ตอนที่เดินทางมาทำงานด้วยกันเมื่อเช้า อีแทมอบหมายการบ้านให้เธอข้อหนึ่ง เมื่อวานเขายังให้เธอท่องจำประวัติและรูปถ่ายของผู้บริหารห้างสรรพสินค้าอยู่เลย ทว่าวันนี้กลับโยนข้อมูลสถานการณ์ของบริษัทค้าปลีกคู่แข่งมาให้แทน
อุตส่าห์กังวลไปเองตอนที่เขาชวนติดรถมาด้วยกัน แต่ที่แท้คงตั้งใจจะสั่งงานเธอเพิ่มเสียมากกว่า
“อ่านแล้วรู้สึกยังไงไว้บอกผมตอนเลิกงานนะ วันนี้ผมมีนัดข้างนอกเลยจะไม่อยู่ที่โต๊ะ ตั้งใจศึกษาให้ละเอียดล่ะ พอเลิกงานแล้วผมจะตรวจการบ้าน”
อีแทอ้างว่าเอกสารปึกใหญ่ที่เขาเตรียมมาให้นั้นมีน้ำหนักมาก แม้เธอจะบอกว่าไม่เป็นไร เขาก็ดึงดันช่วยถือมาส่งถึงในห้องทำงานด้วยตัวเองก่อนจะออกไป ซูยอนได้แต่มองตามอีแทที่หันหลังเดินยิ้มออกไปด้วยสายตาสับสน
หากเป็นเจ้านายคนอื่นคงไม่มีใครหาข้ออ้างว่าเอกสารที่เลขาฯ ถืออยู่หนักเกินไปเพื่อเดินมาส่งถึงห้องทำงาน ยิ่งไปกว่านั้นในเวลาเช่นนี้ที่มีผู้คนซุบซิบนินทาเรื่องของเขามากมายทั่วย่านห้างสรรพสินค้า เขาก็น่าจะระมัดระวังตัวไว้บ้าง ทว่ารยูอีแทกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
แม้จะถูกย้ายมาประจำที่ห้างสรรพสินค้าได้เกินหนึ่งเดือนแล้ว แต่บรรยากาศภายในก็ยังคงเต็มไปด้วยกระแสต่อต้านอีแทที่ได้ตำแหน่งมาด้วยเส้นสายอย่างรุนแรง
หากเป็นเธอคงรู้สึกเจ็บปวดไปแล้ว ทว่าอีแทกลับทำราวกับไม่สะทกสะท้าน ยิ่งไปกว่านั้นถ้าไม่ใช่เวลาอาหาร เขาก็แทบจะไม่ยอมก้าวขาออกจากห้องทำงานเลย
เมื่อมองดูเขาที่ดูยุ่งวุ่นวาย ซูยอนก็มักจะรู้สึกเสียใจอยู่เสมอที่ตัวเองไม่อาจช่วยอะไรได้มากนัก เธอยิ่งปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะแบ่งเบาภาระให้สมกับที่อีแทดีต่อเธอ
ไม่ใช่เพราะเขาเป็นพี่ชายของเพื่อน แต่จากที่ได้เห็นใกล้ชิด เขาเป็นคนที่ตั้งใจทุ่มเทกับทุกเรื่อง ดังนั้นเธอจึงทำความเข้าใจสิ่งที่เขาสอนสั่งอย่างไม่มีเงื่อนไข และไม่เคยคิดจะอิดออดในการเรียนรู้เลย
“อย่างน้อยก็ต้องทำงานที่สั่งมาให้ดี”
ซูยอนพึมพำพลางมองไปยังประตูที่เขาเพิ่งเดินออกไป ปริมาณเอกสารที่อีแทให้มานั้นมากมายเสียจนแทบจะบ่นอุบได้เลยว่าหนักจริงๆ
เธอถอดเพียงเสื้อตัวนอกออกแล้วนั่งลงที่โต๊ะเพื่อเริ่มอ่านเอกสาร ข้อมูลที่เขาให้มามีเนื้อหาเกี่ยวกับธุรกิจล่าสุดของห้างสรรพสินค้าอิลซองเปรียบเทียบกับคู่แข่ง
ห้างสรรพสินค้าอิลซองเปิดให้บริการในช่วงปี 1990 ใจกลางย่านคังนัมที่มีรถไฟใต้ดินเชื่อมต่อถึงสองสาย โดยมีเป้าหมายเพื่อมอบคุณค่าระดับพรีเมียม และเติบโตอย่างรวดเร็วในฐานะผู้นำยุคบุกเบิกของวงการห้างสรรพสินค้า ที่นี่เปิดโซนสินค้าแบรนด์เนมเป็นแห่งแรกในประเทศ และยังเป็นที่แรกที่นำแนวคิดเรื่องลูกค้า VIP เข้ามาใช้
ทว่าห้างสรรพสินค้าอิลซองแห่งนี้กลับถูกห้างอื่นที่เป็นผู้ตามตีตื้นและแซงหน้าไปเมื่อไม่ถึงสิบปีก่อนนี้เอง ขณะที่ห้างอื่นนำเสนอสินค้าหลากหลายรูปแบบพร้อมบริการลูกค้าที่แตกต่าง อิลซองกลับยึดติดอยู่แต่ภาพลักษณ์สูงส่งเพียงลำพังจนกลายเป็นการปิดกั้นตัวเอง
บรรดาแบรนด์หรูที่เคยเข้ามาในประเทศผ่านอิลซองเป็นด่านแรกต่างทยอยถอนตัวออกไปทีละแบรนด์สองแบรนด์ จนในที่สุดแม้กระทั่งแบรนด์ในประเทศเองก็ยังตัดสินใจย้ายออกเพราะแบกรับค่าธรรมเนียมที่สูงลิ่วไม่ไหว
สัญญาณอันตรายเริ่มต้นขึ้นตั้งนานแล้ว แต่คณะผู้บริหารที่นิ่งนอนใจกลับมองข้ามภัยคุกคามนั้นไป
บริษัทคู่แข่งที่ตามหลังมาต่างขยายสาขาและปรับปรุงร้านค้าขนาดใหญ่เพื่อรับมือกับภาวะชะลอตัวท่ามกลางการแข่งขันที่ดุเดือดของวงการค้าปลีก ในระหว่างนั้นพวกเขายังผลักดันการเปิดเอาต์เล็ตและศูนย์การค้าแบบครบวงจรเพื่อขยายขนาดธุรกิจ ควบคู่ไปกับการทุ่มเงินลงทุนมหาศาลอย่างไม่เสียดาย
ขณะที่อิลซองพึงพอใจกับการย่ำอยู่กับที่ คู่แข่งรายอื่นก็ก้าวล้ำนำหน้าไปไกลแล้ว หลังจากอ่านเอกสารจนจบอย่างละเอียด ซูยอนก็เริ่มเข้าใจเหตุผลที่เขามอบเอกสารชุดนี้ให้แก่เธอ
“คิดจะรื้อทำใหม่หมดเลยสินะคะ”
หากพนักงานในห้างสรรพสินค้าได้ยินเข้าก็คงตกใจไม่น้อย แต่เขาตั้งใจจะปฏิรูปใหม่ตั้งแต่รากฐาน ธุรกิจที่ล้าหลังไปแล้วก็จะตัดทิ้งอย่างเด็ดขาด ส่วนร้านแบรนด์เนมที่ตีจากไปก็ตั้งใจจะแย่งชิงกลับมาจากเจ้าอื่นหรือดึงให้กลับเข้ามาเปิดใหม่อีกครั้ง
ถึงได้ยุ่งขนาดนี้นี่เอง
ในขณะที่คนอื่นก่นด่าว่าเขาใช้เส้นสายเข้ามานั่งกินนอนกินรอรับเงินเดือนอย่างสบายใจ เขากลับกำลังครุ่นคิดหาวิธีพลิกฟื้นห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ และหลังจากวาดเค้าโครงได้ระดับหนึ่งแล้ว เขาก็ค่อยๆ เผยแผนการนั้นให้เธอได้รับรู้
อ๊ะ
ซูยอนหันไปมองห้องทำงานของกรรมการบริหารที่ปราศจากเจ้าของ เมื่อนึกถึงจุดที่เขาต้องนั่งทำงานและครุ่นคิดอยู่ตามลำพังมาตลอดหนึ่งเดือนกว่าเพื่อขับเคลื่อนสิ่งเหล่านี้ เธอก็รู้สึกทึ่งในตัวผู้ชายที่ชื่อรยูอีแท และเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกนับถือคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับตัวเอง
เมื่อมองดูเธอที่ขาดตกบกพร่องไปหมดทุกด้าน เขาคงอึดอัดใจไม่น้อย หากแต่อีแทไม่เคยเอ่ยปากบ่นหรือว่าร้ายเลยสักครั้ง แม้จะได้ยินมาว่าเขาเคยเป็นเจ้านายที่เข้มงวดมากกับพนักงานที่สำนักงานใหญ่ในช่วงเวลาสั้นๆ หลังกลับจากต่างประเทศ แต่เขากลับไม่ทำแบบนั้นกับเธอ
เขาเข้าใจในความไม่พร้อมและยอมอดทนรอ วินาทีนั้นซูยอนรู้สึกอุ่นวาบในอก แต่ยังไม่ทันได้ซึมซับความรู้สึกนั้นจนเต็มที่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก
ซูยอนมองไปยังประตูห้องทำงานด้วยความตึงเครียด ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาไม่เคยมีใครแวะมาที่ห้องของกรรมการบริหารเลย แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบรับ ประตูก็เปิดออก
“ซูยอน”
ภายในสายตาของเธอที่กำลังเกร็งแน่นปรากฏร่างของโบกยูและนาฮยอน แม้จะเคยโทรศัพท์ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันบ้าง แต่การได้เห็นหน้ากันเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เธอเริ่มทำงานก็ทำให้ซูยอนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“พวกแกมาได้ยังไง...”
“ยังไงอะไรล่ะ ก็มาหาแกน่ะสิ”
นาฮยอนก้าวเข้ามาในห้องทำงานอย่างไม่ลังเลแล้วโผเข้ากอดเธอที่ยืนเก้ๆ กังๆ ไว้อย่างแนบแน่น โบกยูซึ่งผมที่เคยตัดสั้นยาวขึ้นมาแล้วก็ยืนยิ้มแป้นพลางโบกมือให้อยู่ด้านหลัง บนใบหน้าที่เคยตระหนกของซูยอนแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มดีใจในที่สุด
ทันทีที่เข็มนาฬิกาชี้เลขหก โบกยูก็เปิดประตูห้องทำงานออก ขณะที่นาฮยอนก็คว้าข้อมือเธอไว้ ทั้งสองคนที่เคยบ่นอุบว่าเธอหัวโบราณเพราะบอกว่าห้ามทำเรื่องอื่นในเวลาทำงานเด็ดขาด พอถึงเวลาเลิกงานปุ๊บก็รีบพาเธอมุ่งหน้าไปยังตัวห้างสรรพสินค้าทันที
“จะไปไหนกันแน่เนี่ย”
“โซนแบรนด์เนมที่นี่อยู่ตรงไหนนะ ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้มาเดินห้างเราเลย ลืมไปหมดแล้วว่าอะไรอยู่ตรงไหน”
ซูยอนไม่อาจปล่อยผ่านคำพูดของนาฮยอนไปเฉยๆ ได้ อนาคตของห้างสรรพสินค้าอิลซองที่แม้แต่ครอบครัวเจ้าของยังเมินเฉยนั้นเป็นสิ่งที่เขาต้องแบกรับไว้ หากผลงานออกมาดีก็จะได้กลับสำนักงานใหญ่ แต่ถ้าไม่เป็นอย่างนั้นล่ะก็...
ยองฮุนซึ่งเป็นเพื่อนร่วมรุ่นเคยบอกเธอว่า ทางสำนักงานใหญ่กำลังสนับสนุนฝั่งโรงแรมอย่างเต็มที่เพื่อดันผลประกอบการให้สูงกว่าห้างสรรพสินค้า
การที่ส่งลูกชายและหลานชายของประธานคนปัจจุบันไปยังบริษัทในเครือที่มีผลงานย่ำแย่ทั้งคู่ แต่กลับทุ่มกำลังหนุนหลังให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเพียงฝ่ายเดียว ก็เพื่อเป็นการปูทางสืบทอดตำแหน่งให้แก่ท่านประธานโรงแรมรยูอูซอก
การแข่งขันระหว่างรยูอูซอกกับรยูอีแทที่มีอายุใกล้เคียงกันและมีเส้นทางเติบโตผ่านสาขาในอเมริกามาเหมือนกัน จึงมีข่าวลือว่ามีคนจงใจส่งอีแทมายังห้างสรรพสินค้าที่มียอดขายรั้งท้าย และส่งรยูอูซอกไปยังโรงแรมที่มีผลงานดีกว่าเล็กน้อย การให้แข่งขันกันบนความไม่เป็นธรรมตั้งแต่แรกแล้วค่อยตัดสินด้วยผลลัพธ์นั้น ช่างดูเป็นการกระทำที่ขี้ขลาดเหลือเกิน
“นาฮยอน ต่อไปนี้แกมาช็อปปิ้งที่นี่สิ”
“...หา?”
“แกต้องเป็นตัวอย่างที่ดีก่อนสิ ท่านกรรมการบริหารของห้างนี้ก็พี่ชายแกทั้งคนนะ”
“มันก็ใช่แหละ แต่ว่า...”
“ไปเดินดูด้วยกันเถอะ ถึงฉันจะมาทำงานที่ออฟฟิศแล้วแต่ก็เพิ่งเคยมาเดินในห้างนี่แหละ ไปดูกัน”
ซูยอนที่ตอนลงมาที่ห้างยังดูกล้าๆ กลัวๆ กลับกลายเป็นฝ่ายควงแขนนาฮยอนอย่างกระตือรือร้นแล้วเริ่มเดินวินโดว์ช็อปปิ้ง เธอตั้งใจสำรวจทั้งการจัดวางผังร้านค้า แบรนด์ที่เข้ามาเปิด รวมถึงจุดที่ยังด้อยกว่าห้างอื่นอย่างละเอียดละออ
“แบรนด์ที่วัยรุ่นฮิตๆ กันช่วงนี้แทบไม่มีเลยแฮะ”
“จริงเหรอ”
ซูยอนตั้งใจฟังสิ่งที่นาฮยอนพูด นาฮยอนเป็นคนที่มีความสนใจเรื่องแฟชั่นมาก ทั้งเสื้อผ้า กระเป๋า ไปจนถึงเครื่องประดับ ขณะเดินดูโซนสินค้าแบรนด์เนม นาฮยอนก็เล่าอะไรให้ฟังหลายอย่าง
ซูยอนได้ยินจากปากนาฮยอนว่า ความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงของห้างสรรพสินค้าอิลซองคือการปล่อยให้ช็อปแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ที่สุดถอนตัวออกไป ทั้งสองเดินดูร้านค้าจนขาแทบพัง และในที่สุดซูยอนก็ได้เห็นสถานการณ์ความเป็นจริงของอิลซองด้วยตาตัวเองอย่างถ่องแท้
“เดินจนเมื่อยขาไปหมดแล้ว เราไปหาอะไรดื่มกันหน่อยไหม”
ช่วงค่ำหลังเวลาเลิกงาน แม้จะเป็นช่วงที่ผู้คนควรจะพลุกพล่านที่สุดแต่ห้างกลับเงียบเหงา ลูกค้าน้อยเสียจนดูเหมือนพนักงานในร้านจะมีมากกว่าคนเดินซื้อของ ซูยอนมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ต่างจากนาฮยอนที่เอาแต่บ่นว่าปวดขา
“ดูต่ออีกนิดแล้วค่อยไปดื่มไม่ได้เหรอ”
“ซูยอน”
ถ้าเดินดูโซนอาหารชั้นใต้ดินอีกจุดก็ถือว่าสำรวจครบทั้งห้างแล้ว ตอนที่ซูยอนควงแขนนาฮยอนเดินตรงไปยังบันไดเลื่อน นาฮยอนก็รั้งตัวเธอไว้ให้หยุดเดิน ก่อนจะมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง
“หรือว่าพี่ชายฉันใช้งานแกหนักไป คอยเคี่ยวเข็ญให้แกทำงานตลอดเวลาเหรอ”
“พูดอะไรแบบนั้น... ท่านกรรมการบริหารของเราไม่ได้เป็นคนแบบนั้นสักหน่อย”
นาฮยอนเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ถึงซูยอนจะส่ายหน้าปฏิเสธก็ไม่เป็นผล นาฮยอนปักใจเชื่อไปแล้วและคิดเองเออเองเสร็จสรรพ ความไม่พอใจที่มีต่ออีแทจึงพรั่งพรูออกมาจากปากไม่หยุด
“ไม่เป็นแบบนั้นที่ไหนล่ะ คนคนนั้นร้ายกาจจะตาย บอกความจริงฉันมาเถอะ พอแกย้ายลงมาทำงานที่ห้างก็เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างเดียว เข้าบริษัทมาตั้งเดือนกว่าก็ทำได้แค่คุยโทรศัพท์ ชวนออกไปเจอนอกบ้านก็ไม่ยอมออกมา งานมันสำคัญกว่าเพื่อนเหรอไง เลิกงานแล้วทำไมถึงยังอยากจะทำงานต่ออยู่อีก แกทำตัวแบบนี้แล้วมันทำให้ฉันนึกถึงพี่ชายฉันขึ้นมานะ อย่ามัวแต่ทำงานเลย ไปเที่ยวกันดีกว่า เลิกงานแล้วจะเดินดูอะไรอีก ชักจะไม่ไหวแล้ว ออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ”
นาฮยอนลากเธอเดินตรงไปยังทางออกของห้าง ในจังหวะที่กำลังจะดันหลังเธอให้เดินเข้าประตูหมุนที่หมุนวนอยู่นั้น ชายคนหนึ่งก็ผลักประตูหมุนก้าวเข้ามาตรงหน้าพวกเธอพอดี
“พี่”
อีแทในชุดสูทสุดเนี้ยบพร้อมกระเป๋าเอกสารในมือจ้องมองเธอที่ยืนอยู่เคียงข้างนาฮยอนนิ่ง ซูยอนมองอีแทที่บังเอิญมาเจอกันราวกับสติลอยหายไปชั่วขณะ
กำลังโหลดความเห็น...