“ยุนซูยอน”
ควรเขียนใบลาออกไหม หรือจะขอให้นาฮยอนช่วยเรื่องย้ายแผนกดี เธอครุ่นคิดเรื่องนี้มาตลอด ทว่าเขากลับเอ่ยเรียกชื่อเธออย่างไม่สะทกสะท้าน น่าขันใช่ไหมล่ะ พอเธอเพิ่งจะจัดการกับความรู้สึกอันยุ่งเหยิงและเตรียมจะเงยหน้าขึ้น เสียงของเขากลับทำให้เธอจุกจนพูดไม่ออก
“ซูยอน”
ทั้งที่เป็นเจ้านาย ทั้งที่เป็นพี่ชายของเพื่อน แต่เสียงที่เขาใช้เรียกชื่อเธอมันกลับอ่อนโยนเหลือเกินจนความสะอื้นตีตื้นขึ้นมาจากส่วนลึกในอก เขาแย่งหมวกบัณฑิตในมือเธอไปแล้วยัดช่อดอกไม้ใส่มือคู่นั้นแทน
“พ่อแม่ไม่มาเหรอ”
“...ค่ะ”
ถ้าฮยอนจูมาถึง ป่านนี้โทรศัพท์คงดังไม่หยุดไปแล้ว แม้แม่จะบอกว่าจะมา แต่ก็คงมาไม่ได้ เป็นงานรับปริญญาที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเสมอมา ไม่เห็นมีอะไรต้องน้อยใจและไม่มีอะไรต้องร้องไห้เลยสักนิด
เธอเติบโตมาแบบนั้น ถึงพ่อแม่จะมาร่วมงานรับปริญญาไม่ได้ เธอก็แสดงออกไม่ได้ว่ารู้สึกเจ็บปวด แต่ลูกสาวของพ่อที่รุ่นราวคราวเดียวกับเธอคงไม่เคยรู้จักความเสียใจพรรค์นี้ คงจะมีความสุขกับการได้รับคำยินดีและช่อดอกไม้มากมายอย่างเต็มที่
“ขอบคุณนะคะ ที่มอบช่อดอกไม้ให้ในงานรับปริญญาของฉัน...ทุกครั้งเลย”
“คุณพ่อคุณแม่ก็คงอยากมาร่วมงานเหมือนกัน”
“ไม่หรอกค่ะ คงไม่ใช่หรอก พ่อคงไม่อยากมาร่วมงาน ส่วนแม่ก็คงมาร่วมงานไม่ได้...”
อารมณ์ความรู้สึกที่จมอยู่ใต้ผิวน้ำมาเนิ่นนานเอ่อล้นทะลักออกมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน พ่อแท้ๆ ที่มาร่วมยินดีกับการจบการศึกษาของลูกสาวอีกคน และแม่ผู้ให้กำเนิดที่จากโลกนี้ไปนานแล้ว พวกเขาเป็นคนที่ไม่สามารถมาร่วมงานรับปริญญาของเธอได้ ความโศกเศร้าอันเปล่าเปลี่ยวรินไหลออกมาโดยที่เธอไม่รู้ตัว ขณะที่อีแททอดมองมาด้วยแววตาเวทนา
“เก่งมากที่ทนมาได้ ยุนซูยอน”
ซูยอนก้มหน้าลงกับถ้อยคำแผ่วเบานั้นพลางกอดช่อดอกไม้แนบอก เธอยกมือข้างที่ถือโทรศัพท์ขึ้นมาใช้หลังมือปาดน้ำตา พอทัศนวิสัยที่พร่ามัวเริ่มกลับมาชัดเจนอีกครั้ง เขาก็ยื่นแขนเข้ามารวบตัวเธอเข้าไปกอด
ตบ ตบ
ตบ ตบ ตบ
สัมผัสที่ตบหลังให้เบาๆ อย่างเชื่องช้านั้นช่างอบอุ่นเหลือเกิน ทั้งที่เป็นเจ้านาย ทั้งที่เป็นพี่ชายของเพื่อน ทว่าในวินาทีนี้ อ้อมอกของเขากลับอบอุ่นจนทำให้เธอลืมเรื่องพวกนั้นไปเสียหมดสิ้น
นั่นมันภาพอะไรกันน่ะ
โบกยูเบิกตากว้างมองภาพที่เห็นอยู่ไม่ไกล สองคนนั้นไปยืนอยู่ในท่าแบบนั้นได้ยังไง กับนาฮยอน อีแททำหน้าบึ้งตึงแล้วยื่นช่อดอกไม้ให้อย่างกับโยนทิ้งแท้ๆ แล้วทำไมถึงไปกอดซูยอนอยู่ได้ ทั้งสองคนยืนอยู่ในท่าทางชวนเข้าใจผิดโดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้างเลยสักนิด
“ชเวโบกยู นายมองอะ...อะไรน่ะ ตาฉันฝาดไปหรือสองคนนั้นเป็นบ้าไปแล้ว ชเวโบกยู สิ่งที่ฉันเห็นอยู่นี่นายก็เห็นเหมือนกันใช่ไหม”
“นาฮยอน...”
“หลบไปซิ พี่ฉันบ้าไปแล้วเหรอ ทำไมหมอนั่นถึงไปกอดซูยอนของฉันล่ะ ขนาดฉันยังไม่ได้กอดเลยนะ”
ก่อนที่โบกยูจะได้คว้าตัวไว้ นาฮยอนก็ถอดหมวกบัณฑิตที่สวมอยู่ออกมาถือไว้แล้ววิ่งพรวดพราดไปยังจุดที่ซูยอนกับอีแทอยู่ แม้โบกยูจะรีบวิ่งตามไปทีหลัง แต่นาฮยอนก็เข้าไปแยกซูยอนกับอีแทออกจากกันเสียแล้ว
“อะไรกันน่ะทั้งสองคน มากอดกันกลมต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้ทำไม...ซูยอน แก ร้องไห้เหรอ ทำไมล่ะ อย่าบอกนะว่าพี่ฉันทำแกร้องไห้น่ะ”
โอ๊ย ปวดหัวชะมัด
ท่าทางของนาฮยอนที่จู่ๆ ก็โวยวายขึ้นมานั้น ต่อให้เป็นแฟนสาวสุดที่รักแค่ไหนเขาก็รับมือไม่ไหวอยู่ดี จะพูดอะไรหัดดูสายตาของพี่อีแทบ้างสิ ทนอารมณ์ฉุนเฉียวที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาไม่ได้แล้วก็ตะโกนออกไปก่อนอีกแล้ว ต้องรีบเข้าไปปิดปากนาฮยอนให้ไว และก็เป็นไปตามคาด
สีหน้าของพี่อีแทที่พ่นลมออกจากริมฝีปากจนผมปลิวนั้น ดูเหมือนพร้อมจะระเบิดอารมณ์ออกมาได้ทุกเมื่อ
โบกยูวิ่งสุดชีวิต เขาไม่ปล่อยให้จังหวะที่นาฮยอนกำลังตื่นเต้นตกใจกับใบหน้าที่เปียกชื้นของซูยอนและกำลังจะอ้าปากพูดอะไรหลุดลอยไป รีบยื่นมือออกไปตะปบปิดปากเธอไว้ทันที
“อื้อ”
นาฮยอนดิ้นรนจะสะบัดโบกยูที่จู่ๆ ก็เอามือมาอุดปากเธอออกไป แต่โบกยูรับรู้ได้เพียงสายตาเย็นเยียบที่อีแทจ้องเขม็งมาเท่านั้น
“นาฮยอน ไปหาคุณพ่อคุณแม่กันเถอะ เมื่อกี้เห็นว่าจะถ่ายรูปกับเธอนี่...”
“อื้อๆ ปล่อยยยนะไอ้บ้าาาเอ๊ยยย”
คำด่าทอของนาฮยอนระเบิดออกมาอย่างดุเดือดอยู่ใต้ฝ่ามือ ทว่าเขาปล่อยไม่ได้เด็ดขาด ซูยอนร้องไห้เพราะอะไร หรือพี่อีแทจะปลอบหรือทำให้ซูยอนร้องไห้ก็ช่างเถอะ แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่ามันเตือนว่าห้ามเข้าไปแทรกกลางระหว่างสองคนนั้นเด็ดขาด
โบกยูออกแรงลากตัวนาฮยอนออกจากตรงนั้น พยายามพานาฮยอนออกห่างจากอีแทสุดชีวิต โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังจับจ้องมองภาพนั้นอย่างตั้งอกตั้งใจ
ยุนจินซูเรียกคนขับรถที่ยืนรออยู่มาถ่ายรูปครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตากับลูกสาวและภรรยา เขารู้สึกภาคภูมิใจในตัวลูกสาวคนสวยที่สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังสอบไม่ติด จนมุมปากยกยิ้มสูงเสียดฟ้า
ดูเหมือนภรรยาของเขาเองก็เป็นเช่นนั้น สีหน้าที่มักจะดูดุดันอยู่เสมอบัดนี้กลับดูเปลี่ยนไปในวันนี้ รอยยิ้มอันสดใสช่วยเปลี่ยนบรรยากาศบนใบหน้าไปได้อย่างสิ้นเชิง
“ตรงนั้น นั่นกรรมการบริหารรยูไม่ใช่เหรอคะ”
ตอนที่เพิ่งรับโทรศัพท์คืนมาจากคนขับรถ ซอยองผู้เป็นภรรยาก็ขมวดคิ้วพลางมองไปยังทิศทางหนึ่งแล้วเอ่ยถาม เยวอนที่ยืนอยู่ข้างๆ ซอยองก็กอดช่อดอกไม้เต็มสองแขนแล้วมองไปยังจุดที่มีผู้คนยืนมุงส่งเสียงเซ็งแซ่ รองประธานยุนเงยหน้ามองตามไปพลางหรี่ตาลง
“...น่าจะใช่จริงๆ ด้วย”
อีแทกำลังโอบกอดหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นบัณฑิตที่จบการศึกษาในวันนี้ ท่าทางที่ดูสนิทสนมราวกับคู่รักทำให้ผู้คนรอบข้างต่างพากันจับจ้องมองดูพวกเขา
รยูอีแทเป็นคนที่โดดเด่นสะดุดตาอยู่แล้ว ทั้งรูปลักษณ์และบรรยากาศรอบตัวก็ผิดแผกไปจากคนทั่วไป มีหรือที่ผู้คนจะจำเขาไม่ได้ ทว่ารยูอีแทคบผู้หญิงอยู่หรอกหรือ
“เห็นท่าทางหยิ่งยโสแบบนั้น กับผู้หญิงคงไม่เป็นงั้นสินะคะ”
“เขาไม่ใช่คนหยิ่งยโสอะไรหรอก ออกจะเป็นคนเที่ยงตรงมากด้วยซ้ำ ถ้าจะบอกว่าเป็นแบบฉบับของนักเรียนดีเด่นที่รักความสมบูรณ์แบบโดยไม่ยอมให้มีจุดด่างพร้อยเลยก็ว่าไปอย่าง”
“ต่อให้เก่งกาจแค่ไหนแล้วยังไงล่ะคะ ยังไงขีดจำกัดที่จะปีนป่ายขึ้นไปก็ถูกกำหนดไว้อยู่ดี ต่อให้ดิ้นรนแทบตาย คิดว่าจะตามทันท่านประธานรยูที่ไปคุมโรงแรมได้หรือไง เรื่องมีความสามารถน่ะ พอท่านประธานรยูของเราได้เป็นผู้สืบทอดก็ค่อยเอามาใช้งานก็พอ ส่วนเยวอนของเราก็แค่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมีหน้ามีตาในฐานะภรรยาของผู้สืบทอดก็จบเรื่องแล้ว”
ซอยองเอ่ยประชดประชันด้วยสีหน้าบูดบึ้ง คงเพราะอารมณ์เสียจากการพบกันสั้นๆ เมื่อครู่ คำพูดคำจาที่พาดพิงถึงอีแทจึงแหลมคมราวกับติดใบมีด
รองประธานยุนไม่ได้ตอบโต้อะไร คำพูดของซอยองก็ไม่ได้ผิดไปเสียทีเดียว แต่ความจริงที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้ามันช่างขมขื่นจนเลี่ยงไม่ได้
ในโลกใบนี้ ชาติตระกูลที่ติดตัวมาแต่กำเนิดนั้นสำคัญยิ่งกว่าความสามารถ ถึงอย่างนั้น คนที่เก่งกาจย่อมเปล่งประกายได้ในทุกที่ แต่ใบหน้าของเด็กสาวที่อยู่ข้างกายอีแทกลับดูคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ใครกันนะ ต่อให้ขมวดคิ้วเค้นสมองคิดอย่างไร ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร
“เยวอน ผู้หญิงที่อยู่ข้างท่านกรรมการบริหารรยู พอจะรู้จักไหม”
“ค่ะ”
“รู้จักเหรอ เพื่อนลูกงั้นเหรอ”
“หนูไม่นับเด็กพรรค์นั้นเป็นเพื่อนหรอกค่ะพ่อ เป็นเด็กต่างภาควิชาที่กัดฟันทำพาร์ตไทม์เป็นบ้าเป็นหลังเพื่อประคองเกรดจนสอบเข้าเครืออิลซองได้ในรอบนี้ หน้าตาดูสะสวยนิดหน่อยพวกรุ่นพี่ก็เลยตามตื๊อกันใหญ่ พอเข้าบริษัทไปแล้วไม่ทำงานทำการแต่คอยอ่อยผู้ชายหรือไงนะ บรรยากาศกับท่านกรรมการบริหารรยูดูไม่ธรรมดาเลยนี่คะ”
ได้งานที่อิลซองงั้นหรือ
มิน่าล่ะถึงได้ดูคุ้นตานัก ลูกสาวของประธานรยูเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่เพิ่งโอบกอดกับท่านกรรมการบริหาร ท่าทางที่พูดคุยอะไรบางอย่างกับหญิงสาวอย่างสนิทสนมพลางหันไปหยอกล้อกับพี่ชายของตัวเองดูอบอุ่นและสนิทชิดเชื้อกันทีเดียว
“ดูเหมือนจะสนิทกับรยูนาฮยอนด้วยนะคะเนี่ย”
“ลูกรู้จักคุณนาฮยอนด้วยเหรอ”
“จะไม่รู้จักได้ยังไงล่ะคะ เจ้าหญิงตัวจริงของมหาวิทยาลัยเราเชียวนะ เป็นภูเขาที่ต่อให้หนูพยายามแทบตายแค่ไหนก็ไม่มีวันข้ามพ้นหรอกค่ะ”
คำพูดของเยวอนที่ฟังดูขมขื่นอย่างบอกไม่ถูกทำให้รองประธานยุนทำหน้ากระอักกระอ่วน ภูเขาที่ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่มีวันข้ามพ้น นั่นไม่ได้หมายถึงแค่เยวอนคนเดียวเท่านั้น แม้แต่ตัวเขาก็ไม่ต่างกัน
ต่อให้ใช้เส้นสายเบื้องหลังของภรรยาจนได้เลื่อนขั้นครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก็เป็นเพียงตำนานของพนักงานธรรมดาคนหนึ่ง แต่สำหรับครอบครัวเจ้าของกลุ่มบริษัทแล้ว เขาก็ไม่ต่างอะไรกับพนักงานคนอื่นๆ เลย
“เราคงต้องรีบจัดการเรื่องนัดดูตัวของเยวอนให้เร็วขึ้นแล้วล่ะค่ะ ใครจะไปรู้ล่ะคะ ท่านกรรมการบริหารรยูอาจจะลงเอยกับเด็กคนนั้นก็ได้ ศิษย์เก่าสถาบันเดียวกันแท้ๆ จะยอมให้เยวอนของเราแพ้เด็กคนนั้นได้ยังไงกัน ต้องลงเอยกับท่านประธานรยูแล้วหักหน้าให้หงายไปเลยสิ จริงไหมจ๊ะ เยวอน”
เยวอนเอาแต่ยิ้มโดยไม่ตอบอะไร แล้วเหลียวมองท่านกรรมการบริหารรยูที่ยืนเคียงข้างเด็กสาวคนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับว่าเธอมีใจให้ท่านกรรมการบริหารรยู หากแต่รองประธานยุนไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของลูกสาว ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ผู้หญิงข้างกายอีแทไม่วางตา
เราเคยเห็นหน้าแบบนั้นที่ไหนกันนะ
เขาไม่อาจลบความคิดนั้นออกไปจากหัวได้เลยแม้แต่น้อย
กำลังโหลดความเห็น...