นาฮยอนกับโบกยูออกไปพร้อมกับพ่อแม่ ส่วนเขาอ้างว่าต้องแวะเข้าไปที่ออฟฟิศแล้วเดินกลับมาที่รถ ซูยอนถือช่อดอกไม้นั่งรออยู่ที่เบาะข้างคนขับ เขาก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่ฝั่งคนขับอย่างไม่รีรอ บนใบหน้าขาวผ่องมีเพียงปลายจมูกที่แดงเรื่อเป็นพิเศษ
ร้องไห้มาจนถึงเมื่อกี้เลยเหรอ
เมื่อเหลือบมองดูใบหน้าของซูยอนก็พบว่าโชคดีที่ไม่ได้เปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำตา ในวันรับปริญญา ต่อให้ยุ่งแค่ไหน พ่อแม่แทบทุกคนย่อมต้องมาร่วมงาน ยิ่งเป็นพิธีจบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยด้วยแล้วย่อมมีความหมายลึกซึ้ง
เขารู้เพียงแค่ว่าเธอเป็นเพื่อนสนิทของนาฮยอน แต่ไม่เคยสืบรู้เรื่องสภาพแวดล้อมครอบครัวของซูยอนมาก่อนเลย จึงได้แต่มองดูเธอด้วยแววตาจนปัญญา
“ไปกินข้าวกัน”
“ไม่เป็นไรค่ะ ช่วยจอดส่งฉันที่หน้าสถานีรถไฟใต้ดินเถอะค่ะ”
อีแทที่กำลังกดปุ่มสตาร์ตเครื่องยนต์ขมวดคิ้วมุ่น นี่มันวันรับปริญญานะ ยิ่งไปกว่านั้น เธอมองว่าเขาเป็นไอ้บ้าที่จะปล่อยให้คนที่อารมณ์ดิ่งจนถึงขั้นร้องไห้ลงรถตรงสถานีรถไฟใต้ดินอย่างโดดเดี่ยวหรือไงกัน ช่างน่าโมโหนัก ด้วยเหตุนี้คำพูดจึงหลุดออกไปอย่างห้วนสั้นสวนทางกับความห่วงใยในใจ
“ไปสถานีรถไฟใต้ดินทำไม จะกลับบ้านคนเดียวเหรอ”
“ค่ะ กะว่าจะแวะไปบ้านแล้วค่อยไปหาแม่น่ะค่ะ”
“แม่อยู่ที่ไหนล่ะ”
“พยองแท็กค่ะ”
“พยองแท็กเหรอ”
อ่า จำได้แล้ว
ดูเหมือนเขาจะเคยได้ยินตอนที่นาฮยอนบอกว่าจะย้ายออกมาอยู่คนเดียวและขอแชร์ห้องร่วมกับซูยอน นาฮยอนบอกว่าแม่ของซูยอนย้ายไปอยู่แถวบ้านเดิมของตากับยายหรือเปล่านะ เพียงแต่ตอนนั้นเขาจำไม่ได้ว่าคือพยองแท็ก
“งั้นผมไปส่งที่พยองแท็ก”
“ท่านกรรมการบริหารจะไปส่งทำไมคะ ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นหรอกค่ะ”
อีแทส่งเสียงหัวเราะในลำคอพลางเหยียบคันเร่งออกรถ ไม่จำเป็นต้องทำงั้นเหรอ มีความจำเป็นสิถึงได้แค่กล่าวแสดงความยินดีในงานรับปริญญาของน้องสาวแล้วพาเธอขึ้นรถมาแบบนี้
ระหว่างพวกเขามีเรื่องที่ค้างคาไว้เมื่อวาน เพียงแค่ซูยอนหนีไปเสียก่อนเลยไม่ได้สานต่ออะไรให้คืบหน้า ร่างกายของเขาร้อนรุ่มจนแทบคลั่งอยู่แล้ว แต่ถึงจะตายเขาก็ไม่มีทางแสดงอาการแบบนั้นออกมาเด็ดขาด
“ที่บ้านมีเรื่องอะไรเหรอ”
“เปล่าค่ะ ไม่น่าจะมีอะไรนะคะ”
“แล้วทำไมพ่อแม่ถึงไม่มาร่วมงานรับปริญญาล่ะ ดูเหมือนจะไม่ใช่ครั้งแรกด้วยนี่”
ตอนงานจบการศึกษามัธยมต้น ซูยอนก็อยู่คนเดียว ตอนที่เขาเรียนจบและเธอก็จบเช่นกันในตอนนั้น เขายอมยกช่อดอกไม้ที่ตัวเองได้รับให้แก่ซูยอน
เขาไม่อาจเดินผ่านซูยอนที่กำลังยืนมองเพื่อนๆ ถือช่อดอกไม้ด้วยสายตาอิจฉาในขณะที่มือของเธอว่างเปล่าไปได้ วันนี้ก็เหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เธอคงต้องยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสภาพไม่ต่างจากตอนมัธยมต้นเป็นแน่
เพราะงั้น เลิกดื้อดึงได้แล้วยุนซูยอน มาหาฉันเถอะ ยังไงเธอก็หนีไม่พ้นหรอก เพราะฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่
อีแทเร่งความเร็วรถ สถานีรถไฟใต้ดินที่เธอขอให้จอดส่งผ่านเลยไปอย่างรวดเร็ว และเขาก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตากล่าวโทษที่มองมายังด้านข้าง
“เดี๋ยวพาไปกินของอร่อยๆ”
“แต่ทำไมคุณถึงพูดจาไม่สุภาพกับฉันเรื่อยเลยคะ”
“ที่นี่ใช่บริษัทหรือเปล่าล่ะ”
เมื่อเขาถามพลางจ้องมองไปข้างหน้า เธอก็ตอบไม่ได้ ที่นี่ไม่ใช่บริษัท ไม่ใช่หัวหน้างาน และยิ่งไม่ขอเป็นพี่ชายของเพื่อนเด็ดขาด
คนที่อยู่ข้างกายยุนซูยอนในตอนนี้คือในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง เขาอยากแสดงภาพลักษณ์ของชายหนุ่มที่ชื่อรยูอีแทให้เธอเห็นเสียที จึงเริ่มจากการลดระดับคำพูดก่อน ต่อให้ไม่ชอบก็ต้องปรับตัวให้ชิน เขาหักพวงมาลัยด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง
อีแทเลี้ยวเข้าไปยังภัตตาคารในโรงแรมที่นาฮยอนชอบที่สุด วันนี้นาฮยอนไม่ได้ไปสถานที่ที่ตัวเองชอบที่สุดแต่ถูกลากตัวไปยังที่ที่แม่ชอบที่สุดแทน โอกาสที่จะบังเอิญเจอกันที่นี่จึงเป็นศูนย์
ทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในห้องอาหาร ผู้จัดการภัตตาคารก็จำเขาได้และรีบนำทางไปยังโต๊ะอาหาร เป็นโต๊ะริมหน้าต่างตัวในสุด บรรยากาศโดยรวมของภัตตาคารหรูหราและเงียบสงบจนขึ้นชื่อว่าเป็นสถานที่โปรดของเหล่าคนมีฐานะ หัวหน้าเชฟก็เป็นคนที่มีชื่อเสียงโด่งดังจากต่างประเทศ รสชาติอาหารจึงยอดเยี่ยมไร้ที่ติ
“ขอที่นั่งเงียบๆ หน่อยนะ”
“ครับ ท่านกรรมการบริหาร”
แม้บริเวณโถงกลางจะมีโต๊ะว่างอยู่หลายตัว แต่อีแทต้องการมุมที่เป็นส่วนตัวและพ้นจากสายตาผู้คน ผู้จัดการจึงนำทางพวกเขาไปยังพื้นที่ริมหน้าต่างซึ่งมีฉากกั้นไม้บดบังไว้อย่างมิดชิด เมื่อได้รับการต้อนรับสู่ที่นั่งอันเป็นส่วนตัวที่สามารถทอดสายตามองทิวทัศน์ภายนอกได้ อีแทก็ทำหน้าที่ดูแลซูยอนด้วยตัวเอง
เขารับเสื้อโค้ตที่ซูยอนถอดออกไปวางไว้บนเก้าอี้ และรับกระเป๋าของเธอมาถือไว้ เขาเลื่อนเก้าอี้ให้เธอที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ พลางแสร้งทำเป็นมองข้ามท่าทีอึดอัดของเธอไป จากนั้นก็ถอดเสื้อโค้ตของตัวเองวางไว้ที่เก้าอี้ข้างๆ แล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ ผู้จัดการที่รอจังหวะอยู่จึงรีบยื่นเมนูให้ทันที
“ท่านกรรมการบริหาร ขอบพระคุณที่แวะมาใช้บริการภัตตาคารของเราครับ ไม่ทราบว่าจะรับเป็นเมนูไหนดีครับ”
อีแทกวาดตามองดูเมนู ส่วนเธอไม่ได้แม้แต่จะเปิดดูเมนูเลย ราวกับยกสิทธิ์ในการตัดสินใจทั้งหมดให้แก่เขา เมื่อเทียบกับตอนที่เห็นในศูนย์ฝึกอบรมแล้ว ตอนนี้ซูยอนดูผอมลงไปถนัดตา คงเพราะเหนื่อยกับการปรับตัวให้เข้ากับการทำงานในบริษัท
“ขอเป็นคอร์ส A ครับ”
“จะรีบเตรียมให้เดี๋ยวนี้ครับ”
เขาสั่งคอร์สที่มีซี่โครงแกะกับเนื้อฮันอูพลางพับเมนูที่เปิดอยู่ส่งคืนให้ผู้จัดการ เมื่อผู้จัดการโค้งทักทายแล้วถอยออกไป เขาจึงหันไปมองซูยอนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“ทำไมถึงทำแบบนี้กับฉันคะ”
“ผมทำอะไร”
เขารู้อยู่แก่ใจว่าทำไมซูยอนถึงถามเช่นนั้นแต่ก็ยังแสร้งทำเป็นไม่รู้ ความจริงแล้วเธอก็คงไม่ได้ถามเพราะอยากรู้ แต่คงถามเพื่อยืนยัน เพื่อหยั่งดูความจริงใจของเขามากกว่า
แม้จะคลั่งไคล้ในตัวเธอเพียงใด แต่อีแทก็ไม่อยากเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองออกไปง่ายๆ ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ไหน เขาก็มักเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าและเคยชินกับการเป็นผู้คุมเกมเสมอ
“ไม่รู้จริงๆ หรือคะถึงได้ถาม”
“อืม ไม่รู้”
“เรื่องอย่างเมื่อวาน... จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาดค่ะ เพราะงั้น...”
“เรื่องเมื่อวานน่ะเรื่องอะไร ที่เราสองคนจูบกันในห้องทำงานน่ะหรือ หรือเรื่องที่ผมจับหน้าอกเธอ พูดถึงเรื่องไหนอยู่ล่ะ พูดออกมาให้ชัดๆ สิ”
อีแทประสานตากับซูยอนก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา การที่เธอพูดเหมือนว่าจูบระหว่างทั้งสองในห้องทำงานเมื่อวานเป็นเรื่องน่าอายและน่าอัปยศทำให้เขารู้สึกขัดใจ จึงจงใจเลือกใช้คำพูดที่โจ่งแจ้งยิ่งกว่าเดิม
“พูด... แบบนั้นออกมาได้ยังไงคะ”
“คำพูดแบบนั้น คำพูดผมมันทำไม เรื่องที่จะไม่จูบกันอีกน่ะอย่าคิดจะพูดออกมาตั้งแต่แรกเลยดีกว่า เราจะได้จูบกันอีกแน่ และจะทำเรื่องที่ยิ่งกว่านั้นด้วย”
ซูยอนมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ใบหน้าสะสวยบูดบึ้งอย่างถึงที่สุดราวกับไม่พอใจอะไรนักหนา
“ท่านกรรมการบริหารคะ ฉันขอตัวกลับก่อนค่ะ”
สู้ไม่ได้ก็เลยคิดจะหนีงั้นหรือ
“ลองลุกขึ้นดูสิ ถ้าลุก ผมจะถือว่าเธออยากขึ้นไปชั้นบนกับผม”
“ทำไมถึงทำแบบนี้จริงๆ คะ”
เธอที่กำลังจะลุกขึ้นจำต้องนั่งลงตามเดิม อีแทเห็นพนักงานกำลังนำอาหารเข้ามาเสิร์ฟจึงคลี่ผ้าเช็ดปากวางบนตัก
ทว่าเธอกลับจ้องเขาเขม็งพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นคลอหน่วยราวกับจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ ใจอ่อนเสียจริง ด้วยจิตใจแบบนี้จะมาขัดขวางเขาได้อย่างไรกัน
“กินก่อนเถอะ พอกินเสร็จแล้วผมจะบอกให้รู้”
ความรู้สึกตอนมาที่นี่มีเพียงหนึ่งเดียว คือความรู้สึกที่อยากร่วมแสดงความยินดีในวันรับปริญญาของซูยอน แต่ระหว่างทางมันกลับบิดเบี้ยวไปหมด ความรู้สึกดีใจที่ได้ยืนเคียงข้างเธอในยามที่ไม่เหลือใครกลับต้องมลายหายไปเพราะคำประกาศของเธอว่าจะไม่จูบกันอีก
“มิเนสโตรเนซุปครับ เป็นซุปที่ปรุงจากถั่วอิตาลี ต้นหอม มะเขือเทศ ผักเคล และผักโขมครับ ขอให้รับประทานให้อร่อยครับ”
เธอไม่ได้ส่งเสียงแม้แต่ลมหายใจท่ามกลางการแนะนำอย่างสุภาพของพนักงาน เธอซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนเมื่อครู่ไว้อย่างแนบเนียนพร้อมกับหลุบตาลงต่ำ
น่ารักเสียจริง
เขากระตุกยิ้มมุมปากแล้วตักซุปเข้าปากพร้อมทอดมองเธอ เลิกคิ้วขึ้นราวกับจะถามว่า ‘ไม่กินหรือไง งั้นขึ้นไปข้างบนไหม’ เธอถึงได้ยอมจับช้อนขึ้นมา ท่าทางที่เปิดริมฝีปากเล็กๆ กินซุปนั้นมีเสน่ห์ดึงดูดจนเขาไม่อาจละความสนใจได้เลย
เวลาสำหรับมื้ออาหารนี้อย่างนานที่สุดก็คงแค่หนึ่งชั่วโมง
หลังจากนั้นแล้วเขาจะพาผู้หญิงคนนี้ไปยังห้องพักจริงๆ ดีไหมนะ แต่เธอคงไม่ยอมตามมาง่ายๆ ตัวเขาเองก็รู้ดีว่ามีเพียงตนที่กำลังคลั่งไคล้อยู่ฝ่ายเดียว ด้วยเหตุนี้เขาจึงตั้งใจจะกินอาหารให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพราะนั่นจะทำให้เขาได้มองเธอให้นานขึ้นอีกสักนิด เขาตักซุปเข้าปากไปพร้อมกับลอบมองเธอที่แสดงความอึดอัดออกมาอย่างปิดไม่มิด คล้ายกับกำลังกลืนกินยุนซูยอนเข้าไปทั้งตัว
ทั้งขอบคุณทั้งตัดพ้อจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ผู้ชายที่ปลอบโยนเธอในงานรับปริญญากับผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าตอนนี้เป็นคนเดียวกันจริงๆ หรือ เธอเดินออกจากห้องอาหารหลังกินมื้อที่ชวนให้อึดอัดจนแทบจะอาหารไม่ย่อยเสร็จ และรีบเดินผ่านล็อบบี้เพราะไม่อยากอยู่ในพื้นที่ของโรงแรมแห่งนี้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ทว่าในตอนนั้นเอง
“ท่านกรรมการบริหารรยู มาเจอกันที่นี่อีกแล้วนะ”
ฝีเท้าของเธอที่เดินนำหน้าอีแทไปก้าวหนึ่งหยุดชะงักลงทันทีเพราะเสียงอันคุ้นหู แม้จะได้ยินคำทักทายของอีแทที่เอ่ยตอบว่า ‘ท่านรองประธานก็มาทานอาหารที่นี่เหมือนกันหรือครับ’ แต่เธอก็ไม่อาจหันหลังกลับไปได้
ลูกสาวของคนคนนั้นที่เธอเห็นในงานรับปริญญา เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขามีลูกสาววัยเดียวกับเธอ รู้เพียงแค่ว่าเขาแต่งงานไปแล้วเท่านั้น แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเรื่องน่าประหลาดใจเช่นนี้เกิดขึ้น
“คุณพ่อคะ แนะนำหนูบ้างสิคะ”
“อ๊ะ เอาสิ ท่านกรรมการบริหารรยู ทางนี้คือลูกสาวของฉันเอง วันนี้เธอเรียนจบฉันก็เลยพามาเลี้ยงข้าวที่นี่ ส่วนทางนี้คือท่านกรรมการบริหารรยูอีแทแห่งห้างสรรพสินค้าอิลซอง”
ช่างอ่อนโยนเสียจริง น้ำเสียงของยุนจินซูที่แนะนำว่า ‘ลูกสาวของผม’ นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความอบอุ่น อีแทเพียงแค่ค้อมศีรษะทักทายโดยไม่พูดอะไร
ซูยอนที่ยืนหันหลังให้มาตลอดเหมือนจะทำเป็นไม่รับรู้ยอมหันกลับไปมองพวกเขา ยุนจินซูอยู่ที่นั่นจริงๆ ในภาพครอบครัวอันแสนอบอุ่นพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งภรรยาและลูกสาว
“อ้าว คนที่มาด้วยกันหรือ”
“ครับ เลขาของผมเองครับ คุณซูยอน มาทักทายสิครับ นี่คือท่านยุนจินซู รองประธานกลุ่มบริษัทครับ”
“สวัสดีค่ะ”
อีแทแนะนำเธอพร้อมกับวาดแขนโอบแผ่นหลังของเธอไว้ ประหนึ่งกำลังประกาศอาณาเขตว่าเธอคือคนของเขา ซูยอนยอมอยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วยความเต็มใจขณะสบตายุนจินซูตรงๆ แล้วก้มศีรษะลงเพียงเล็กน้อย
ยุนจินซูส่งยิ้มให้เธอ ถ้าเขารู้ว่าเธอเป็นใครคงไม่มีวันยิ้มออกแท้ๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับน่าสะอิดสะเอียนจนแทบบ้า ยุนเยวอนที่ยืนเผชิญหน้ากันมองอีแทกับเธอด้วยแววตาแปลกประหลาด ซูยอนกลับคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างสดใส นี่คือการเผชิญหน้ากันครั้งแรกกับผู้หญิงที่มีสายเลือดครึ่งหนึ่งไหลเวียนร่วมกันกับเธอ
กำลังโหลดความเห็น...