อีแทเพิกเฉยต่อข้อความที่ส่งมาจากนาฮยอน เขารู้สึกพะวงกับท่าทางของซูยอนที่เอาแต่เงียบงันตั้งแต่ขึ้นรถมา เขาไม่อยากเอ่ยถามคำพูดซ้ำซากจำเจอย่างเรื่องที่ว่าเธอเสียใจหรือเปล่า
เพราะต่อให้เธอเสียใจ เขาก็ไม่มีความคิดจะปล่อยเธอไปอยู่ดี ตลอดทางที่ขับรถไปส่งเธอที่บ้าน เขาจึงปล่อยให้ซูยอนอยู่เงียบๆ ด้วยประเมินแล้วว่าหากกดดันเกินไปอาจเกิดผลเสียตามมา
ความรู้สึกที่ยุนซูยอนมีต่อเขานั้นบางเฉียบดั่งแผ่นน้ำแข็งและเป็นเพียงเรื่องชั่ววูบเท่านั้น ความรู้สึกอันเปราะบางที่พร้อมจะแหลกสลายทันทีที่ออกแรงกด เขาไม่คิดจะพึ่งพิงหรือยึดติดกับมันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
“เอ่อ...”
ตอนที่ใกล้จะถึงบ้านของซูยอนและกำลังจะเลี้ยวซ้าย ซูยอนที่ปิดปากเงียบมาตลอดก็เอ่ยเรียกเขาอย่างระมัดระวัง
“ท่านกรรมการบริหารคะ”
“เรียกท่านกรรมการบริหารแล้วมันจะมีอะไรเปลี่ยนไปงั้นเหรอ?”
“ขอโทษด้วยค่ะ วันนี้ฉันทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่...”
“พอเถอะ”
อีแทเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางหักรถเข้าจอดข้างทาง การเหยียบเบรกกะทันหันทำให้ตัวรถโคลงเคลง ซูยอนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อรถหยุดสนิท อีแทที่ยังกุมพวงมาลัยไว้ก็จ้องมองตรงไปข้างหน้า
“ถ้าบอกว่าเป็นความผิดพลาด เรื่องที่เราจูบกันมันจะหายไปหรือไง? ถ้าทำแบบนั้นแล้วเธอจะสบายใจขึ้นก็ตามใจ”
“...ท่านกรรมการบริหารคะ ฉัน...”
“ลืมไปซะเถอะ”
เมื่อเขาเอ่ยคำนั้นออกมา ซูยอนก็สูดหายใจเข้าสั้นๆ อีแทปล่อยมือจากพวงมาลัยแล้วหันไปมองเธอ ราวกับคำว่าให้ลืมไปซะมันสะเทือนใจจนเธอหน้าถอดสีและหลบสายตา จะลืมก็ไม่อยาก ยอมรับว่าจูบกันก็ไม่เอา แล้วจะให้ทำอย่างไรกันแน่
“ถ้าทำแบบนั้นแล้วมันจบใช่ไหม? ถ้าบอกให้ลืมแล้วกลับไปเป็นแค่เรื่องงาน คุณซูยอนจะลืมมันได้เหรอครับ? มันทำได้ด้วยเหรอ?”
“ท่านกรรมการบริหารคะ!”
“ลืมไปเถอะครับ เดี๋ยวผมจะจำไว้เอง”
ตอนนั้นเองที่ซูยอนช้อนตาขึ้นมองเขา เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ แค่คำว่ามันเป็นเรื่องผิดพลาดก็ทำให้เขาฟิวส์ขาดขึ้นมาในพริบตา
เขารู้ดีว่าความรู้สึกของเขาเริ่มต้นไปแล้ว ในขณะที่เธอยังไม่ได้ก้าวมายืนที่จุดเริ่มต้นด้วยซ้ำ จึงจำเป็นต้องรอคอย ทว่าเขากลับร้อนรนขึ้นมา อยากให้เธอมองมาที่เขาบ้าง
เขาเคยคลั่งไคล้ยุนซูยอนมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว เพียงแค่รอยยิ้มจางๆ ของเธอก็ขโมยหัวใจของเขาไปได้ ต่อให้สับสนว่ามันคือความรู้สึกแบบไหน แต่เขาก็เก็บรักษามันไว้จนถึงตอนนี้ ไม่ได้ต้องการให้เธอต้องมารับรู้เรื่องนั้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วกลบมันไว้ด้วยคำว่าความผิดพลาด
อีแทมองดูซูยอนที่มีน้ำตาคลอเบ้าแล้วคลี่ยิ้มอย่างขมขื่น นี่เขากำลังทำบ้าอะไรกับผู้หญิงที่จะรับปริญญาในวันพรุ่งนี้กันแน่
“ให้ส่งตรงนี้ใช่ไหมครับ?”
อีแทถามโดยไม่มองหน้าซูยอน เธอเป็นผู้หญิงที่แค่สบตาเขาก็ร้อนรนอยากจะหนีไปให้พ้น ต่อให้รั้งผู้หญิงคนนี้ไว้ตอนนี้ก็มีแต่จะเกิดผลเสีย ยิ่งวันพรุ่งนี้เธอไม่ต้องเข้ามาทำงานที่ห้างแต่ต้องไปร่วมพิธีจบการศึกษา เธออาจจะหาวิธีหลบหน้าเขาอีกก็ได้
ใครจะยอมให้เป็นแบบนั้นกัน
ถ้าเธอไม่มา เขาก็แค่ไปหาเธอเองก็สิ้นเรื่อง ขณะที่เขารอคำตอบพลางมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ซูยอนก็กระชับกระเป๋าถือที่วางอยู่บนตักไว้แน่น
“ลงตรงนี้แหละค่ะ”
“งั้นก็ลงไปสิครับ”
อีแทกดปุ่มปลดล็อก เสียงแกร๊กดังขึ้นพร้อมกับประตูรถที่เปิดออก ซูยอนเหลือบมองสีหน้าของเขาแล้วค่อยๆ ก้าวลงจากรถช้าๆ ราวกับหวังให้เขารั้งเธอไว้
“วันนี้ ขอบคุณมากนะคะ”
เมื่อซูยอนบอกลา
“ครับ”
เขาตอบสั้นๆ เพียงคำเดียว เธอลังเลราวกับยังมีเรื่องอยากจะพูดอีก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาแล้วปิดประตูรถ ทันทีที่ประตูปิดลง อีแทก็เหยียบคันเร่งออกรถไปทันที มองเห็นเงาร่างของเธอค่อยๆ ไกลออกไปผ่านกระจกมองหลัง
ควรจะกลับไปที่ห้างสรรพสินค้าต่อไหมนะ แต่แล้วเขาก็รู้สึกเบื่อหน่ายไปหมดทุกสิ่ง เช่นนั้นเขาก็แค่กลับบ้าน บ้านของเขาที่อยู่ห่างจากห้องของนาฮยอนเพียงไม่กี่เมตร
จากนั้นเมื่อถึงเวลาที่นาฮยอนกับซูยอนหลับไปแล้ว เขาค่อยแวะไปดู แอบเข้าไปดูว่าทั้งสองคนปลอดภัยดีไหมแล้วค่อยย่องออกมา มันเป็นแบบนี้มาพักใหญ่แล้ว
อีแทหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถชั้นใต้ดินโดยไม่ชะลอความเร็ว เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าไม้กั้น ข้อความแจ้งว่าเป็นผู้พักอาศัยก็ปรากฏขึ้น และไม้กั้นก็ยกตัวขึ้น
ติ๊ด
เสียงสัญญาณเตือนรถเคลื่อนลงชั้นใต้ดินดังระงม ช่างน่ารำคาญและว้าวุ่นใจไม่ต่างจากความรู้สึกของเขาในตอนนี้
การถูกย้ายมายังห้างสรรพสินค้าที่ไร้อนาคตหากไม่โละคนออกทั้งหมด ทำให้เขาวางแผนฟื้นฟูกิจการแห่งนี้อย่างละเอียดรอบคอบ
หากไม่จัดการกับเหล่าผู้บริหารที่หยุดนิ่งและพอใจกับสภาพที่เป็นอยู่ รวมถึงพนักงานระดับปฏิบัติการและคู่ค้าที่คอยรับเงินใต้โต๊ะ เขาก็ไม่มีทางทำให้ห้างสรรพสินค้ากลับมาเป็นปกติได้
การผจญภัยที่เคยยากลำบาก กำลังจะยากลำบากต่อไป และอาจลงเอยด้วยความล้มเหลวไม่เป็นท่าอย่างที่เขาไม่ได้คาดคิด เขากลับดึงซูยอนเข้ามาพัวพันด้วยเสียแล้ว
ทั้งที่ต้องเสี่ยงภัยถึงเพียงนี้แต่เขากลับไม่รู้สึกสิ้นหวังเลยแม้แต่น้อย นั่นก็เพราะมีซูยอนอยู่เคียงข้าง วันนี้ก็เช่นกัน ความจริงเขาจะเลิกงานจากข้างนอกเลยก็ได้ ทว่าเขากลับดึงดันที่จะกลับมาที่ห้างสรรพสินค้า
เพียงเพื่อจะได้เห็นหน้าเลขาฯ ที่น่าจะยังไม่กลับบ้าน เขาออกไปทำธุระข้างนอกโดยอ้างว่าจะกลับมาตรวจการบ้านที่สั่งไว้ แต่แล้วสายตากลับเหลือบไปเห็นซูยอนกำลังเดินออกจากห้างไปพร้อมกับนาฮยอน
เขาส่งนาฮยอนที่รบเร้าจะให้พาไปเลี้ยงมื้อเย็นล่วงหน้าไปก่อน แล้วพาซูยอนมุ่งหน้าไปยังห้องทำงาน ระหว่างนั้นเขาก็ไม่ลืมที่จะสำรวจภายในห้างไปด้วย แม้จะเป็นช่วงเวลาและเทศกาลที่ควรจะคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ทว่าภายในกลับเงียบเหงาจนแทบไม่เห็นลูกค้าเลยสักคน
ทางฝั่งออฟฟิศก็ไม่ต่างกัน เมื่อเดินผ่านทางเชื่อมกระจกที่ทอดระหว่างห้างสรรพสินค้ากับอาคารสำนักงานแล้วเห็นห้องทำงานที่ปิดไฟมืดสนิท เขาก็ได้แต่หัวเราะออกมาอย่างนึกสมเพช
เขาเพิ่งได้รับข่าวกรองมาว่า ประธานใหญ่ผู้กุมบังเหียนกลุ่มบริษัทสินค้าหรูระดับโลกจะเดินทางมาเยือนฮ่องกงในรอบราวสี่ปี พรุ่งนี้เขาต้องบินตรงไปฮ่องกงทันที และต้องหาทางจัดให้มีการพบปะกับท่านประธานใหญ่ให้สำเร็จจงได้
แม้จะกำหนดการเดินทางไปดูงานไว้สั้นๆ เพียงสี่วัน แต่อาจจำเป็นต้องขยายเวลาออกไปอีกเมื่อไปถึงที่นั่น นั่นคือเหตุผลที่เขาเรียกตัวจูวอนฮโยซึ่งเคยร่วมงานกันที่สาขาอเมริกาให้มาพบกันที่ฮ่องกง
เขาเรียกตัววอนฮโยกลับเกาหลีโดยไม่ขออนุญาตประธานชิน แม้จะไม่อาจรับประกันตำแหน่งให้ได้ แต่วอนฮโยก็ตอบตกลงที่จะกลับประเทศทันทีเมื่อเขาชวนมาร่วมงานด้วยกัน
เขาจึงกลับมาที่ห้างสรรพสินค้า และได้จูบกับซูยอน ทว่าซูยอนกลับเอาแต่คิดจะหนี ยามมองดูเธอที่ก้าวถอยหลังราวกับกลัวเขาจะจับกินเข้าไป ความรู้สึกในใจเขากลับสับสนว้าวุ่น
อีแทเดินผ่านห้องของนาฮยอนแล้วกดรหัสผ่านประตูห้องที่เขาหาไว้ กริ๊ก ประตูเปิดออก และในจังหวะที่เขากำลังจะดึงที่จับประตูอยู่นั้นเอง เขาก็เห็นซูยอนเดินออกมาจากลิฟต์พอดี
โดนจับได้ก็ช่างประไร
เขาขยับตัวช้ากว่าปกติ แต่ซูยอนกลับจมอยู่กับความคิดของตัวเองจนจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ อีแทหัวเราะออกมาอย่างนึกขัน
แบบนี้แล้วเขาจะคว้าตัวผู้หญิงคนนั้นมาได้หรือ ภายนอกอาจแสร้งทำเป็นสุขุมเยือกเย็น หากแต่ภายในใจกลับร้อนรุ่มแทบคลั่งไปวันๆ อุตส่าห์ดึงมาไว้ในห้องทำงานเดียวกันแท้ๆ แต่กลับแตะต้องไม่ได้ ได้แต่มองดูอยู่ห่างๆ ความรู้สึกมันจะทรมานสักแค่ไหนกัน สารภาพรักไปตรงๆ เลยดีไหมนะ ว่าฉันคอยพะวงถึงเธอมานานมากแล้ว พอเห็นหน้าเธอทีไร ประสาททั่วทั้งร่างก็พลอยตื่นตัวขึ้นมาคล้ายคนบ้า จนในที่สุดมันก็กลายเป็นความปรารถนาในกามารมณ์ไปเสียแล้ว
“เธอคงได้เผ่นแน่ ดีไม่ดีอาจจะขอหนีกลับไปสำนักงานใหญ่เลยด้วยซ้ำ”
ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะจินตนาการถึงภาพซูยอนที่กำลังหวาดกลัวจนตัวสั่น อีแทถอดเสื้อแจ็กเกตกับเสื้อโค้ตวางลงบนโซฟา แล้วทอดมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่นายหน้าเคยคุยโวไว้ว่าเป็นวิวกลางคืนที่งดงามตระการตา
ทัศนียภาพอันงดงามระยิบระยับจนไม่จำเป็นต้องเปิดไฟตรึงเขาไว้ ใจจริงเขาอยากจะบุกไปที่ห้องของนาฮยอนเสียเดี๋ยวนี้ แล้วพาตัวซูยอนมาที่นี่ให้รู้แล้วรู้รอด ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจากเสื้อตัวนอกที่วางทิ้งไว้ตรงมุมโซฟา เขาก้าวยาวๆ ตรงเข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากเสื้อ
“ครับ”
น้ำเสียงของเขาที่รับสายจากทางบ้านไม่ได้มีความอ่อนโยนหรือเป็นมิตรเลยสักนิด มันห้วนสั้นเหมือนกำลังหงุดหงิด แต่น้ำเสียงของปลายสายกลับตรงกันข้าม
-พรุ่งนี้แกจะไปงานรับปริญญาของนาฮยอนได้ไหม แม่กะว่าจะไปกับพ่ออยู่แล้ว แต่โทรมาถามดูเผื่อว่าแกจะไปด้วยน่ะ
“ผมไปด้วยครับ”
เขาตอบตกลงว่าจะไปโดยไม่เสียเวลาคิดสักนิด ไม่ใช่เพราะนาฮยอน แต่เป็นเพราะผู้หญิงอีกคนต่างหาก ดูเหมือนคำตอบนั้นจะทำให้ผู้เป็นแม่ดีใจจนสังเกตได้จากน้ำเสียง
-จริงสิ แกได้ยินเรื่องนั้นหรือยัง
“เรื่องอะไรครับ”
อีแทคาดว่าบทสนทนาน่าจะยืดเยื้อจึงคลายเนกไทออก ปมที่เคยรัดแน่นรอบคอพลันคลายตัวลง และในจังหวะที่เขากำลังจะพ่นลมหายใจยาวออกมานั่นเอง
-เห็นว่าอูซอกจะไปดูตัวน่ะ
“คนที่ไม่ประสีประสาแม้แต่จะดูแลชีวิตตัวเอง คิดจะไปดูตัวเพื่อทำลายชีวิตใครเขาล่ะครับ”
-ทำไมพูดจาแบบนั้นล่ะ อูซอกเขาก็ถึงวัยที่จะแต่งงานได้แล้วนะ จะว่าไปแล้วอีแท แกเองก็ลองไปดูตัวบ้างไหม แม่จะ...
ดูตัวงั้นหรือ
ดูท่าคงจะถูกกระตุ้นจากการที่รยูอูซอกจะไปดูตัวสินะ
“ผมไม่มีวันไปดูตัวอะไรนั่นเด็ดขาดครับ ผู้หญิงของผม ผมจะหาด้วยตัวเอง แม่ไม่ต้องมาเป็นกังวลหรอกครับ หรือว่าแม่คิดว่าผมไม่มีปัญญาหาผู้หญิงของตัวเองสักคนกันล่ะครับ”
-แล้วถ้าไปคว้าเอาผู้หญิงพิลึกๆ มาจะทำยังไง เรื่องแบบนี้ให้คนรอบข้างช่วยแนะนำให้จะไม่มีทางพลาดมากกว่าแกไปหาเองนะ ฟังแม่เถอะ
อีแทหัวเราะหึออกมา
วัยของเขาเลยจุดที่จะต้องมานั่งฟังคำสั่งสอนของแม่ไปนานแล้ว อีกอย่างเขาก็เจอผู้หญิงที่ถูกใจแล้วด้วย หากจำเป็นต้องเชื่อฟังผู้หญิงสักคน เขาก็อยากจะฟังคำพูดของผู้หญิงของตัวเองมากกว่าแม่ของตัวเอง เขาข่มความคิดในใจนั้นไว้ ก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วพูดต่อ
“พรุ่งนี้ค่อยเจอกันครับ”
การสนทนาที่ส่อแววจะยืดเยื้อถูกตัดบทลงอย่างรวดเร็วด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำของอีแท
กำลังโหลดความเห็น...