คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อน ตอนที่ 21

ตอน 21

มือของอีแทที่พลิกหน้าเอกสารเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แค่ดูรายงานก็รู้แล้วว่าทำไมยอดขายถึงดิ่งลงเหวขนาดนี้

บริหารงานกันอย่างหละหลวมขนาดนี้แล้วยังหวังให้ยอดขายเพิ่มขึ้น ช่างเป็นสันดานโจรชัดๆ มีขโมยชุกชุมเต็มคลังสินค้าขนาดนี้แถมยังทนมาได้จนถึงตอนนี้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว

ห้างสรรพสินค้าอิลซอง

หากไม่มีบารมีของบริษัทแม่ที่แปะอยู่หน้าชื่อห้างสรรพสินค้า ป่านนี้คงพังทลายไม่เป็นท่าไปนานแล้ว

สิ่งที่พวกผู้บริหารซึ่งยึดติดตำแหน่งเหมือนน้ำนิ่งขังทำกันก็มีแค่รับเงินใต้โต๊ะเพื่อเปิดทางให้แบรนด์เข้ามาเปิดร้าน หรือไม่ก็รับการปรนเปรอดื่มกินจากร้านค้า พอถูกสำนักงานใหญ่กดดันเรื่องยอดขายเข้ามา ก็เอาแต่ขึ้นค่าธรรมเนียมกับร้านค้าพวกนั้น

“หาเงินกันง่ายจังนะ นั่งเฉยๆ คอยบีบให้เขาลดราคาเพื่อเพิ่มยอดขาย แล้วก็ขึ้นค่าธรรมเนียมจนมีแต่เสียงสาปแช่ง”

ยิ่งดูเอกสารก็ยิ่งโมโหจนอกแทบแตก แม้จำเป็นต้องระงับความหงุดหงิดและความโกรธเอาไว้เพื่อรักษาภาพลักษณ์ทั้งภายในและภายนอก แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่อีแทไม่อาจทนรับได้จริงๆ

ปัญหาที่หนักหนากว่านั้นคือไม่มีใครภายในคิดจะแก้ไขกลโกงที่กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วเลยสักคน

“ถ้าอย่างนั้นคงมีแต่ต้องดึงคนนอกเข้ามา”

อีแทโยนเอกสารในมือลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังตุ้บแล้วหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวขึ้นมา เขากดปุ่มโทรด่วนที่มีชื่อบิดาบันทึกไว้ด้วยนิ้วชี้ แล้วรอจนกว่าสายจะเชื่อมต่อ

-ว่าไง มีเรื่องอะไรถึงโทรมาเวลานี้

คืนวันอาทิตย์ ในเวลาที่ควรจะเข้านอนแล้ว ฮยอนอิลผู้เป็นพ่อคงแปลกใจที่เขาโทรมา จึงถามธุระขึ้นมาทันทีโดยไม่มีการทักทาย

“ผมอยากเข้าพบคุณปู่ครับ รบกวนพ่อไปด้วยกันกับผมหน่อยได้ไหมครับ”

-คุณปู่เหรอ ทำไมล่ะ เพราะเรื่องห้างสรรพสินค้าเหรอ

น้ำเสียงของฮยอนอิลทุ้มต่ำลงด้วยความกังวล

“ครับ ผมอยากจะล้างบางคนยกชุด แต่ท่านไม่ได้ให้อำนาจจัดการบุคลากรกับผม ถ้าแก้ทีละนิดได้ผมก็คงทำไปแล้ว แต่นี่มันเละเทะไปหมดครับ”

-รออีกสักพักค่อยไปพบจะดีกว่าไหม ถ้าเป็นตอนที่เข้าใจโครงสร้างองค์กรอย่างทะลุปรุโปร่งและสามารถยื่นข้อเรียกร้องที่เป็นรูปธรรมได้ พ่อจะไปด้วย แต่ถึงอย่างนั้นการจะล้างบางยกชุดคงเป็นเรื่องยาก เพราะธรรมชาติของพวกที่ถือผลประโยชน์อยู่แล้ว มักจะไม่ยอมเสียผลประโยชน์ของตัวเองอย่างเด็ดขาด แรงต่อต้านคงไม่ใช่น้อยๆ ยิ่งไปกว่านั้นแกเพิ่งไปที่นั่นได้ไม่นาน แถมคนของแกก็แทบจะไม่มีเลยไม่ใช่เหรอ

“ก็ต้องสร้างสิครับ คนของผมน่ะ”

-มันคงไม่ง่ายหรอกนะ แต่ก็ลองดู พ่อเชื่อใจแก

เชื่อใจ

อีแทรู้ซึ้งถึงน้ำหนักของคำคำนั้นเป็นอย่างดี หากไม่สามารถตอบสนองความเชื่อใจได้ ก็มีแต่จะสร้างความผิดหวังเท่านั้น

“ผมจะพยายามครับ”

-จริงสิ วันก่อนนาฮยอนบอกว่าเพื่อนของนาฮยอนไปเป็นเลขาให้แกงั้นเหรอ ดูเหมือนจะเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงาน ให้เขาอยู่สำนักงานใหญ่แล้วเลือกเลขาคนอื่นไปแทนไม่ดีกว่าหรือยังไง ถ้ายังเป็นเด็กใหม่งานการก็คงยังไม่คล่อง แกเองก็จะลำบากด้วย

อีแทออกแรงกำโทรศัพท์ในมือแน่น มันเป็นคำพูดที่เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลย การได้คอยสอนงานให้ซูยอนทีละอย่างถือเป็นความสุขเพียงหนึ่งเดียวของเขาในช่วงนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่เมื่อวาน ความสุขที่ได้อยู่ในพื้นที่เดียวกันทำให้เขาสามารถทนรับความหงุดหงิดจากเรื่องงานได้ จะให้เปลี่ยนเธอคนนั้นออกเนี่ยนะ

เธอค่อนข้างฉลาดแถมยังเข้าใจอะไรง่ายจนทำให้เขารู้สึกเอ็นดูจนอยากจะลูบหัวสักครั้ง แล้วจะให้เขาปล่อยเธอไปงั้นเหรอ

“เลขาของผมไปขอร้องนาฮยอนว่าอยากกลับสำนักงานใหญ่เหรอครับ”

-ไม่ใช่หรอก นาฮยอนบอกว่าเป็นเพื่อนสนิทกัน กลัวว่าจะต้องมาลำบากเพราะแกน่ะ ถ้านิสัยเสียใส่ขึ้นมา เดี๋ยวความเป็นเพื่อนจะพลอยหมางใจกันไปด้วย

“ไม่ได้พูดเรื่องอื่นอีกใช่ไหมครับ”

-เรื่องอะไรล่ะ

พ่อแม่ที่เคยลังเลเรื่องการย้ายออกมาอยู่คนเดียวของนาฮยอน ยอมทำสัญญาเช่าออฟฟิสเทลให้ก็เพราะมีเงื่อนไขว่าเขาต้องออกมาอยู่ด้วยกัน หากพวกท่านรู้ว่าคนที่อยู่ร่วมห้องด้วยคือซูยอน จะยอมอยู่เฉยๆ งั้นหรือ

ไม่มีทาง หากรู้ว่าเธอเป็นเลขาของเขาแล้วล่ะก็ ท่านคงต้องก่อเรื่องอะไรขึ้นมาแน่ๆ ช่วงเวลาที่รอคำตอบจึงทำให้เขารู้สึกตึงเครียด

“ถ้าไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษก็ไม่เป็นไรครับ”

-แกก็รู้นี่ว่านาฮยอนไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ ทั้งเพื่อนที่ย้ายออกมาอยู่ด้วยกันตอนแยกบ้านครั้งนี้ ทั้งเพื่อนที่มาเป็นเลขา พ่อก็อยากให้แกช่วยดูแลดีๆ ถ้าเพื่อนที่เป็นเลขาคนนั้นทำงานไม่ไหวจริงๆ ค่อยส่งกลับมาสำนักงานใหญ่แล้วกัน

“จะไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นครับ”

-ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว

พอได้คุยกับพ่อแล้วถึงรู้ว่าไม่ใช่คำขอร้องของซูยอน แต่เป็นความยุ่งไม่เข้าเรื่องของนาฮยอนเอง การที่ฮยอนอิลพูดย้ำซ้ำๆ ว่าให้ส่งกลับสำนักงานใหญ่ คงเป็นเพราะกังวลที่เขาพาเพียงพนักงานใหม่ติดตัวไปที่ห้างสรรพสินค้าเพียงคนเดียว

“พักผ่อนเถอะครับ”

-อ้อ จริงสิ ทางหัวหน้าพัคไม่ได้ติดต่ออะไรมาใช่ไหม

“ทำไมหรือครับ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าครับ”

-เปล่าหรอก ถ้าไม่ได้ติดต่อมาก็ช่างเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานนี่ อย่าโหมงานจนดึกนักล่ะ พักผ่อนซะ

“สวัสดีครับ”

อีแทลดมือที่ถือสายที่ถูกตัดไปลง เขากระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วทิ้งสะโพกพิงขอบโต๊ะทำงานในห้องหนังสือ

ฮยอนอิลคงไม่เอ่ยถึงหัวหน้าพัคขึ้นมาลอยๆ แน่ อันที่จริงเขาก็กำลังกะว่าจะติดต่อเรื่องจ้างพนักงานใหม่อยู่พอดี อีแทจึงยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาหัวหน้าพัค แม้จะเป็นเวลาดึกดื่น แต่อีกฝ่ายก็กดรับสายในทันที

“รยูอีแทครับ”

-ครับ ท่านกรรมการบริหาร มีอะไรให้รับใช้ครับ

“ผมอยากจะรับคนของตัวเองเข้ามาทำงานที่ห้างสรรพสินค้าสักสองสามคน คงต้องขออนุญาตจากท่านประธานหน่อยครับ”

-จะนำเรียนให้ทราบครับ

“แล้วก็ พอจะมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”

-หมายถึงเรื่องอะไรหรือครับ...

“เห็นรยูอูซอกเงียบๆ ไปน่ะครับ เลยลองถามดู”

ฮยอนอิลแทบจะไม่เคยเอ่ยถึงหัวหน้าพัคเลย นอกจากจะเป็นเรื่องของตัวปัญหาอย่างรยูอูซอก และก็เป็นไปตามคาด หัวหน้าพัคที่ตอบคำถามอย่างฉะฉานมาตลอดกลับเลือกที่จะนิ่งเงียบกับคำถามนี้

“เข้าใจแล้วครับ แค่นี้ก่อนแล้วกัน”

-ท่านกรรมการบริหารครับ

ในจังหวะที่เขากำลังจะยอมแพ้ที่จะซักไซ้แล้วกดวางสาย เสียงเรียกต่ำๆ ของหัวหน้าพัคก็ทำให้เขาแนบโทรศัพท์ชิดใบหูอีกครั้ง

-ท่านกำลังจะมีนัดดูตัวในเร็วๆ นี้ครับ

“กับใครครับ”

-ลูกสาวของรองประธานยุนจินซูครับ

ยุนจินซูอย่างนั้นหรือ

ขณะที่กำลังข่มความประหลาดใจกับบุคคลที่ไม่คาดคิด คำพูดที่อูซอกเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว

‘อย่ามามัวห่วงคนอื่นแล้วไปตามทางของตัวเองเถอะน่า ขนาดหมอประจำตัวของผมยังไม่ห่วงขนาดนี้เลย แล้วรองประธานเป็นใครถึงมาห่วงกันนักหนา คงกะจะประจบประแจงแบบนี้เพื่อหาทางปีนขึ้นไปให้สูงกว่าเดิมสินะ แต่บอกไว้ก่อนเลยว่าผมไม่ไปดูตัวกับลูกสาวรองประธานหรอก เลิกทำตัวน่ารำคาญด้วยการไปขอร้องผ่านพ่อของผมได้แล้ว รองประธานครับ ผมมองผู้หญิงที่หน้านะ จำใส่หัวไว้ด้วย ผมไม่สนภูมิหลัง สนแค่หน้าตาเท่านั้น’

เมื่อไม่นานมานี้อีแทเพิ่งจะได้เห็นกับตาว่ารยูอูซอกแสดงท่าทีอย่างไรต่อรองประธานยุนในห้องประชุม นั่นไม่ใช่ท่าทางที่คนจะปฏิบัติต่อพ่อของคู่ดูตัวเลยสักนิด อีกทั้งอูซอกยังแสดงความรังเกียจเรื่องการดูตัวอย่างชัดเจน แต่นี่ก็ยังไม่ยอมถอยอีกหรือไง

“รองประธานยุนจินซูมีลูกสาวที่ถึงวัยแต่งงานแล้วด้วยหรือครับ”

-มีลูกสาวที่เพิ่งอยู่ปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัยคนหนึ่งครับ

นึกว่าเป็นพวกที่เริ่มจากพนักงานธรรมดาจนกลายเป็นตำนานของมนุษย์เงินเดือนเสียอีก ที่แท้ก็เป็นพวกทะเยอทะยานที่คิดจะเอาลูกสาวที่ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยมาเป็นบันไดไต่เต้าสู่ความก้าวหน้าหรอกหรือ

ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่กล้าแม้แต่จะยื่นนามบัตรให้ด้วยซ้ำ แต่เพราะเป็นตัวปัญหาอย่างรยูอูซอก ถึงได้กล้าส่งลูกสาวเข้ามาเสี่ยงแบบนี้ พลอยคิดไปว่าท่านประธานรยูคงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกพิลึก แต่รอยยิ้มกลับผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว

ไม่ว่าจะอย่างไร การที่รยูอูซอกมีผู้หญิงเข้ามาพัวพันย่อมเป็นสัญญาณที่ดี เพราะเขาจะได้เลิกมาวุ่นวายกับซูยอนเสียที เดิมทีก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจจนต้องคอยระแวดระวังอยู่แล้ว นี่จึงถือเป็นข่าวดีที่สุดเท่าที่ได้ยินมาเลยทีเดียว

“เข้าใจแล้วครับ ถ้ามีเรื่องอะไรที่ผมควรรู้ก็ช่วยติดต่อมาด้วยนะครับ สายจากหัวหน้าพัค ผมพร้อมรับตลอดเวลา”

-รับทราบครับ

หัวหน้าพัควางสายไปก่อนโดยไม่มีแม้แต่คำกล่าวลาตามมารยาท แม้จะมีสายการบังคับบัญชาของห้างสรรพสินค้าอยู่แล้ว แต่เขากลับเลือกที่จะไหว้วานคนของปู่โดยตรง การย้ายตำแหน่งกะทันหันทำให้คนในห้างสรรพสินค้าคอยจับตาและขัดแข้งขัดขาเขาอย่างหนัก แน่นอนว่าหากเอ่ยปากเรื่องรับสมัครคนเข้ามาทำงานย่อมต้องเกิดเรื่องวุ่นวายตามมาแน่

ได้ยินว่ามีผู้บริหารหลายคนคอยชี้นิ้วด่าว่าเขาเป็นพวกเด็กเส้นงั้นสิ แต่เด็กเส้นทุกคนจะเหมือนกันเสียที่ไหน เขาคิดว่าคงต้องแสดงแสนยานุภาพของเด็กเส้นที่ชื่อรยูอีแทซึ่งหล่นตุบลงมาที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ให้เห็น และกำราบพวกนั้นให้ราบคาบในคราวเดียว

แล้วก็... ยุนซูยอน

“พรุ่งนี้เจอกันนะ”

เพราะยังเปิดเผยตัวตนไม่ได้ เขาจึงแวะไปที่บ้านของนาฮยอนเพียงครู่เดียวในช่วงดึกแล้วค่อยออกมา เขาก้าวออกจากห้องทำงานพลางคิดว่าช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ไม่ได้เจอเธอนั้นช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน เมื่อเทียบกับวันธรรมดาที่ได้ทำงานร่วมกันตลอดทั้งวัน นิ้วมือเรียวกดนวดกระบอกตาที่เหนื่อยล้า ทว่ามุมปากกลับผ่อนคลายเป็นรอยยิ้ม เพียงแค่คิดว่าแม้จะไม่ได้พบหน้า แต่ก็ได้อยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับซูยอน

◆ ◆ ◆

ต่างจากห้างสรรพสินค้าที่เปิดทำการในเวลาสิบโมง ซูยอนก้าวเข้าไปในลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังสำนักงานตั้งแต่เวลาเจ็ดโมงเช้า

เธอเพิ่งมารู้เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมานี่เองว่าอีแทผู้เป็นเจ้านายมาถึงห้างตั้งแต่เจ็ดโมง จากที่เคยเข้าใจว่าเข้างานตอนเก้าโมงเช้าก็พอ ขึ้นชื่อว่าเป็นเลขาจะมาทำงานสายกว่าเจ้านายได้อย่างไร วันนี้เธอจึงตั้งใจออกจากบ้านให้เช้ากว่าเดิม

“ขอร้องละ ขออย่าให้เพิ่งมาถึงเลย”

ซูยอนพึมพำราวกับกำลังสวดอ้อนวอนขณะก้าวออกจากลิฟต์ตรงไปยังห้องทำงาน เธอแตะบัตรประจำตัวเพื่อปลดล็อกระบบรักษาความปลอดภัยแล้วเปิดประตูเข้าไป ทว่าไฟในห้องทำงานกลับเปิดสว่างโร่อยู่แล้ว และกลิ่นกาแฟจางๆ ที่ลอยมาจากทางห้องเตรียมน้ำชาก็ทำให้ใบหน้าของเธอพลันบิดเบี้ยว

ทั้งที่รีบมาแล้วแท้ๆ แต่อีแทก็มาถึงก่อนจนได้ เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ถอดแจ็กเกตกับเสื้อโค้ตแขวนไว้ที่ราว แล้วกำลังจะก้าวเข้าไปในห้องเตรียมน้ำชา

“ดื่มกาแฟไหมครับ”

อีแทที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตถือแก้วมัคไว้ในมือทั้งสองข้างเอ่ยถามขณะเดินออกมาจากห้องเตรียมน้ำชา ซูยอนค้อมศีรษะรับแก้วที่เขายื่นให้ ใบหูร้อนผ่าวด้วยความกระดากอายที่รู้สึกราวกับปล่อยให้เจ้านายทำงานของตัวเอง

“คราวหน้าฉันจะรีบมาทำงานให้เช้ากว่านี้ค่ะ”

“ทำไมล่ะครับ”

“ก็เพราะว่าท่านกรรมการบริหารมาทำงานแต่เช้า...”

เธอใช้สองมือกุมแก้วมัคใบหนาพลางสัมผัสไออุ่นและพึมพำออกมาราวกับแก้ตัว พอเห็นดังนั้นอีแทจึงหัวเราะหึๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบแล้วพูดขึ้น

“ถ้าอย่างนั้นเรามาติดรถไปด้วยกันไหมครับ”

“...คะ?”

“ถ้ามาด้วยกัน คุณก็จะได้ไม่ต้องเครียดโดยไม่จำเป็นไงครับ เราไม่ใช่คนแปลกหน้ากันสักหน่อย เป็นถึงเพื่อนของน้องสาวผม เรื่องแค่นี้ก็ควรต้องดูแลกันสิครับ”

เพื่อนของน้องสาว

อีแทหัวเราะไปด้วยขณะพูดคำนั้นออกมา คำว่าเพื่อนของน้องสาวทำให้ซูยอนพูดอะไรไม่ออก หากเขาชวนในฐานะเจ้านาย เธอยังพอจะปฏิเสธได้บ้าง ทว่าพอเขาดึงนาฮยอนเข้ามาเอี่ยวอย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้ การจะปฏิเสธก็ยิ่งกลายเป็นเรื่องยากลำบาก

“พรุ่งนี้ผมจะไปรับนะครับ”

“ไม่... ท่านกรรมการบริหารคะ เรื่องนั้น...”

“เวลาอยู่กันสองคนก็ทำตัวตามสบายเถอะครับ ในมุมของคุณซูยอน ผมอาจจะเป็นกรรมการบริหาร แต่ก็เป็นพี่ชายเพื่อนด้วยเหมือนกันไม่ใช่หรือ”

ซูยอนได้แต่มองตามแผ่นหลังของอีแทที่พูดจาเจ้าเล่ห์ดั่งสุนัขจิ้งจอกแล้วเดินหายเข้าไปในห้องทำงาน พี่ชายเพื่อนมาชวนเพื่อนของน้องสาวติดรถไปด้วยกัน แถมยังบอกให้ทำตัวตามสบายเวลาอยู่กันสองคนอีก

แต่คนคนนั้นเป็นคนที่เธอจะทำตัวตามสบายด้วยได้จริงหรือ ซูยอนกะพริบตาปริบๆ มองแก้วมัคในมือ เขาบอกให้ทำตัวตามสบายแท้ๆ แต่ทำไมถึงรู้สึกอึดอัดใจขนาดนี้ แม้แต่กาแฟที่เขาชงให้ด้วยตัวเองก็ยังรู้สึกเกรงใจจนแทบไม่กล้าดื่ม

การต้องทนอยู่แบบนี้ไปอีกหนึ่งสัปดาห์ช่างเป็นเรื่องที่ฟังดูยาวไกลเหลือเกินในเช้าวันนี้

อีแทที่เดินเข้ามาในห้องทำงานยกมุมปากขึ้นอย่างเงียบๆ ซูยอนยังไม่รู้ว่าเขาพักอยู่ห้องข้างๆ ในอาคารเดียวกัน และไม่รู้เลยสักนิดว่าหลังเลิกงานแล้วเขาจะต้องแวะไปที่ห้องของนาฮยอนทุกวัน

เขานั่งลงบนเก้าอี้พลางชื่นชมตัวเองที่คิดข้ออ้างชั้นยอดอย่างการติดรถไปด้วยกันขึ้นมาได้

ถ้าลงไปรอที่ลานจอดรถก่อนสักสิบนาที ต่อไปนี้ก็จะได้เจอเธอแต่เช้าตรู่เลยใช่ไหม พอคิดถึงภาพที่เธอปฏิเสธไม่ได้จนได้แต่อ้าปากค้างแล้วก็ยิ่งนึกเอ็นดู

“น่ารักจริงเชียว”

อีแทเผยยิ้มเปี่ยมความหมายขณะวางแผนการในสิ่งที่เธอไม่มีทางคาดเดาได้เลยแม้ในความฝัน

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อนจบตอน 21
อ่านตอน 22 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 20กลับหน้าเรื่อง
ตอน 20ตอน 22