ต่อจากมังฮวา ตอน 12
ซูยอนกลั้นหายใจ
ลมหายใจกระซิบกระซาบของอีแทรินรดผิวเนื้ออย่างร้อนผ่าว เธอรู้ดีว่าหากเบือนหน้าหนีเพียงนิดเพื่อแสดงการปฏิเสธ เขาก็คงจะถอยออกไป ทว่าน่าแปลกที่เธอไม่อยากทำเช่นนั้น อาจเป็นเพราะความมืดรอบกาย เพราะไม่ต้องกังวลว่าจะถูกจับได้ว่าตนกำลังทำสีหน้าอย่างไรอยู่
“ได้... ไหมครับ”
เขาเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง ซูยอนหลุบเปลือกตาลงราวกับจะซ่อนแววตาที่สั่นไหวด้วยความสับสน ทันใดนั้นลมหายใจของเขาก็แทรกผ่านริมฝีปากที่เผยอออกของเธอแล้วพรั่งพรูเข้ามา
ฮ่า... เขาดูดกลืนลมหายใจที่หลุดรอดออกมาของเธออย่างร้อนแรง สอดลิ้นเข้ามาพัวพันและดูดดึงลิ้นของเธอ การถูกช่วงชิงกระทั่งลมหายใจไปจนหมดทำให้หน้าอกของเธอกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง
แม้แต่เหตุผลที่จะตัดสินความถูกผิดก็มลายหายไป ในหัวขาวโพลนว่างเปล่า มีเพียงความปรารถนาเท่านั้นที่ยังคงเด่นชัดและเข้าครอบงำเธอ
ซูยอนอาจจะล่วงรู้ถึงช่วงเวลานี้ตั้งแต่ตอนที่ยอมเดินตามหลังอีแทมาแทนที่จะไปกับนาฮยอนแล้วก็เป็นได้ ความตึงเครียดทางเพศอันร้อนรุ่มที่อบอวลอยู่ในลิฟต์นั้น ตัวเธอก็สัมผัสได้ลึกซึ้งไม่แพ้กัน
จ๊วบ
เสียงตอนที่เขาผละออกจากริมฝีปากอันเปียกชุ่มช่างฟังดูยั่วยวนอารมณ์เหลือเกิน ซูยอนหลับตาลงแล้วซบหน้าผากแนบกับไหล่ของเขา พลางหอบหายใจหนักหน่วง เธอทำเรื่องบ้าๆ ลงไปเสียแล้ว เขามอบโอกาสให้มากพอแล้วแท้ๆ แต่เธอกลับไม่ปฏิเสธเอง
วูบหนึ่งเธอรู้สึกอยากจะวิ่งหนีไป หรือไม่ก็ขอให้พื้นตรงที่ยืนอยู่นี้ทรุดตัวลงไปเสียเลย
น่าขันที่ความรู้สึกเขินอายหลังจูบเสร็จกลับท่วมท้นยิ่งกว่าก่อนจูบเสียอีก ยังนับว่าโชคดีที่อยู่ในความมืดมิดเพราะปิดไฟอยู่ หากมองเห็นใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจนล่ะก็...
“ให้ตายสิ”
เขาเดาะลิ้นเบาๆ ก่อนจะใช้มือประคองแก้มของเธอไว้ มือของเขาที่แตะลงบนแก้มอันร้อนผ่าวของเธอนั้นเย็นกว่าที่คิด ทำให้เธอรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาในทันที
“เผลอทำลงไปจนได้”
น้ำเสียงของเขาฟังดูขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก ซูยอนผละใบหน้าออกจากไหล่ที่ซบอยู่ ทว่ากลับไม่สามารถถอยห่างออกไปได้เมื่อไหล่ของเธอถูกเขาจับเอาไว้ เขาค่อยๆ ก้มหน้าลงมาใกล้จนชิดกับใบหน้าของเธอแล้วกระซิบอยู่เหนือริมฝีปาก
“ในเมื่อยอมอนุญาตแล้ว มั่นใจว่าจะรับมือไหวเหรอ”
เขาเอ่ยถามอีกครั้ง
เธอไม่ได้จูบกับเขาเพราะคิดว่าจะรับมือไหว อารมณ์ชั่ววูบ ใช่แล้ว เธอแค่พ่ายแพ้ให้กับอารมณ์ชั่ววูบและบรรยากาศพาไปเท่านั้น
ตั้งแต่ตอนที่เขามองเธออย่างเร่าร้อนในลิฟต์ ไม่สิ ตั้งแต่ตอนที่เขาเสนอให้ติดรถไปด้วยกัน ไม่สิ ไม่ใช่ ตั้งแต่วินาทีที่เจอกันในคลับ หรือบางทีเธออาจจะรู้สึกหวั่นไหวกับเขาอย่างรุนแรงมาตั้งแต่ตอนที่ชนกันในห้องสัมภาษณ์ก่อนหน้านั้นแล้วก็ได้
แม้จะทำเป็นไม่สนใจ แต่ซูยอนก็รับรู้ถึงสายตาของเขาได้อย่างเฉียบคม เรื่องทั้งหมดจึงเป็นเพียงแค่ผลลัพธ์ที่นำมาสู่อุบัติเหตุในวันนี้
“ฉันขอตัว... เลิกงานก่อนนะคะ”
ซูยอนเลือกที่จะวิ่งหนีแทนการเผชิญหน้ารับมือ เธอต้องออกไปจากที่นี่ก่อนที่เขาจะเปิดไฟ และก่อนที่เขาจะจับได้ว่าใบหน้าของเธอแดงก่ำเพียงใด
ซูยอนก้มศีรษะบอกลาเขาแล้วรีบหันหลังกลับ เป็นไปตามคาดที่เขาไม่ได้รั้งไว้ เธอสะกดกลั้นลมหายใจร้อนผ่าวที่คั่งค้างในช่องปากแล้วเปิดประตูห้องทำงานเตรียมจะก้าวออกไป ทว่าในวินาทีนั้น
ปัง
ประตูห้องทำงานพลันปิดลง ร่างของเธอที่กำลังจะก้าวออกไปด้านนอกถูกดึงรั้งกลับเข้าไปในอ้อมอกของเขา อีแทจับแขนของเธอแล้วดึงเข้าหาตัวเอง ก่อนจะโน้มตัวลงมาดูดกลืนริมฝีปากอย่างลึกซึ้ง
เขาครอบครองริมฝีปากของเธอ ตวัดรัดลิ้นอย่างดุดัน มอบจูบที่เปี่ยมล้นไปด้วยเพลิงปรารถนาราวกับจะบอกให้รู้ว่าจูบเมื่อครู่นี้เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
ซูยอนยึดไหล่ของเขาไว้เป็นที่พึ่ง เธอหอบหายใจติดขัดเป็นระยะคล้ายกับตามจังหวะจูบอันดุดันไม่ทัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ผลักไสเขาออกไป
เธอหลอมละลายไปกับปลายลิ้นที่สอดประสานเข้ามาอย่างแสนหวาน พลางเปิดรับสัมผัสจากริมฝีปากอย่างเต็มที่ และยอมโอนอ่อนตามเขาไปด้วยแรงปรารถนาอันไร้เดียงสา
[สุดสัปดาห์หน้า เวลา 10:00 น. เลานจ์โรงแรมอิลซอง]
นับตั้งแต่ถูกย้ายมาที่โรงแรม อูซอกก็ใช้ชีวิตอยู่ที่เพนต์เฮาส์มาโดยตลอด ด้วยทำเลที่ตั้งของโรงแรมซึ่งสร้างอยู่บนเนินสูง วิวทิวทัศน์จึงงดงามไร้ที่ติ อูซอกที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและสวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำเดินไปยืนข้างหน้าต่างที่เปิดมู่ลี่ขึ้นจนสุดเพื่อให้มองเห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนได้อย่างเต็มตา
“เลขาอี”
“ครับ ท่านประธาน”
โรงแรมที่มีทำเลไม่เลวแห่งนี้กำลังเริ่มเข้าสู่ขั้นตอนการออกแบบเพื่อปรับปรุงครั้งใหญ่ บรรดาร้านอาหารและร้านกาแฟที่มาเปิด รวมถึงร้านเสื้อผ้าบุรุษและร้านสินค้าแบรนด์เนมในชั้นใต้ดินต่างเตรียมจะทยอยย้ายออกในเร็วๆ นี้
เพราะคำสั่งของผู้เป็นพ่อที่บอกให้เปิดดำเนินกิจการต่อไปจนกว่าจะถึงตอนนั้น เขาจึงแค่เข้างานไปพอเป็นพิธีเท่านั้น
แม้กระทั่งเรื่องนั้นเขาก็ยังรู้สึกรำคาญใจ พอถึงเวลาสี่โมงเย็นก็เลิกงานแล้วกลับมาหาความสำราญอย่างลับๆ กับพวกผู้หญิงที่เรียกมายังเพนต์เฮาส์ ไม่อย่างนั้นก็ออกไปดื่มที่ร้านประจำ หรือไม่ก็เสพสุขกับความเพลิดเพลินต้องห้ามในสถานที่ลับตาคน
ชีวิตในแต่ละวันช่างแสนรื่นรมย์ ต่อให้ใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ แต่เงินเดือนที่คนทั่วไปไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงก็ยังคงถูกโอนเข้าบัญชี ชีวิตคนเราไม่ได้ยืนยาว การต้องมาดิ้นรนเอาเป็นเอาตายจึงไม่ใช่ทางของเขาเลยสักนิด
ชีวิตที่ไม่ชอบการแบกรับความรับผิดชอบแต่อ้าแขนรับความเสเพลสำมะเลเทเมาอย่างเต็มใจนี้ คงจะดีไม่น้อยหากพ่อแม่ไม่พยายามเอาโซ่ตรวนมาล่ามเขาไว้
“บอกว่าให้ฉันไปดูตัวกับลูกสาวของรองประธานยุนงั้นเหรอ”
“ครับ คุณนายแจ้งว่านัดหมายเรียบร้อยแล้ว และส่งวันเวลากับสถานที่มาให้แล้วครับ”
“ฉันยังไม่ได้ตกลงเลย สุดท้ายก็นัดกันเองจนได้สินะ”
“เรื่องนั้น... ดูเหมือนจะไปพบกับภรรยาของรองประธานยุนในงานสมาคม แล้วตกลงกันเองครับ”
“ฉันต้องไปพบกับลูกสาวกระจอกๆ ของรองประธานยุนด้วยเหรอ คุณค่าของฉันมันตกต่ำลงไปกองกับพื้นจนถึงขั้นต้องแต่งงานกับผู้หญิงพรรค์นั้นแล้วหรือไง หรือว่ารองประธานนั่นมันเหิมเกริมจนไม่รู้ที่ต่ำที่สูงกันแน่ นายคิดว่าไง”
“ผมคิดว่าไปพบพอเป็นพิธีเพื่อไว้หน้ารองประธานก็พอครับ”
“หน้าตัวเองยังจะเอาไม่รอด แล้วจะไปไว้หน้ารองประธานทำไม ช่างเถอะ ไปยกเลิกนัดซะ แล้วพาเด็กคนนั้นที่ฉันบอกมา”
เลขาอีที่คอยตอบคำถามอย่างแข็งขันมาตลอดกลับนิ่งเงียบทันทีที่พูดถึงผู้หญิงคนนั้น อูซอกมองเลขาอีด้วยความไม่พอใจ
“ทำไม กลัวรยูอีแทเหรอ”
“ไม่ใช่แบบนั้นครับ... แต่ผมคิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องไปขัดแย้งกับท่านกรรมการบริหารรยูเลยนี่ครับ หากไปกระตุ้นอารมณ์ท่านกรรมการบริหารเข้าโดยใช่เหตุล่ะก็...”
“ทำไม กลัวมันจะเอาเรื่องจุดอ่อนของฉันไปแฉที่ไหนหรือไง”
เลขาอีก้มหน้าลงเล็กน้อยและไม่ตอบอะไร คงจะเป็นแบบนั้นจริงๆ สินะ เรื่องที่ฉันเสพยาและมั่วผู้หญิงพวกนั้น หมอนั่นไม่มีทางไม่รู้แน่
ไม่สิ หมอนั่นถึงขั้นมาจัดการด้วยตัวเองเลยไม่ใช่หรือไง ขนาดมันต่อยหน้าฉันจนช้ำแล้วก็สลบไป ก็ยังไม่มีใครกล้าว่าอะไรมันสักคน
“ไม่ต้องห่วงหรอก ไอ้นั่นมันไม่กล้าไปพูดที่ไหนหรอก”
อูซอกพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ ไอ้นั่นทำเป็นสุภาพเรียบร้อย แต่เนื้อแท้ข้างในมีมุมที่ร้ายกาจยิ่งกว่าอันธพาลเสียอีก
รยูอีแทที่มีทั้งความสามารถและรูปลักษณ์ที่โดดเด่นเหนือกว่าคนอื่น แต่ก็มีคนที่หมอนั่นไม่มีวันก้าวข้ามไปได้อยู่
นั่นก็คือฉัน
รยูอีแทไม่มีวันเอาชนะหรือก้าวข้ามเขาไปได้ ลำดับขั้นในกลุ่มบริษัทถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจนแล้ว ต่อให้อีแทพยายามทำตัวให้คุณปู่โปรดปรานแค่ไหน เขาก็คือหลานชายคนโตของตระกูลรยู และนั่นคือตำแหน่งที่ไม่มีใครสั่นคลอนได้
“ไปสืบเรื่องรองประธานยุนมาหน่อย”
“ให้สืบเรื่องอะไรหรือครับ”
“ทำไมถึงอยากจะยกลูกสาวให้ฉันจนตัวสั่น มีแผนการอะไรถึงได้เล็งฉันไว้ ต้องรู้ให้ได้ ไปตรวจสอบเรื่องชีวิตส่วนตัวของหมอนั่นมาให้หมด ต่อให้เป็นพวกทำตัวขาวสะอาดยังไง ถ้าขุดดูก็ต้องเจออะไรสักอย่างแน่ กวาดมาให้หมดแล้วเอามาให้ฉัน”
อูซอกไม่เคยเชื่อใจพวกคนที่ทำตัวเป็นคนดีมีคุณธรรมเลยสักนิด รองประธานยุนก็เป็นคนประเภทนั้น การเข้าหาโดยเอาลูกสาวมาบังหน้าแบบนี้จึงทำให้เขารู้สึกขยะแขยง
ตำนานพนักงานธรรมดาเหรอ ไร้สาระสิ้นดี การที่พนักงานธรรมดาจะไต่เต้าขึ้นมาถึงตำแหน่งรองประธานได้ มือไม่มีทางที่จะไม่เปื้อนสิ่งโสโครกหรอก เป็นเพราะทำตัวประจบสอพลอคอยเลียแข้งเลียขาใครบางคนต่างหากถึงทำได้
ตำนานน่ะเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมา ไม่ใช่สร้างขึ้นมาได้ด้วยตัวเองเสียหน่อย
“จริงสิ สถานการณ์ทางห้างสรรพสินค้าเป็นยังไงบ้าง รยูอีแททำได้ดีไหม”
“เท่าที่ทราบตอนนี้ยังเงียบอยู่ครับ ได้ยินมาว่าทั้งประธานชินของห้างสรรพสินค้ารวมถึงพวกผู้บริหารต่างก็คอยระวังตัวและจับตามองความเคลื่อนไหวของท่านกรรมการบริหารรยูอยู่ครับ”
“ก็ต้องยังงั้นสิ จะให้มองคนที่มาตัดคอตัวเองด้วยสายตาเป็นมิตรได้ยังไง พวกนั้นเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์พอที่จะรู้ว่าถ้าไม่ไล่เขาออกไป ตัวเองก็จะต้องถูกไล่ออกแท้ๆ”
เลขาอีไม่ได้ตอบอะไรในเรื่องนั้น ตัวเขาที่ได้รับหน้าที่ดูแลโรงแรม แค่ถ่วงเวลาไปเรื่อยเปื่อยโดยอ้างเรื่องการรีโนเวต จากนั้นค่อยย้ายกลับเข้าไปสำนักงานใหญ่ก็สิ้นเรื่อง
พ่อสัญญาว่าจะสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่ และโรงแรมก็เป็นสถานที่ที่มีธรรมชาติอยู่ว่ายิ่งทุ่มเงินลงไปมากเท่าไหร่ ยิ่งตกแต่งให้หรูหรามากเท่าไหร่ กิจการก็ยิ่งดีขึ้นเท่านั้น
ดังนั้นเขาจึงไม่มีปัญหาอะไรเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันรยูอีแทนั้นต่างออกไป ยอดขายของห้างสรรพสินค้าไม่มีทางที่จะเพิ่มขึ้นได้ในชั่วข้ามคืน
ห้างสรรพสินค้าที่ยึดติดกับการบริหารงานแบบเดิมๆ ต่อให้รยูอีแทพยายามแค่ไหนก็คงไร้ประโยชน์ หากอีแทล้มเหลวและยอมยกธงขาวเมื่อไหร่ ก็แค่ใช้ผลกำไรที่ติดลบเป็นข้ออ้างในการดำเนินการขายทอดตลาดไปก็จบ ผู้ชนะในการแข่งขันนี้ถูกกำหนดไว้แล้ว และรยูอีแทก็แค่ต้องพ่ายแพ้ยับเยินแล้วกระเด็นออกไปนอกสังเวียนเท่านั้น
“ถ้ามันคิดจะลองดีอะไรขึ้นมา ก็แค่เหยียบให้จมดินไปซะก็สิ้นเรื่อง”
นึกถึงเรื่องที่โดนพ่อดุด่าว่ากล่าวเพราะอีแททำผลงานที่อเมริกาได้เหนือกว่าตนเองอย่างท่วมท้นเมื่อไหร่ เขาก็ยังกัดฟันกรอดด้วยความแค้นทุกที
แต่ที่นี่คือเกาหลี ยิ่งไปกว่านั้นประธานของอิลซองก็คือพ่อของเขา ดังนั้นอิลซองจึงเป็นที่ที่เขาจะต้องสืบทอดต่อไปในไม่ช้า การจะเอาชนะรยูอีแทแค่คนเดียวนั้นง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก
“เลขาอี”
“ครับ ท่านประธาน”
“ผู้หญิงคนนั้นน่ะ”
อูซอกมองดูวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับจะยั่วยวนสายตา ก่อนจะเปิดกระป๋องเบียร์ที่เลขาอีนำมาวางไว้ เขายกกระป๋องขึ้นจรดริมฝีปากแล้วกระดกเบียร์ลงคอจนลูกกระเดือกขยับไหว
รสขมปร่าแล่นผ่านลำคอไป ความซ่าของฟองก๊าซทำให้เขาหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นมาใหม่ ก่อนที่อูซอกจะหัวเราะหึออกมา
“ยุนซูยอน”
คนอย่างเขาไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปจำชื่อของพนักงานหญิงในบริษัทเลยสักนิด แต่ชื่อของผู้หญิงคนนั้นกลับสลักลึกอยู่ในหัว รูปลักษณ์ภายนอกที่ชวนให้ประทับใจก็ส่วนหนึ่ง แต่สิ่งที่ดึงดูดความอยากรู้อยากเห็นของเขาเป็นเพราะรยูอีแทต่างหาก
หมอนั่นที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสนใจผู้หญิงคนไหนเลย กลับแสดงอารมณ์ความรู้สึกต่อผู้หญิงคนนั้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด หมอนั่นที่เขาเคยคิดว่าเป็นหุ่นยนต์กลับมีหัวใจที่เต้นรัวขึ้นมาได้ จะไม่ให้ความอยากรู้อยากเห็นของเขาถูกกระตุ้นขึ้นมาได้อย่างไร
ด้วยเหตุนี้เขาจึงยิ่งสนใจในตัวยุนซูยอนมากขึ้น และเริ่มหมกมุ่นกับเธอมากขึ้นไปอีก
ตามความปรารถนาของเขาที่อยากจะแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของรยูอีแทมาให้ได้ ครั้งนี้เขาก็คิดจะแย่งมาเช่นกัน ต่อให้เลขาอีจะทำหน้าจริงจังก็ตาม
“ไปสืบมา ต่อให้ต้องขุดคุ้ยชีวิตของผู้หญิงคนนั้นจนหมดเปลือกก็ต้องเอามาวางตรงหน้าฉันให้ได้”
กำลังโหลดความเห็น...