หน้าประตูใหญ่ของมหาวิทยาลัยที่เธอร่ำเรียนมาตลอดสี่ปีเนืองแน่นไปด้วยผู้คน บรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่ถือช่อดอกไม้เต็มสองมือคอยเชื้อเชิญคนที่เดินผ่านไปมา อีกทั้งฝูงชนที่หลั่งไหลมายังประตูใหญ่เพื่อร่วมแสดงความยินดีในพิธีรับปริญญาของลูกหลาน คนรัก หรือคนรู้จัก ก็ยิ่งทวีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาที่ผ่านไป
“เราน่าจะซื้อดอกไม้จากที่นี่ดีไหมนะ”
“ช่างเถอะ ช่อนี้ก็สวยดีแล้ว”
“แต่พี่คะ นี่เป็นดอกไม้ที่จะให้ซูยอนของเราทั้งที ถ้าสวยกว่านี้อีกนิดก็คงจะดีนี่นา ยัยหนูบอกว่างานยุ่งไม่ต้องมา ฉันก็เลยเพิ่งเคยมางานรับปริญญาของลูกเป็นครั้งแรก พอนึกดูแล้ว ฉันก็ทำหน้าที่แม่ได้ไม่เอาไหนเอาเสียเลย”
ฮยอนจูกอดช่อดอกไม้ไว้แนบอกแล้วเอ่ยตัดพ้อกับแจฮาผู้เป็นพี่ชาย เมื่อลองคิดดูแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาร่วมพิธีจบการศึกษาของซูยอน
ไม่ว่าจะตอนประถม มัธยมต้น หรือมัธยมปลาย แค่งานแปลอย่างเดียวไม่อาจหาเลี้ยงชีวิตคนสองคนได้ เธอจึงต้องทำงานประจำที่สำนักพิมพ์ แล้วงานของสำนักพิมพ์ก็มักจะมาอัดแน่นในเดือนกุมภาพันธ์พอดี การจะขอเลิกงานก่อนเวลาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย และเธอก็ต้องคอยเกรงใจคนอื่นขนาดนั้นเชียวหรือ
“ไม่ต้องมาก็ได้ค่ะแม่ หนูจัดการคนเดียวได้สบายมาก”
ซูยอนเป็นลูกสาวที่ยังคงยิ้มแย้มอย่างเข้มแข็งเสมอ แม้จะต้องจบการศึกษาโดยไม่ได้รับดอกไม้สักช่อก็ตาม ในช่วงประถมที่พ่อแม่ส่วนใหญ่ต่างมาร่วมงาน เธอก็สัญญาว่าจะไปตอนมัธยมต้น พอถึงมัธยมต้น เธอก็บอกว่าจะต้องไปตอนมัธยมปลายให้ได้ ครั้นถึงมัธยมปลายก็ติดไปดูงานข้างนอกจนต้องเลื่อนคำมั่นสัญญามาเป็นตอนจบมหาวิทยาลัย ทั้งที่คงจะรู้สึกน้อยใจอยู่บ้างแท้ๆ แต่ซูยอนกลับไม่เคยเอ่ยปากตัดพ้อแม้แต่คำเดียว เรื่องนั้นยังคงเป็นแผลที่ฝังแน่นอยู่ในอกของเธอ
“อย่าพูดอย่างนั้นเลย แกทำดีที่สุดแล้ว ฉันเองยังทำได้อย่างแกไม่ได้เลย มีที่ไหนกันที่บอกว่าการไม่ได้มาร่วมงานรับปริญญาคือการทำหน้าที่แม่ได้ไม่เอาไหน แกทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อเลี้ยงดูซูยอนมา ต่อให้คยองจูคนที่คลอดซูยอนเป็นคนเลี้ยงเองก็คง...”
“พี่คะ”
“เอาเถอะ ฉันจะไม่พูดแล้ว จะรื้อฟื้นชื่อคนตายขึ้นมาทำไมกัน”
แจฮาเอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่นพลางตีหน้าเคร่งขรึม ฮยอนจูก้าวเดินเข้าไปในรั้วมหาวิทยาลัยเคียงข้างพี่ชาย แม้ฤดูใบไม้ผลิใกล้จะมาเยือนแล้ว แต่สายลมยังคงหนาวเหน็บ
จังหวะนั้นเองที่พวกเขากำลังเดินตามหลังฝูงชนเข้าไปยังหอประชุมที่จัดพิธีรับปริญญา สายตาของฮยอนจูเหลือบไปเห็นกลุ่มคนที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ปกครองซึ่งเดินนำอยู่ข้างหน้า และเมื่อได้เห็นใบหน้าของชายคนหนึ่ง สีหน้าของเธอก็พลันซีดเผือดลงทันที
“พะ-พี่คะ ผะ-ผู้ชายคนนั้นน่ะค่ะ”
“ผู้ชาย?”
แจฮามองตามสายตาของเธอไปโดยไม่ได้คิดอะไร ก่อนที่ก้าวเท้าของเขาจะชะงักหยุดลง เขาจ้องเขม็งไปยังชายคนนั้นด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อ
ชั่วพริบตาเดียวใบหน้าของแจฮากลับปรากฏอารมณ์หลากหลายพาดผ่าน ทั้งความชิงชัง ความเจ็บแค้น และความเกลียดชังที่เด่นชัดจนแทบจะจับต้องได้ จังหวะที่แจฮาเตรียมจะสาวเท้าก้าวตรงไปยังชายคนนั้นด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน
“พี่คะ”
ฮยอนจูก็คว้าแขนของแจฮาเอาไว้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แขนของแจฮาสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ เขาขบกรามแน่นจนตาแดงก่ำไม่อาจสะกดกลั้นเพลิงแค้นที่ปะทุขึ้นมาได้
ฮยอนจูรั้งพี่ชายเอาไว้สุดแรง วันนี้เป็นวันรับปริญญาของซูยอน แม้จะไม่รู้ว่าคนพรรค์นั้นมาทำอะไรที่นี่ แต่เธอก็คิดว่าเพื่อซูยอนแล้ว การทำเป็นไม่รู้จักชายคนนั้นย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
สายสัมพันธ์นั้นขาดสะบั้นไปนานกว่ายี่สิบปีแล้ว ต่อให้มาระบายโทสะเอาตอนนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา มีแต่จะยิ่งเพิ่มความว่างเปล่าเสียเปล่าๆ แจฮากำหมัดแน่นเสียจนข้อกระดูกปูดโปนเป็นสีขาว
“แกไปหาซูยอนเถอะ ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าไอ้ระยำนั่นมาทำอะไรที่นี่ ถ้ามันบังอาจมาหาซูยอนของเราละก็... ฉันจะฆ่ามันให้ตายคามือ”
ฮยอนจูไม่อาจทัดทานแจฮาได้อีกต่อไป แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้เขาไปคนเดียวได้ จึงจำต้องเดินตามพี่ชายที่กำลังไล่หลังคนพรรค์นั้นไป ความปีติยินดีที่ได้มาร่วมพิธีจบการศึกษาของซูยอนเป็นครั้งแรกกลับถูกความเคียดแค้นที่สั่งสมมาเนิ่นนานกลืนกินจนหมดสิ้น
นาฮยอนที่สวมชุดครุยสีม่วงสลับดำพร้อมกับสวมหมวกปริญญาดูสวยราวกับตุ๊กตา อาจเพราะแต่งหน้าจัดเต็มต่างจากปกติ เธอจึงดูโดดเด่นราวกับเป็นตัวเอกของงานในวันนี้
โบกยูที่ตัดผมสั้นเกรียนถือกล้องมาคอยถ่ายรูปแฟนสาวของตัวเอง โดยมีเพื่อนฝูงที่สนิทสนมกันรอบตัวคอยส่งเสียงโห่แซวกันยกใหญ่
ซูยอนที่เรียนคนละสาขาจึงต้องนั่งแยกกับนาฮยอนได้แต่มองภาพนั้นแล้วส่งยิ้มกว้าง แม้จะมองมาจากระยะไกล สายตาที่โบกยูใช้มองแฟนสาวตอนถ่ายรูปก็ยังหวานหยดย้อยจนสัมผัสได้
“อิจฉาจัง รยูนาฮยอนเนี่ย”
“อิจฉาอะไรเหรอ”
ฮเยริมที่นั่งอยู่ข้างๆ พึมพำออกมาราวกับพูดคนเดียว ซูยอนกวาดสายตามองฮเยริมที่แวะไปทำผมและแต่งหน้าที่ร้านเพื่อมางานรับปริญญาโดยเฉพาะ แล้วจึงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม
“ก็มีแฟนหล่ออย่างชเวโบกยูคอยมองด้วยสายตาแทบจะกลืนกินขนาดนั้นน่ะสิ แต่ว่านะ ทำไมยัยนั่นถึงได้จ้องนาฮยอนเขม็งไม่แพ้ชเวโบกยูเลยล่ะ”
“ใครเหรอ”
“ยุนเยวอนตรงนั้นไง”
“ยุนเยวอน?”
ซูยอนหันไปตามทิศทางที่ฮเยริมมอง ทุกคนต่างสวมชุดครุยแบบเดียวกันจนดูคล้ายกันไปหมด เธอจึงไม่รู้ว่าฮเยริมกำลังพูดถึงใคร
“ซูยอน นี่แกไม่รู้จักยุนเยวอนเหรอ”
ฮเยริมหันมามองเธอแล้วถาม ราวกับว่าการไม่รู้จักยุนเยวอนนั้นเป็นเรื่องประหลาดเหมือนคนมาจากดาวดวงอื่น
“คนนั้นคือใครเหรอ”
“ฉันคุยกับแกแล้วเหนื่อยใจจริงๆ แถวหลัง คนที่สาม คนที่ดัดผมลอนน่ะ”
ในช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัย ซูยอนแทบไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมของคณะหรือชมรมเลยเพราะไม่อยากให้เป็นภาระของแม่ แม้ในยามที่เรียนจบเช่นนี้จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้างเล็กน้อย แต่การที่ต้องทำงานพิเศษจนมีเวลาแค่เข้าเรียนเท่านั้น ทำให้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจนักศึกษาคณะอื่นเลย
“คนที่ผิวคล้ำเป็นพิเศษคนนั้นเหรอ”
“คนอะไรกัน นิสัยเสียจะตายไป”
ดูเหมือนจะเกลียดขี้หน้าเอามากๆ ฮเยริมถึงได้ไม่มีคำพูดดีๆ หลุดออกมาจากปากเลย ผู้หญิงคนที่ฮเยริมชี้ให้ดูนั้นกำลังจับจ้องนาฮยอนอยู่อย่างจดจ่อจริงๆ สองคนนั้นสนิทกันงั้นเหรอ ถ้าสนิทกันจริงเธอก็คงต้องเคยได้ยินชื่อบ้างสิ ในขณะที่ซูยอนกำลังเอียงคอสงสัยอยู่นั้น
“ที่ว่าเล็งพี่ชายนาฮยอนไว้นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ”
ดวงตาของซูยอนสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่าพี่ชายของนาฮยอน รู้สึกแปลกประหลาดพิลึกที่ได้ยินเรื่องของเขาในสถานที่ที่ไม่คาดคิดเช่นนี้ ทั้งที่เมื่อคืนเธอพยายามแทบตายที่จะลืมไปให้หมด ทว่าชื่อของเขากลับหลุดออกมาจากปากคนอื่นอย่างกะทันหัน
“จริงสิ ซูยอน แกได้งานทำที่อิลซองนี่ งั้นแกเคยเห็นพี่ชายนาฮยอนไหม หล่อเหมือนอย่างที่เขาลือกันจริงหรือเปล่า คนแค่พูดเว่อร์กันไปเองใช่ไหมล่ะ ถ้ามีรูปให้ดูบ้างก็คงรู้หรอกว่าหล่อไม่หล่อ เห็นว่าทางกลุ่มบริษัทคอยคุมเข้ม รูปของนาฮยอนแค่ค้นหาก็ขึ้นมาเต็มไปหมด แต่รูปพี่ชายของยัยนั่นไม่มีโผล่มาสักที่เลย อย่าบอกนะว่าแม้แต่พนักงานในบริษัทก็ยังไม่รู้ว่าเขาคือใครน่ะ ไม่เห็นหน้าตาแล้วใครจะไปรู้ว่าคนไหนเป็นคนไหน จริงไหม”
บริษัทคอยคุมเข้มอย่างนั้นเชียวหรือ
ตอนนี้เขาถูกย้ายไปประจำที่ห้างสรรพสินค้าจนต้องเผชิญกับความยากลำบากแท้ๆ ทุกคนต่างเอาแต่นิ่งเฉยดูดายทำท่าจะนับถอยหลังรอเวลาที่เขาจะล้มลง ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับอูซอกที่ได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่ตอนย้ายไปโรงแรม
ถึงอย่างนั้นอีแทก็ไม่ยอมแพ้ เขายังคงขบคิดไม่หยุดหย่อนและพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อหาทางออก การได้อยู่เคียงข้างและเกิดความรู้สึกอยากเป็นกำลังให้เขาแบบนั้น มีหรือที่เธอจะไม่รู้
“แกก็ไม่รู้เหมือนกันเลยไม่พูด หรือว่าเรื่องพรรค์นั้นมันเป็นความลับสุดยอดกันแน่เนี่ย”
“หล่อมากเลยล่ะ ฉลาดด้วย ถ้าเทียบกับข่าวลือแล้ว ตัวจริงดูดีกว่าที่พูดๆ กันเสียอีก ไม่มีทางด้อยไปกว่านั้นหรอก”
“จริงเหรอ หล่อขนาดนั้นจริงๆ เหรอเนี่ย”
ฮเยริมถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น แม้จะแสดงออกอย่างแนบเนียนแต่ก็สัมผัสได้ถึงความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด ซูยอนจึงยอมรับออกมาตามตรง
เธอยิ้มบางๆ พลางนึกถึงรยูอีแท ถ้าหากเขาไม่ใช่พี่ชายของเพื่อนสนิท ถ้าหากคนธรรมดาอย่างเธอไม่เคยมีประสบการณ์ถูกนำไปเปรียบเทียบและเหยียดหยามเวลาอยู่เคียงข้างคนพวกนั้น บางทีเธออาจจะเผลอเก็บเขาไว้ในใจไปแล้วก็ได้
รยูอีแทเป็นผู้ชายที่ดูดีพอจะเป็นรักแรกของใครสักคนได้เลย และผู้ชายคนนั้นกับเธอก็จูบกันเมื่อวานไม่ต่างจากอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน ซูยอนพึมพำกับฮเยริมที่กำลังทำหน้าระรื่นเปี่ยมไปด้วยความหวังเพื่อปัดเรื่องนั้นออกไปจากหัวใจและความคิด
“ถึงจะหล่อแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ”
“ก็นั่นสินะ เขาเป็นตัวตนที่อยู่สูงเทียมเมฆนี่นา อย่างน้อยก็คงต้องระดับยุนเยวอนล่ะมั้งถึงพอจะกล้าอาจเอื้อมเข้าไปเทียบชั้นได้บ้าง”
“คนที่ชื่อยุนเยวอนนี่ ลูกเต้าเหล่าใครกันล่ะ มาจากตระกูลใหญ่โตมากเลยงั้นเหรอ”
ถึงขนาดปล่อยข่าวไปทั่วว่ากำลังเล็งรยูอีแทอยู่ จะต้องเป็นลูกสาวบ้านที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหนกันนะ ซูยอนจึงมองหน้าฮเยริมเพื่อรอฟังคำตอบ
“แกไม่รู้จักยุนเยวอนจริงๆ เชียวหรือ ยุนเยวอนเป็นลูกสาวรองประธานของอิลซองกรุ๊ปไงล่ะ ได้ยินว่าพ่อเขาเป็นบุคคลในตำนานที่ไต่เต้าจากพนักงานธรรมดาขึ้นไปจนถึงระดับผู้บริหารของกลุ่มบริษัทเชียวนะ”
“ลูก... สาวใครนะ รองประธานอิลซองน่ะหรือ”
“ใช่แล้วล่ะ ถึงจะไม่ใช่ลูกสาวแชบ็อล แต่เพราะเบื้องหลังครอบครัวแบบนั้น รุ่นพี่ที่ตามจีบยุนเยวอนเลยมีเยอะพอตัวเชียวแหละ”
ซูยอนไม่อาจซ่อนสีหน้าตกใจไว้ได้เลย เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน... แค่เรื่องที่ลูกสาวของผู้ชายคนนั้นเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกับเธอก็เหลือเชื่อมากพอแล้ว ยิ่งมารู้ว่าเป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกัน เธอยิ่งตกใจจนแทบพูดไม่ออก
ถ้าเช่นนั้น ตอนที่แม่แท้ๆ ตั้งท้องเธอ ภรรยาของผู้ชายคนนั้นก็กำลังตั้งท้องลูกสาวอยู่ด้วยอย่างนั้นเชียวหรือ เรื่องพรรค์นี้มันเป็นไปได้อย่างไรกัน ผู้ชายคนนั้นทำเรื่องบัดซบแบบนั้นลงไปได้อย่างไร คนเรา ถ้ายังมีจิตสำนึกของความเป็นคนอยู่ จะทำแบบนั้นได้อย่างไรกัน!
“ซูยอน ทำไมแกทำหน้าแบบนั้นล่ะ”
“ปะ-เปล่า ไม่มีอะไรหรอก”
ซูยอนพยายามปั้นสีหน้าให้เป็นปกติแล้วตอบกลับไป โชคดีที่อธิการบดีและเหล่าคณาจารย์ทยอยขึ้นมาบนเวที พร้อมกับมีเสียงประกาศตามสายดังขึ้นแจ้งว่าพิธีสำเร็จการศึกษากำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว
ซูยอนหันตัวกลับมามองตรงไปข้างหน้า ลูกสาวของพ่อแท้ๆ กำลังจะเรียนจบพร้อมกับเธอ ถ้าเช่นนั้นเธอก็อดคิดไม่ได้ว่าผู้ชายคนนั้นอาจจะมาร่วมงานอยู่ที่ไหนสักแห่งในสถานที่แห่งนี้
เธอหันไปมองยุนเยวอนตามที่ฮเยริมชี้บอกโดยอัตโนมัติ ลูกสาวหน้าตาสะสวยของผู้ชายคนนั้นกำลังยืนหัวเราะและพูดคุยอยู่กับเพื่อน
ผู้หญิงที่หน้าตาถอดแบบมาจากยุนจินซู รอยยิ้มของผู้หญิงคนนั้นทำให้เธอรู้สึกเกลียดชังขึ้นมาในชั่วพริบตา ทั้งเรื่องที่อายุเท่ากับตัวเอง ทั้งรอยยิ้มที่สดใสไร้เดียงสาแบบนั้น เธอก็อยากจะเกลียดมันไปให้หมด ซูยอนรังเกียจตัวเองที่เป็นเช่นนี้ จึงรีบเบือนหน้าหนีจากการจ้องมองยุนเยวอน
ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาจนปวดหนึบไปทั่วทั้งอก ทำไมเธอถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยนะ ต่อให้รู้ไปก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี แต่การรับรู้ว่าพ่อยังมีลูกสาวอีกคนที่อายุเท่ากันและเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน มันทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบจนแทบทนไม่ไหว
กำลังโหลดความเห็น...