คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อน ตอนที่ 29

ตอน 29

นาฮยอนกับโบกยูออกไปพร้อมกับพ่อแม่ ส่วนเขาอ้างว่าต้องแวะเข้าไปที่ออฟฟิศแล้วเดินกลับมาที่รถ ซูยอนถือช่อดอกไม้นั่งรออยู่ที่เบาะข้างคนขับ เขาก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่ฝั่งคนขับอย่างไม่รีรอ บนใบหน้าขาวผ่องมีเพียงปลายจมูกที่แดงเรื่อเป็นพิเศษ

ร้องไห้มาจนถึงเมื่อกี้เลยเหรอ

เมื่อเหลือบมองดูใบหน้าของซูยอนก็พบว่าโชคดีที่ไม่ได้เปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำตา ในวันรับปริญญา ต่อให้ยุ่งแค่ไหน พ่อแม่แทบทุกคนย่อมต้องมาร่วมงาน ยิ่งเป็นพิธีจบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยด้วยแล้วย่อมมีความหมายลึกซึ้ง

เขารู้เพียงแค่ว่าเธอเป็นเพื่อนสนิทของนาฮยอน แต่ไม่เคยสืบรู้เรื่องสภาพแวดล้อมครอบครัวของซูยอนมาก่อนเลย จึงได้แต่มองดูเธอด้วยแววตาจนปัญญา

“ไปกินข้าวกัน”

“ไม่เป็นไรค่ะ ช่วยจอดส่งฉันที่หน้าสถานีรถไฟใต้ดินเถอะค่ะ”

อีแทที่กำลังกดปุ่มสตาร์ตเครื่องยนต์ขมวดคิ้วมุ่น นี่มันวันรับปริญญานะ ยิ่งไปกว่านั้น เธอมองว่าเขาเป็นไอ้บ้าที่จะปล่อยให้คนที่อารมณ์ดิ่งจนถึงขั้นร้องไห้ลงรถตรงสถานีรถไฟใต้ดินอย่างโดดเดี่ยวหรือไงกัน ช่างน่าโมโหนัก ด้วยเหตุนี้คำพูดจึงหลุดออกไปอย่างห้วนสั้นสวนทางกับความห่วงใยในใจ

“ไปสถานีรถไฟใต้ดินทำไม จะกลับบ้านคนเดียวเหรอ”

“ค่ะ กะว่าจะแวะไปบ้านแล้วค่อยไปหาแม่น่ะค่ะ”

“แม่อยู่ที่ไหนล่ะ”

“พยองแท็กค่ะ”

“พยองแท็กเหรอ”

อ่า จำได้แล้ว

ดูเหมือนเขาจะเคยได้ยินตอนที่นาฮยอนบอกว่าจะย้ายออกมาอยู่คนเดียวและขอแชร์ห้องร่วมกับซูยอน นาฮยอนบอกว่าแม่ของซูยอนย้ายไปอยู่แถวบ้านเดิมของตากับยายหรือเปล่านะ เพียงแต่ตอนนั้นเขาจำไม่ได้ว่าคือพยองแท็ก

“งั้นผมไปส่งที่พยองแท็ก”

“ท่านกรรมการบริหารจะไปส่งทำไมคะ ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นหรอกค่ะ”

อีแทส่งเสียงหัวเราะในลำคอพลางเหยียบคันเร่งออกรถ ไม่จำเป็นต้องทำงั้นเหรอ มีความจำเป็นสิถึงได้แค่กล่าวแสดงความยินดีในงานรับปริญญาของน้องสาวแล้วพาเธอขึ้นรถมาแบบนี้

ระหว่างพวกเขามีเรื่องที่ค้างคาไว้เมื่อวาน เพียงแค่ซูยอนหนีไปเสียก่อนเลยไม่ได้สานต่ออะไรให้คืบหน้า ร่างกายของเขาร้อนรุ่มจนแทบคลั่งอยู่แล้ว แต่ถึงจะตายเขาก็ไม่มีทางแสดงอาการแบบนั้นออกมาเด็ดขาด

“ที่บ้านมีเรื่องอะไรเหรอ”

“เปล่าค่ะ ไม่น่าจะมีอะไรนะคะ”

“แล้วทำไมพ่อแม่ถึงไม่มาร่วมงานรับปริญญาล่ะ ดูเหมือนจะไม่ใช่ครั้งแรกด้วยนี่”

ตอนงานจบการศึกษามัธยมต้น ซูยอนก็อยู่คนเดียว ตอนที่เขาเรียนจบและเธอก็จบเช่นกันในตอนนั้น เขายอมยกช่อดอกไม้ที่ตัวเองได้รับให้แก่ซูยอน

เขาไม่อาจเดินผ่านซูยอนที่กำลังยืนมองเพื่อนๆ ถือช่อดอกไม้ด้วยสายตาอิจฉาในขณะที่มือของเธอว่างเปล่าไปได้ วันนี้ก็เหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เธอคงต้องยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสภาพไม่ต่างจากตอนมัธยมต้นเป็นแน่

เพราะงั้น เลิกดื้อดึงได้แล้วยุนซูยอน มาหาฉันเถอะ ยังไงเธอก็หนีไม่พ้นหรอก เพราะฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่

อีแทเร่งความเร็วรถ สถานีรถไฟใต้ดินที่เธอขอให้จอดส่งผ่านเลยไปอย่างรวดเร็ว และเขาก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตากล่าวโทษที่มองมายังด้านข้าง

“เดี๋ยวพาไปกินของอร่อยๆ”

“แต่ทำไมคุณถึงพูดจาไม่สุภาพกับฉันเรื่อยเลยคะ”

“ที่นี่ใช่บริษัทหรือเปล่าล่ะ”

เมื่อเขาถามพลางจ้องมองไปข้างหน้า เธอก็ตอบไม่ได้ ที่นี่ไม่ใช่บริษัท ไม่ใช่หัวหน้างาน และยิ่งไม่ขอเป็นพี่ชายของเพื่อนเด็ดขาด

คนที่อยู่ข้างกายยุนซูยอนในตอนนี้คือในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง เขาอยากแสดงภาพลักษณ์ของชายหนุ่มที่ชื่อรยูอีแทให้เธอเห็นเสียที จึงเริ่มจากการลดระดับคำพูดก่อน ต่อให้ไม่ชอบก็ต้องปรับตัวให้ชิน เขาหักพวงมาลัยด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง

อีแทเลี้ยวเข้าไปยังภัตตาคารในโรงแรมที่นาฮยอนชอบที่สุด วันนี้นาฮยอนไม่ได้ไปสถานที่ที่ตัวเองชอบที่สุดแต่ถูกลากตัวไปยังที่ที่แม่ชอบที่สุดแทน โอกาสที่จะบังเอิญเจอกันที่นี่จึงเป็นศูนย์

ทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในห้องอาหาร ผู้จัดการภัตตาคารก็จำเขาได้และรีบนำทางไปยังโต๊ะอาหาร เป็นโต๊ะริมหน้าต่างตัวในสุด บรรยากาศโดยรวมของภัตตาคารหรูหราและเงียบสงบจนขึ้นชื่อว่าเป็นสถานที่โปรดของเหล่าคนมีฐานะ หัวหน้าเชฟก็เป็นคนที่มีชื่อเสียงโด่งดังจากต่างประเทศ รสชาติอาหารจึงยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

“ขอที่นั่งเงียบๆ หน่อยนะ”

“ครับ ท่านกรรมการบริหาร”

แม้บริเวณโถงกลางจะมีโต๊ะว่างอยู่หลายตัว แต่อีแทต้องการมุมที่เป็นส่วนตัวและพ้นจากสายตาผู้คน ผู้จัดการจึงนำทางพวกเขาไปยังพื้นที่ริมหน้าต่างซึ่งมีฉากกั้นไม้บดบังไว้อย่างมิดชิด เมื่อได้รับการต้อนรับสู่ที่นั่งอันเป็นส่วนตัวที่สามารถทอดสายตามองทิวทัศน์ภายนอกได้ อีแทก็ทำหน้าที่ดูแลซูยอนด้วยตัวเอง

เขารับเสื้อโค้ตที่ซูยอนถอดออกไปวางไว้บนเก้าอี้ และรับกระเป๋าของเธอมาถือไว้ เขาเลื่อนเก้าอี้ให้เธอที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ พลางแสร้งทำเป็นมองข้ามท่าทีอึดอัดของเธอไป จากนั้นก็ถอดเสื้อโค้ตของตัวเองวางไว้ที่เก้าอี้ข้างๆ แล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ ผู้จัดการที่รอจังหวะอยู่จึงรีบยื่นเมนูให้ทันที

“ท่านกรรมการบริหาร ขอบพระคุณที่แวะมาใช้บริการภัตตาคารของเราครับ ไม่ทราบว่าจะรับเป็นเมนูไหนดีครับ”

อีแทกวาดตามองดูเมนู ส่วนเธอไม่ได้แม้แต่จะเปิดดูเมนูเลย ราวกับยกสิทธิ์ในการตัดสินใจทั้งหมดให้แก่เขา เมื่อเทียบกับตอนที่เห็นในศูนย์ฝึกอบรมแล้ว ตอนนี้ซูยอนดูผอมลงไปถนัดตา คงเพราะเหนื่อยกับการปรับตัวให้เข้ากับการทำงานในบริษัท

“ขอเป็นคอร์ส A ครับ”

“จะรีบเตรียมให้เดี๋ยวนี้ครับ”

เขาสั่งคอร์สที่มีซี่โครงแกะกับเนื้อฮันอูพลางพับเมนูที่เปิดอยู่ส่งคืนให้ผู้จัดการ เมื่อผู้จัดการโค้งทักทายแล้วถอยออกไป เขาจึงหันไปมองซูยอนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“ทำไมถึงทำแบบนี้กับฉันคะ”

“ผมทำอะไร”

เขารู้อยู่แก่ใจว่าทำไมซูยอนถึงถามเช่นนั้นแต่ก็ยังแสร้งทำเป็นไม่รู้ ความจริงแล้วเธอก็คงไม่ได้ถามเพราะอยากรู้ แต่คงถามเพื่อยืนยัน เพื่อหยั่งดูความจริงใจของเขามากกว่า

แม้จะคลั่งไคล้ในตัวเธอเพียงใด แต่อีแทก็ไม่อยากเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองออกไปง่ายๆ ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ไหน เขาก็มักเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าและเคยชินกับการเป็นผู้คุมเกมเสมอ

“ไม่รู้จริงๆ หรือคะถึงได้ถาม”

“อืม ไม่รู้”

“เรื่องอย่างเมื่อวาน... จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาดค่ะ เพราะงั้น...”

“เรื่องเมื่อวานน่ะเรื่องอะไร ที่เราสองคนจูบกันในห้องทำงานน่ะหรือ หรือเรื่องที่ผมจับหน้าอกเธอ พูดถึงเรื่องไหนอยู่ล่ะ พูดออกมาให้ชัดๆ สิ”

อีแทประสานตากับซูยอนก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา การที่เธอพูดเหมือนว่าจูบระหว่างทั้งสองในห้องทำงานเมื่อวานเป็นเรื่องน่าอายและน่าอัปยศทำให้เขารู้สึกขัดใจ จึงจงใจเลือกใช้คำพูดที่โจ่งแจ้งยิ่งกว่าเดิม

“พูด... แบบนั้นออกมาได้ยังไงคะ”

“คำพูดแบบนั้น คำพูดผมมันทำไม เรื่องที่จะไม่จูบกันอีกน่ะอย่าคิดจะพูดออกมาตั้งแต่แรกเลยดีกว่า เราจะได้จูบกันอีกแน่ และจะทำเรื่องที่ยิ่งกว่านั้นด้วย”

ซูยอนมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ใบหน้าสะสวยบูดบึ้งอย่างถึงที่สุดราวกับไม่พอใจอะไรนักหนา

“ท่านกรรมการบริหารคะ ฉันขอตัวกลับก่อนค่ะ”

สู้ไม่ได้ก็เลยคิดจะหนีงั้นหรือ

“ลองลุกขึ้นดูสิ ถ้าลุก ผมจะถือว่าเธออยากขึ้นไปชั้นบนกับผม”

“ทำไมถึงทำแบบนี้จริงๆ คะ”

เธอที่กำลังจะลุกขึ้นจำต้องนั่งลงตามเดิม อีแทเห็นพนักงานกำลังนำอาหารเข้ามาเสิร์ฟจึงคลี่ผ้าเช็ดปากวางบนตัก

ทว่าเธอกลับจ้องเขาเขม็งพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นคลอหน่วยราวกับจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ ใจอ่อนเสียจริง ด้วยจิตใจแบบนี้จะมาขัดขวางเขาได้อย่างไรกัน

“กินก่อนเถอะ พอกินเสร็จแล้วผมจะบอกให้รู้”

ความรู้สึกตอนมาที่นี่มีเพียงหนึ่งเดียว คือความรู้สึกที่อยากร่วมแสดงความยินดีในวันรับปริญญาของซูยอน แต่ระหว่างทางมันกลับบิดเบี้ยวไปหมด ความรู้สึกดีใจที่ได้ยืนเคียงข้างเธอในยามที่ไม่เหลือใครกลับต้องมลายหายไปเพราะคำประกาศของเธอว่าจะไม่จูบกันอีก

“มิเนสโตรเนซุปครับ เป็นซุปที่ปรุงจากถั่วอิตาลี ต้นหอม มะเขือเทศ ผักเคล และผักโขมครับ ขอให้รับประทานให้อร่อยครับ”

เธอไม่ได้ส่งเสียงแม้แต่ลมหายใจท่ามกลางการแนะนำอย่างสุภาพของพนักงาน เธอซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนเมื่อครู่ไว้อย่างแนบเนียนพร้อมกับหลุบตาลงต่ำ

น่ารักเสียจริง

เขากระตุกยิ้มมุมปากแล้วตักซุปเข้าปากพร้อมทอดมองเธอ เลิกคิ้วขึ้นราวกับจะถามว่า ‘ไม่กินหรือไง งั้นขึ้นไปข้างบนไหม’ เธอถึงได้ยอมจับช้อนขึ้นมา ท่าทางที่เปิดริมฝีปากเล็กๆ กินซุปนั้นมีเสน่ห์ดึงดูดจนเขาไม่อาจละความสนใจได้เลย

เวลาสำหรับมื้ออาหารนี้อย่างนานที่สุดก็คงแค่หนึ่งชั่วโมง

หลังจากนั้นแล้วเขาจะพาผู้หญิงคนนี้ไปยังห้องพักจริงๆ ดีไหมนะ แต่เธอคงไม่ยอมตามมาง่ายๆ ตัวเขาเองก็รู้ดีว่ามีเพียงตนที่กำลังคลั่งไคล้อยู่ฝ่ายเดียว ด้วยเหตุนี้เขาจึงตั้งใจจะกินอาหารให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะนั่นจะทำให้เขาได้มองเธอให้นานขึ้นอีกสักนิด เขาตักซุปเข้าปากไปพร้อมกับลอบมองเธอที่แสดงความอึดอัดออกมาอย่างปิดไม่มิด คล้ายกับกำลังกลืนกินยุนซูยอนเข้าไปทั้งตัว

◆ ◆ ◆

ทั้งขอบคุณทั้งตัดพ้อจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ผู้ชายที่ปลอบโยนเธอในงานรับปริญญากับผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าตอนนี้เป็นคนเดียวกันจริงๆ หรือ เธอเดินออกจากห้องอาหารหลังกินมื้อที่ชวนให้อึดอัดจนแทบจะอาหารไม่ย่อยเสร็จ และรีบเดินผ่านล็อบบี้เพราะไม่อยากอยู่ในพื้นที่ของโรงแรมแห่งนี้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ทว่าในตอนนั้นเอง

“ท่านกรรมการบริหารรยู มาเจอกันที่นี่อีกแล้วนะ”

ฝีเท้าของเธอที่เดินนำหน้าอีแทไปก้าวหนึ่งหยุดชะงักลงทันทีเพราะเสียงอันคุ้นหู แม้จะได้ยินคำทักทายของอีแทที่เอ่ยตอบว่า ‘ท่านรองประธานก็มาทานอาหารที่นี่เหมือนกันหรือครับ’ แต่เธอก็ไม่อาจหันหลังกลับไปได้

ลูกสาวของคนคนนั้นที่เธอเห็นในงานรับปริญญา เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขามีลูกสาววัยเดียวกับเธอ รู้เพียงแค่ว่าเขาแต่งงานไปแล้วเท่านั้น แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเรื่องน่าประหลาดใจเช่นนี้เกิดขึ้น

“คุณพ่อคะ แนะนำหนูบ้างสิคะ”

“อ๊ะ เอาสิ ท่านกรรมการบริหารรยู ทางนี้คือลูกสาวของฉันเอง วันนี้เธอเรียนจบฉันก็เลยพามาเลี้ยงข้าวที่นี่ ส่วนทางนี้คือท่านกรรมการบริหารรยูอีแทแห่งห้างสรรพสินค้าอิลซอง”

ช่างอ่อนโยนเสียจริง น้ำเสียงของยุนจินซูที่แนะนำว่า ‘ลูกสาวของผม’ นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความอบอุ่น อีแทเพียงแค่ค้อมศีรษะทักทายโดยไม่พูดอะไร

ซูยอนที่ยืนหันหลังให้มาตลอดเหมือนจะทำเป็นไม่รับรู้ยอมหันกลับไปมองพวกเขา ยุนจินซูอยู่ที่นั่นจริงๆ ในภาพครอบครัวอันแสนอบอุ่นพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งภรรยาและลูกสาว

“อ้าว คนที่มาด้วยกันหรือ”

“ครับ เลขาของผมเองครับ คุณซูยอน มาทักทายสิครับ นี่คือท่านยุนจินซู รองประธานกลุ่มบริษัทครับ”

“สวัสดีค่ะ”

อีแทแนะนำเธอพร้อมกับวาดแขนโอบแผ่นหลังของเธอไว้ ประหนึ่งกำลังประกาศอาณาเขตว่าเธอคือคนของเขา ซูยอนยอมอยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วยความเต็มใจขณะสบตายุนจินซูตรงๆ แล้วก้มศีรษะลงเพียงเล็กน้อย

ยุนจินซูส่งยิ้มให้เธอ ถ้าเขารู้ว่าเธอเป็นใครคงไม่มีวันยิ้มออกแท้ๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับน่าสะอิดสะเอียนจนแทบบ้า ยุนเยวอนที่ยืนเผชิญหน้ากันมองอีแทกับเธอด้วยแววตาแปลกประหลาด ซูยอนกลับคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างสดใส นี่คือการเผชิญหน้ากันครั้งแรกกับผู้หญิงที่มีสายเลือดครึ่งหนึ่งไหลเวียนร่วมกันกับเธอ

[นิยาย] เผลอใจให้พี่ชายเพื่อนจบตอน 29
อ่านตอน 30 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 28กลับหน้าเรื่อง
ตอน 28ตอน 30