ผมเป็นสายลับเงาของ NIS
ถ้าได้ยินว่าเป็นคนของ NIS ใครๆ มักจะคิดว่าต้องเปี่ยมล้นไปด้วยความรักชาติและสำนึกในหน้าที่อันยิ่งใหญ่
แต่สำหรับกรณีของผม มันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยสักนิด
ผมแค่จับพลัดจับผลูได้ประดับยศเป็นนายทหารสัญญาบัตรจากหลักสูตรบัณฑิต บังเอิญมีเส้นสายเชื่อมโยงให้ก้าวเท้าเข้าสู่หน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหาร แล้วก็จับพลัดจับผลูได้รับข้อเสนอทาบทามจาก NIS ก็เท่านั้น
เหมือนถูกกระแสน้ำพัดพาให้ลอยมาถึงจุดนี้ สำนึกในหน้าที่อันยิ่งใหญ่อะไรนั่นน่ะไม่เคยมีมาตั้งแต่แรกแล้ว
ถึงอย่างนั้นแล้วทำไมยังดันทุรังทำงานอันตรายแบบนี้ต่อไปน่ะหรือ
พูดตรงๆ มาถึงตอนนี้มันก็แค่แรงเฉื่อย
พอทำแต่งานเดิมๆ มาเกือบสิบปี ร่างกายนี้ก็กลายเป็นว่าไม่สามารถไปทำมาหากินอย่างอื่นได้อีกต่อไปแล้ว
จะเรียกว่ายังดีอยู่บ้างได้ไหมนะ ด้วยความที่ผมเป็นเด็กกำพร้าไร้ญาติขาดมิตร งานนี้มันเลยค่อนข้างเข้าทางผมพอสมควร
ช่วงวัยเยาว์อันแสนอาภัพที่ผ่านพ้นไปโดยไม่เคยเห็นแม้แต่หน้าพ่อแม่ คนเดียวที่เก็บผมมาเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ก็คือคุณยาย
ในเมื่อตอนนี้กระทั่งคุณยายท่านนั้นก็ล่วงลับไปแล้ว ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอะไรอีก
คนที่ไม่มีครอบครัวให้ต้องคอยปกป้อง และไม่มีเหตุผลอันแรงกล้าใดๆ ว่าจะต้องเอาชีวิตรอดกลับไปให้ได้
คนแบบผมนี่แหละที่ทาง NIS คงจะชอบใจกันนักเชียว
เขตเจิ้นอัน ซอกหลืบทางทิศตะวันออกของเมืองตานตง มณฑลเหลียวหนิง
ที่แห่งนี้มีร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่งชื่อว่าร้านจินวา
เนื่องจากตั้งอยู่ในจุดลับตาคนจึงแทบไม่มีใครแวะเวียนมา แม้แต่นักเลงเจ้าถิ่นที่คิดจะครองพื้นที่แถบนี้ก็ยังไม่ถ่อมาถึงที่นี่
“ขอโทษนะครับ ยังพอมีอาหารขายไหมครับ”
“ไม่ได้หรอก ตอนนี้เป็นเวลาพัก”
ผมอุตส่าห์ดั้นด้นตามหาร้านอาหารซอมซ่อพรรค์นั้นจนเจอ
ไม่ว่าใครมองก็คงเห็นเป็นแค่ลูกค้าจรที่หลงทางมา
“อย่างนั้นเหรอครับ พอดีผมนัดเพื่อนไว้ที่นี่น่ะครับ...”
ทันใดนั้น คนที่ทำงานอยู่ในห้องโถงก็ชี้มือไปยังด้านในของร้านอาหารโดยไม่พูดไม่จา
พอเดินผ่านห้องครัวมุ่งหน้าเข้าไปข้างในอีกหน่อย หนูก็วิ่งตัดหน้าผ่านพื้นไปตัวหนึ่งพอดิบพอดี
ครั้นเดินลึกเข้าไปด้านในอีก ก็เห็นชายสวมผ้ากันเปื้อนคนหนึ่งกำลังนั่งสูบบุหรี่พ่นควันโขมงอยู่บนเก้าอี้หน้าตู้เย็น
เสื้อผ้าสกปรกมอมแมมกับสีหน้ากร้านโลก
มองมุมไหนก็เป็นคนจีนแท้ๆ แน่นอน
ทว่าภาษาเกาหลีอันคุ้นเคยกลับหลุดออกมาจากปากของเขา
“ใคร”
“นกกระจอกหมายเลข 7 ครับ”
“รหัสปฏิบัติการล่ะ”
“344W481”
“ดี เข้าไปข้างในได้”
“ที่ไหนครับ ตู้แช่แข็งตรงนั้นน่ะเหรอครับ”
“มันไม่ได้เปิดเครื่องอยู่ ไม่ต้องกลัวหนาวตายหรอก”
หลังจากผ่านการตรวจสอบของชายคนนั้น ผมก็เปิดประตูตู้แช่แข็งเดินเข้าไป กลิ่นเน่าเปื่อยของวัตถุดิบก็โชยมาปะทะจมูกทันที
แสงไฟสลัวส่องลงมาใต้สายตาที่หรี่แคบ ทอดเงารางเลือนให้เห็นบันไดที่นำทางลงสู่ชั้นใต้ดิน
แกร๊ก
เมื่อเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปในห้องใต้ดิน ก็พบว่ามีคนอยู่ทั้งหมดสองคน
ไม่มีใบหน้าที่คุ้นเคยเลยแม้แต่คนเดียว
“ใครน่ะ”
“นกกระจอกหมายเลข 7 ครับ”
“โอ๊ะโอ อย่างนี้นี่เอง ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันคือนกฮูกหมายเลข 5 ส่วนหมอนี่หมายเลข 8”
“ว้าว ผมเพิ่งเคยเห็นรหัสนกกระจอกเป็นครั้งแรกเลยครับ ไม่ทราบว่าถูกส่งตัวมาที่ตานตงตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ”
“อืม... เพิ่งมาได้ไม่กี่วันเองครับ”
“โห นกกระจอกตัวจริงเสียงจริงเลยนี่นา!”
ขณะที่กำลังจับมือทักทายกันและยืนรออยู่ อีกสองชั่วโมงถัดมาก็มีคนเข้ามาในห้องใต้ดินเพิ่มอีกสองคน
กลายเป็นว่ามีคนมารวมตัวกันในห้องแคบๆ เล็กๆ แห่งนี้ถึงห้าคน
เจ้าหน้าที่นกกาเหว่าหมายเลข 1 ที่ถูกส่งมาจากสำนักงานใหญ่เริ่มการบรรยายสรุป
“ผมจะขออธิบายเกี่ยวกับเป้าหมายในปฏิบัติการซินอึยจูครั้งนี้ก่อนครับ ในการประชุมเจ้าหน้าที่ฝึกอบรมกองทัพประชาชนเกาหลีที่จัดขึ้นเมื่อสัปดาห์ก่อน มีคนคนหนึ่งที่นั่งสัปหงกอยู่ข้างตัวประธานคิมจองอึน คนคนนั้นคือรัฐมนตรีกองทัพประชาชน ฮย็อนยองชอล ครับ”
ในบรรดาคนที่มาทีหลังนั้น มีใบหน้าที่น่ายินดีอยู่คนหนึ่ง
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 หนึ่งในคนที่เข้ามาทำงานที่ NIS ผ่านการคัดเลือกเป็นกรณีพิเศษพร้อมกับผม
ตอนที่ปฏิบัติการอยู่ในหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหาร พวกเราเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่ติดต่อพูดคุยเรื่องส่วนตัวกันอยู่บ้าง แต่วันนี้ดูท่าคงไม่มีโอกาสทำแบบนั้นเท่าไหร่เพราะสถานการณ์ค่อนข้างยุ่ง
“ถึงจะคิดว่าเกาหลีเหนือคงไม่ถึงขั้นประหารเจ้าหน้าที่ระดับสูงขนาดนั้นเพียงเพราะสัปหงกแค่ครั้งเดียว แต่ทางสำนักงานใหญ่ก็เผื่อใจไว้ และคอยจับตาดูว่าปืนต่อสู้อากาศยานที่สนามยิงปืนของโรงเรียนนายร้อยถูกชโลมน้ำมันเตรียมไว้หรือยังมาตั้งแต่หลายวันก่อนครับ”
“ฮ่าๆ”
“แต่ปรากฏว่าเรื่องนั้นกำลังจะเกิดขึ้นจริงครับ ทางเจ้าตัวรู้สึกถึงอันตรายจากการถูกกวาดล้าง จึงได้ส่งความจำนงขอลี้ภัยเข้ามา คนคนนี้แหละครับคือเป้าหมายของปฏิบัติการในครั้งนี้”
“...”
เสียงหัวเราะแห้งๆ ที่ดังอยู่เมื่อครู่พลันเงียบกริบลง ราวกับมีใครเอาน้ำเย็นมาราดรดบรรยากาศในห้องใต้ดิน
รัฐมนตรีกองทัพประชาชน ผู้มีอำนาจอันดับสองของกองทัพ จะแปรพักตร์เชียวหรือ
ไม่ต้องเดาก็รู้เลยว่าพวกเรากำลังจะได้รับคำสั่งที่บ้าคลั่งขนาดไหน
“แม้จะมีความเสี่ยงสูงเมื่อคำนึงถึงความขัดแย้งทางการทูตกับเกาหลีเหนือ แต่คุณค่าของข้อมูลทางทหารที่คนระดับรัฐมนตรีกองทัพประชาชนถือครองอยู่ย่อมมหาศาลมากเช่นกันครับ นี่คือปฏิบัติการแปรพักตร์ที่สำนักงานใหญ่ใช้เวลายาวนานจนทำสำเร็จ เราจะทำหน้าที่คุ้มกันครอบครัวฮย็อนยองชอลที่กำลังข้ามแม่น้ำยาลูมายังตานตงด้วยตัวเองครับ”
“คุ้มกันด้วยตัวเองเหรอครับ หมายถึงต้องแทรกซึมเข้าไปในเกาหลีเหนือเลยเหรอครับ”
“ใช่ครับ พวกเราจะปลอมตัวเป็นนักท่องเที่ยวชาวจีน แล้วขึ้นรถบัสนำเที่ยวที่วิ่งวนรอบซินอึยจูหนึ่งรอบเพื่อแทรกซึมเข้าไปในเกาหลีเหนือ จากนั้นจะพาตัวฮย็อนยองชอลและครอบครัวที่เดินทางมาถึงซินอึยจูออกมา เพื่อนำตัวส่งกลับมายังตานตงอย่างปลอดภัยครับ”
ทางตอนใต้ของตานตงมีแม่น้ำยาลูอันเลื่องชื่อไหลผ่าน
เพียงแค่ข้ามแม่น้ำสายเดียวไป ก็จะเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี หรือดินแดนเกาหลีเหนือที่เรียกกันทั่วไป
การที่นักท่องเที่ยวชาวจีนขึ้นรถบัสนำเที่ยวที่ออกเดินทางจากตานตง ข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลู แล้วนั่งวนดูทัศนียภาพรอบๆ ซินอึยจูที่หยุดนิ่งอยู่ในยุค 1970 นั้น ถือเป็นโปรแกรมท่องเที่ยวหลักของตานตง
ตามปกติแล้ว รถบัสคันนี้จะไม่หยุดจอดที่ไหน แต่จะวิ่งวนกลับออกมาทางเดิมเพื่อมุ่งหน้ากลับตานตง
ทว่า รถบัสที่พวกเราจะได้นั่งจะแอบเปิดประตูให้อย่างเงียบเชียบ และพวกเราก็วางแผนว่าจะลงจากรถเพื่อแทรกซึมเข้าพื้นที่ปฏิบัติการ
“ตำรวจกงอันของจีนให้ความร่วมมือด้วยเหรอครับ การแปรพักตร์ของบุคคลระดับบิ๊กขนาดนั้น พวกเขาไม่น่าจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นได้หรอกนะครับ”
“ถ้าไม่ได้ก็ต้องทำให้ได้ครับ สำนักงานใหญ่ได้ดีลกับระดับผู้บังคับบัญชาของกงอันตานตงโดยตรง และได้รับคำยืนยันแล้วว่าจะเคลียร์สะพานเหล็กแม่น้ำยาลูให้ว่างในช่วงเวลาปฏิบัติการ ขอให้รู้ไว้แค่ว่างบกิจกรรมพิเศษครึ่งปีของแผนกต่างประเทศปลิวหายไปกับปฏิบัติการครั้งนี้ก็พอครับ”
“งบกิจกรรมพิเศษเหรอครับ เกิดมาเพิ่งเคยได้ยินว่าไอ้งบกิจกรรมพิเศษนั่นมันมีอยู่จริงก็วันนี้แหละ”
“นั่นสิครับ เอาเถอะ ดีกว่าปล่อยให้ไหลเข้ากระเป๋าพวกเบื้องบน เอามาใช้กับเรื่องแบบนี้ยังรู้สึกสบายใจกว่า”
คำพูดประชดประชันของใครบางคนทำให้เกิดเสียงหัวเราะขื่นๆ ดังคิกคักไปทั่วห้องใต้ดิน
นกกาเหว่าหมายเลข 1 กระแอมแก้เก้อพลางปรบมือเรียกความสนใจ
“เอาเถอะครับ เลิกบ่นคร่ำครวญแล้วมาแบ่งหน้าที่กับเส้นทางกันดีกว่า ขอให้ตระหนักไว้ด้วยนะครับว่าปฏิบัติการครั้งนี้คือสงครามความเร็ว”
ห้องใต้ดินอึงอลไปด้วยเสียงหารือกันเบาๆ
ในระหว่างที่บรรดาเจ้าหน้าที่กำลังแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน ผมก็เหลือบมองขึ้นไปบนเพดานอันมืดสลัว
แสงไฟที่ส่องสว่างในห้องสลัวกะพริบวับแวม ลางเลือน
เป็นทัศนียภาพที่ดูคล้ายกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีแสงจันทร์สาดส่อง
‘จะมีเจ้าหน้าที่สักกี่นายที่ต้องไปเกิดใหม่เป็นดวงดาวจากปฏิบัติการครั้งนี้กันนะ’
ภายในห้องจัดแสดงความมั่นคงในอาคารสำนักงานใหญ่ NIS มีป้ายชื่อที่จารึกไว้ว่า ‘ดาวไร้นาม’
เมื่อสายลับเงาของ NIS เสียชีวิตลงหนึ่งนาย ก็จะมีดวงดาวดวงใหม่ถูกสลักลงบนนั้นอย่างลับๆ เช่นนั้นเอง
ผมเผลอจินตนาการไปว่ามีดาวในส่วนของตัวเองเพิ่มเข้าไปบนนั้น
เพราะอย่างนั้นหรือเปล่านะ?
‘ใจเต้นตึกตักเลยแฮะ’
ปฏิบัติการได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
พวกเราพกหนังสือเดินทางจีนปลอมติดตัวและเดินทางมาถึงเกาหลีเหนืออย่างปลอดภัยในฐานะนักท่องเที่ยวชาวจีน
จุดนัดพบที่ฮย็อนยองชอลและครอบครัวจะแอบมาสมทบคือโกดังร้างแถบชานเมืองมหาวิทยาลัยการเกษตรซินอึยจู
ทว่าหลังจากปักหลักได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงรถหลายคันวิ่งกระแทกกระทั้นใกล้เข้ามาแต่ไกล
“อะไรน่ะ? มีรถกำลังเข้ามา”
“รถบรรทุกทหารนี่ ตั้งสี่คันเลย”
“จู่ๆ ก็มาลาดตระเวนแถวนี้เนี่ยนะ? รู้สึกทะแม่งๆ แฮะ...”
นึกว่าจะแค่แล่นผ่านไป แต่เสียงนั้นกลับยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
รถบรรทุกขนส่งถึงสี่คันเชียว
ตั้งแต่ตอนนั้นเองที่ปฏิบัติการเริ่มบิดเบี้ยวไปในทิศทางอันแปลกประหลาด
“จับพวกมันมาให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่โคตรเหง้าเดียว!”
“แถวนี้แหละ! ขยับกันเร็วๆ เข้า!”
กำลังพลติดอาวุธในชุดทหารเกาหลีเหนือพากันกรูลงมาจากรถบรรทุกพร้อมกัน
ทันทีที่จับการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้ พวกเราก็สัญชาตญาณร้องเตือนว่าปฏิบัติการครั้งนี้คือกับดัก
พวกที่ติดอาวุธด้วยปืนไรเฟิลประจำการพังประตูโกดังแล้วบุกทะลวงเข้ามา
“อะไรวะ! อยู่ไหนกันหมด?”
“ไอ้ลูกหมาพวกนี้หนีไปแล้ว! รีบหาตัวเร็วเข้า!”
ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป พวกเราได้ชิงเสี่ยงตายหลบหนีไปตามเส้นทางถอนตัวของแต่ละคนเรียบร้อยแล้ว
รอยเท้าของคนห้าคนที่ถูกทิ้งไว้อย่างเปล่าเปลี่ยวทำหน้าที่ต้อนรับทหารเกาหลีเหนือที่บุกเข้ามาแทน
“ทุกคนต้องรอดไปเจอกันนะ!”
“ระวังตัวด้วยครับ!”
เมื่อถึงยามค่ำคืน ไฟทุกดวงในซินอึยจูจะดับลง
บ้านซอมซ่อส่วนใหญ่สร้างขึ้นมานานมากจนแทบจะกลายเป็นบ้านร้างเกือบทั้งหมด ด้วยเหตุนี้การหลบหนีจึงไม่ได้ยากเย็นจนเกินไป
ปัง! ปังๆ!
ประกายไฟปะทุขึ้นท่ามกลางความมืดมิดสนิท
“หยุดตรงนั้นนะ! ไอ้พวกกบฏระยำ!”
“หาให้เจอสิวะ!”
“รีบตามไปเร็ว!”
ท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวาย สายลับเงาคนอื่นๆ ต่างเตลิดหนีไปคนละทิศละทาง
ไม่มีเวลาแม้แต่จะตรวจสอบว่ายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว
“แฮ่ก แฮ่ก!”
“ฮู่ว ฮึก”
ผมเคลื่อนที่ไปพร้อมกับเหยี่ยวดำหมายเลข 3
พวกเราวิ่งหาที่กำบังลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอันเงียบงันราวกับซากปรักหักพังของซินอึยจู ขณะที่กระสุนลูกหลงพุ่งเฉียดแผ่นหลังของพวกเราไป
ปัง ปัง!
ฟึ่บ ฟึ่บ!
“แฮ่ก แฮ่ก สะพานเหล็กแม่น้ำยาลู ยัง ข้ามไปได้ อยู่ใช่ไหมครับ?”
“แฮ่ก แฮ่ก ถ้าพวกตำรวจจีน เปิดทางให้ ตามที่สัญญาไว้ล่ะก็นะ!”
ก่อนจะข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลู พวกเราได้เข้าไปหลบในอาคารโกดังร้างแห่งหนึ่ง
ขณะพิงหลังกับกำแพงเพื่อพักหายใจ ผมก็หยิบกล็อก 19 ออกมาจากอกเสื้อเพื่อเช็กกระสุน
ความจุกระสุน 15 นัด
ปืนยอดนิยมที่แม้แต่หน่วยรักษาความปลอดภัยประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเกาหลีก็ยังเลือกใช้เป็นประจำ
“พวกที่ตามเรามามีกี่คนนะ”
“สิบคนครับ ไม่น่าจะเกินนั้น”
“ฉันจะอ้อมไปทางซ้าย นายอ้อมไปทางขวา”
“ครับ”
ไม่มีทางเลี่ยงการปะทะได้เลย
พวกเราตัดสินใจออกไปนอกอาคารเพื่อตลบหลังพวกทหารเกาหลีเหนือ
ขอแค่กระจายกำลังคนที่มีถึงสิบคนนั้นออกไปได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็พอแล้ว
โครม!
“พวกมันบุกเข้ามาแล้วครับ”
“ไว้รอดไปเจอกัน”
โชคดีที่ทหารเกาหลีเหนือสองสามนายเดินเข้าไปในอาคาร
พวกเราจึงรีบอ้อมตามแผนทันที โดยเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ไปทางซ้าย ส่วนผมไปทางขวา
พอเลี้ยวพ้นหัวมุมก็เจอกล่องไม้หลายใบ ผมจึงรีบย่อตัวหมอบลงด้านหลังทันที
ไม่นานนักก็เห็นทหารเกาหลีเหนือสามนายวิ่งเลียบกำแพงมา
ปัง!
“อ๊อก!”
ปังๆ!
ระหว่างที่ผมเพ่งสมาธิทั้งหมดแล้วลั่นไกอย่างระมัดระวัง ทหารเกาหลีเหนือทั้งสามนายก็ล้มกลิ้งลงไปกับพื้นอย่างหมดทางสู้
“อือ...”
มีคนหนึ่งพยายามฝืนตั้งสติแล้วยกปืนยิงสวน ทว่าผมรีบพุ่งเข้าไปแล้วลั่นไกใส่หน้าอกของมันทันที
ปัง!
“อึก”
หลังจากเก็บปืนพกเข้าซอง ผมก็คว้าปืนหนึ่งกระบอกของพวกมันพร้อมกับซองกระสุนสำรองขึ้นมา
ปืนไรเฟิลแบบ 88 อาวุธหลักของกองทัพเกาหลีเหนือ
มันเป็นปืนที่ลอกแบบมาจาก AK-74 ของรัสเซีย จึงรับข้อดีและข้อเสียมาครบถ้วน นั่นคือมีความเสถียรสูงแต่ความแม่นยำต่ำ
ปังๆๆ!
เสียงปืนดังขึ้นจากอีกฟากของอาคาร ดูเหมือนเหยี่ยวดำหมายเลข 3 เองก็ปะทะเข้ากับศัตรูแล้วเช่นกัน
“ข้างนอก! เสียงมาจากข้างนอก!”
เสียงตะโกนของเหล่าทหารดังเล็ดลอดออกมาจากทางเข้าที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง
ผมเดินย้อนกลับเข้าไปทางเดิมที่เพิ่งมุดออกมา
หลังจากปรับโหมดการยิงเป็นแบบอัตโนมัติแล้ว ผมก็เหนี่ยวไกใส่พวกทหารเกาหลีเหนือที่กำลังวิ่งพล่านอยู่ด้านในอาคารสุดแรง
ปังๆๆๆๆ!
“อ๊าก!”
“อึ่ก!”
ทันทีที่เห็นทหารเกาหลีเหนือสี่นายล้มฟุบลงไป ผมก็เปลี่ยนซองกระสุนใหม่ทันที
ผมก้าวข้ามศพพวกมันตรงไปยังทางออกฝั่งตรงข้าม
แต่ทางฝั่งเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่นัดแนะว่าจะอ้อมมากลับไม่มีการตอบสนองใดๆ เลย
ทั้งที่ผมได้ยินเสียงปืนดังขึ้นอย่างชัดเจนแท้ๆ
“อย่าบอกนะว่า”
ผมรีบตรงไปยังหัวมุมแล้วชะโงกหน้าออกไปดู
ทันใดนั้น ตรงหน้าทหารเกาหลีเหนือที่นอนเกลื่อนกลาด ผมก็เห็นร่างของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ล้มพับอยู่เช่นกัน
“รุ่นพี่!”
“อึ่ก...”
ผมรีบเข้าไปดูก็พบว่าโชคดีที่เขายังมีชีวิตอยู่
เพียงแต่เขาถูกยิงจนมีเลือดซึมออกมาเปื้อนเสื้อผ้า
พอผมพยุงเขาพิงกำแพง เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็ได้สติขึ้นมาวูบหนึ่ง
“รุ่นพี่ ไหวไหมครับ”
“แฮ่ก แฮ่ก อึ่ก”
“ตั้งสตินะครับ เดี๋ยวผมจะห้ามเลือดให้”
“นะ-นกกระจอก ฟังให้ดี ที่เขตเจิ้นซิง เมืองตานตง ที่อำเภอเหอผิง เขตเจิ้นซิง... อึ่ก! อึ่ก ฮือ”
“อะไรนะครับ”
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง
ขณะที่เขาหอบหายใจอย่างยากลำบากและครางด้วยความเจ็บปวด แววตาของเขาก็ค่อยๆ พร่าเลือนลงเรื่อยๆ
“อำเภอเหอผิง สุดทางฝั่งตะวันตกของทางหลวง G201 ตรงมุมสุด ร้านหวังชุน ร้านหวังชุนซานผิงฟาง... ไปสั่ง สั่งหม่าล่าเซียงกัวแบบไม่เผ็ด แล้วนายจะ ได้รับความช่วยเหลือ...”
“โอเคครับ รู้แล้วว่ายังไม่ตาย เพราะงั้นตอนนี้หุบปากก่อนเถอะ ระหว่างที่ผมห้ามเลือดก็ประคองสติไว้ให้ดีด้วย!”
“หึ ไอ้หมา...”
ผมทำเป็นไม่สนใจคำด่านั้นแล้วรื้อชุดปฐมพยาบาลฉุกเฉินออกมาทันที
พอเห็นแบบนั้น เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็ยิ้มออกมาบางๆ
“ใช่ ต้องรอดสิ ต้องรอด ต้องมีชีวิตรอด แล้วกลับไป กลับไป...”
สิ้นคำพูดนั้น ดวงตาของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็ปิดสนิทลง
ผมลองตบแก้มเขาดูสักทีเผื่อไว้
มีเสียงครางหลุดออกมา แสดงว่ายังไม่ตาย
กระสุนคงไปโดนเส้นประสาทแถวหัวไหล่เข้าละมั้ง ถึงได้เกิดอาการช็อกขึ้นมาชั่วขณะ
“ตั้งสติไว้ครับ!”
“อึ่ก...”
พอผมยัดฟองน้ำห้ามเลือดเข้าไปในปากแผล เขาก็ตอบสนองด้วยความเจ็บปวดอย่างทรมาน
หลังจากยัดฟองน้ำซ้อนกันหลายชั้นอยู่หลายรอบ เลือดที่ไหลซึมจากแผลถูกยิงที่หัวไหล่ถึงค่อยๆ ลดน้อยลง
“อา”
ระหว่างนั้นเอง ผมก็เห็นรถบรรทุกทหารคันหนึ่งกำลังโยกเยกแล่นใกล้เข้ามาจากระยะไกล
ด้านในคงจะอัดแน่นไปด้วยทหารจำนวนมาก ถึงได้มีเสียงโห่ร้องตะโกนโหวกเหวกดังเล็ดลอดออกมา
‘ไม่มีเวลาแล้ว’
นอกจากพวกเราแล้ว ยังมีเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ที่ต้องข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูอยู่อีก
หากตอนนี้ไม่ขัดขวางพวกมันไว้ กำลังพลที่หลั่งไหลออกมาจะต้องปิดทางเข้าสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูจนมิดอย่างแน่นอน
ยิ่งปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปแบบนี้ สถานการณ์ก็มีแต่จะยิ่งเสียเปรียบสำหรับทุกคน
ไม่ว่าจะคำนวณตัวแปรทั้งหมดอย่างไร บทสรุปก็มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น
ต้องหยุดรถบรรทุกคันนั้นไว้ตรงนี้ให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม
‘ที่นี่คือที่ตายของผมสินะ’
แกร๊ก
ผมตรวจเช็กซองกระสุนอีกครั้งพร้อมกับดึงคันรั้งลูกเลื่อนของปืนไรเฟิลแบบ 88
จากนั้นก็พุ่งตัวออกจากที่กำบังแล้วเล็งปืนไปข้างหน้า
พลขับรถบรรทุกที่เพิ่งสังเกตเห็นผมตกใจแทบสิ้นสติและรีบเหยียบเบรกจนมิด
ในวินาทีสุดท้าย ผมแสยะยิ้มส่งไปให้มัน
“เอาสิวะ! ไหนๆ จะต้องกลายเป็นดาวแล้ว ก็จะเป็นดาวที่ลุกโชนอย่างบ้าคลั่งที่สุดให้ดู!”
ปังๆๆ!
กระจกหน้าต่างแตกละเอียด เครื่องยนต์ของรถบรรทุกที่กระตุกอยู่ครู่หนึ่งก็ดับลง
ในเวลาเดียวกัน ทหารเกาหลีเหนือหลายสิบนายที่นั่งอยู่ท้ายกระบะก็กระโจนออกมาพร้อมกับหันปากกระบอกปืนมาทางผมเป็นตาเดียว
ผมเองก็เหนี่ยวไกใส่พวกมันเช่นกัน
ปังๆๆ!
“อ๊ากกก!”
“ไอ้ลูกหมานั่น!”
“ยิงมันให้พรุนเป็นเศษผ้าขี้ริ้วไปเลย!”
ปังๆ!
ปังๆๆๆๆ!
ปากกระบอกปืนหลายสิบกระบอกพ่นไฟใส่ผมพร้อมกันในคราวเดียว
ท่ามกลางประกายไฟนับไม่ถ้วนที่สาดซัดเข้ามาดั่งเกลียวคลื่น
ในชั่วพริบตานั้นเอง ตุบ
“อ๊ะ”
กระสุนนัดหนึ่งพุ่งเข้าใส่จนดันศีรษะของผมหงายไปข้างหลัง
พร้อมกันนั้น สัมผัสที่ฝังแน่นไปทั่วร่างก็ประดังเข้ามาอย่างต่อเนื่อง
ด้วยลางสังหรณ์แห่งความตายที่ถาโถมเข้ามา ผมจึงเผลอหลับตาแน่นโดยไม่รู้ตัว
ตายอย่างไร้นาม
มันคือจุดจบอันดาษดื่นของสายลับเงา
‘นี่ผมกำลังจะตายจริงๆ สินะ’
เสียงรอบข้างอื้ออึงสับสน
ซอกหลืบหนึ่งในใจผมกำลังปั่นป่วนวุ่นวาย
สติสัมปชัญญะล่องลอยอยู่ท่ามกลางโลกอันมืดมิด
ภาพชีวิตก่อนตายมันเป็นแบบนี้เองงั้นหรือ?
มันช่างวุ่นวายและชวนให้อึดอัดแทบขาดใจ ผิดจากที่เคยคิดไว้ลิบลับ
แต่แล้วจะทำอย่างไรได้ล่ะ?
ขณะที่กำลังหลับตากลั้นหายใจอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานเพื่อรอคอยความตายที่กำลังจะมาถึง
ติ๊ง ติ๊ง
‘หือ?’
ติ๊ง ติ๊งๆ
“...อะไรกันน่ะ?”
ความคิดของผม ยังคงแล่นต่อไปไม่หยุด
กำลังโหลดความเห็น...