ซูยอนไม่อาจพาตัวเองไปยังบ้านของนาฮยอนได้เลย ในใจของเธอสับสนและว้าวุ่นเหลือเกิน ฮยอนจูที่เคยบอกว่าจะมาร่วมงานรับปริญญาให้ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกลับเงียบหายไปไร้ข่าวคราว ส่วนผู้ชายที่ไม่คาดคิดคนนั้นก็เข้ามาปั่นป่วนหัวใจเธอตามใจชอบแล้วกลับบริษัทไป
“เดี๋ยวผมไปส่ง ขึ้นรถสิ”
“วันนี้ฉันได้รับความหวังดีมามากเกินพอแล้วค่ะ มากกว่านี้คงรู้สึกลำบากใจ”
“แปลว่าจะไม่ยอมไป?”
“ค่ะ”
“ดื้อจริง แล้วจะไปไหนล่ะ”
“ว่าจะไปบ้านนาฮยอนค่ะ”
“เข้าใจแล้ว ขึ้นรถสิ”
เขาที่เธอนึกว่าจะดึงดันไปส่งให้ได้กลับเดินตรงไปยังแท็กซี่ที่จอดเรียงรายอยู่หน้าโรงแรม เขาเปิดประตูด้านหลังค้างไว้รอให้เธอเดินผ่านเข้าไปนั่งแล้วจึงปิดประตูให้
จากนั้นเขาก็ก้มตัวลงเคาะกระจกฝั่งข้างคนขับเพื่อให้คนขับเปิดหน้าต่าง อีแทส่งธนบัตรใบละห้าหมื่นวอนให้หนึ่งใบแล้วพูดว่า ‘รบกวนช่วยไปส่งอย่างปลอดภัยด้วยนะครับ’ ก่อนจะยืดตัวขึ้น
กระจกหน้าต่างเลื่อนปิดขึ้นและเขาก็ยังคงยืนจ้องมองเธอไม่วางตา ซูยอนดึงดันไม่ยอมหันไปมองเขา ทว่าประสาทสัมผัสทั้งหมดกลับจดจ่ออยู่ที่เขา ในตอนนั้นเองเธอก็เห็นภาพยุนจินซูกับครอบครัวกำลังก้าวขึ้นรถ
คนเลว
ซูยอนกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ภาพลักษณ์ของยุนจินซูที่ประสบความสำเร็จช่างดูเป็นสามีที่ดีและพ่อที่แสนอบอุ่น รอยยิ้มปลาบปลื้มที่เขาแสดงออกมายามแนะนำอีแทให้ลูกสาวรู้จักนั้นช่างน่าสะอิดสะเอียนจนน่าชิงชัง
และลูกสาวคนนั้น ยุนเยวอน
ผู้หญิงคนนั้นยกยิ้มมุมปากเยาะเย้ยพลางมองเธอที่ยืนเคียงข้างอีแทราวกับกำลังมองผู้หญิงที่เป็นชู้รัก พอได้ยินว่าเธอเป็นแค่เลขาฯ รอยยิ้มเย้ยหยันก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น รอยยิ้มที่เหมือนจะบอกว่า ก็นึกว่าแน่มาจากไหน ทำให้ซูยอนยิ่งยืดหลังตรงขึ้นไปอีก
“ท่านกรรมการบริหารรยูช่างใจดีจังเลยนะคะ คอยดูแลเรื่องงานรับปริญญาของเลขาฯ ด้วยตัวเองแบบนี้ แต่ปกติวันแบบนี้ควรจะฉลองกับพ่อแม่ไม่ใช่เหรอคะ แล้วค่อยไปเจอเพื่อนทีหลัง หรือว่าไม่ใช่กันนะ ฉันคงคิดแต่ในมุมของลูกสาวเรามากเกินไป อย่าเพิ่งเคืองกันเลยนะคะ ฉันไม่ได้มีเจตนาอะไรหรอกค่ะ”
ถ้อยคำแฝงความนัยที่ภรรยาของผู้ชายคนนั้นเอ่ยออกมา ซูยอนตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม เจตนาพูดให้รู้สึกแย่แท้ๆ แล้วจะมาตบท้ายว่าอย่าเคืองไปทำไมกัน แม้แต่ในตอนนั้นรองประธานยุนก็ยังมองเบือนหลบสายตาเธอ
“ก่อนจะเข้าทำงานที่อิลซอง ฉันได้ยินเรื่องของท่านรองประธานมาเยอะมากเลยค่ะ”
“ตายจริง จากที่ไหนกันคะ สามีของฉันก็ค่อนข้างมีชื่อเสียงอยู่แล้วล่ะนะ”
ภรรยาของรองประธานรับคำเธอด้วยสีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิใจ ซูยอนกระตุกยิ้มมุมปากแล้วส่ายหน้าเบาๆ
“เปล่าค่ะ น่าเสียดายที่ไม่ใช่จากอาจารย์ แต่ได้ยินมาจากทางฝั่งบ้านเกิดของแม่น่ะค่ะ พวกท่านบอกว่ารู้จักท่านรองประธานยุนเป็นอย่างดีเลย”
“ฝั่งบ้านเกิดของแม่เหรอคะ อย่างนั้นหรอกเหรอ เผื่อว่าจะเป็นคนที่เรารู้จัก นามสกุลอะไรหรือคะ...”
“นามสกุลโชค่ะ ฝั่งบ้านเกิดของแม่อยู่ที่พยองแท็ก”
สีหน้าของยุนจินซูกับภรรยาที่แปรเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนอย่างรวดเร็วทำให้ซูยอนรู้สึกสะใจขึ้นมาบ้าง ทว่ามันก็จบลงเพียงแค่นั้น ยุนจินซูยังคงทำเป็นไม่สนใจเธอจนถึงที่สุด และภรรยาของเขาก็ละสายตาไปจากเธอหลังจบประโยคนั้นเช่นกัน
เป้าหมายเดียวของพวกเขาก็คือรยูอีแทที่อยู่ตรงหน้า ต่อให้บอกใบ้ขนาดนั้น ยุนจินซูที่มองเธอก็คงไม่มีทางคิดฝันแม้แต่น้อยว่าเธอคือลูกสาว
“จะให้ไปส่งที่ไหนครับ”
คนขับแท็กซี่เอ่ยถามจุดหมายปลายทางกับเธอที่กำลังจมดิ่งอยู่ในความคิดอันดุเดือดขณะมองตามรถยนต์สีดำของยุนจินซูที่แล่นนำหน้าไป
“ช่วยจอดส่งที่ป้ายรถเมล์ที่ใกล้ที่สุดด้วยค่ะ”
“ที่ใกล้ๆ หรือครับ”
น้ำเสียงของคนขับห้วนขึ้นมาราวกับกำลังประเมินเงินที่อีแทให้มา ซูยอนไม่สนใจแล้วมองเห็นป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกลพอดี
“คนขับคะ ช่วยจอดตรงข้างหน้านั้นด้วยค่ะ”
“...เอาอย่างนั้นก็ได้”
คนขับเหยียบเบรกจอดรถอย่างกระชากด้วยน้ำเสียงไม่พอใจสุดขีด แล้วยื่นเงินทอนที่หักค่าโดยสารแล้วส่งให้เธอที่กำลังจะลงจากรถ
คนขับไม่ได้จอดเทียบตรงหน้าป้าย แต่แกล้งจอดในระยะที่ต้องเดินต่อไปอีกหน่อยเหมือนอยากจะแกล้ง พอเธอก้าวลงและปิดประตูรถ แท็กซี่ก็แล่นจากไปอย่างรวดเร็วราวกับลูกศร ซูยอนเดินตรงไปยังป้ายรถเมล์ สายลมหนาวพัดผ่านเส้นผมที่เธอตั้งใจจัดแต่งมาตั้งแต่เช้า
ต้องขึ้นรถเมล์สายไหนกันนะ เธอค้นหารถที่จะไปบ้านเกิดของแม่ในโทรศัพท์มือถือแล้วก้าวขึ้นรถเมล์ที่เพิ่งมาเทียบท่า แม้จะรู้ว่าบ้านเกิดของแม่อยู่ที่ไหน แต่ที่ที่ฮยอนจูเพิ่งย้ายไปอยู่นั้นเธอไม่เคยไปมาก่อนเลย
ถึงอย่างนั้นวันนี้ก็เป็นวันที่เธออยากเจอแม่เหลือเกิน ซูยอนนั่งลงริมหน้าต่างและเอนศีรษะพิงกับกระจกขณะที่รถเมล์เริ่มเคลื่อนตัวออกไป
ฤดูใบไม้ผลิครั้งที่แปดสิบสามกำลังจะมาเยือนแล้วสินะ อดีตประธานรยูเอามือไพล่หลังพลางแหงนหน้ามองแนวสันหินอันงดงามตระการตาของเทือกเขาบุกฮันซาน
เขารู้สึกเหมือนมีชีวิตอยู่มาเนิ่นนาน ทว่าความจริงที่ว่าฤดูใบไม้ผลิที่เขาเคยเห็นมีเพียงแปดสิบสามครั้งเท่านั้นกลับทำให้รู้สึกแปลกใหม่อย่างบอกไม่ถูก จากนี้ไปก็ไม่รู้ว่าจะได้เห็นฤดูใบไม้ผลิอีกกี่ปีถึงจะได้เดินทางไปยังปรโลก แต่เรื่องราวทางโลกกลับวุ่นวายสับสนเหลือเกินต่างจากฤดูกาลที่ผันผ่านอย่างเป็นระเบียบ
แม้วันนี้จะรู้สึกว่าสายลมอ่อนโยนลงกว่าเมื่อวานมาก ทว่าโทสะที่โหมกระหน่ำอยู่ในอกกลับทวีความรุนแรงยิ่งกว่าเมื่อวาน
คฤหาสน์อันโอ่อ่าที่สร้างขึ้นบนที่ดินกว่าร้อยพย็องเพียงเพื่อให้ร่างแก่ชรานี้ได้พักพิง อาจเพราะทั้งคนทำงานและตัวบ้านต่างก็โรยราลงเรื่อยๆ ผู้คนที่แวะเวียนเข้าออกจึงไม่คึกคักเหมือนวันวานอีกต่อไป
ทุกคนคงก้มหัวให้คนที่ได้รับสืบทอดกลุ่มบริษัทต่อหลังจากเขาตายไปแล้วสินะ แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นสัจธรรมของโลก แต่บางครั้งก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้
“ได้ยินว่ากำลังทุ่มเงินลงไปกับโรงแรมอยู่งั้นหรือ”
เขาได้ยินเรื่องที่ลูกชายคนโตทำอะไรตามใจชอบโดยไม่รายงานเขาสักคำมาตั้งนานแล้ว ก่อนหน้านี้เขาให้ฮยอนซูผู้เป็นลูกชายคนโตแข่งขันกับฮยอนอิลผู้เป็นลูกชายคนรอง หลังจากนั้นก็จับอูซอกกับอีแทมาประชันกัน
การมอบตำแหน่งประธานสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทให้เพราะเห็นว่าเป็นลูกคนโต ถือเป็นความผิดพลาดหรือเปล่านะ ตำแหน่งที่ยกให้ด้วยความคิดที่ว่าหัวโขนจะสร้างคน แต่ตอนนี้ฮยอนซูกลับยังไม่คู่ควรกับมันเสียที
ในทางกลับกัน ฮยอนอิลกลับบริหารบริษัทที่ตัวเองดูแลจนเติบโตได้อย่างงดงาม หากน้องชายทำได้ขนาดนั้นก็ควรจะตื่นตัวแล้วพยายามบ้าง หากแต่ฮยอนซูกลับหลงคิดว่าเก้าอี้ประธานเป็นของตนแล้วเอาแต่คอยปกป้องลูกชายตัวเอง
พยายามปิดปากเงียบเพราะกลัวว่าเรื่องพฤติกรรมนอกลู่นอกทางของอูซอกจะถูกจับได้ กระทั่งฮยอนอิลก็ยังช่วยเพื่อไม่ให้เรื่องเข้าถึงหูเขา ล่าสุดก็มีข่าวว่าอีแทไปลากตัวอูซอกที่เสพยาอยู่ในคลับออกมาใช่ไหม
และคนที่คอยตามเก็บกวาดเรื่องนั้นก็คือหัวหน้าพัคที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง รยูโฮชอลออกแรงเบิกเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นแล้วจ้องมองหัวหน้าพัค
“ตอนนี้ยังอยู่ในขั้นตอนออกแบบครับ... ทราบมาว่าเงินทุนที่ลงมาจากสำนักงานใหญ่ยังไม่มากเท่าไหร่ครับ”
“ก็แค่ตอนนี้ไม่ใช่หรือไง แล้วเงินที่จะเบิกจ่ายต่อไปมันเท่าไหร่กันล่ะ แค่ทุ่มเงินลงไปกับโรงแรมแล้วรีโนเวตใหม่ ลูกค้ามันจะแห่กันมาเองหรือไง แล้วจะยื่นเรื่องขอเบิกเงินก้อนนั้นต่อบอร์ดบริหารในนามอะไร ห้างสรรพสินค้าไม่ยอมเจียดเงินให้สักแดง แต่กลับโปรยเงินทุบโรงแรมดีๆ ทิ้งเล่น หัวหน้าพัค ฉันพูดผิดตรงไหนหรือเปล่า”
“...ท่านประธานเองก็น่าจะมีแผนการ...”
“คนมีสมองเขาทำกันแบบนี้เรอะ”
เขาไพล่มือไว้ด้านหลังพลางทอดสายตามองภูเขาหินที่โผล่พ้นออกมา แม้จะมีเมฆลอยต่ำ กระนั้นภูเขาบุกฮันซานก็ยังคงตระหง่านงามสง่าไม่เปลี่ยน เขาหวังจะสละภาระอันหนักอึ้งที่มีทั้งหมดเพื่อปลดปล่อยตัวเองให้เบาสบาย แต่ขนาดภาชนะของคนที่จะมารับช่วงต่อกลับไม่ยอมขยายใหญ่ขึ้นเลย คนที่สมควรจะก้าวข้ามพี่ชายขึ้นไปกลับยอมอยู่อย่างพอใจในสิ่งที่ตนมีเพียงเพื่อไม่ให้เกิดความบาดหมางในหมู่พี่น้อง
สุดท้ายแล้วเขาจะต้องกลับคำตัดสินใจของตัวเองงั้นหรือ
ตอนนั้นเอง
ปริ๊น เสียงบีบแตรดังขึ้น พร้อมกับเสียงโลหะเสียดสีกันชวนระคายหูตอนที่ประตูโรงจอดรถเปิดออก อดีตประธานรยูก้าวเดินช้าๆ ไปชะโงกมองลงไปใต้กำแพง ท้ายรถคันหนึ่งกำลังแล่นเข้าไปในโรงจอดรถราวกับมีใครบางคนมาหา
“น่าจะเป็นท่านกรรมการบริหารรยูแห่งห้างสรรพสินค้าครับ”
แววแห่งความยินดีปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอดีตประธานรยู ต่างจากพวกคนอื่นๆ ที่แทบไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็น ไอ้หมอนี่มักจะโผล่พรวดพราดมาแบบไม่บอกไม่กล่าวอยู่เรื่อย
ในสายตาคนอื่นมันอาจเป็นคนที่เพียบพร้อมไร้ที่ติ แต่เขารู้ดี ภายใต้กรอบของเด็กเรียนดีที่กักขังอีแทเอาไว้ ข้างในนั้นมีความทะเยอทะยานอันร้อนแรงแผดเผาอยู่
นอกจากจะฉลาดเป็นกรดแล้ว เรื่องความกระหายชัยชนะก็ไม่เคยยอมแพ้ใคร ไอ้หลานรักที่มีค่ายิ่งกว่าทองคำของฉัน
“หัวหน้าพัค เข้าไปข้างในแล้วช่วยดริปกาแฟที่ไอ้หมอนั่นชอบไว้หน่อย คราวก่อนชงชาควินซ์ที่ดีต่อสุขภาพให้ มันยังไม่ยอมแตะเลยสักนิดแล้วก็กลับไป ไอ้เด็กเวรเอ๊ย”
“ครับ จะเตรียมไว้ให้ครับ”
หัวหน้าพัคเดินเข้าไปด้านในก่อน ส่วนอดีตประธานรยูก็เดินไปยังจุดที่มีลิฟต์เชื่อมจากโรงจอดรถขึ้นมาด้านนอก
ได้ยินว่าอูซอกที่เป็นหลานชายคนโตรังเกียจเขาจนแทบทนไม่ไหวเพราะมองว่าเป็นแค่คนแก่อยู่หลังบ้านสินะ ไอ้คนที่ถ้าไม่ใช่วันเทศกาล วันเกิด งานไหว้บรรพบุรุษ หรืองานสำคัญก็แทบไม่เคยโผล่หัวมาให้เห็น คิดจะคว้าทุกอย่างไปครองเพียงเพราะตัวเองเป็นหลานชายคนโตงั้นหรือ
“คุณปู่ครับ”
อีแทที่ก้าวออกจากลิฟต์ก้มศีรษะทักทายเขา ช่วงนี้มีเรื่องดีๆ อะไรหรือเปล่านะ สีหน้าดูเปล่งปลั่งกว่าคราวก่อนที่เจอกันเสียอีก
“งานการไม่ทำแล้วโดดงานมาหรือไง”
“ครับ แต่ยังไงก็ช่วยจ่ายเงินเดือนให้ผมด้วยนะครับ ผมต้องใช้เงิน”
“จะเอาไปใช้อะไร”
“มีที่ให้ใช้เยอะแยะครับ แต่ไม่มีเงินต่างหากล่ะ”
“แกเนี่ยนะไม่มีเงิน ถึงได้แล่นมาขอยืมเงินฉันน่ะเรอะ”
“ครับ ผมเอาหลักประกันมาด้วย ช่วยบอกทีครับว่าจะปล่อยกู้ให้ผมได้เท่าไหร่”
ดูความใจใหญ่ของไอ้หมอนี่สิ
ถึงขนาดเอาหลักประกันมาด้วยเพราะหวังจะกอบกู้ห้างสรรพสินค้าที่เจ๊งไม่เป็นท่า มีหรือที่เขาจะไม่ยอมดู คงเป็นเพราะไปคุยกับสำนักงานใหญ่แล้วลุงของมันตั้งใจจะขวางทางเลยรัดถุงเงินไว้แน่นหนา มันถึงได้บากหน้ามาหาเขา อดีตประธานรยูก้าวเดินนำหน้าหลานชายเข้าไปในบ้าน
เมื่อถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าไปข้างใน กลิ่นกาแฟที่หัวหน้าพัคกำลังดริปอยู่ก็หอมกรุ่นฟุ้งกระจาย เขานั่งลงบนโซฟาพลางมองอีแทที่นั่งลงตรงข้ามกันทันที แล้วเข้าเรื่องทันทีโดยไม่เกริ่นนำ
“ถ้าฉันให้เงินไป แกจะเอาไปทำอะไร”
“ผมจะจัดระเบียบร้านค้าก่อนครับ จะคัดพวกร้านที่จ่ายเงินใต้โต๊ะเพื่อเข้ามาอยู่ออกไป แล้วดึงพวกร้านแบรนด์เนมกับแบรนด์ดีไซเนอร์ที่เคยถอนตัวจากห้างเราให้กลับมา แล้วก็พวกผู้บริหารเด็กเส้นที่คุณปู่ส่งลงมาน่ะครับ ช่วยกวาดล้างออกไปให้หมดเลยไม่ได้หรือครับ”
“ทำไม เขมือบเข้าไปตั้งเยอะแล้วยังทำหน้าด้านใส่อีกจนแกทนดูไม่ได้หรือไง”
“ครับ จนทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วครับ”
“ถ้าแกพูดถึงขนาดนั้นล่ะก็นะ”
โบราณว่าความรักมักเอื้อเอ็นดูคนรุ่นหลัง คำพูดของหลานชายคนนี้เขาจึงไม่อาจมองข้ามได้ เขมือบเข้าไปขนาดนั้นก็น่าจะท้องแตกตายกันได้แล้ว ถ้ายังละโมบโลภมากไปกว่านี้ ก็สมควรที่เขาจะต้องเป็นคนลงมือสะสางด้วยตัวเอง
“เอาหลักประกันออกมาสิ ไอ้หนู”
“ผมว่าจะลองแต่งงานดูครับ”
“...อะไรนะ”
“เพราะฉะนั้นช่วยหนุนหลังผมเต็มที่ด้วยนะครับ”
อดีตประธานรยูไม่อาจกลั้นรอยยิ้มขำเอาไว้ได้ ดูไอ้เด็กนี่สิ หลักประกันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ พอแก่ตัวลงเสียงที่อยากได้ยินที่สุดก็คือเสียงเด็กร้องไห้ ในเมื่อเอาสิ่งที่เขาปรารถนาที่สุดมาเป็นหลักประกันแบบนี้จะปฏิเสธลงได้อย่างไร ถึงอย่างไรก็เป็นไอ้ตัวแสบที่ร้ายกาจไม่เบา อดีตประธานรยูมองอีแทพร้อมกับหัวเราะร่าออกมา
นั่นคือการตอบตกลง
กำลังโหลดความเห็น...