คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อน ตอนที่ 20

ตอน 20

ข้าวของถูกแบ่งใส่รถย้ายบ้านคันหนึ่งสำหรับไปพยองแท็ก และอีกคันสำหรับย้ายไปออฟฟิสเทล ลุงแจฮามาถึงตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อช่วยฮยอนจูที่ไม่มีรถ และคอยยืนดูคนขนย้ายสิ่งของ

“ซูยอนออกเดินทางไปก่อนเถอะ ลุงจะพาแม่ไปส่งให้เอง ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

“สุดสัปดาห์หน้าหนูจะลงไปหานะคะลุงแจฮา ฝากดูแลแม่ด้วยนะคะ”

“ได้สิ รีบไปเถอะ”

เมื่อถูกแจฮาเร่ง เธอก็เดินตรงไปยังรถบรรทุกของ ฮยอนจูที่คอยเช็กของอยู่ข้างในเดินออกมาส่งเธอพร้อมกับแจฮา

ที่นี่เป็นบ้านที่ย้ายเข้ามาตอนเธออยู่ ม.ปลายปีสอง จึงไม่ได้ตั้งรกรากอยู่นานนัก ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกที่ต้องเก็บของทั้งหมดออกจากบ้านที่คุ้นเคยก็ชวนให้ใจหาย นาฮยอนส่งข้อความมาเร่งหลายรอบแล้วว่าขนของเสร็จหมดแล้วให้รีบมา เธอจึงไม่อาจรีรอได้อีก

“ออกเดินทางกันเลยครับ คุณหนู รีบขึ้นมาเถอะ”

“ค่ะ”

ซูยอนก้าวขึ้นรถย้ายบ้าน เธอมองรถบรรทุกคันใหญ่ที่ยังคงขนของอยู่พลางแล่นออกจากซอยมา ของของฮยอนจูก็ขนขึ้นไปได้พอสมควรแล้ว คงจะออกเดินทางในไม่ช้า

แม้จะรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้อยู่ส่งแม่ลงไปพยองแท็ก แต่ก็ช่วยไม่ได้ ทว่าเธอก็ยังรู้สึกโล่งใจที่ลุงแจฮามาช่วย ทำให้แม่ไม่ต้องเดินทางลงไปตามลำพังอย่างอ้างว้าง

รถแล่นไปอย่างรวดเร็ว นาฮยอนจองลิฟต์ขนของเอาไว้แล้ว และต้องไปให้ทันเวลา หัวใจของเธอจึงกระวนกระวาย

แม้จะอยู่ในโซลเหมือนกัน แต่ออฟฟิสเทลที่นาฮยอนทำสัญญาไว้นั้นอยู่อีกย่านหนึ่ง บรรยากาศจึงแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

ต่างจากย่านเดิมที่คนธรรมดาสามัญอาศัยอยู่อย่างแออัด พอมาถึงที่ที่มีตึกสูงระฟ้าตั้งตระหง่านเรียงราย เธอก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ย้ายมาอยู่ที่ดีจังเลยนะครับ”

“ค่ะ”

ลุงคนขับที่ชวนคุยไม่ได้ถามอะไรต่อเมื่อเห็นคำตอบสั้นๆ นั้น แล้วขับรถตรงเข้าไปในออฟฟิสเทลทันที พอโทรบอกว่ามาถึงแล้ว นาฮยอนก็ลงมารับ และมีโบกยูที่ยืนอยู่ข้างๆ โบกมือทักทายอย่างดีใจ

“ของไม่ค่อยมีเลยนี่?”

“อือ เอามาแต่ของที่จำเป็นต้องใช้ก่อนน่ะ ถ้าขาดอะไรค่อยซื้อเอา”

“ทำดีแล้ว หัวหน้าจองคะ ช่วยจัดการยกของเพื่อนฉันขึ้นไปหน่อยนะคะ พวกเราจะขึ้นไปรอด้านบนก่อน”

“ไม่เป็นไร ฉันยกเองได้”

นาฮยอนพยักหน้ารับอย่างไม่คิดอะไรมากแล้วหันไปสั่งชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลัง แต่ซูยอนรู้สึกเกรงใจ การจะปล่อยให้คนอื่นจัดการของของตัวเองแล้วเดินขึ้นไปเฉยๆ ทำให้เธอไม่สบายใจ แต่พอบอกออกไป นาฮยอนก็คล้องแขนดึงเธอไว้ทันที

“แกจะมาทำเรื่องพวกนี้ทำไมกัน คนที่ช่วยขนของฉันยังไม่ได้กลับเลย ให้หัวหน้าจองจัดการน่ะถูกแล้ว พวกเราขึ้นไปดูห้องกันก่อนเถอะ แกบอกว่าไม่มีเวลาเลยยังไม่ได้มาดูห้องจริงๆ จังๆ เลยนี่”

ซูยอนจำใจต้องขึ้นไปยังห้องพักที่จะได้อยู่หลังจากนี้พร้อมกับนาฮยอน เมื่อเห็นปลายนิ้วของนาฮยอนกดลิฟต์ไปที่ชั้น 32 เธอก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยความที่ไม่เคยอยู่บนที่สูงขนาดนี้มาก่อนจึงเกิดความกลัวขึ้นมาเลือนราง แต่เมื่อก้าวเข้าไปในออฟฟิสเทล เธอกลับเผยสีหน้าพึงพอใจออกมาจนได้

“เหมือนอยู่บนท้องฟ้าเลย มองเห็นทั้งแม่น้ำฮัน แล้วก็เห็นวิวเมืองโซลได้ทั่วหมดเลย”

“วิวตอนกลางคืนสวยกว่านี้อีก คืนนี้เรามาดื่มเบียร์ดูวิวกลางคืนกันนะ”

“อื้อ”

“ฉันดีใจจังเลยที่จะได้อยู่กับแก”

นาฮยอนกอดเธอไว้แน่นพลางกระซิบ ซูยอนเองก็พยักหน้ารับ เธอเองก็ดีใจมากเช่นกัน ราวกับว่าตอนนี้เธอได้กลายเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวเสียที และไม่ได้เป็นภาระให้ฮยอนจูอีกต่อไปแล้ว ซูยอนกวาดตามองห้องที่จะกลายเป็นของเธอในอนาคตด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

ห้องนี้มีทั้งหมดสามห้องนอน นอกจากห้องของเธอกับนาฮยอนแล้ว อีกห้องหนึ่งที่มีเพียงเตียงกับโต๊ะหนังสือวางทิ้งไว้ นาฮยอนบอกว่าจะเก็บไว้เป็นห้องรับรองแขก เป็นห้องที่กว้างขวางใหญ่โตจนเกินพอสำหรับคนสองคน

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้จริงๆ เหรอ คุณแม่แกอนุญาตแล้วจริงๆ ใช่ไหม”

“ก็ใช่น่ะสิ บอกแล้วไงว่าเพราะฉันบอกว่าจะมาอยู่กับแก ท่านถึงยอมทำสัญญาให้ ไม่อย่างนั้นไม่มีทางยอมให้ฉันย้ายออกมาจากบ้านหรอก”

แม้จะยอมเชื่อคำพูดของนาฮยอนแล้วตามมา แต่เธอก็ไม่คิดว่ามันจะหลังใหญ่และหรูหราขนาดนี้ ซูยอนขมวดคิ้วด้วยความกังวลว่าการมาอยู่ห้องแบบนี้โดยไม่ช่วยออกเงินสักสตางค์แดงเดียวจะดีแล้วหรือ ความรู้สึกอึดอัดใจจึงเริ่มแทรกซึมเข้ามาแทนที่ความสุขใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องโทรไปทักทายคุณแม่หน่อยแล้วละ โทรหาท่านแล้วส่งสายให้ฉันหน่อยได้ไหม”

“บอกว่าไม่ต้องไงเล่า”

“นาฮยอน ฉันไม่สบายใจเลย เหมือนฉันมารบกวนแกยังไงก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าทำแบบนี้มันจะดีไหม ถ้าได้คุยกับคุณแม่สักหน่อยฉันคงจะโล่งใจขึ้นน่ะ”

“แกนี่จริงๆ เลยนะ รอแป๊บ เดี๋ยวไปเอาโทรศัพท์มาต่อสายให้”

นาฮยอนบ่นพึมพำแล้วเดินเข้าไปเอาโทรศัพท์มือถือในห้องนอน โบกยูที่ยืนมองอยู่ข้างๆ เหมือนคนดูหยิบขวดน้ำดื่มจากตู้เย็นมายื่นให้เธอ

“พอมาเห็นแล้วกลัวขึ้นมาละสิ”

“อือ”

โบกยูถามจี้ใจดำราวกับมองทะลุเข้าไปในใจของเธอ ข้าวของเริ่มทยอยขนเข้ามาวางไว้ในห้องของเธอแล้ว แต่เธอกลับเพิ่งมานึกสงสัยเอาป่านนี้ว่าตนทำถูกแล้วจริงๆ หรือ

ยิ่งไปกว่านั้น ขนาดของห้องยังกว้างขวางเกินกว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก พื้นที่ห้องกว้างขวางเสียจนเทียบไม่ได้กับบ้านที่เคยอยู่กับฮยอนจู ยิ่งทำให้ความรู้สึกกดดันในใจทวีขึ้น

“ไม่ต้องกังวลไปหรอก ก็จริงอย่างที่นาฮยอนพูด พ่อแม่นาฮยอนไว้ใจเธอถึงได้ยอมทำสัญญาห้องนี้ให้ ถ้ามีแค่นาฮยอนคนเดียว มีหรือท่านจะยอมให้ย้ายออกมาอยู่เอง”

“ฉันมีค่าขนาดนั้นเลยเหรอ”

“มีค่าอะไรกัน ก็ยุนซูยอนไงล่ะ ท่านเฝ้าดูเธอมาตั้งแต่ม.ต้น จะไม่รู้จักเธอได้ยังไง”

คำพูดของโบกยูช่วยคลายความกังวลใจลงไปได้บ้าง แต่ทันทีที่รับโทรศัพท์ที่นาฮยอนยื่นให้มาถือไว้ สีหน้าของเธอก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ซูยอนแอบกระแอมในคอเบาๆ ก่อนจะแนบโทรศัพท์ของนาฮยอนเข้ากับหู

“สวัสดีค่ะ”

-ซูยอนเหรอลูก แม่ของนาฮยอนเองจ้ะ

“สวัสดีค่ะ คุณแม่”

เมื่อได้ยินคำทักทายของซูยอน คุณแม่ของนาฮยอนก็แสดงความดีใจอย่างเห็นได้ชัด ซูยอนเริ่มเปิดบทสนทนาด้วยการพูดถึงเรื่องเมื่อเดือนก่อนที่แวะไปบ้านแต่ไม่ได้พบกันเพราะท่านทั้งสองไปดูงานต่างประเทศ จากนั้นจึงเอ่ยขอบคุณจากใจจริง

-ซูยอนจ้ะ แค่หนูช่วยปรามช่วยดูแลยัยนาฮยอนแล้วอยู่ด้วยกันได้ แม่ก็ไม่ขออะไรมากไปกว่านี้แล้ว ยัยเด็กคนนี้เอาแต่ใจตัวเองแถมยังรั้นจะย้ายออกมาอยู่เอง พอปล่อยออกมาก็อดห่วงเหมือนปล่อยเด็กไปวิ่งเล่นริมบ่อน้ำไม่ได้... แต่ที่ยอมให้ออกมาก็เพราะแม่เชื่อใจหนูนะลูก

“หนูมารบกวนขนาดนี้จะทำยังไงดีคะคุณแม่ ถ้ารู้ว่าเป็นที่ที่ดีขนาดนี้ หนูคงต้องคิดทบทวนดูอีกรอบแล้วละค่ะ”

-แหม หนูนี่ช่างพูดจาน่ารักเสียจริง

การพูดคุยโทรศัพท์ยังคงดำเนินต่อไปพร้อมกับคำชมที่มีให้ซูยอนไม่ขาดสาย จนนาฮยอนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ทนไม่ไหวต้องแย่งโทรศัพท์ไปถือเอง

“ได้ยินเสียงซูยอนแล้วก็พอแล้วใช่ไหมคะ แม่ แค่นี้นะคะ”

แม้ปลายสายจะยังคงมีเสียงแว่วมา แต่นาฮยอนก็กดตัดสายไปอย่างไม่ไยดี จากนั้นก็ชูแขนทั้งสองข้างขึ้นฟ้าแล้วตะโกนลั่นว่า ‘คราวนี้แหละ อิสระแล้ว’ ซูยอนมองภาพนั้นแล้วหลุดหัวเราะออกมา

◆ ◆ ◆

เวลาตีสอง

เขากดรหัสผ่านที่ได้รับมาก่อนหน้านี้แล้วก้าวเข้ามาในบ้าน ทั่วทั้งห้องเงียบสนิทราวกับทุกคนหลับใหลไปหมดแล้ว และห้องนั่งเล่นก็มืดมิด

เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าพลางทอดสายตามองรองเท้าผู้หญิงสองคู่ที่วางเคียงกันอยู่ รองเท้าส้นสูงของนาฮยอนกับรองเท้าส้นแบนเรียบๆ ของเธอ

มาแล้วสินะ

อีแทสอดนิ้วเข้าไปคลายเนกไทที่ผูกอยู่ให้หลวมลงแล้วถอนหายใจยาว พอรู้ว่าซูยอนจะย้ายเข้ามาในวันนี้ ความคิดของเขาก็พะวงอยู่กับห้องนี้ตลอดทั้งวัน

แม้จะต้องไปทำงานในวันหยุดเพื่อตรวจสอบผลประกอบการที่ผ่านมา แต่ในหัวก็ยังคงมีแต่ภาพของซูยอน เขารู้ดีว่าพอพ้นวันหยุดไปก็จะได้เห็นหน้าเธออยู่แล้ว ทว่าแปลกเหลือเกิน เพียงแค่คิดถึงเธอ ความกระหายบางอย่างก็เริ่มปะทุขึ้นมา

‘ตรงนั้นห้องซูยอน ส่วนห้องพี่คือห้องนี้’

ห้องที่อยู่ใกล้ประตูที่สุดคือห้องของเขา ส่วนห้องฝั่งตรงข้ามคือห้องที่ซูยอนอยู่ อีแทพิงบานประตูห้องตัวเองพลางจ้องมองห้องฝั่งตรงข้าม ยุนซูยอนอยู่ในห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของเขา สีหน้าของเขาพลันดูซับซ้อนขึ้นมาขณะมองบานประตูที่ปิดสนิท

หญิงสาวที่เป็นทั้งเพื่อนของน้องสาว เป็นเลขาของเขา และเป็นคนที่ทำให้เขาสับสนมาเนิ่นนาน อยู่ใกล้เพียงแค่เปิดประตูก็จะได้เห็นหน้า

“ต่อไปนี้คือเริ่มอยู่ด้วยกันแล้วสินะ”

เขาอยากจะพิสูจน์ความจริงของความรู้สึกที่รบกวนจิตใจมาอย่างยาวนาน เขาจ้องมองบานประตูห้องที่ปิดสนิทของเธอและพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“เดี๋ยวก็คงรู้”

นาฮยอนขอร้องให้เขาช่วยเก็บเรื่องที่เขามาอยู่บ้านหลังนี้ด้วยเป็นความลับให้นานที่สุด ซึ่งเขาก็ไม่ได้คัดค้านอะไร เพราะหากเธอรู้ทันที ซูยอนอาจจะขอย้ายออกไปก็ได้ อีแทก้าวเข้าไปในห้องของตัวเองพร้อมกับความรู้สึกโล่งใจและตื่นเต้นที่ได้อยู่ในบ้านหลังเดียวกัน

มีเพียงแค่เตียง โต๊ะทำงานตัวเดียวโดดๆ และเสื้อผ้าที่แขวนไว้ในห้องแต่งตัว สภาพห้องที่ดูว่างเปล่าและเรียบง่ายจนเกินไปนี้ทำให้เขาเผลอหลุดหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ

ฝีมือรยูนาฮยอนแน่นอน

ถึงจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ว่าให้ไสหัวออกไป แต่เจตนานั้นชัดเจนเหลือเกิน

“ยัยน้องสาว ทำแบบนี้ยิ่งไม่อยากบอกเลยว่าทำสัญญาห้องข้างๆ ไว้แล้ว ยิ่งทำให้อยากดื้อนอนในห้องอึดอัดนี่ซะงั้น”

อีแทถอดเสื้อโค้ต แจ็กเกต และเสื้อผ้าทุกชิ้นที่สวมอยู่ออกแล้วโยนลงบนเตียง ก่อนจะเดินตรงเข้าห้องน้ำไป เขาก้าวเข้าไปในห้องกระจกฝ้า เปิดน้ำอุ่นแล้วแหงนหน้าขึ้นจนสุด

จากนั้นก็ปล่อยให้สายน้ำชโลมรดตัวอย่างเต็มใจ แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่ความปรารถนาที่มีต่อผู้หญิงคนหนึ่งกลับยิ่งเติบโตขึ้นอย่างไม่ลังเล อีแทจึงปรับอุณหภูมิน้ำให้เย็นลง

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อนจบตอน 20
อ่านตอน 21 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 19กลับหน้าเรื่อง
ตอน 19ตอน 21