มือของอีแทที่พลิกหน้าเอกสารเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แค่ดูรายงานก็รู้แล้วว่าทำไมยอดขายถึงดิ่งลงเหวขนาดนี้
บริหารงานกันอย่างหละหลวมขนาดนี้แล้วยังหวังให้ยอดขายเพิ่มขึ้น ช่างเป็นสันดานโจรชัดๆ มีขโมยชุกชุมเต็มคลังสินค้าขนาดนี้แถมยังทนมาได้จนถึงตอนนี้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว
ห้างสรรพสินค้าอิลซอง
หากไม่มีบารมีของบริษัทแม่ที่แปะอยู่หน้าชื่อห้างสรรพสินค้า ป่านนี้คงพังทลายไม่เป็นท่าไปนานแล้ว
สิ่งที่พวกผู้บริหารซึ่งยึดติดตำแหน่งเหมือนน้ำนิ่งขังทำกันก็มีแค่รับเงินใต้โต๊ะเพื่อเปิดทางให้แบรนด์เข้ามาเปิดร้าน หรือไม่ก็รับการปรนเปรอดื่มกินจากร้านค้า พอถูกสำนักงานใหญ่กดดันเรื่องยอดขายเข้ามา ก็เอาแต่ขึ้นค่าธรรมเนียมกับร้านค้าพวกนั้น
“หาเงินกันง่ายจังนะ นั่งเฉยๆ คอยบีบให้เขาลดราคาเพื่อเพิ่มยอดขาย แล้วก็ขึ้นค่าธรรมเนียมจนมีแต่เสียงสาปแช่ง”
ยิ่งดูเอกสารก็ยิ่งโมโหจนอกแทบแตก แม้จำเป็นต้องระงับความหงุดหงิดและความโกรธเอาไว้เพื่อรักษาภาพลักษณ์ทั้งภายในและภายนอก แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่อีแทไม่อาจทนรับได้จริงๆ
ปัญหาที่หนักหนากว่านั้นคือไม่มีใครภายในคิดจะแก้ไขกลโกงที่กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วเลยสักคน
“ถ้าอย่างนั้นคงมีแต่ต้องดึงคนนอกเข้ามา”
อีแทโยนเอกสารในมือลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังตุ้บแล้วหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวขึ้นมา เขากดปุ่มโทรด่วนที่มีชื่อบิดาบันทึกไว้ด้วยนิ้วชี้ แล้วรอจนกว่าสายจะเชื่อมต่อ
-ว่าไง มีเรื่องอะไรถึงโทรมาเวลานี้
คืนวันอาทิตย์ ในเวลาที่ควรจะเข้านอนแล้ว ฮยอนอิลผู้เป็นพ่อคงแปลกใจที่เขาโทรมา จึงถามธุระขึ้นมาทันทีโดยไม่มีการทักทาย
“ผมอยากเข้าพบคุณปู่ครับ รบกวนพ่อไปด้วยกันกับผมหน่อยได้ไหมครับ”
-คุณปู่เหรอ ทำไมล่ะ เพราะเรื่องห้างสรรพสินค้าเหรอ
น้ำเสียงของฮยอนอิลทุ้มต่ำลงด้วยความกังวล
“ครับ ผมอยากจะล้างบางคนยกชุด แต่ท่านไม่ได้ให้อำนาจจัดการบุคลากรกับผม ถ้าแก้ทีละนิดได้ผมก็คงทำไปแล้ว แต่นี่มันเละเทะไปหมดครับ”
-รออีกสักพักค่อยไปพบจะดีกว่าไหม ถ้าเป็นตอนที่เข้าใจโครงสร้างองค์กรอย่างทะลุปรุโปร่งและสามารถยื่นข้อเรียกร้องที่เป็นรูปธรรมได้ พ่อจะไปด้วย แต่ถึงอย่างนั้นการจะล้างบางยกชุดคงเป็นเรื่องยาก เพราะธรรมชาติของพวกที่ถือผลประโยชน์อยู่แล้ว มักจะไม่ยอมเสียผลประโยชน์ของตัวเองอย่างเด็ดขาด แรงต่อต้านคงไม่ใช่น้อยๆ ยิ่งไปกว่านั้นแกเพิ่งไปที่นั่นได้ไม่นาน แถมคนของแกก็แทบจะไม่มีเลยไม่ใช่เหรอ
“ก็ต้องสร้างสิครับ คนของผมน่ะ”
-มันคงไม่ง่ายหรอกนะ แต่ก็ลองดู พ่อเชื่อใจแก
เชื่อใจ
อีแทรู้ซึ้งถึงน้ำหนักของคำคำนั้นเป็นอย่างดี หากไม่สามารถตอบสนองความเชื่อใจได้ ก็มีแต่จะสร้างความผิดหวังเท่านั้น
“ผมจะพยายามครับ”
-จริงสิ วันก่อนนาฮยอนบอกว่าเพื่อนของนาฮยอนไปเป็นเลขาให้แกงั้นเหรอ ดูเหมือนจะเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงาน ให้เขาอยู่สำนักงานใหญ่แล้วเลือกเลขาคนอื่นไปแทนไม่ดีกว่าหรือยังไง ถ้ายังเป็นเด็กใหม่งานการก็คงยังไม่คล่อง แกเองก็จะลำบากด้วย
อีแทออกแรงกำโทรศัพท์ในมือแน่น มันเป็นคำพูดที่เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลย การได้คอยสอนงานให้ซูยอนทีละอย่างถือเป็นความสุขเพียงหนึ่งเดียวของเขาในช่วงนี้
ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่เมื่อวาน ความสุขที่ได้อยู่ในพื้นที่เดียวกันทำให้เขาสามารถทนรับความหงุดหงิดจากเรื่องงานได้ จะให้เปลี่ยนเธอคนนั้นออกเนี่ยนะ
เธอค่อนข้างฉลาดแถมยังเข้าใจอะไรง่ายจนทำให้เขารู้สึกเอ็นดูจนอยากจะลูบหัวสักครั้ง แล้วจะให้เขาปล่อยเธอไปงั้นเหรอ
“เลขาของผมไปขอร้องนาฮยอนว่าอยากกลับสำนักงานใหญ่เหรอครับ”
-ไม่ใช่หรอก นาฮยอนบอกว่าเป็นเพื่อนสนิทกัน กลัวว่าจะต้องมาลำบากเพราะแกน่ะ ถ้านิสัยเสียใส่ขึ้นมา เดี๋ยวความเป็นเพื่อนจะพลอยหมางใจกันไปด้วย
“ไม่ได้พูดเรื่องอื่นอีกใช่ไหมครับ”
-เรื่องอะไรล่ะ
พ่อแม่ที่เคยลังเลเรื่องการย้ายออกมาอยู่คนเดียวของนาฮยอน ยอมทำสัญญาเช่าออฟฟิสเทลให้ก็เพราะมีเงื่อนไขว่าเขาต้องออกมาอยู่ด้วยกัน หากพวกท่านรู้ว่าคนที่อยู่ร่วมห้องด้วยคือซูยอน จะยอมอยู่เฉยๆ งั้นหรือ
ไม่มีทาง หากรู้ว่าเธอเป็นเลขาของเขาแล้วล่ะก็ ท่านคงต้องก่อเรื่องอะไรขึ้นมาแน่ๆ ช่วงเวลาที่รอคำตอบจึงทำให้เขารู้สึกตึงเครียด
“ถ้าไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษก็ไม่เป็นไรครับ”
-แกก็รู้นี่ว่านาฮยอนไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ ทั้งเพื่อนที่ย้ายออกมาอยู่ด้วยกันตอนแยกบ้านครั้งนี้ ทั้งเพื่อนที่มาเป็นเลขา พ่อก็อยากให้แกช่วยดูแลดีๆ ถ้าเพื่อนที่เป็นเลขาคนนั้นทำงานไม่ไหวจริงๆ ค่อยส่งกลับมาสำนักงานใหญ่แล้วกัน
“จะไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นครับ”
-ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว
พอได้คุยกับพ่อแล้วถึงรู้ว่าไม่ใช่คำขอร้องของซูยอน แต่เป็นความยุ่งไม่เข้าเรื่องของนาฮยอนเอง การที่ฮยอนอิลพูดย้ำซ้ำๆ ว่าให้ส่งกลับสำนักงานใหญ่ คงเป็นเพราะกังวลที่เขาพาเพียงพนักงานใหม่ติดตัวไปที่ห้างสรรพสินค้าเพียงคนเดียว
“พักผ่อนเถอะครับ”
-อ้อ จริงสิ ทางหัวหน้าพัคไม่ได้ติดต่ออะไรมาใช่ไหม
“ทำไมหรือครับ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าครับ”
-เปล่าหรอก ถ้าไม่ได้ติดต่อมาก็ช่างเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานนี่ อย่าโหมงานจนดึกนักล่ะ พักผ่อนซะ
“สวัสดีครับ”
อีแทลดมือที่ถือสายที่ถูกตัดไปลง เขากระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วทิ้งสะโพกพิงขอบโต๊ะทำงานในห้องหนังสือ
ฮยอนอิลคงไม่เอ่ยถึงหัวหน้าพัคขึ้นมาลอยๆ แน่ อันที่จริงเขาก็กำลังกะว่าจะติดต่อเรื่องจ้างพนักงานใหม่อยู่พอดี อีแทจึงยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาหัวหน้าพัค แม้จะเป็นเวลาดึกดื่น แต่อีกฝ่ายก็กดรับสายในทันที
“รยูอีแทครับ”
-ครับ ท่านกรรมการบริหาร มีอะไรให้รับใช้ครับ
“ผมอยากจะรับคนของตัวเองเข้ามาทำงานที่ห้างสรรพสินค้าสักสองสามคน คงต้องขออนุญาตจากท่านประธานหน่อยครับ”
-จะนำเรียนให้ทราบครับ
“แล้วก็ พอจะมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”
-หมายถึงเรื่องอะไรหรือครับ...
“เห็นรยูอูซอกเงียบๆ ไปน่ะครับ เลยลองถามดู”
ฮยอนอิลแทบจะไม่เคยเอ่ยถึงหัวหน้าพัคเลย นอกจากจะเป็นเรื่องของตัวปัญหาอย่างรยูอูซอก และก็เป็นไปตามคาด หัวหน้าพัคที่ตอบคำถามอย่างฉะฉานมาตลอดกลับเลือกที่จะนิ่งเงียบกับคำถามนี้
“เข้าใจแล้วครับ แค่นี้ก่อนแล้วกัน”
-ท่านกรรมการบริหารครับ
ในจังหวะที่เขากำลังจะยอมแพ้ที่จะซักไซ้แล้วกดวางสาย เสียงเรียกต่ำๆ ของหัวหน้าพัคก็ทำให้เขาแนบโทรศัพท์ชิดใบหูอีกครั้ง
-ท่านกำลังจะมีนัดดูตัวในเร็วๆ นี้ครับ
“กับใครครับ”
-ลูกสาวของรองประธานยุนจินซูครับ
ยุนจินซูอย่างนั้นหรือ
ขณะที่กำลังข่มความประหลาดใจกับบุคคลที่ไม่คาดคิด คำพูดที่อูซอกเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว
‘อย่ามามัวห่วงคนอื่นแล้วไปตามทางของตัวเองเถอะน่า ขนาดหมอประจำตัวของผมยังไม่ห่วงขนาดนี้เลย แล้วรองประธานเป็นใครถึงมาห่วงกันนักหนา คงกะจะประจบประแจงแบบนี้เพื่อหาทางปีนขึ้นไปให้สูงกว่าเดิมสินะ แต่บอกไว้ก่อนเลยว่าผมไม่ไปดูตัวกับลูกสาวรองประธานหรอก เลิกทำตัวน่ารำคาญด้วยการไปขอร้องผ่านพ่อของผมได้แล้ว รองประธานครับ ผมมองผู้หญิงที่หน้านะ จำใส่หัวไว้ด้วย ผมไม่สนภูมิหลัง สนแค่หน้าตาเท่านั้น’
เมื่อไม่นานมานี้อีแทเพิ่งจะได้เห็นกับตาว่ารยูอูซอกแสดงท่าทีอย่างไรต่อรองประธานยุนในห้องประชุม นั่นไม่ใช่ท่าทางที่คนจะปฏิบัติต่อพ่อของคู่ดูตัวเลยสักนิด อีกทั้งอูซอกยังแสดงความรังเกียจเรื่องการดูตัวอย่างชัดเจน แต่นี่ก็ยังไม่ยอมถอยอีกหรือไง
“รองประธานยุนจินซูมีลูกสาวที่ถึงวัยแต่งงานแล้วด้วยหรือครับ”
-มีลูกสาวที่เพิ่งอยู่ปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัยคนหนึ่งครับ
นึกว่าเป็นพวกที่เริ่มจากพนักงานธรรมดาจนกลายเป็นตำนานของมนุษย์เงินเดือนเสียอีก ที่แท้ก็เป็นพวกทะเยอทะยานที่คิดจะเอาลูกสาวที่ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยมาเป็นบันไดไต่เต้าสู่ความก้าวหน้าหรอกหรือ
ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่กล้าแม้แต่จะยื่นนามบัตรให้ด้วยซ้ำ แต่เพราะเป็นตัวปัญหาอย่างรยูอูซอก ถึงได้กล้าส่งลูกสาวเข้ามาเสี่ยงแบบนี้ พลอยคิดไปว่าท่านประธานรยูคงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกพิลึก แต่รอยยิ้มกลับผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว
ไม่ว่าจะอย่างไร การที่รยูอูซอกมีผู้หญิงเข้ามาพัวพันย่อมเป็นสัญญาณที่ดี เพราะเขาจะได้เลิกมาวุ่นวายกับซูยอนเสียที เดิมทีก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจจนต้องคอยระแวดระวังอยู่แล้ว นี่จึงถือเป็นข่าวดีที่สุดเท่าที่ได้ยินมาเลยทีเดียว
“เข้าใจแล้วครับ ถ้ามีเรื่องอะไรที่ผมควรรู้ก็ช่วยติดต่อมาด้วยนะครับ สายจากหัวหน้าพัค ผมพร้อมรับตลอดเวลา”
-รับทราบครับ
หัวหน้าพัควางสายไปก่อนโดยไม่มีแม้แต่คำกล่าวลาตามมารยาท แม้จะมีสายการบังคับบัญชาของห้างสรรพสินค้าอยู่แล้ว แต่เขากลับเลือกที่จะไหว้วานคนของปู่โดยตรง การย้ายตำแหน่งกะทันหันทำให้คนในห้างสรรพสินค้าคอยจับตาและขัดแข้งขัดขาเขาอย่างหนัก แน่นอนว่าหากเอ่ยปากเรื่องรับสมัครคนเข้ามาทำงานย่อมต้องเกิดเรื่องวุ่นวายตามมาแน่
ได้ยินว่ามีผู้บริหารหลายคนคอยชี้นิ้วด่าว่าเขาเป็นพวกเด็กเส้นงั้นสิ แต่เด็กเส้นทุกคนจะเหมือนกันเสียที่ไหน เขาคิดว่าคงต้องแสดงแสนยานุภาพของเด็กเส้นที่ชื่อรยูอีแทซึ่งหล่นตุบลงมาที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ให้เห็น และกำราบพวกนั้นให้ราบคาบในคราวเดียว
แล้วก็... ยุนซูยอน
“พรุ่งนี้เจอกันนะ”
เพราะยังเปิดเผยตัวตนไม่ได้ เขาจึงแวะไปที่บ้านของนาฮยอนเพียงครู่เดียวในช่วงดึกแล้วค่อยออกมา เขาก้าวออกจากห้องทำงานพลางคิดว่าช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ไม่ได้เจอเธอนั้นช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน เมื่อเทียบกับวันธรรมดาที่ได้ทำงานร่วมกันตลอดทั้งวัน นิ้วมือเรียวกดนวดกระบอกตาที่เหนื่อยล้า ทว่ามุมปากกลับผ่อนคลายเป็นรอยยิ้ม เพียงแค่คิดว่าแม้จะไม่ได้พบหน้า แต่ก็ได้อยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับซูยอน
ต่างจากห้างสรรพสินค้าที่เปิดทำการในเวลาสิบโมง ซูยอนก้าวเข้าไปในลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังสำนักงานตั้งแต่เวลาเจ็ดโมงเช้า
เธอเพิ่งมารู้เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมานี่เองว่าอีแทผู้เป็นเจ้านายมาถึงห้างตั้งแต่เจ็ดโมง จากที่เคยเข้าใจว่าเข้างานตอนเก้าโมงเช้าก็พอ ขึ้นชื่อว่าเป็นเลขาจะมาทำงานสายกว่าเจ้านายได้อย่างไร วันนี้เธอจึงตั้งใจออกจากบ้านให้เช้ากว่าเดิม
“ขอร้องละ ขออย่าให้เพิ่งมาถึงเลย”
ซูยอนพึมพำราวกับกำลังสวดอ้อนวอนขณะก้าวออกจากลิฟต์ตรงไปยังห้องทำงาน เธอแตะบัตรประจำตัวเพื่อปลดล็อกระบบรักษาความปลอดภัยแล้วเปิดประตูเข้าไป ทว่าไฟในห้องทำงานกลับเปิดสว่างโร่อยู่แล้ว และกลิ่นกาแฟจางๆ ที่ลอยมาจากทางห้องเตรียมน้ำชาก็ทำให้ใบหน้าของเธอพลันบิดเบี้ยว
ทั้งที่รีบมาแล้วแท้ๆ แต่อีแทก็มาถึงก่อนจนได้ เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ถอดแจ็กเกตกับเสื้อโค้ตแขวนไว้ที่ราว แล้วกำลังจะก้าวเข้าไปในห้องเตรียมน้ำชา
“ดื่มกาแฟไหมครับ”
อีแทที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตถือแก้วมัคไว้ในมือทั้งสองข้างเอ่ยถามขณะเดินออกมาจากห้องเตรียมน้ำชา ซูยอนค้อมศีรษะรับแก้วที่เขายื่นให้ ใบหูร้อนผ่าวด้วยความกระดากอายที่รู้สึกราวกับปล่อยให้เจ้านายทำงานของตัวเอง
“คราวหน้าฉันจะรีบมาทำงานให้เช้ากว่านี้ค่ะ”
“ทำไมล่ะครับ”
“ก็เพราะว่าท่านกรรมการบริหารมาทำงานแต่เช้า...”
เธอใช้สองมือกุมแก้วมัคใบหนาพลางสัมผัสไออุ่นและพึมพำออกมาราวกับแก้ตัว พอเห็นดังนั้นอีแทจึงหัวเราะหึๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบแล้วพูดขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นเรามาติดรถไปด้วยกันไหมครับ”
“...คะ?”
“ถ้ามาด้วยกัน คุณก็จะได้ไม่ต้องเครียดโดยไม่จำเป็นไงครับ เราไม่ใช่คนแปลกหน้ากันสักหน่อย เป็นถึงเพื่อนของน้องสาวผม เรื่องแค่นี้ก็ควรต้องดูแลกันสิครับ”
เพื่อนของน้องสาว
อีแทหัวเราะไปด้วยขณะพูดคำนั้นออกมา คำว่าเพื่อนของน้องสาวทำให้ซูยอนพูดอะไรไม่ออก หากเขาชวนในฐานะเจ้านาย เธอยังพอจะปฏิเสธได้บ้าง ทว่าพอเขาดึงนาฮยอนเข้ามาเอี่ยวอย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้ การจะปฏิเสธก็ยิ่งกลายเป็นเรื่องยากลำบาก
“พรุ่งนี้ผมจะไปรับนะครับ”
“ไม่... ท่านกรรมการบริหารคะ เรื่องนั้น...”
“เวลาอยู่กันสองคนก็ทำตัวตามสบายเถอะครับ ในมุมของคุณซูยอน ผมอาจจะเป็นกรรมการบริหาร แต่ก็เป็นพี่ชายเพื่อนด้วยเหมือนกันไม่ใช่หรือ”
ซูยอนได้แต่มองตามแผ่นหลังของอีแทที่พูดจาเจ้าเล่ห์ดั่งสุนัขจิ้งจอกแล้วเดินหายเข้าไปในห้องทำงาน พี่ชายเพื่อนมาชวนเพื่อนของน้องสาวติดรถไปด้วยกัน แถมยังบอกให้ทำตัวตามสบายเวลาอยู่กันสองคนอีก
แต่คนคนนั้นเป็นคนที่เธอจะทำตัวตามสบายด้วยได้จริงหรือ ซูยอนกะพริบตาปริบๆ มองแก้วมัคในมือ เขาบอกให้ทำตัวตามสบายแท้ๆ แต่ทำไมถึงรู้สึกอึดอัดใจขนาดนี้ แม้แต่กาแฟที่เขาชงให้ด้วยตัวเองก็ยังรู้สึกเกรงใจจนแทบไม่กล้าดื่ม
การต้องทนอยู่แบบนี้ไปอีกหนึ่งสัปดาห์ช่างเป็นเรื่องที่ฟังดูยาวไกลเหลือเกินในเช้าวันนี้
อีแทที่เดินเข้ามาในห้องทำงานยกมุมปากขึ้นอย่างเงียบๆ ซูยอนยังไม่รู้ว่าเขาพักอยู่ห้องข้างๆ ในอาคารเดียวกัน และไม่รู้เลยสักนิดว่าหลังเลิกงานแล้วเขาจะต้องแวะไปที่ห้องของนาฮยอนทุกวัน
เขานั่งลงบนเก้าอี้พลางชื่นชมตัวเองที่คิดข้ออ้างชั้นยอดอย่างการติดรถไปด้วยกันขึ้นมาได้
ถ้าลงไปรอที่ลานจอดรถก่อนสักสิบนาที ต่อไปนี้ก็จะได้เจอเธอแต่เช้าตรู่เลยใช่ไหม พอคิดถึงภาพที่เธอปฏิเสธไม่ได้จนได้แต่อ้าปากค้างแล้วก็ยิ่งนึกเอ็นดู
“น่ารักจริงเชียว”
อีแทเผยยิ้มเปี่ยมความหมายขณะวางแผนการในสิ่งที่เธอไม่มีทางคาดเดาได้เลยแม้ในความฝัน
กำลังโหลดความเห็น...