คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 1

ตอน 1

ผมเป็นสายลับเงาของ NIS

ถ้าได้ยินว่าเป็นคนของ NIS ใครๆ มักจะคิดว่าต้องเปี่ยมล้นไปด้วยความรักชาติและสำนึกในหน้าที่อันยิ่งใหญ่

แต่สำหรับกรณีของผม มันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยสักนิด

ผมแค่จับพลัดจับผลูได้ประดับยศเป็นนายทหารสัญญาบัตรจากหลักสูตรบัณฑิต บังเอิญมีเส้นสายเชื่อมโยงให้ก้าวเท้าเข้าสู่หน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหาร แล้วก็จับพลัดจับผลูได้รับข้อเสนอทาบทามจาก NIS ก็เท่านั้น

เหมือนถูกกระแสน้ำพัดพาให้ลอยมาถึงจุดนี้ สำนึกในหน้าที่อันยิ่งใหญ่อะไรนั่นน่ะไม่เคยมีมาตั้งแต่แรกแล้ว

ถึงอย่างนั้นแล้วทำไมยังดันทุรังทำงานอันตรายแบบนี้ต่อไปน่ะหรือ

พูดตรงๆ มาถึงตอนนี้มันก็แค่แรงเฉื่อย

พอทำแต่งานเดิมๆ มาเกือบสิบปี ร่างกายนี้ก็กลายเป็นว่าไม่สามารถไปทำมาหากินอย่างอื่นได้อีกต่อไปแล้ว

จะเรียกว่ายังดีอยู่บ้างได้ไหมนะ ด้วยความที่ผมเป็นเด็กกำพร้าไร้ญาติขาดมิตร งานนี้มันเลยค่อนข้างเข้าทางผมพอสมควร

ช่วงวัยเยาว์อันแสนอาภัพที่ผ่านพ้นไปโดยไม่เคยเห็นแม้แต่หน้าพ่อแม่ คนเดียวที่เก็บผมมาเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ก็คือคุณยาย

ในเมื่อตอนนี้กระทั่งคุณยายท่านนั้นก็ล่วงลับไปแล้ว ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอะไรอีก

คนที่ไม่มีครอบครัวให้ต้องคอยปกป้อง และไม่มีเหตุผลอันแรงกล้าใดๆ ว่าจะต้องเอาชีวิตรอดกลับไปให้ได้

คนแบบผมนี่แหละที่ทาง NIS คงจะชอบใจกันนักเชียว

◆ ◆ ◆

เขตเจิ้นอัน ซอกหลืบทางทิศตะวันออกของเมืองตานตง มณฑลเหลียวหนิง

ที่แห่งนี้มีร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่งชื่อว่าร้านจินวา

เนื่องจากตั้งอยู่ในจุดลับตาคนจึงแทบไม่มีใครแวะเวียนมา แม้แต่นักเลงเจ้าถิ่นที่คิดจะครองพื้นที่แถบนี้ก็ยังไม่ถ่อมาถึงที่นี่

“ขอโทษนะครับ ยังพอมีอาหารขายไหมครับ”

“ไม่ได้หรอก ตอนนี้เป็นเวลาพัก”

ผมอุตส่าห์ดั้นด้นตามหาร้านอาหารซอมซ่อพรรค์นั้นจนเจอ

ไม่ว่าใครมองก็คงเห็นเป็นแค่ลูกค้าจรที่หลงทางมา

“อย่างนั้นเหรอครับ พอดีผมนัดเพื่อนไว้ที่นี่น่ะครับ...”

ทันใดนั้น คนที่ทำงานอยู่ในห้องโถงก็ชี้มือไปยังด้านในของร้านอาหารโดยไม่พูดไม่จา

พอเดินผ่านห้องครัวมุ่งหน้าเข้าไปข้างในอีกหน่อย หนูก็วิ่งตัดหน้าผ่านพื้นไปตัวหนึ่งพอดิบพอดี

ครั้นเดินลึกเข้าไปด้านในอีก ก็เห็นชายสวมผ้ากันเปื้อนคนหนึ่งกำลังนั่งสูบบุหรี่พ่นควันโขมงอยู่บนเก้าอี้หน้าตู้เย็น

เสื้อผ้าสกปรกมอมแมมกับสีหน้ากร้านโลก

มองมุมไหนก็เป็นคนจีนแท้ๆ แน่นอน

ทว่าภาษาเกาหลีอันคุ้นเคยกลับหลุดออกมาจากปากของเขา

“ใคร”

“นกกระจอกหมายเลข 7 ครับ”

“รหัสปฏิบัติการล่ะ”

“344W481”

“ดี เข้าไปข้างในได้”

“ที่ไหนครับ ตู้แช่แข็งตรงนั้นน่ะเหรอครับ”

“มันไม่ได้เปิดเครื่องอยู่ ไม่ต้องกลัวหนาวตายหรอก”

หลังจากผ่านการตรวจสอบของชายคนนั้น ผมก็เปิดประตูตู้แช่แข็งเดินเข้าไป กลิ่นเน่าเปื่อยของวัตถุดิบก็โชยมาปะทะจมูกทันที

แสงไฟสลัวส่องลงมาใต้สายตาที่หรี่แคบ ทอดเงารางเลือนให้เห็นบันไดที่นำทางลงสู่ชั้นใต้ดิน

แกร๊ก

เมื่อเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปในห้องใต้ดิน ก็พบว่ามีคนอยู่ทั้งหมดสองคน

ไม่มีใบหน้าที่คุ้นเคยเลยแม้แต่คนเดียว

“ใครน่ะ”

“นกกระจอกหมายเลข 7 ครับ”

“โอ๊ะโอ อย่างนี้นี่เอง ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันคือนกฮูกหมายเลข 5 ส่วนหมอนี่หมายเลข 8”

“ว้าว ผมเพิ่งเคยเห็นรหัสนกกระจอกเป็นครั้งแรกเลยครับ ไม่ทราบว่าถูกส่งตัวมาที่ตานตงตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ”

“อืม... เพิ่งมาได้ไม่กี่วันเองครับ”

“โห นกกระจอกตัวจริงเสียงจริงเลยนี่นา!”

ขณะที่กำลังจับมือทักทายกันและยืนรออยู่ อีกสองชั่วโมงถัดมาก็มีคนเข้ามาในห้องใต้ดินเพิ่มอีกสองคน

กลายเป็นว่ามีคนมารวมตัวกันในห้องแคบๆ เล็กๆ แห่งนี้ถึงห้าคน

เจ้าหน้าที่นกกาเหว่าหมายเลข 1 ที่ถูกส่งมาจากสำนักงานใหญ่เริ่มการบรรยายสรุป

“ผมจะขออธิบายเกี่ยวกับเป้าหมายในปฏิบัติการซินอึยจูครั้งนี้ก่อนครับ ในการประชุมเจ้าหน้าที่ฝึกอบรมกองทัพประชาชนเกาหลีที่จัดขึ้นเมื่อสัปดาห์ก่อน มีคนคนหนึ่งที่นั่งสัปหงกอยู่ข้างตัวประธานคิมจองอึน คนคนนั้นคือรัฐมนตรีกองทัพประชาชน ฮย็อนยองชอล ครับ”

ในบรรดาคนที่มาทีหลังนั้น มีใบหน้าที่น่ายินดีอยู่คนหนึ่ง

เหยี่ยวดำหมายเลข 3 หนึ่งในคนที่เข้ามาทำงานที่ NIS ผ่านการคัดเลือกเป็นกรณีพิเศษพร้อมกับผม

ตอนที่ปฏิบัติการอยู่ในหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหาร พวกเราเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่ติดต่อพูดคุยเรื่องส่วนตัวกันอยู่บ้าง แต่วันนี้ดูท่าคงไม่มีโอกาสทำแบบนั้นเท่าไหร่เพราะสถานการณ์ค่อนข้างยุ่ง

“ถึงจะคิดว่าเกาหลีเหนือคงไม่ถึงขั้นประหารเจ้าหน้าที่ระดับสูงขนาดนั้นเพียงเพราะสัปหงกแค่ครั้งเดียว แต่ทางสำนักงานใหญ่ก็เผื่อใจไว้ และคอยจับตาดูว่าปืนต่อสู้อากาศยานที่สนามยิงปืนของโรงเรียนนายร้อยถูกชโลมน้ำมันเตรียมไว้หรือยังมาตั้งแต่หลายวันก่อนครับ”

“ฮ่าๆ”

“แต่ปรากฏว่าเรื่องนั้นกำลังจะเกิดขึ้นจริงครับ ทางเจ้าตัวรู้สึกถึงอันตรายจากการถูกกวาดล้าง จึงได้ส่งความจำนงขอลี้ภัยเข้ามา คนคนนี้แหละครับคือเป้าหมายของปฏิบัติการในครั้งนี้”

“...”

เสียงหัวเราะแห้งๆ ที่ดังอยู่เมื่อครู่พลันเงียบกริบลง ราวกับมีใครเอาน้ำเย็นมาราดรดบรรยากาศในห้องใต้ดิน

รัฐมนตรีกองทัพประชาชน ผู้มีอำนาจอันดับสองของกองทัพ จะแปรพักตร์เชียวหรือ

ไม่ต้องเดาก็รู้เลยว่าพวกเรากำลังจะได้รับคำสั่งที่บ้าคลั่งขนาดไหน

“แม้จะมีความเสี่ยงสูงเมื่อคำนึงถึงความขัดแย้งทางการทูตกับเกาหลีเหนือ แต่คุณค่าของข้อมูลทางทหารที่คนระดับรัฐมนตรีกองทัพประชาชนถือครองอยู่ย่อมมหาศาลมากเช่นกันครับ นี่คือปฏิบัติการแปรพักตร์ที่สำนักงานใหญ่ใช้เวลายาวนานจนทำสำเร็จ เราจะทำหน้าที่คุ้มกันครอบครัวฮย็อนยองชอลที่กำลังข้ามแม่น้ำยาลูมายังตานตงด้วยตัวเองครับ”

“คุ้มกันด้วยตัวเองเหรอครับ หมายถึงต้องแทรกซึมเข้าไปในเกาหลีเหนือเลยเหรอครับ”

“ใช่ครับ พวกเราจะปลอมตัวเป็นนักท่องเที่ยวชาวจีน แล้วขึ้นรถบัสนำเที่ยวที่วิ่งวนรอบซินอึยจูหนึ่งรอบเพื่อแทรกซึมเข้าไปในเกาหลีเหนือ จากนั้นจะพาตัวฮย็อนยองชอลและครอบครัวที่เดินทางมาถึงซินอึยจูออกมา เพื่อนำตัวส่งกลับมายังตานตงอย่างปลอดภัยครับ”

ทางตอนใต้ของตานตงมีแม่น้ำยาลูอันเลื่องชื่อไหลผ่าน

เพียงแค่ข้ามแม่น้ำสายเดียวไป ก็จะเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี หรือดินแดนเกาหลีเหนือที่เรียกกันทั่วไป

การที่นักท่องเที่ยวชาวจีนขึ้นรถบัสนำเที่ยวที่ออกเดินทางจากตานตง ข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลู แล้วนั่งวนดูทัศนียภาพรอบๆ ซินอึยจูที่หยุดนิ่งอยู่ในยุค 1970 นั้น ถือเป็นโปรแกรมท่องเที่ยวหลักของตานตง

ตามปกติแล้ว รถบัสคันนี้จะไม่หยุดจอดที่ไหน แต่จะวิ่งวนกลับออกมาทางเดิมเพื่อมุ่งหน้ากลับตานตง

ทว่า รถบัสที่พวกเราจะได้นั่งจะแอบเปิดประตูให้อย่างเงียบเชียบ และพวกเราก็วางแผนว่าจะลงจากรถเพื่อแทรกซึมเข้าพื้นที่ปฏิบัติการ

“ตำรวจกงอันของจีนให้ความร่วมมือด้วยเหรอครับ การแปรพักตร์ของบุคคลระดับบิ๊กขนาดนั้น พวกเขาไม่น่าจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นได้หรอกนะครับ”

“ถ้าไม่ได้ก็ต้องทำให้ได้ครับ สำนักงานใหญ่ได้ดีลกับระดับผู้บังคับบัญชาของกงอันตานตงโดยตรง และได้รับคำยืนยันแล้วว่าจะเคลียร์สะพานเหล็กแม่น้ำยาลูให้ว่างในช่วงเวลาปฏิบัติการ ขอให้รู้ไว้แค่ว่างบกิจกรรมพิเศษครึ่งปีของแผนกต่างประเทศปลิวหายไปกับปฏิบัติการครั้งนี้ก็พอครับ”

“งบกิจกรรมพิเศษเหรอครับ เกิดมาเพิ่งเคยได้ยินว่าไอ้งบกิจกรรมพิเศษนั่นมันมีอยู่จริงก็วันนี้แหละ”

“นั่นสิครับ เอาเถอะ ดีกว่าปล่อยให้ไหลเข้ากระเป๋าพวกเบื้องบน เอามาใช้กับเรื่องแบบนี้ยังรู้สึกสบายใจกว่า”

คำพูดประชดประชันของใครบางคนทำให้เกิดเสียงหัวเราะขื่นๆ ดังคิกคักไปทั่วห้องใต้ดิน

นกกาเหว่าหมายเลข 1 กระแอมแก้เก้อพลางปรบมือเรียกความสนใจ

“เอาเถอะครับ เลิกบ่นคร่ำครวญแล้วมาแบ่งหน้าที่กับเส้นทางกันดีกว่า ขอให้ตระหนักไว้ด้วยนะครับว่าปฏิบัติการครั้งนี้คือสงครามความเร็ว”

ห้องใต้ดินอึงอลไปด้วยเสียงหารือกันเบาๆ

ในระหว่างที่บรรดาเจ้าหน้าที่กำลังแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน ผมก็เหลือบมองขึ้นไปบนเพดานอันมืดสลัว

แสงไฟที่ส่องสว่างในห้องสลัวกะพริบวับแวม ลางเลือน

เป็นทัศนียภาพที่ดูคล้ายกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีแสงจันทร์สาดส่อง

‘จะมีเจ้าหน้าที่สักกี่นายที่ต้องไปเกิดใหม่เป็นดวงดาวจากปฏิบัติการครั้งนี้กันนะ’

ภายในห้องจัดแสดงความมั่นคงในอาคารสำนักงานใหญ่ NIS มีป้ายชื่อที่จารึกไว้ว่า ‘ดาวไร้นาม’

เมื่อสายลับเงาของ NIS เสียชีวิตลงหนึ่งนาย ก็จะมีดวงดาวดวงใหม่ถูกสลักลงบนนั้นอย่างลับๆ เช่นนั้นเอง

ผมเผลอจินตนาการไปว่ามีดาวในส่วนของตัวเองเพิ่มเข้าไปบนนั้น

เพราะอย่างนั้นหรือเปล่านะ?

‘ใจเต้นตึกตักเลยแฮะ’

◆ ◆ ◆

ปฏิบัติการได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

พวกเราพกหนังสือเดินทางจีนปลอมติดตัวและเดินทางมาถึงเกาหลีเหนืออย่างปลอดภัยในฐานะนักท่องเที่ยวชาวจีน

จุดนัดพบที่ฮย็อนยองชอลและครอบครัวจะแอบมาสมทบคือโกดังร้างแถบชานเมืองมหาวิทยาลัยการเกษตรซินอึยจู

ทว่าหลังจากปักหลักได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงรถหลายคันวิ่งกระแทกกระทั้นใกล้เข้ามาแต่ไกล

“อะไรน่ะ? มีรถกำลังเข้ามา”

“รถบรรทุกทหารนี่ ตั้งสี่คันเลย”

“จู่ๆ ก็มาลาดตระเวนแถวนี้เนี่ยนะ? รู้สึกทะแม่งๆ แฮะ...”

นึกว่าจะแค่แล่นผ่านไป แต่เสียงนั้นกลับยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

รถบรรทุกขนส่งถึงสี่คันเชียว

ตั้งแต่ตอนนั้นเองที่ปฏิบัติการเริ่มบิดเบี้ยวไปในทิศทางอันแปลกประหลาด

“จับพวกมันมาให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่โคตรเหง้าเดียว!”

“แถวนี้แหละ! ขยับกันเร็วๆ เข้า!”

กำลังพลติดอาวุธในชุดทหารเกาหลีเหนือพากันกรูลงมาจากรถบรรทุกพร้อมกัน

ทันทีที่จับการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้ พวกเราก็สัญชาตญาณร้องเตือนว่าปฏิบัติการครั้งนี้คือกับดัก

พวกที่ติดอาวุธด้วยปืนไรเฟิลประจำการพังประตูโกดังแล้วบุกทะลวงเข้ามา

“อะไรวะ! อยู่ไหนกันหมด?”

“ไอ้ลูกหมาพวกนี้หนีไปแล้ว! รีบหาตัวเร็วเข้า!”

ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป พวกเราได้ชิงเสี่ยงตายหลบหนีไปตามเส้นทางถอนตัวของแต่ละคนเรียบร้อยแล้ว

รอยเท้าของคนห้าคนที่ถูกทิ้งไว้อย่างเปล่าเปลี่ยวทำหน้าที่ต้อนรับทหารเกาหลีเหนือที่บุกเข้ามาแทน

“ทุกคนต้องรอดไปเจอกันนะ!”

“ระวังตัวด้วยครับ!”

เมื่อถึงยามค่ำคืน ไฟทุกดวงในซินอึยจูจะดับลง

บ้านซอมซ่อส่วนใหญ่สร้างขึ้นมานานมากจนแทบจะกลายเป็นบ้านร้างเกือบทั้งหมด ด้วยเหตุนี้การหลบหนีจึงไม่ได้ยากเย็นจนเกินไป

ปัง! ปังๆ!

ประกายไฟปะทุขึ้นท่ามกลางความมืดมิดสนิท

“หยุดตรงนั้นนะ! ไอ้พวกกบฏระยำ!”

“หาให้เจอสิวะ!”

“รีบตามไปเร็ว!”

ท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวาย สายลับเงาคนอื่นๆ ต่างเตลิดหนีไปคนละทิศละทาง

ไม่มีเวลาแม้แต่จะตรวจสอบว่ายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว

“แฮ่ก แฮ่ก!”

“ฮู่ว ฮึก”

ผมเคลื่อนที่ไปพร้อมกับเหยี่ยวดำหมายเลข 3

พวกเราวิ่งหาที่กำบังลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอันเงียบงันราวกับซากปรักหักพังของซินอึยจู ขณะที่กระสุนลูกหลงพุ่งเฉียดแผ่นหลังของพวกเราไป

ปัง ปัง!

ฟึ่บ ฟึ่บ!

“แฮ่ก แฮ่ก สะพานเหล็กแม่น้ำยาลู ยัง ข้ามไปได้ อยู่ใช่ไหมครับ?”

“แฮ่ก แฮ่ก ถ้าพวกตำรวจจีน เปิดทางให้ ตามที่สัญญาไว้ล่ะก็นะ!”

ก่อนจะข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลู พวกเราได้เข้าไปหลบในอาคารโกดังร้างแห่งหนึ่ง

ขณะพิงหลังกับกำแพงเพื่อพักหายใจ ผมก็หยิบกล็อก 19 ออกมาจากอกเสื้อเพื่อเช็กกระสุน

ความจุกระสุน 15 นัด

ปืนยอดนิยมที่แม้แต่หน่วยรักษาความปลอดภัยประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเกาหลีก็ยังเลือกใช้เป็นประจำ

“พวกที่ตามเรามามีกี่คนนะ”

“สิบคนครับ ไม่น่าจะเกินนั้น”

“ฉันจะอ้อมไปทางซ้าย นายอ้อมไปทางขวา”

“ครับ”

ไม่มีทางเลี่ยงการปะทะได้เลย

พวกเราตัดสินใจออกไปนอกอาคารเพื่อตลบหลังพวกทหารเกาหลีเหนือ

ขอแค่กระจายกำลังคนที่มีถึงสิบคนนั้นออกไปได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็พอแล้ว

โครม!

“พวกมันบุกเข้ามาแล้วครับ”

“ไว้รอดไปเจอกัน”

โชคดีที่ทหารเกาหลีเหนือสองสามนายเดินเข้าไปในอาคาร

พวกเราจึงรีบอ้อมตามแผนทันที โดยเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ไปทางซ้าย ส่วนผมไปทางขวา

พอเลี้ยวพ้นหัวมุมก็เจอกล่องไม้หลายใบ ผมจึงรีบย่อตัวหมอบลงด้านหลังทันที

ไม่นานนักก็เห็นทหารเกาหลีเหนือสามนายวิ่งเลียบกำแพงมา

ปัง!

“อ๊อก!”

ปังๆ!

ระหว่างที่ผมเพ่งสมาธิทั้งหมดแล้วลั่นไกอย่างระมัดระวัง ทหารเกาหลีเหนือทั้งสามนายก็ล้มกลิ้งลงไปกับพื้นอย่างหมดทางสู้

“อือ...”

มีคนหนึ่งพยายามฝืนตั้งสติแล้วยกปืนยิงสวน ทว่าผมรีบพุ่งเข้าไปแล้วลั่นไกใส่หน้าอกของมันทันที

ปัง!

“อึก”

หลังจากเก็บปืนพกเข้าซอง ผมก็คว้าปืนหนึ่งกระบอกของพวกมันพร้อมกับซองกระสุนสำรองขึ้นมา

ปืนไรเฟิลแบบ 88 อาวุธหลักของกองทัพเกาหลีเหนือ

มันเป็นปืนที่ลอกแบบมาจาก AK-74 ของรัสเซีย จึงรับข้อดีและข้อเสียมาครบถ้วน นั่นคือมีความเสถียรสูงแต่ความแม่นยำต่ำ

ปังๆๆ!

เสียงปืนดังขึ้นจากอีกฟากของอาคาร ดูเหมือนเหยี่ยวดำหมายเลข 3 เองก็ปะทะเข้ากับศัตรูแล้วเช่นกัน

“ข้างนอก! เสียงมาจากข้างนอก!”

เสียงตะโกนของเหล่าทหารดังเล็ดลอดออกมาจากทางเข้าที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง

ผมเดินย้อนกลับเข้าไปทางเดิมที่เพิ่งมุดออกมา

หลังจากปรับโหมดการยิงเป็นแบบอัตโนมัติแล้ว ผมก็เหนี่ยวไกใส่พวกทหารเกาหลีเหนือที่กำลังวิ่งพล่านอยู่ด้านในอาคารสุดแรง

ปังๆๆๆๆ!

“อ๊าก!”

“อึ่ก!”

ทันทีที่เห็นทหารเกาหลีเหนือสี่นายล้มฟุบลงไป ผมก็เปลี่ยนซองกระสุนใหม่ทันที

ผมก้าวข้ามศพพวกมันตรงไปยังทางออกฝั่งตรงข้าม

แต่ทางฝั่งเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่นัดแนะว่าจะอ้อมมากลับไม่มีการตอบสนองใดๆ เลย

ทั้งที่ผมได้ยินเสียงปืนดังขึ้นอย่างชัดเจนแท้ๆ

“อย่าบอกนะว่า”

ผมรีบตรงไปยังหัวมุมแล้วชะโงกหน้าออกไปดู

ทันใดนั้น ตรงหน้าทหารเกาหลีเหนือที่นอนเกลื่อนกลาด ผมก็เห็นร่างของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ล้มพับอยู่เช่นกัน

“รุ่นพี่!”

“อึ่ก...”

ผมรีบเข้าไปดูก็พบว่าโชคดีที่เขายังมีชีวิตอยู่

เพียงแต่เขาถูกยิงจนมีเลือดซึมออกมาเปื้อนเสื้อผ้า

พอผมพยุงเขาพิงกำแพง เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็ได้สติขึ้นมาวูบหนึ่ง

“รุ่นพี่ ไหวไหมครับ”

“แฮ่ก แฮ่ก อึ่ก”

“ตั้งสตินะครับ เดี๋ยวผมจะห้ามเลือดให้”

“นะ-นกกระจอก ฟังให้ดี ที่เขตเจิ้นซิง เมืองตานตง ที่อำเภอเหอผิง เขตเจิ้นซิง... อึ่ก! อึ่ก ฮือ”

“อะไรนะครับ”

เหยี่ยวดำหมายเลข 3 พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง

ขณะที่เขาหอบหายใจอย่างยากลำบากและครางด้วยความเจ็บปวด แววตาของเขาก็ค่อยๆ พร่าเลือนลงเรื่อยๆ

“อำเภอเหอผิง สุดทางฝั่งตะวันตกของทางหลวง G201 ตรงมุมสุด ร้านหวังชุน ร้านหวังชุนซานผิงฟาง... ไปสั่ง สั่งหม่าล่าเซียงกัวแบบไม่เผ็ด แล้วนายจะ ได้รับความช่วยเหลือ...”

“โอเคครับ รู้แล้วว่ายังไม่ตาย เพราะงั้นตอนนี้หุบปากก่อนเถอะ ระหว่างที่ผมห้ามเลือดก็ประคองสติไว้ให้ดีด้วย!”

“หึ ไอ้หมา...”

ผมทำเป็นไม่สนใจคำด่านั้นแล้วรื้อชุดปฐมพยาบาลฉุกเฉินออกมาทันที

พอเห็นแบบนั้น เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็ยิ้มออกมาบางๆ

“ใช่ ต้องรอดสิ ต้องรอด ต้องมีชีวิตรอด แล้วกลับไป กลับไป...”

สิ้นคำพูดนั้น ดวงตาของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็ปิดสนิทลง

ผมลองตบแก้มเขาดูสักทีเผื่อไว้

มีเสียงครางหลุดออกมา แสดงว่ายังไม่ตาย

กระสุนคงไปโดนเส้นประสาทแถวหัวไหล่เข้าละมั้ง ถึงได้เกิดอาการช็อกขึ้นมาชั่วขณะ

“ตั้งสติไว้ครับ!”

“อึ่ก...”

พอผมยัดฟองน้ำห้ามเลือดเข้าไปในปากแผล เขาก็ตอบสนองด้วยความเจ็บปวดอย่างทรมาน

หลังจากยัดฟองน้ำซ้อนกันหลายชั้นอยู่หลายรอบ เลือดที่ไหลซึมจากแผลถูกยิงที่หัวไหล่ถึงค่อยๆ ลดน้อยลง

“อา”

ระหว่างนั้นเอง ผมก็เห็นรถบรรทุกทหารคันหนึ่งกำลังโยกเยกแล่นใกล้เข้ามาจากระยะไกล

ด้านในคงจะอัดแน่นไปด้วยทหารจำนวนมาก ถึงได้มีเสียงโห่ร้องตะโกนโหวกเหวกดังเล็ดลอดออกมา

‘ไม่มีเวลาแล้ว’

นอกจากพวกเราแล้ว ยังมีเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ที่ต้องข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูอยู่อีก

หากตอนนี้ไม่ขัดขวางพวกมันไว้ กำลังพลที่หลั่งไหลออกมาจะต้องปิดทางเข้าสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูจนมิดอย่างแน่นอน

ยิ่งปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปแบบนี้ สถานการณ์ก็มีแต่จะยิ่งเสียเปรียบสำหรับทุกคน

ไม่ว่าจะคำนวณตัวแปรทั้งหมดอย่างไร บทสรุปก็มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

ต้องหยุดรถบรรทุกคันนั้นไว้ตรงนี้ให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

‘ที่นี่คือที่ตายของผมสินะ’

แกร๊ก

ผมตรวจเช็กซองกระสุนอีกครั้งพร้อมกับดึงคันรั้งลูกเลื่อนของปืนไรเฟิลแบบ 88

จากนั้นก็พุ่งตัวออกจากที่กำบังแล้วเล็งปืนไปข้างหน้า

พลขับรถบรรทุกที่เพิ่งสังเกตเห็นผมตกใจแทบสิ้นสติและรีบเหยียบเบรกจนมิด

ในวินาทีสุดท้าย ผมแสยะยิ้มส่งไปให้มัน

“เอาสิวะ! ไหนๆ จะต้องกลายเป็นดาวแล้ว ก็จะเป็นดาวที่ลุกโชนอย่างบ้าคลั่งที่สุดให้ดู!”

ปังๆๆ!

กระจกหน้าต่างแตกละเอียด เครื่องยนต์ของรถบรรทุกที่กระตุกอยู่ครู่หนึ่งก็ดับลง

ในเวลาเดียวกัน ทหารเกาหลีเหนือหลายสิบนายที่นั่งอยู่ท้ายกระบะก็กระโจนออกมาพร้อมกับหันปากกระบอกปืนมาทางผมเป็นตาเดียว

ผมเองก็เหนี่ยวไกใส่พวกมันเช่นกัน

ปังๆๆ!

“อ๊ากกก!”

“ไอ้ลูกหมานั่น!”

“ยิงมันให้พรุนเป็นเศษผ้าขี้ริ้วไปเลย!”

ปังๆ!

ปังๆๆๆๆ!

ปากกระบอกปืนหลายสิบกระบอกพ่นไฟใส่ผมพร้อมกันในคราวเดียว

ท่ามกลางประกายไฟนับไม่ถ้วนที่สาดซัดเข้ามาดั่งเกลียวคลื่น

ในชั่วพริบตานั้นเอง ตุบ

“อ๊ะ”

กระสุนนัดหนึ่งพุ่งเข้าใส่จนดันศีรษะของผมหงายไปข้างหลัง

พร้อมกันนั้น สัมผัสที่ฝังแน่นไปทั่วร่างก็ประดังเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ด้วยลางสังหรณ์แห่งความตายที่ถาโถมเข้ามา ผมจึงเผลอหลับตาแน่นโดยไม่รู้ตัว

ตายอย่างไร้นาม

มันคือจุดจบอันดาษดื่นของสายลับเงา

‘นี่ผมกำลังจะตายจริงๆ สินะ’

เสียงรอบข้างอื้ออึงสับสน

ซอกหลืบหนึ่งในใจผมกำลังปั่นป่วนวุ่นวาย

สติสัมปชัญญะล่องลอยอยู่ท่ามกลางโลกอันมืดมิด

ภาพชีวิตก่อนตายมันเป็นแบบนี้เองงั้นหรือ?

มันช่างวุ่นวายและชวนให้อึดอัดแทบขาดใจ ผิดจากที่เคยคิดไว้ลิบลับ

แต่แล้วจะทำอย่างไรได้ล่ะ?

ขณะที่กำลังหลับตากลั้นหายใจอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานเพื่อรอคอยความตายที่กำลังจะมาถึง

◆ ◆ ◆

ติ๊ง ติ๊ง

‘หือ?’

ติ๊ง ติ๊งๆ

“...อะไรกันน่ะ?”

ความคิดของผม ยังคงแล่นต่อไปไม่หยุด

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 1
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 2 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
กลับหน้าเรื่อง
ตอนแรกตอน 2