ทันทีที่อีแทก้าวเข้ามาในห้างสรรพสินค้า สายตาของผู้คนรอบข้างก็จับจ้องมาที่เขาทันที นาฮยอนที่บ่นกระปอดกระแปดมาตลอดทางพอเห็นพี่ชายก็ปล่อยแขนของเธอแล้ววิ่งรี่เข้าไปหา
เมื่อครู่ยังทำท่าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อต่อหน้าเธอกับโบกยูอยู่แท้ๆ แต่พออีแทปรากฏตัว ท่าทีกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ผิดกับเธอที่ยังรู้สึกงุนงง โบกยูซึ่งยืนอยู่ข้างหลังกลับมีสีหน้าราบเรียบราวกับรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
อีแทเองก็ดูเฉยเมยราวกับคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้ดี ซูยอนมองเพื่อนสนิทที่เปลี่ยนท่าทีไปอย่างน่าอัศจรรย์ใจ ไม่ว่าอีแทจะขมวดคิ้วหรือไม่ นาฮยอนก็ยังคงส่งเสียงออดอ้อนเกาะแกะเขา ซึ่งเป็นภาพที่ต่างจากปกติอย่างสิ้นเชิง
นาฮยอนควงแขนอีแทพลางส่งยิ้มหวาน ในจังหวะที่ซูยอนคิดว่านี่คือที่สุดของการอ้อนแล้ว นาฮยอนก็เอ่ยบอกเหตุผลที่ทำแบบนี้ออกมา
“พี่ เลี้ยงข้าวพวกเราหน่อยสิ ขอแบบแพงมากๆ เลยนะ ที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ โรงแรมตรงนั้นน่ะ ถ้าพาไปที่นั่นจะขอบคุณมากเลย”
“โรงแรมตรงนั้น หมายถึงอิลลูชั่นน่ะเหรอ”
“อื้อ ที่นั่นแหละ ถ้าพี่เลี้ยงที่นั่น ฉันคงรักพี่ไปตลอดชีวิตเลยมั้ง”
“ไม่รักก็ไม่เป็นไร เพราะงั้นช่วยปล่อยแขนก่อนแล้วค่อยพูดได้ไหม”
“ทำไมเล่า ก็ชอบถึงได้ทำแบบนี้นี่นา”
“แต่คนที่โดนมันอึดอัดมากไง”
ท่าทางที่เขาแกะมือของนาฮยอนออกจากแขนจนได้นั้นดูชำนาญไม่เหมือนคนที่เพิ่งเคยทำแค่ครั้งสองครั้ง ช่างดูคุ้นเคยกับการตั้งกำแพงใส่คนอื่นเหลือเกิน แม้จะเป็นน้องสาว แต่อีแทก็ไม่ได้ผ่อนปรนให้เลยแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่าในอนาคตเขาจะเป็นผู้ชายของใคร แต่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ภาพนั้นช่างน่าอิจฉาเหลือเกิน นาฮยอนเบะปากพลางยอมปล่อยแขนออก ทันใดนั้นอีแทก็ปรายตามองมาที่เธออย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วเอ่ยถาม
“เลิกงานแล้วเหรอครับ”
เป็นคำถามที่ฟังดูแฝงการตำหนิกลายๆ พอมองอีกครั้ง สีหน้าและน้ำเสียงของเขากลับดูอ่อนโยน ทั้งยังมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่บนใบหน้า ถึงอย่างนั้นก็ยังทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองทำความผิดอยู่ดี
ที่จริงก็เลยเวลาเลิกงานจนเธอเดินออกจากห้องทำงานมาแล้ว เธอจึงเริ่มนึกเสียใจว่าควรจะรอจนกว่าเจ้านายจะกลับมาก่อนดีไหม
ในจังหวะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากยอมรับว่าต่อให้โดนตำหนิก็คงช่วยไม่ได้ นาฮยอนก็ดึงเธอไปหลบอยู่ข้างหลัง
“พี่ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วก็ต้องเลิกงานสิ จะให้อยู่ทำโอทีหรือไง อย่ามาว่าซูยอนนะ คนที่พาออกมาคือพวก... พี่ ทำไมมองซูยอนแบบนั้นล่ะ”
“ฉันมองยังไง”
“ไม่รู้จริงๆ เหรอถึงได้ถาม”
ซูยอนรู้สึกลำบากใจที่ต้องมาอยู่ตรงกลางระหว่างการปะทะคารมของสองพี่น้อง ซูยอนแตะแขนของนาฮยอนเบาๆ เมื่อเห็นเพื่อนที่เพิ่งออดอ้อนไปหยกๆ กลับมาชักสีหน้าหงุดหงิดใส่พี่ชายเพราะตัวเอง
เธอไม่มีเหตุผลที่จะต้องหลบอยู่หลังเพื่อน และการเอาตัวรอดด้วยวิธีแบบนั้นก็ไม่ใช่นิสัยของเธอเลย
“ท่านกรรมการบริหาร ขอโทษด้วยค่ะ ฉันคิดว่าคุณจะเลิกงานจากข้างนอกเลยก็เลยเดินออกจากห้องทำงานมา ถ้ารู้ว่าจะกลับเข้ามาอีกฉันคงรออยู่ก่อน ครั้งต่อไปจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกค่ะ”
“เข้าใจแล้วครับ แต่คุณซูยอนพอจะมีเวลาคุยกับผมสักครู่ก่อนกลับไหมครับ”
ซูยอนหันไปมองเพื่อนๆ ที่อยู่ด้วยกันจนถึงเมื่อครู่ ด้วยความที่ลงมาด้วยกันเพื่อจะเดินดูห้างแล้วไปกินข้าวด้วยกันต่อ เธอจึงไม่สามารถตอบตกลงในทันทีได้
“ทำไม มีนัดมื้อเย็นกับพวกนี้แล้วเหรอครับ”
“ค่ะ”
“รยูนาฮยอน เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวที่อิลลูชั่นตามที่แกอยากไปเอง เพราะงั้นล่วงหน้าไปก่อนเลย ถ้าหิวมากก็กินกับโบกยูไปก่อน ฉันจะแวะไปที่ห้องทำงานกับคุณซูยอนครู่หนึ่งแล้วค่อยตามไป”
“จะทำเรื่องให้ยุ่งยากทำไมล่ะ พวกเราก็ขึ้นไปที่ห้องทำงานด้วยกันสิ...”
นาฮยอนทำท่าจะตามไปด้วย แต่อีแทก็ใช้สายตาสยบไว้ ก่อนจะเชิดคางส่งสัญญาณไปทางโบกยูที่ยืนอยู่ด้านหลังนาฮยอนอย่างถือตัว
“ได้โต๊ะแล้วติดต่อมานะ”
“ครับพี่”
อีแทพูดอย่างเป็นกันเองราวกับสนิทสนมกับโบกยูอยู่แล้ว โบกยูช่วยปลอบนาฮยอนที่กำลังบ่นอุบอิบแล้วพาเดินออกจากห้างไป อีแทหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน แล้วเดินผ่านเธอตรงไปยังระหว่างแผนกสินค้าแล้ว
“ตอนนี้น้องสาวฉันกำลังเดินออกไป ช่วยขับรถไปส่งที่อิลลูชั่นแล้วค่อยเลิกงานนะ”
พอติดต่อคนขับรถเสร็จ เขาก็ก้าวเท้ายาวเดินตรวจดูแผนกสินค้า ซูยอนรีบสาวเท้าตามหลังเขาที่เริ่มห่างออกไป ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่มอง เพราะมีสายตาอีกมากมายที่จับจ้องแผ่นหลังอันน่าเกรงขามของชายหนุ่มผู้พาดเสื้อโค้ตไว้ที่แขนและถือกระเป๋าเอกสารเดินอยู่
“สวัสดีค่ะ ท่านกรรมการบริหาร”
“เหนื่อยหน่อยนะครับ”
การที่เขาเดินตรวจตราภายในห้างอันกว้างขวางอย่างละเอียด ทำให้พอเดาได้ว่าทำไมเขาถึงไม่เลิกงานจากข้างนอกแล้วกลับเข้ามาที่นี่ เขาเลือกที่จะขึ้นบันไดเลื่อนแทนที่จะใช้ลิฟต์ตรงไปยังห้องทำงาน
ดูเหมือนเขาตั้งใจจะตรวจดูแต่ละแผนกให้ทั่วถึงก่อนจะกลับขึ้นห้องทำงาน ท่าทางที่เอ่ยทักทายตอบพนักงานซึ่งกล่าวทักทายเขาอย่างกระตือรือร้นนั้น ไม่มีเค้าความจุกจิกหรือหยิ่งยโสอย่างที่ผู้คนภายนอกร่ำลือกันเลยแม้แต่น้อย
“เหลือเวลาอีกเท่าไรก่อนห้างจะปิดครับ”
อีแทถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพอให้ได้ยินกันเพียงสองคน บรรยากาศภายในห้างเงียบเหงาเกินไปราวกับเป็นช่วงเวลาที่ใกล้จะปิดทำการแล้ว ตอนที่เดินดูรอบๆ กับนาฮยอน เธอก็แอบกังวลอยู่ในใจอย่างมากที่เห็นว่าไม่มีลูกค้าเลย
“ยังเหลืออีกชั่วโมงกว่าค่ะ ท่านกรรมการบริหาร”
“บ่ายวันศุกร์แต่ห้างกลับไม่มีคนขนาดนี้ คิดว่าเป็นเรื่องปกติไหมครับ”
เป็นคำถามที่ถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว ซูยอนจึงไม่กล้าตอบออกไป ปัญหาคือไม่ใช่แค่วันหยุดสุดสัปดาห์ทั่วไป แต่ช่วงนี้กำลังมีมหกรรมลดราคารับเปิดเทอมอยู่ด้วย
“ไปกันเถอะครับ”
น้ำเสียงอันหนักอึ้งของเขาทำให้เธอพลอยหม่นหมองตามไปด้วย แต่พนักงานประจำร้านที่ไม่รู้ถึงความในใจของคนทั้งสองต่างพากันส่งเสียงดีใจเมื่อเห็นอีแทประหนึ่งได้เจอคนดัง
เขายังคงปฏิบัติต่อพนักงานอย่างเสมอต้นเสมอปลาย คอยยิ้มรับคำทักทายและซักถามสารทุกข์สุกดิบสั้นๆ
หลังจากตรวจดูร้านค้าจนถึงชั้นสุดท้าย เขาก็เดินข้ามทางเดินกระจกที่เชื่อมระหว่างตัวห้างสรรพสินค้ากับอาคารสำนักงาน เมื่อข้ามทางเดินกระจกใสที่มองเห็นด้านนอกเกือบสุดทาง เขาก็พึมพำออกมาอย่างขมขื่น
“ไม่มีห้องทำงานไหนเปิดไฟอยู่สักห้องเลยนะครับ คงจะเลิกงานกันหมดแล้วสินะ”
“ขอโทษค่ะ เห็นว่าไม่มีการติดต่อมา ฉันเลยคิดว่าเลิกงานก่อนได้แล้วค่ะ”
แม้จะรู้ดีว่าไม่ใช่คำตำหนิที่พุ่งเป้ามายังตน แต่ซูยอนก็ยังแก้ตัวไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ยังไม่ทันที่เธอจะกลืนคำพูดของตัวเองลงคอหมด เขาก็หันกลับมามอง อีแทใช้แววตาล้ำลึกจับจ้องเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำยิ่งกว่าเดิม
“เมื่อเช้าผมบอกแล้วนี่ครับว่าพรุ่งนี้มีงานรับปริญญา ลืมแล้วหรือครับ ที่บอกว่าจะตรวจการบ้านตอนเลิกงานด้วยกันน่ะ”
ฉันควรจะรอสินะ ในจังหวะที่ซูยอนกำลังจะกล่าวขอโทษ เขาก็เดินพ้นสะพานกระจกเข้าไปในลิฟต์ที่เปิดรออยู่พอดี ตัวอาคารสำนักงานเกือบทั้งหมดปิดไฟมืดสนิทและแทบไม่มีวี่แววของผู้คนตามที่เขาพูดไว้จริงๆ
สภาพในลิฟต์ก็ไม่ต่างกัน ในช่วงเทศกาลลดราคาที่ควรจะวุ่นวายที่สุด ภายในลิฟต์ขนาดสิบห้าคนกลับมีเพียงเขากับเธอสองคนเท่านั้น แม้จะยืนเคียงข้างกันโดยมีพื้นที่ว่างเหลือเฟือ แต่บรรยากาศในลิฟต์กลับให้ความรู้สึกคับแคบกว่าปกติมาก
นั่นเป็นเพราะการมีอยู่ของรยูอีแทช่างทรงพลังจนสะกดทุกสิ่ง ซูยอนเอื้อมมือไปกดปุ่มตัวเลขบนผนัง ตัวเลขเปลี่ยนไปตามจังหวะที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นบน เธอรู้สึกประหม่าเป็นพิเศษกับการอยู่กันตามลำพัง ทั้งที่เขาไม่ได้จ้องมองมาอย่างลึกซึ้งแท้ๆ แต่ท้ายทอยกลับรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา
ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้นะ
ซูยอนรู้สึกไม่คุ้นเคยกับตัวเองที่คอยพะวงถึงเขามากเป็นพิเศษ ตลอดเวลาร่วมเดือนที่ผ่านมา เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะมองเขาเป็นเพียงเจ้านายเท่านั้น พยายามตัดเรื่องที่เขาเป็นพี่ชายของนาฮยอน เป็นรุ่นพี่ออกไป และวางตัวในฐานะเพื่อนร่วมงานอย่างเต็มที่ ทว่าวันนี้เธอกลับเอาแต่คอยแอบชำเลืองมองเขาอยู่เรื่อย
ในจังหวะที่ซูยอนซึ่งมองเลิกลั่กไปมาคล้ายกำลังหาจุดพักสายตาหันไปมองประตูลิฟต์ที่ปิดสนิทอยู่นั้น
ฮะ...
แตกต่างจากเธอที่กำลังมองตรงไปข้างหน้า เงาสะท้อนบนประตูลิฟต์เผยให้เห็นรยูอีแทที่กำลังจ้องมองเธอเขม็ง
ซูยอนเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเบือนหน้าหนีจากความจริงที่เห็น หัวใจของเธอเต้นระรัวแทบจะระเบิดออกมาขณะพยายามแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่รู้สึกกดดันอย่างยิ่งกับการจ้องมองของเขาที่ยังไม่ละไปไหน
หากเขาจะเลิกงานกลับบ้านหลังจากเสร็จงานข้างนอกก็คงไม่มีใครกล้าว่าอะไร ทว่าอีแทกลับสั่งให้คนขับรถวนกลับมาที่ห้างสรรพสินค้าอีกครั้ง
ไม่มีใครรู้หรอกว่าช่วงนี้เขาต้องเล่นละครตบตาขนาดไหน เพียงเพื่อให้ได้เห็นหน้ายุนซูยอน
ซูยอนยังไม่รู้ว่าเขาแอบแวะไปที่ห้องของนาฮยอนทุกวันแม้จะเป็นเวลาดึกดื่นแค่ไหนก็ตาม ก่อนจะกลับไปยังห้องพักของตัวเองที่อยู่ห่างออกไปเพียงเอื้อมมือ เขามักจะแวะไปที่ห้องของเธอก่อนเสมอ
การที่ยุนซูยอนอาศัยอยู่ใกล้กันแค่นี้ทำให้ความปรารถนาในใจก่อตัวสะสมขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่มีทางรู้เลยว่าเขาต้องแวะเข้าฟิตเนสเพื่อระบายความต้องการที่คุกรุ่นมาตลอดทั้งคืน และใช้ข้ออ้างเรื่องการติดรถไปด้วยกันเพื่อมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดินด้วยความรู้สึกแบบใด
การได้นั่งรถคันเดียวกันโดยอาศัยข้ออ้างเรื่องติดรถมาด้วยเริ่มไม่เพียงพอที่จะเติมเต็มความต้องการเสียแล้ว เขาไม่อยากแกล้งทำเป็นอยู่บ้านเดียวกันเพื่อหลอกนาฮยอนไปเรื่อยๆ อีกต่อไป และไม่อยากปิดบังซูยอนเรื่องที่ตัวเองพักอยู่ห้องข้างๆ อีกแล้ว
ซูยอนที่เขาเหลือบมองดูเกร็งและระแวดระวังตัว ท่าทางที่ยืนหลังตรงของเธอดูบอบบางประหนึ่งนักบัลเลต์
ลำคอยาวระหงที่มีไรผมเส้นเล็กๆ กระจายอยู่ แผ่นหลังบอบบางที่เห็นรูปทรงกระดูกชัดเจนแม้จะสวมเสื้อแจ็กเก็ต เอวคอดกิ่ว และข้อเท้าเรียวเล็กเมื่อมองต่ำลงไป เขาต้องข่มกลืนความใคร่ที่พลุ่งพล่านต่อยุนซูยอนลงคออย่างยากลำบากจนลูกกระเดือกขยับไหว
เมื่อถึงชั้นที่เป็นห้องทำงาน เขาก็ก้าวออกจากลิฟต์อย่างเร่งรีบแล้วเดินไปตามทางเดิน เสียงฝีเท้าที่มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานแฝงไปด้วยความหงุดหงิด ด้วยเกรงว่าเธอจะจับได้ถึงความปรารถนาอันต่ำทรามที่เขากำลังกักเก็บไว้
ยุนซูยอนเดินตามหลังเขามาด้วยท่าทางของเลขาฯ ผู้ไร้ที่ติ โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอย่างไรกับตน
ท่ามกลางสถานที่ที่สภาพห้างแทบจะพังพาบลงมาอยู่รอมร่อ และเต็มไปด้วยผู้คนที่คอยระแวดระวังเขาเพราะกลัวจะสูญเสียผลประโยชน์ หากจะหาคนที่เป็นพวกเดียวกันสักคนก็คงมีเพียงยุนซูยอนเท่านั้น
การที่ตัวเองมองผู้หญิงคนนั้นด้วยแววตาแห่งตัณหาเป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้ อีแทจึงผลักประตูห้องทำงานที่มืดสนิทเปิดออกอย่างฉุนเฉียว
“วันนี้มีที่ไหนติดต่อมาบ้างไหม”
อีแทแกล้งทำเป็นไม่หันกลับไปมองซูยอนที่ยืนอยู่ข้างหลังแล้วถามเสียงแข็ง
“...ไม่มีค่ะ”
“อย่างนั้นหรือครับ”
ต่างจากโรงแรมที่ได้รับการสนับสนุนมหาศาลจากสำนักงานใหญ่จนวางแผนและสั่งออกแบบเพื่อเตรียมปรับปรุงครั้งใหญ่ ฝั่งนั้นคงกำลังเฝ้ารอให้คนที่เข้ามารับผิดชอบห้างสรรพสินค้าอย่างเขาทำลายตัวเองลงให้เร็วที่สุดอยู่เป็นแน่
แต่ไม่มีทางเสียหรอก เขาไม่ได้พยายามทุ่มเทอย่างสุดกำลังมาจนถึงทุกวันนี้เพียงเพื่อจะมาพ่ายแพ้ให้กับคนพรรค์อย่างรยูอูซอก
“แล้วการบ้านล่ะครับ”
เขาถามซ้ำขณะก้าวเข้าไปในห้องที่เปิดประตูค้างไว้ ภายในห้องทำงานที่ยังไม่ได้เปิดไฟนั้นมืดสนิท เขาจึงใช้ฝ่ามือคลำผนังเพื่อหาสวิตช์ไฟ
“ฉันอ่านและทำความเข้าใจเอกสารทั้งหมดที่คุณให้มาเรียบร้อยแล้วค่ะ”
“แล้วคิดว่ายังไงบ้างครับ”
แม้จะคลำเจอสวิตช์ไฟใต้ฝ่ามือแล้ว แต่เขากลับไม่ได้กดเปิด โดยไม่ต้องเพ่งสมาธิ เขาก็รับรู้ได้ถึงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและกลิ่นกายอันนุ่มนวลของเธอ ความรู้สึกของเขาเริ่มต้นขึ้นนานแล้ว ทว่าซูยอนกลับยังไม่รู้อะไรเลยสักนิด
เขาจึงคิดว่าตัวเองต้องอดทนไว้ และตั้งใจว่าจะคว้าตัวเธอไว้ให้ได้เมื่อโอกาสมาถึง หากแต่ในใจกลับกระหายเหลือเกิน เขาเคยภาคภูมิใจว่ามีความอดทนไม่เป็นรองใคร แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ายุนซูยอน มันกลับไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
“คุณซูยอน ตอบสิครับ”
“ฉันคิดว่าถ้าไม่รื้อทำใหม่ทั้งหมด ก็คงยากที่จะหลุดพ้นจากสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้ค่ะ แน่นอนว่านี่เป็นแค่ความเห็นส่วนตัวของฉันนะคะ”
“ถ้าจะรื้อทำใหม่ทั้งหมด คิดว่าพวกที่มีผลประโยชน์เดิมจะยอมง่ายๆ หรือครับ”
อีแทหันกลับไปจ้องมองซูยอนที่ยืนอยู่ในความมืด วินาทีที่ประสานเข้ากับดวงตาคู่นั้นซึ่งมองตรงมายังเขา ลำคอก็พลันแห้งผาก อารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้แทบตายกลับจวนเจียนจะระเบิดออกมาอย่างไร้เหตุผลในชั่วพริบตา
ต้องทนและกดมันไว้... ในขณะที่คิดเช่นนั้น เขาก็เกิดคำถามย้อนขึ้นมาในใจว่าทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย
“คงจะต่อต้านกันอย่างรุนแรงแน่ค่ะ แต่ฉันคิดว่าท่านกรรมการบริหารคงไม่สนใจ และจะเดินหน้าตามแผนที่วางไว้ต่อไปอยู่ดี”
“คิดว่าผมทำคนเดียวได้งั้นเหรอ”
“ถ้าหากต้องการแรงของฉันล่ะก็...”
“ถ้าต้องการแล้วจะทำไมครับ”
น้ำเสียงของอีแททุ้มต่ำลงอย่างมีความหมาย ยุนซูยอนผู้ไม่รู้จักกลัวเงยหน้าขึ้นมองเขา โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ อีแทมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างเร่าร้อนพร้อมกับก้าวเข้าไปหาช้าๆ
“ตามแต่ที่คุณต้องการ...”
ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด อีแทเอื้อมมือไปจับไหล่ของเธอไว้ แล้วยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะถามออกไป
“จูบได้ไหมครับ”
กำลังโหลดความเห็น...