คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อน ตอนที่ 27

ตอน 27

อีแทเหลือบมองช่อดอกไม้ที่วางอยู่บนเบาะข้างคนขับ ซื้อมาแล้วก็จริงแต่ไม่รู้ว่าจะได้ให้หรือเปล่า การจูบกับซูยอนไม่ใช่เรื่องที่เขาวางแผนไว้เลย มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหันและหุนหันพลันแล่นจนเธอรีบร้อนวิ่งหนีไป

ต่อเมื่อเธอปิดประตูเดินออกไปแล้ว อีแทถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป แล้วเขาก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างหมดเรี่ยวแรง

ดียิ่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก

ไม่เพียงแค่สัมผัสนุ่มละมุนยามแตะริมฝีปากเธอ แม้แต่ลมหายใจและรสสัมผัสในโพรงปากก็ยังหวานล้ำ ชั่วพริบตานั้นสติสัมปชัญญะก็อันตรธานหายไปจนหมด เขาดูดดึงริมฝีปากและเรียวลิ้นของเธอราวกับสัตว์ป่าที่เหลือเพียงสัญชาตญาณ ยามนึกถึงตอนที่เธอหอบหายใจรวยรินกระชั้นถี่แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยเรียวลิ้นของเขาไป

“เวรเอ๊ย”

ท่อนล่างของเขาแข็งขืนขึ้นมาอีกจนได้ เกิดมีอารมณ์กับเด็กสาวตัวแค่นั้นเสียได้ เดิมทีก็ละสายตาไปไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งจูบกันไปแล้วแบบนี้สติจะไปเหลืออะไร อีแทมองท่อนล่างของตัวเองที่ดุนดันกางเกงจนตึงแน่นด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ ก่อนจะหลุดหัวเราะอย่างอ่อนใจ

“มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็มีแต่ต้องคว้ามาให้ได้เท่านั้น”

หากเขาคิดจะหวั่นไหวกับความสัมพันธ์พรรค์นี้อย่างเจ้านายกับเลขาฯ สาว หรือเพื่อนของน้องสาว เขาคงไม่ดึงยุนซูยอนเข้ามาตั้งแต่แรก และไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องยอมทนความยุ่งยากด้วยการหลอกนาฮยอนแกล้งทำเป็นอยู่บ้านหลังเดียวกัน

แม้จะยังไม่ได้บอกนาฮยอน แต่หลังจากเลิกงานเขาก็มักจะแวะไปที่ห้องของน้องสาวครู่หนึ่ง ก่อนจะตรงไปยังห้องพักที่ตัวเองซื้อไว้ รยูนาฮยอนที่วันๆ หมกมุ่นอยู่แต่กับเรื่องความรักไม่ได้สนใจพี่ชายคนนี้แม้แต่น้อย ย่อมคิดว่าเขาอาศัยอยู่ในห้องของเธอเหมือนหัวขโมย และยังไม่รู้เลยว่าเขาพักอยู่ห้องข้างๆ นี่เอง

“สายแล้วเหรอเนี่ย”

ทางเข้าลานจอดรถติดแน่นขนัดจนขยับไม่ได้ อีแทเคาะพวงมาลัยด้วยสีหน้ากระวนกระวายพลางมองไปข้างหน้า ปิ๊นๆ ใครบางคนใจร้อนกดแตรลั่น รถจึงค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปด้านในอย่างเชื่องช้า

สิบโมงตรง

เวลาเริ่มพิธีจบการศึกษาที่นาฮยอนบอกไว้เพิ่งผ่านพ้นไป พิธีคงเริ่มต้นตรงเวลาพอดี และเขาได้แต่หวังว่าจะไปถึงก่อนที่ทุกอย่างจะเสร็จสิ้น

โชคดีที่รถแล่นเข้าไปด้านในได้อย่างรวดเร็ว อีแทสะกดความรู้สึกที่อยากจะทิ้งรถไว้แล้ววิ่งไป พลางกวาดสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวมองหาที่จอดรถซึ่งเกือบเต็มสนิท มือที่กำพวงมาลัยเกร็งแน่นด้วยความหวังว่าจะยังมีที่ว่างเหลืออยู่สักที่

ภายในหอประชุมคราคร่ำไปด้วยผู้คน เขาถือช่อดอกไม้สองช่อกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในหอประชุม ก่อนจะหยุดยืนอยู่แถวหลังสุดแล้วเริ่มมองหาใบหน้าที่คุ้นเคย

การมองหาซูยอนที่นั่งอยู่อย่างเรียบร้อยท่ามกลางเหล่านักศึกษาในชุดครุยแบบเดียวกันไม่ใช่เรื่องยากเลย ไม่สิ สายตาของเขาหันไปทางที่เธออยู่โดยสัญชาตญาณราวกับมีเรดาร์คอยจับไว้

ท่ามกลางบรรดาหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้วยกัน ยุนซูยอนกลับโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ เมื่อได้เห็นลำคอขาวระหงของเธอ คอของอีแทก็แห้งผากด้วยแรงปรารถนาที่พลุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนเช่นเคย

“นี่ใครกันล่ะเนี่ย กรรมการบริหารรยูไม่ใช่เหรอ”

ในจังหวะที่เขากำลังขบฟันลงบนริมฝีปากและจ้องมองซูยอนอย่างจดจ่อราวกับจะกลืนกินอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีคนเอื้อมมือมาจับแขนพร้อมกับทักทายขึ้น อีแทข่มความหงุดหงิดที่แล่นริ้วขึ้นมาแล้วหันไปมอง อีกฝ่ายคือรองประธานยุนจินซูนั่นเอง การปรากฏตัวและเข้ามาทักทายโดยไม่ทันตั้งตัวของยุนจินซูทำให้อีแทเลิกคิ้วหนาขึ้นด้วยความประหลาดใจ

“ท่านรองประธานก็มาด้วยหรือครับ”

“มาร่วมงานรับปริญญาของลูกสาวน่ะ อ๊ะ... เธอคงมาเพราะน้องสาวสินะ แล้วคุณนายกับท่านประธานมาด้วยหรือเปล่า ถ้ามาฉันคงต้องไปทักทายสักหน่อยแล้ว”

ด้านข้างของยุนจินซูที่กำลังส่งยิ้มหวานเกินพอดีและเข้ามาทักทายเขานั้น มีผู้หญิงรูปร่างหน้าตาสะสวยหรูหรายืนอยู่ด้วย เขานึกขึ้นได้ว่าแม่เคยพูดถึงพฤติกรรมเกินงามของภรรยารองประธานยุนว่า หากสามีได้เป็นผู้บริหาร ภรรยาก็มักจะวางท่าเป็นผู้บริหารตามไปด้วย

“อ้อ จริงสิ นี่ภรรยาของฉันเอง”

“สวัสดีครับ”

เขาค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ด้วยสถานที่แบบนี้จึงไม่ใช่ที่ที่เหมาะจะยืนทักทายกันอย่างเป็นทางการ ยิ่งไปกว่านั้นเขาได้ยินมาว่าทางฝั่งรองประธานยุนกำลังพยายามทาบทามเรื่องแต่งงานกับรยูอูซอก จึงอดไม่ได้ที่จะต้องระแวดระวังตัวไว้

“ได้ยินเรื่องของคุณมาเยอะเลยค่ะ เห็นว่าไปพิสูจน์ฝีมือที่สาขาต่างประเทศจนได้ย้ายกลับมาที่สำนักงานใหญ่ อายุยังน้อยแท้ๆ แต่สามีของฉันบอกว่าคุณเป็นคนหนุ่มที่มีอนาคตไกล...”

“ขอตัวก่อนนะครับ พอดีผมต้องไปหาคุณพ่อคุณแม่ คงต้องขอตัวตรงนี้เลย สวัสดีครับ”

เยิ่นเย้อไร้สาระ

อีแทแสยะยิ้มเย็นชาก่อนจะเหลือบไปเห็นพ่อของตนยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง เขารู้สึกรังเกียจสายตาเหนียวหนืดแปลกๆ ของหญิงคนนั้น จึงเอ่ยขอตัวแล้วมุ่งหน้าไปยังจุดที่พ่อยืนอยู่ทันที

ภรรยาของรองประธานยุนหน้าตึงขึ้นมาทันทีเมื่อเจอท่าทีแบบนั้นของอีแท แต่อีแทไม่ได้สนใจและเดินฝ่าผู้คนตรงเข้าไปหาพ่อแม่ของตน

“มาแล้วเหรอ”

“มาแล้วสินะ”

ดูเหมือนพ่อกับแม่จะมองเห็นจุดที่นาฮยอนอยู่แล้วจึงจ้องมองค้างอยู่อย่างนั้น ทั้งสองท่านยืนอยู่ข้างบันไดหอประชุมเหมือนพ่อแม่ทั่วไปโดยไม่มีเลขาฯ คอยติดตาม คงเป็นเพราะมาสายจึงไม่มีที่นั่งเหลือแล้ว

“ผมมาสายไปหน่อยครับ”

“สายอะไรกัน พ่อกับแม่ก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน รถติดมากจนแม่ใจหายใจคว่ำกลัวว่าจะมาไม่ทันงานเลิก แต่โชคดีที่เข้ามาได้จังหวะพอดี อุ๊ย คุณคะ คุณ เด็กคนที่ขึ้นไปเป็นตัวแทนรับใบปริญญานั่นน่ะ ซูยอนเพื่อนของนาฮยอนเราไงคะ ฉันเคยบอกคุณแล้วใช่ไหมว่ามีเพื่อนของนาฮยอนเข้าทำงานที่บริษัทเราด้วย”

นาจินผู้เป็นแม่เอ่ยกับประธานรยูเมื่อเห็นซูยอนขึ้นไปเป็นตัวแทนบัณฑิตรับใบปริญญาจากอธิการบดีบนเวที พอได้ยินที่แม่พูด อีแทก็รีบเงยหน้ามองขึ้นไปบนเวทีอย่างรวดเร็ว

“เด็กคนนั้นคือเพื่อนของนาฮยอนเรางั้นเหรอ”

“ใช่ค่ะ คุณก็น่าจะเคยเห็นอยู่หลายครั้งแต่คงจำไม่ได้ใช่ไหมล่ะคะ เมื่อก่อนมาเที่ยวเล่นที่บ้านเราบ่อยๆ น่ะ”

“อย่างนั้นเองเหรอ”

อีแทลอบสังเกตใบหน้าของพ่อแม่ที่กำลังมองซูยอนด้วยความปลาบปลื้มใจอย่างละเอียด การได้เห็นพวกท่านมองเพื่อนของลูกสาวขึ้นไปยืนบนเวทีในฐานะตัวแทนบัณฑิตด้วยความภาคภูมิใจราวกับเป็นลูกของตัวเอง มันทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ถ้านาฮยอนของเราได้สักครึ่งหนึ่งของซูยอนก็คงดีไม่น้อยเลยใช่ไหมล่ะคะ แต่ถึงอย่างนั้นการที่ลูกยอมตั้งใจเรียนจนจบมหาวิทยาลัยได้เพราะซูยอน ฉันแทบอยากจะก้มกราบขอบคุณเด็กคนนั้นเลยละค่ะ จะขอพักการเรียนบ้างละ จะทิ้งทุกอย่างแล้วไปเรียนต่อเมืองนอกบ้างละ นาฮยอนของเราเคยทำเรื่องพวกนั้นไว้ธรรมดาเสียที่ไหนกัน ทุกครั้งก็ได้ซูยอนคอยปลอบคอยเกลี้ยกล่อมจนเราได้มายืนในงานรับปริญญาวันนี้ไม่ใช่หรือคะ”

“อืม ฟังแบบนี้แล้ว ฉันเองก็คงต้องกล่าวขอบคุณแม่หนูคนนั้นเสียหน่อยแล้ว”

“เดี๋ยวพอเจอกันแล้ว ฉันคงต้องไปทักทายผู้หลักผู้ใหญ่บ้านนั้นหน่อยนะคะ”

“เลี้ยงอาหารสักมื้อดีไหมล่ะ”

เขาแอบฟังบทสนทนาของทั้งสองคนด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ ปกติพ่อแม่ไม่ใช่คนที่จะถูกใจใครง่ายๆ การที่ท่านทั้งสองพึงพอใจในตัวซูยอนขนาดนี้ ทำให้เขารู้สึกยินดีอยู่ลึกๆ

“อีแท แกเองก็ควรแต่งงานกับเด็กดีๆ แบบซูยอนนะ”

“งั้นแต่งกับซูยอนเลยดีไหมครับ”

นั่นเป็นคำพูดที่อีแทหยอกเย้ากลับไปต่อคำของนาจิน

“ตายจริง พูดจาเพ้อเจ้ออะไรกัน ซูยอนเป็นเพื่อนนาฮยอนนะ สำหรับแกแล้วก็เหมือนน้องสาวแท้ๆ คนหนึ่ง จะมาพูดอะไรแบบนั้นได้ยังไง แม่แค่เปรียบเทียบให้ฟังเฉยๆ เพราะงั้นลูกชายคนเก่งของแม่ไปเจอผู้หญิงที่แม่จะแนะนำให้เถอะนะ อ๊ะ พิธีจบการศึกษาใกล้จะเสร็จแล้วมั้ง”

นาจินตัดบทอย่างไร้เยื่อใยจนไม่เปิดช่องให้พูดต่อ ทำเอาอีแทที่เพิ่งเอ่ยปากถึงกับเก้อไป เขามองแม่ด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความต่อต้าน

แล้วเป็นเพื่อนของน้องสาวมันผิดตรงไหนกัน

หากเอ่ยปากตอนนี้ คำพูดห้วนกระด้างคงได้หลุดออกไปแน่ เขาจึงหันหน้าหนีจากนาจินไปยังจุดที่ซูยอนเดินกลับมานั่ง

สำหรับเขาแล้ว ยุนซูยอนคือผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ใช่คนที่เป็นเหมือนน้องสาวอย่างที่แม่พูด หากเป็นเช่นนั้น การที่เขารู้สึกปรารถนาในตัวผู้หญิงคนนี้ จะกลายเป็นคนผิดศีลธรรมไปเลยหรืออย่างไร

อีแทเมินหน้าหนีจากแม่แล้วกระชับช่อดอกไม้ในมือแน่นขึ้น จากนั้นก็จดจ้องเพียงยุนซูยอน ผู้หญิงที่ไม่ใช่น้องสาวคนนั้นอีกเลย

◆ ◆ ◆

เมื่อพิธีจบการศึกษาสิ้นสุดลง ผู้คนที่อยู่ในหอประชุมต่างพากันทยอยเดินออกไปด้านนอก ใบหน้าของเหล่าบัณฑิตที่มองหาผู้ปกครองและครอบครัวล้วนประดับด้วยรอยยิ้ม เพราะเป็นวันแห่งการแสดงความยินดีและเปี่ยมสุข เสียงหัวเราะจึงดังก้องไปทั่วทุกทิศทาง ทว่าแจฮากับฮยอนจูกลับไม่อาจยิ้มออกมาได้เลย

ตอนที่ซูยอนขึ้นไปรับใบปริญญาบัตรในฐานะตัวแทนบัณฑิต ทั้งสองต่างปรบมือให้จนฝ่ามือแทบแตก ขณะเดียวกันก็คอยลอบมองยุนจินซูไปด้วย ทั้งที่เป็นลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง เขากลับมองดูอย่างเย็นชาไร้ความรู้สึก มิหนำซ้ำในช่วงกลางพิธียังมัวแต่หันไปคุยกับภรรยาจนไม่แม้แต่จะมองซูยอนด้วยซ้ำ

“ไอ้สารเลวเอ๊ย ไปฆ่ามันทิ้งดีไหม”

แจฮาไม่อาจสะกดกลั้นความคับแค้นที่ปะทุขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้จนต้องสบถคำนั้นพึมพำออกมา ฮยอนจูเข้าใจหัวอกของพี่ชายเป็นอย่างดี และนั่นก็ยิ่งทำให้เธอกระวนกระวายใจ

เธอกลัวว่าจะห้ามพี่ชายไว้ไม่อยู่ กลัวว่าจะไม่ได้แสดงความยินดีกับความสำเร็จของซูยอนอย่างที่ควรจะเป็น กลัวว่าความเคียดแค้นจะบดบังความยินดีจนหมดสิ้น และกลัวว่าจะเผลอทำให้ซูยอนต้องมาเห็นภาพที่ไม่สมควรได้เห็น

“พี่คะ พวกเรากลับกันเถอะค่ะ”

“จะกลับไปไหนล่ะ อีกเดี๋ยวซูยอนก็ออกมาแล้วไม่ใช่หรือ”

“ถ้าบอกว่าติดธุระด่วนเลยมาไม่ได้ ซูยอนต้องเข้าใจแน่ค่ะ เพราะงั้นเรากลับกันเถอะนะคะ ขืนพวกเรายังอยู่ตรงนี้แล้วผู้ชายคนนั้นบังเอิญเห็นซูยอนเข้าละก็... ฉันคงทนไม่ไหวแน่ค่ะ ถ้าเกิดไอ้คนพรรค์นั้นจำได้แล้วคิดจะมาทวงลูกสาวที่ฉันเลี้ยงดูมากับมือคืนไปจะทำยังไงล่ะคะ”

“ถ้ามันเป็นคนประเภทที่จะตามหาลูก มันคงไม่อยู่นิ่งมาจนถึงป่านนี้หรอก...”

ในจังหวะที่แจฮากำลังเย้ยหยันอยู่นั้น ยุนจินซูที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็หันมองมาทางนี้พอดี ทีแรกเขามองผ่านๆ อย่างไม่ใส่ใจแล้วเบือนหน้าหนี ทว่าจู่ๆ ก็หันขวับกลับมามองอีกรอบพลางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น หัวใจของฮยอนจูก็พลันเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง

“ไปเถอะค่ะพี่ เร็วเข้า”

ฮยอนจูออกแรงดันหลังแจฮาเต็มเหนี่ยวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื้น

“เราไปทำความผิดอะไรมางั้นเหรอ ไอ้คนที่ทำผิดมันยังกล้ามาร่วมงานรับปริญญาได้อย่างหน้าชื่นตาบาน แล้วทำไมเราต้องวิ่งหนีด้วยล่ะ ฮยอนจู ปล่อยมือก่อนสิ อย่างน้อยก็ขอให้ฉันได้เห็นหน้าซูยอนของเราสักหน่อยเถอะ...”

แม้แจฮาจะขืนตัวไม่ยอมไป ทว่าฮยอนจูก็ดึงรั้งพี่ชายไว้สุดแรง ความตระหนกตกใจจากการได้พบกับเจ้ากรรมนายเวรที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เจออีก ได้พรากเอาสติสัมปชัญญะของเธอไปจนหมดสิ้น

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อนจบตอน 27
อ่านตอน 28 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 26กลับหน้าเรื่อง
ตอน 26ตอน 28