยุดราวกับจะเคลียร์ข้อสงสัยทั้งหมดในคราวเดียว
“คนในตระกูลเจ้าของบริษัทน่ะค่ะ”
“ตายจริง ถ้าอย่างนั้นก็เป็นญาติของนาฮยอนน่ะสิ”
“พี่ชายค่ะ”
“หืม”
“ท่านกรรมการบริหารของหนู เป็นพี่ชายของนาฮยอนค่ะ”
ฮยอนจูแสดงสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัดเพราะคงคาดไม่ถึง ซูยอนดื่มกาแฟที่อีกฝ่ายรินให้จนหมดแล้วนำถ้วยไปวางไว้ที่อ่างล้างจาน ฮยอนจูหันตัวตามมามองเธอด้วยสายตาเอ็นดูแกมสงสาร
“คงอึดอัดแย่เลยนะลูกเรา เป็นพี่ชายของเพื่อนแบบนี้จะไม่ให้เกรงใจได้ยังไง เป็นคนอื่นไปเลยยังจะดีกว่า พอต้องมาพัวพันกับคนที่รู้จักแบบครึ่งๆ กลางๆ มันชวนให้อึดอัดใจจะตายไป”
“ไม่มีอะไรให้อึดอัดหรอกค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วจ้ะ”
ฮยอนจูพยักหน้ารับอย่างเบาใจเมื่อได้ยินคำพูดของเธอที่บอกว่าไม่อึดอัด นั่นสิ จะมีอะไรให้อึดอัดกันเล่า
ซูยอนยักไหล่พลางพูดออกมาด้วยท่าทีสบายๆ
ก็แค่พี่ชายของเพื่อน อีกอย่างเธอก็ไม่ได้จะไปทำอะไรกับพี่ชายเพื่อนคนนั้นเสียหน่อย
กำลังโหลดความเห็น...