ข้าวของถูกแบ่งใส่รถย้ายบ้านคันหนึ่งสำหรับไปพยองแท็ก และอีกคันสำหรับย้ายไปออฟฟิสเทล ลุงแจฮามาถึงตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อช่วยฮยอนจูที่ไม่มีรถ และคอยยืนดูคนขนย้ายสิ่งของ
“ซูยอนออกเดินทางไปก่อนเถอะ ลุงจะพาแม่ไปส่งให้เอง ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”
“สุดสัปดาห์หน้าหนูจะลงไปหานะคะลุงแจฮา ฝากดูแลแม่ด้วยนะคะ”
“ได้สิ รีบไปเถอะ”
เมื่อถูกแจฮาเร่ง เธอก็เดินตรงไปยังรถบรรทุกของ ฮยอนจูที่คอยเช็กของอยู่ข้างในเดินออกมาส่งเธอพร้อมกับแจฮา
ที่นี่เป็นบ้านที่ย้ายเข้ามาตอนเธออยู่ ม.ปลายปีสอง จึงไม่ได้ตั้งรกรากอยู่นานนัก ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกที่ต้องเก็บของทั้งหมดออกจากบ้านที่คุ้นเคยก็ชวนให้ใจหาย นาฮยอนส่งข้อความมาเร่งหลายรอบแล้วว่าขนของเสร็จหมดแล้วให้รีบมา เธอจึงไม่อาจรีรอได้อีก
“ออกเดินทางกันเลยครับ คุณหนู รีบขึ้นมาเถอะ”
“ค่ะ”
ซูยอนก้าวขึ้นรถย้ายบ้าน เธอมองรถบรรทุกคันใหญ่ที่ยังคงขนของอยู่พลางแล่นออกจากซอยมา ของของฮยอนจูก็ขนขึ้นไปได้พอสมควรแล้ว คงจะออกเดินทางในไม่ช้า
แม้จะรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้อยู่ส่งแม่ลงไปพยองแท็ก แต่ก็ช่วยไม่ได้ ทว่าเธอก็ยังรู้สึกโล่งใจที่ลุงแจฮามาช่วย ทำให้แม่ไม่ต้องเดินทางลงไปตามลำพังอย่างอ้างว้าง
รถแล่นไปอย่างรวดเร็ว นาฮยอนจองลิฟต์ขนของเอาไว้แล้ว และต้องไปให้ทันเวลา หัวใจของเธอจึงกระวนกระวาย
แม้จะอยู่ในโซลเหมือนกัน แต่ออฟฟิสเทลที่นาฮยอนทำสัญญาไว้นั้นอยู่อีกย่านหนึ่ง บรรยากาศจึงแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง
ต่างจากย่านเดิมที่คนธรรมดาสามัญอาศัยอยู่อย่างแออัด พอมาถึงที่ที่มีตึกสูงระฟ้าตั้งตระหง่านเรียงราย เธอก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“ย้ายมาอยู่ที่ดีจังเลยนะครับ”
“ค่ะ”
ลุงคนขับที่ชวนคุยไม่ได้ถามอะไรต่อเมื่อเห็นคำตอบสั้นๆ นั้น แล้วขับรถตรงเข้าไปในออฟฟิสเทลทันที พอโทรบอกว่ามาถึงแล้ว นาฮยอนก็ลงมารับ และมีโบกยูที่ยืนอยู่ข้างๆ โบกมือทักทายอย่างดีใจ
“ของไม่ค่อยมีเลยนี่?”
“อือ เอามาแต่ของที่จำเป็นต้องใช้ก่อนน่ะ ถ้าขาดอะไรค่อยซื้อเอา”
“ทำดีแล้ว หัวหน้าจองคะ ช่วยจัดการยกของเพื่อนฉันขึ้นไปหน่อยนะคะ พวกเราจะขึ้นไปรอด้านบนก่อน”
“ไม่เป็นไร ฉันยกเองได้”
นาฮยอนพยักหน้ารับอย่างไม่คิดอะไรมากแล้วหันไปสั่งชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลัง แต่ซูยอนรู้สึกเกรงใจ การจะปล่อยให้คนอื่นจัดการของของตัวเองแล้วเดินขึ้นไปเฉยๆ ทำให้เธอไม่สบายใจ แต่พอบอกออกไป นาฮยอนก็คล้องแขนดึงเธอไว้ทันที
“แกจะมาทำเรื่องพวกนี้ทำไมกัน คนที่ช่วยขนของฉันยังไม่ได้กลับเลย ให้หัวหน้าจองจัดการน่ะถูกแล้ว พวกเราขึ้นไปดูห้องกันก่อนเถอะ แกบอกว่าไม่มีเวลาเลยยังไม่ได้มาดูห้องจริงๆ จังๆ เลยนี่”
ซูยอนจำใจต้องขึ้นไปยังห้องพักที่จะได้อยู่หลังจากนี้พร้อมกับนาฮยอน เมื่อเห็นปลายนิ้วของนาฮยอนกดลิฟต์ไปที่ชั้น 32 เธอก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยความที่ไม่เคยอยู่บนที่สูงขนาดนี้มาก่อนจึงเกิดความกลัวขึ้นมาเลือนราง แต่เมื่อก้าวเข้าไปในออฟฟิสเทล เธอกลับเผยสีหน้าพึงพอใจออกมาจนได้
“เหมือนอยู่บนท้องฟ้าเลย มองเห็นทั้งแม่น้ำฮัน แล้วก็เห็นวิวเมืองโซลได้ทั่วหมดเลย”
“วิวตอนกลางคืนสวยกว่านี้อีก คืนนี้เรามาดื่มเบียร์ดูวิวกลางคืนกันนะ”
“อื้อ”
“ฉันดีใจจังเลยที่จะได้อยู่กับแก”
นาฮยอนกอดเธอไว้แน่นพลางกระซิบ ซูยอนเองก็พยักหน้ารับ เธอเองก็ดีใจมากเช่นกัน ราวกับว่าตอนนี้เธอได้กลายเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวเสียที และไม่ได้เป็นภาระให้ฮยอนจูอีกต่อไปแล้ว ซูยอนกวาดตามองห้องที่จะกลายเป็นของเธอในอนาคตด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
ห้องนี้มีทั้งหมดสามห้องนอน นอกจากห้องของเธอกับนาฮยอนแล้ว อีกห้องหนึ่งที่มีเพียงเตียงกับโต๊ะหนังสือวางทิ้งไว้ นาฮยอนบอกว่าจะเก็บไว้เป็นห้องรับรองแขก เป็นห้องที่กว้างขวางใหญ่โตจนเกินพอสำหรับคนสองคน
“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้จริงๆ เหรอ คุณแม่แกอนุญาตแล้วจริงๆ ใช่ไหม”
“ก็ใช่น่ะสิ บอกแล้วไงว่าเพราะฉันบอกว่าจะมาอยู่กับแก ท่านถึงยอมทำสัญญาให้ ไม่อย่างนั้นไม่มีทางยอมให้ฉันย้ายออกมาจากบ้านหรอก”
แม้จะยอมเชื่อคำพูดของนาฮยอนแล้วตามมา แต่เธอก็ไม่คิดว่ามันจะหลังใหญ่และหรูหราขนาดนี้ ซูยอนขมวดคิ้วด้วยความกังวลว่าการมาอยู่ห้องแบบนี้โดยไม่ช่วยออกเงินสักสตางค์แดงเดียวจะดีแล้วหรือ ความรู้สึกอึดอัดใจจึงเริ่มแทรกซึมเข้ามาแทนที่ความสุขใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องโทรไปทักทายคุณแม่หน่อยแล้วละ โทรหาท่านแล้วส่งสายให้ฉันหน่อยได้ไหม”
“บอกว่าไม่ต้องไงเล่า”
“นาฮยอน ฉันไม่สบายใจเลย เหมือนฉันมารบกวนแกยังไงก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าทำแบบนี้มันจะดีไหม ถ้าได้คุยกับคุณแม่สักหน่อยฉันคงจะโล่งใจขึ้นน่ะ”
“แกนี่จริงๆ เลยนะ รอแป๊บ เดี๋ยวไปเอาโทรศัพท์มาต่อสายให้”
นาฮยอนบ่นพึมพำแล้วเดินเข้าไปเอาโทรศัพท์มือถือในห้องนอน โบกยูที่ยืนมองอยู่ข้างๆ เหมือนคนดูหยิบขวดน้ำดื่มจากตู้เย็นมายื่นให้เธอ
“พอมาเห็นแล้วกลัวขึ้นมาละสิ”
“อือ”
โบกยูถามจี้ใจดำราวกับมองทะลุเข้าไปในใจของเธอ ข้าวของเริ่มทยอยขนเข้ามาวางไว้ในห้องของเธอแล้ว แต่เธอกลับเพิ่งมานึกสงสัยเอาป่านนี้ว่าตนทำถูกแล้วจริงๆ หรือ
ยิ่งไปกว่านั้น ขนาดของห้องยังกว้างขวางเกินกว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก พื้นที่ห้องกว้างขวางเสียจนเทียบไม่ได้กับบ้านที่เคยอยู่กับฮยอนจู ยิ่งทำให้ความรู้สึกกดดันในใจทวีขึ้น
“ไม่ต้องกังวลไปหรอก ก็จริงอย่างที่นาฮยอนพูด พ่อแม่นาฮยอนไว้ใจเธอถึงได้ยอมทำสัญญาห้องนี้ให้ ถ้ามีแค่นาฮยอนคนเดียว มีหรือท่านจะยอมให้ย้ายออกมาอยู่เอง”
“ฉันมีค่าขนาดนั้นเลยเหรอ”
“มีค่าอะไรกัน ก็ยุนซูยอนไงล่ะ ท่านเฝ้าดูเธอมาตั้งแต่ม.ต้น จะไม่รู้จักเธอได้ยังไง”
คำพูดของโบกยูช่วยคลายความกังวลใจลงไปได้บ้าง แต่ทันทีที่รับโทรศัพท์ที่นาฮยอนยื่นให้มาถือไว้ สีหน้าของเธอก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ซูยอนแอบกระแอมในคอเบาๆ ก่อนจะแนบโทรศัพท์ของนาฮยอนเข้ากับหู
“สวัสดีค่ะ”
-ซูยอนเหรอลูก แม่ของนาฮยอนเองจ้ะ
“สวัสดีค่ะ คุณแม่”
เมื่อได้ยินคำทักทายของซูยอน คุณแม่ของนาฮยอนก็แสดงความดีใจอย่างเห็นได้ชัด ซูยอนเริ่มเปิดบทสนทนาด้วยการพูดถึงเรื่องเมื่อเดือนก่อนที่แวะไปบ้านแต่ไม่ได้พบกันเพราะท่านทั้งสองไปดูงานต่างประเทศ จากนั้นจึงเอ่ยขอบคุณจากใจจริง
-ซูยอนจ้ะ แค่หนูช่วยปรามช่วยดูแลยัยนาฮยอนแล้วอยู่ด้วยกันได้ แม่ก็ไม่ขออะไรมากไปกว่านี้แล้ว ยัยเด็กคนนี้เอาแต่ใจตัวเองแถมยังรั้นจะย้ายออกมาอยู่เอง พอปล่อยออกมาก็อดห่วงเหมือนปล่อยเด็กไปวิ่งเล่นริมบ่อน้ำไม่ได้... แต่ที่ยอมให้ออกมาก็เพราะแม่เชื่อใจหนูนะลูก
“หนูมารบกวนขนาดนี้จะทำยังไงดีคะคุณแม่ ถ้ารู้ว่าเป็นที่ที่ดีขนาดนี้ หนูคงต้องคิดทบทวนดูอีกรอบแล้วละค่ะ”
-แหม หนูนี่ช่างพูดจาน่ารักเสียจริง
การพูดคุยโทรศัพท์ยังคงดำเนินต่อไปพร้อมกับคำชมที่มีให้ซูยอนไม่ขาดสาย จนนาฮยอนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ทนไม่ไหวต้องแย่งโทรศัพท์ไปถือเอง
“ได้ยินเสียงซูยอนแล้วก็พอแล้วใช่ไหมคะ แม่ แค่นี้นะคะ”
แม้ปลายสายจะยังคงมีเสียงแว่วมา แต่นาฮยอนก็กดตัดสายไปอย่างไม่ไยดี จากนั้นก็ชูแขนทั้งสองข้างขึ้นฟ้าแล้วตะโกนลั่นว่า ‘คราวนี้แหละ อิสระแล้ว’ ซูยอนมองภาพนั้นแล้วหลุดหัวเราะออกมา
เวลาตีสอง
เขากดรหัสผ่านที่ได้รับมาก่อนหน้านี้แล้วก้าวเข้ามาในบ้าน ทั่วทั้งห้องเงียบสนิทราวกับทุกคนหลับใหลไปหมดแล้ว และห้องนั่งเล่นก็มืดมิด
เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าพลางทอดสายตามองรองเท้าผู้หญิงสองคู่ที่วางเคียงกันอยู่ รองเท้าส้นสูงของนาฮยอนกับรองเท้าส้นแบนเรียบๆ ของเธอ
มาแล้วสินะ
อีแทสอดนิ้วเข้าไปคลายเนกไทที่ผูกอยู่ให้หลวมลงแล้วถอนหายใจยาว พอรู้ว่าซูยอนจะย้ายเข้ามาในวันนี้ ความคิดของเขาก็พะวงอยู่กับห้องนี้ตลอดทั้งวัน
แม้จะต้องไปทำงานในวันหยุดเพื่อตรวจสอบผลประกอบการที่ผ่านมา แต่ในหัวก็ยังคงมีแต่ภาพของซูยอน เขารู้ดีว่าพอพ้นวันหยุดไปก็จะได้เห็นหน้าเธออยู่แล้ว ทว่าแปลกเหลือเกิน เพียงแค่คิดถึงเธอ ความกระหายบางอย่างก็เริ่มปะทุขึ้นมา
‘ตรงนั้นห้องซูยอน ส่วนห้องพี่คือห้องนี้’
ห้องที่อยู่ใกล้ประตูที่สุดคือห้องของเขา ส่วนห้องฝั่งตรงข้ามคือห้องที่ซูยอนอยู่ อีแทพิงบานประตูห้องตัวเองพลางจ้องมองห้องฝั่งตรงข้าม ยุนซูยอนอยู่ในห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของเขา สีหน้าของเขาพลันดูซับซ้อนขึ้นมาขณะมองบานประตูที่ปิดสนิท
หญิงสาวที่เป็นทั้งเพื่อนของน้องสาว เป็นเลขาของเขา และเป็นคนที่ทำให้เขาสับสนมาเนิ่นนาน อยู่ใกล้เพียงแค่เปิดประตูก็จะได้เห็นหน้า
“ต่อไปนี้คือเริ่มอยู่ด้วยกันแล้วสินะ”
เขาอยากจะพิสูจน์ความจริงของความรู้สึกที่รบกวนจิตใจมาอย่างยาวนาน เขาจ้องมองบานประตูห้องที่ปิดสนิทของเธอและพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“เดี๋ยวก็คงรู้”
นาฮยอนขอร้องให้เขาช่วยเก็บเรื่องที่เขามาอยู่บ้านหลังนี้ด้วยเป็นความลับให้นานที่สุด ซึ่งเขาก็ไม่ได้คัดค้านอะไร เพราะหากเธอรู้ทันที ซูยอนอาจจะขอย้ายออกไปก็ได้ อีแทก้าวเข้าไปในห้องของตัวเองพร้อมกับความรู้สึกโล่งใจและตื่นเต้นที่ได้อยู่ในบ้านหลังเดียวกัน
มีเพียงแค่เตียง โต๊ะทำงานตัวเดียวโดดๆ และเสื้อผ้าที่แขวนไว้ในห้องแต่งตัว สภาพห้องที่ดูว่างเปล่าและเรียบง่ายจนเกินไปนี้ทำให้เขาเผลอหลุดหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ
ฝีมือรยูนาฮยอนแน่นอน
ถึงจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ว่าให้ไสหัวออกไป แต่เจตนานั้นชัดเจนเหลือเกิน
“ยัยน้องสาว ทำแบบนี้ยิ่งไม่อยากบอกเลยว่าทำสัญญาห้องข้างๆ ไว้แล้ว ยิ่งทำให้อยากดื้อนอนในห้องอึดอัดนี่ซะงั้น”
อีแทถอดเสื้อโค้ต แจ็กเกต และเสื้อผ้าทุกชิ้นที่สวมอยู่ออกแล้วโยนลงบนเตียง ก่อนจะเดินตรงเข้าห้องน้ำไป เขาก้าวเข้าไปในห้องกระจกฝ้า เปิดน้ำอุ่นแล้วแหงนหน้าขึ้นจนสุด
จากนั้นก็ปล่อยให้สายน้ำชโลมรดตัวอย่างเต็มใจ แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่ความปรารถนาที่มีต่อผู้หญิงคนหนึ่งกลับยิ่งเติบโตขึ้นอย่างไม่ลังเล อีแทจึงปรับอุณหภูมิน้ำให้เย็นลง
กำลังโหลดความเห็น...