ยังไงก็แปลกอยู่ดี
แม้ไม่รู้ว่าทำไม แต่สิ่งที่รู้แน่ชัดคือมีบางอย่างผิดปกติ
‘นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่’
พอลองคิดทบทวนดูอีกทีก็ยังแปลกอยู่ดี
โดนยิงขนาดนี้ ป่านนี้ไม่ว่าเทวดาหรือซาตานก็น่าจะโผล่หน้ามาได้แล้ว
ควรจะลืมตาดีไหมนะ
เอาแต่ลังเลอยู่อย่างนั้น สุดท้ายผมก็ค่อยๆ ลืมตาที่หลับปี๋ขึ้นมาด้วยความงุนงง
ปังๆๆ!
ปังๆๆๆ!
“เฮือก”
พร้อมกับแสงวาบที่ยังคงแสบตา กระสุนนับไม่ถ้วนกำลังพุ่งเข้าใส่ร่างของผม
หน้าอก หน้าท้อง ต้นขา หัวไหล่
ความรู้สึกเหมือนกำลังอาบน้ำท่ามกลางเมล็ดข้าวโพดที่เทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย
สัมผัสของหัวกระสุนที่กระทบร่างกายอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อนนั้นรู้สึกได้ชัดเจนทุกเม็ด
แต่น่าแปลกที่ไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่นิดเดียว
แป๊ก แป๊ก
‘นี่มันอะไรกันแน่วะเนี่ย’
พอก้มมองปลายเท้าตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นหัวกระสุนที่ปลายบี้แบนร่วงเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น
ไม่มีแม้แต่นัดเดียวที่เจาะทะลุเข้าร่างของผม สภาพพวกมันเหมือนไข่ไก่ที่แตกละเอียดเพราะตกกระทบหินผาอย่างไรอย่างนั้น
“...?”
สีหน้าของพวกทหารเกาหลีเหนือที่มองมาทางผมก็น่าดูชมพิลึก
หน้าตาบิดเบี้ยวพิกลและซีดเผือดจนขาวโพลน
เป็นสีหน้าเหมือนเห็นผีไม่มีผิด
‘ถึงจะไม่รู้ว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่ก็เถอะ’
ผมกลายเป็นผีไปแล้วหรือยังไง
หรือว่ากำลังฝันอยู่กันแน่
แม้จะไม่เข้าใจเรื่องราว แต่ผมก็ตัดสินใจจัดการกับความเป็นจริงตรงหน้าก่อน
ผมหยิบปืนไรเฟิลแบบ 88 ที่ทำตกไว้บนพื้นขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
ปังๆๆ! ปังๆ!
“อ๊ากกก!”
“อั่ก!”
การยิงรัวสาดกระสุนอย่างไม่ลดละ ทำให้รอบรถบรรทุกกลายเป็นทะเลเลือดในชั่วพริบตา
ในบรรดาพวกมันเกือบยี่สิบคน มีสองสามคนที่ยังกระเสือกกระสนรอดชีวิตและคลานอยู่กับพื้น แต่หลังจากเปลี่ยนแม็กกาซีน ผมก็สาดกระสุนใส่ซ้ำไปอีกรอบ
ถึงตรงนั้นก็ไม่มีใครขยับเขยื้อนได้อีก
“...ฝันไปหรือเปล่านะ”
ใช่แล้ว ทุกสถานการณ์มันประหลาดพิลึกเหมือนความฝัน
ถึงอย่างนั้นผมก็หยุดอยู่ตรงนี้ไม่ได้
ในเมื่อเริ่มฝันไปแล้ว ไม่ว่าความฝันนี้จะเป็นฝันร้ายหรืออะไรก็ตาม มันก็ต้องดำเนินต่อไป
“ฮึบ หลบไปซิ”
ผมเดินเข้าไปที่รถบรรทุกก่อนเป็นอันดับแรก จัดการลากตัวทหารที่นอนแผ่อยู่ตรงที่นั่งคนขับออกไป แล้วสตาร์ตเครื่อง
โชคดีที่เครื่องยนต์ไม่มีปัญหาอะไร
ผมแบกเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่ซ่อนพิงผนังตึกไว้ขึ้นบ่าแล้วพาเขาไปไว้ที่เบาะข้างคนขับ
“ไปกันก่อนเถอะครับรุ่นพี่ ไปกินหม่าล่าเซียงกัวกัน”
ผมเหยียบคันเร่งเต็มแรงมุ่งหน้าสู่สะพานเหล็กแม่น้ำยาลูที่ปกคลุมไปด้วยหมอกยามค่ำคืนหนาทึบ
ดูเหมือนโอกาสที่จะได้กลายเป็นดาวไร้นามบนท้องฟ้ายามราตรีจะยังไม่มาถึงผมในตอนนี้
บนสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูโล่งสนิทโดยไม่มีตำรวจกงอันแม้แต่คนเดียว
แม้กล้องวงจรปิดจะยังทำงานอยู่ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องสนใจในตอนนี้
พอข้ามสะพานเหล็กแล้วแล่นลึกเข้าไปจนถึงซอยแคบๆ ผมก็ทิ้งรถบรรทุกไว้ข้างทาง
เมื่อแบกเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ขึ้นหลังอีกครั้ง ผมก็รู้สึกได้ว่าเลือดที่ไหลนองซึมเปียกชุ่มมาถึงแผ่นหลังของผม
‘ต้องเย็บแผลให้เรียบร้อยก่อน’
ตัวตนของผมในจีนคือชายจากมณฑลเฮยหลงเจียง ซึ่งปัจจุบันเป็นนักท่องเที่ยวสะพายเป้เดินทางไปทั่วประเทศจีน
การที่นักท่องเที่ยวอย่างผมจะพักอยู่ในเมืองตานตงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย ทว่าการที่นักท่องเที่ยวธรรมดาจะแบกคนเลือดท่วมเดินไปมานั้นเป็นปัญหาแน่
ยังดีที่ในเมืองตานตงมีที่พักชั่วคราวซึ่ง NIS จัดเตรียมไว้ หรือที่เรียกกันว่ารูกระต่ายอยู่สองสามแห่ง
แม้จะไม่ได้ดีระดับเซฟเฮาส์ แต่อย่างน้อยก็พอมีพื้นที่ให้พักหายใจหายคอ และยังเป็นสถานที่กักตุนอุปกรณ์ฉุกเฉินสองสามอย่างที่พอจะใช้ในสถานการณ์ตอนนี้ได้ด้วย
ผมวางแผนว่าจะห้ามเลือดให้เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ให้สนิทที่นั่นก่อนแล้วค่อยย้ายที่
‘ร้านหวังชุนซานผิงฟาง สุดทางฝั่งตะวันตกของทางหลวง G201 อำเภอเหอผิง เขตเจิ้นซิง เมืองตานตง’
รหัสเหยี่ยวดำจะถูกมอบให้สายลับที่ต้องพำนักอยู่ในพื้นที่ไปครึ่งค่อนชีวิต
นับตั้งแต่ย้ายสังกัดจากกองข่าวกรองทหารมาเป็นเจ้าหน้าที่ NIS ข่าวคราวของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็ขาดหายไปเกือบหมด ดูท่าที่นั่นคงเป็นฐานลับในจีนของเขา
‘หม่าล่าเซียงกัวไม่เผ็ดเนี่ยนะ เมนูหยามศักดิ์ศรีคนเกาหลีชัดๆ’
ก่อนหน้านั้น รูกระต่ายของ NIS ที่ผมต้องแวะไปก่อนคือโกดังที่ตั้งอยู่ตรงมุมซอยเปลี่ยว
ทันทีที่เปิดประตู แมลงสาบข้างในก็พากันกรูกระเจิงออกมาอย่างกับห่าฝน
เมื่อดูจากก้นบุหรี่ที่กองพะเนินอยู่ใต้รอยแตกของหน้าต่าง ดูท่าพวกอันธพาลแถวนี้คงจะยึดที่นี่เป็นฐานลับของพวกมันไปแล้ว
‘ตรงนี้สินะ’
พอเดินลึกเข้าไปข้างใน ก็มีแผ่นเหล็กที่ดูเหมือนเชื่อมต่อกับท่อระบายน้ำวางปิดอยู่บนพื้น
ผมใช้เท้ากวาดขยะออกลวกๆ ก็เห็นแม่กุญแจหนาหนักตัวหนึ่ง
รหัสผ่านคือ 12653
แกร๊ก!
ทันทีที่เปิดฝาออก กลิ่นเหม็นของท่อระบายน้ำก็พุ่งตีขึ้นมาอย่างจัง
‘อาจติดเชื้อได้ ต้องระวังหน่อย’
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่อยู่บนหลังผมยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ
โชคดีที่เสียงหายใจแผ่วเบายังคงกระทบเข้าที่ข้างหู
พอก้าวลงบันไดไปก็เจอกับทางเดินขนาดใหญ่ที่เชื่อมกับท่อระบายน้ำ และเมื่อเดินลึกเข้าไปอีกนิด ตรงมุมหนึ่งก็มีห้องเล็กๆ เหมือนห้องเก็บของที่ท่อมารวมกันอยู่
ที่นั่นแหละคือรูกระต่าย
ผมพยายามเบียดตัวผ่านทางเดินที่แม้แต่คนคนเดียวก็แทบจะแทรกตัวเข้าไปไม่ได้ พอเข้าไปด้านใน อย่างน้อยก็มีพื้นที่พอให้หายใจหายคอได้บ้าง
หลังจากวางเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ให้นั่งตรงมุมห้องแล้ว ผมก็ค้นกล่องที่วางอยู่ใต้ที่นั่ง
“เจอแล้ว”
ข้างในนั้นมีอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่พอจะใช้งานได้อยู่
กรรไกร ปากคีบ ชุดเย็บแผลชั่วคราว และผ้าพันแผล
แล้วผมก็หยิบแอลกอฮอล์กับเบตาดีนที่สำคัญที่สุดออกมา
ผมราดแอลกอฮอล์ชโลมอุปกรณ์ทั้งหมดรวมถึงมือทั้งสองข้างของตัวเองก่อน จากนั้นก็ใช้กรรไกรตัดเสื้อเชิ้ตของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ออก
หลังจากนั้นก็เทเบตาดีนลงบนบาดแผลที่เปิดโล่งของเขา
“อือ...”
ไม่รู้ว่าสติเลือนรางหรืออย่างไร เหยี่ยวดำหมายเลข 3 จึงเอาแต่ครางแผ่วๆ โดยไร้การตอบสนองใดๆ
ทุกครั้งที่ใช้คีมคีบคว้านเข้าไปข้างในแผล ฟองน้ำห้ามเลือดที่ยัดทะลักไว้เต็มข้างในก็หลุดผลุบออกมา
มันอมเลือดไว้จนชุ่ม อวบอ้วนเหมือนหนอนผีเสื้อที่ใกล้จะลอกคราบเต็มที
พอดีกับที่เห็นหัวกระสุนบิดเบี้ยวลูกหนึ่งโผล่มาแวบๆ ตรงซอกด้านใน ผมจึงรีบควักมันออกมาด้วย
‘ยังดีที่เป็นไหล่ ถ้าโดนเข้าที่ท้องคงไม่รอดแน่’
ถึงอย่างไรสิ่งที่ผมทำได้ตรงนี้ก็มีแค่การห้ามเลือดให้เรียบร้อยขึ้นเท่านั้น
ระหว่างที่เทเบตาดีนฆ่าเชื้อเป็นระยะ คราวนี้ผมก็ยัดผ้ากอซปลอดเชื้อแบบใช้แล้วทิ้งเข้าไปในแผลทีละชั้นอย่างแน่นหนา
จากนั้นก็ใช้ชุดเย็บแผลดึงรั้งปากแผลไว้แน่น ปิดช่องว่างไม่ให้เลือดซึมออกมาได้อีก
ขั้นตอนสุดท้ายคือการแปะผ้ากอซทับแล้วพันผ้าพันแผลรอบไหล่หลายๆ ทบก็เป็นอันเสร็จสิ้น
“เรียบร้อย”
“อึ่ก”
ทันใดนั้น เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่สะดุ้งกระตุกทั้งตัวก็พลันเบิกตาโพลง
แววตาพร่ามัวภายใต้เปลือกตาที่สั่นระริกกวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว
“รุ่นพี่ ได้สติหรือยังครับ”
“ที่นี่...”
“รูกระต่ายครับ ผมเพิ่งห้ามเลือดเสร็จเมื่อกี้นี้เอง”
ดูจากการที่ยังประคองสติเอาไว้ได้ เหยี่ยวดำหมายเลข 3 น่าจะรอดชีวิตได้อย่างปลอดภัย
ในกล่องมีเข็มฉีดยามอร์ฟีนอยู่พอดี
สำหรับแผลถูกยิงแล้ว ไม่มีอะไรดีไปกว่ายานี้อีกแล้ว
“เดี๋ยวผมฉีดมอร์ฟีนให้ สบายใจแล้วนอนพักเถอะครับ”
“อือ...”
พอฉีดมอร์ฟีนเข้าไป เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็หลับตาลงอีกครั้ง
ผมเองก็ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะแกะเอเนอร์จีบาร์ยัดเข้าปากเสียที
‘วันนี้ไม่ง่ายเลยแฮะ’
จากนี้ไปไม่อาจรู้ได้เลยว่าเรื่องราวจะดำเนินไปทางไหน
ตอนนี้เกิดเหตุกราดยิงขึ้นในซินอึยจูจนทหารเกาหลีเหนือถูกกวาดล้างตายเกลี้ยง
ทางเกาหลีเหนือคงต้องขอความร่วมมือไปยังกงอันของจีนเพื่อตามจับเจ้าหน้าที่ NIS แน่
ฝั่งกงอันก็คงจะยกระดับการตั้งด่านตรวจค้นเพื่อล่าตัวบุคคลน่าสงสัย
เพราะฉะนั้น รีบเคลื่อนย้ายก่อนที่จะสายไปกว่านี้จะดีกว่า
‘เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วกัน’
พอก้มมองลงไป ก็เห็นเสื้อตัวนอกที่พรุนเป็นเศษผ้าขี้ริ้วเพราะห่ากระสุนนับไม่ถ้วน
ตุบ ตุบ
หัวกระสุนบิดเบี้ยวสองสามลูกกลิ้งหลุดออกมาจากซอกเสื้อที่ขาดรุ่งริ่งอีกครั้ง
ทว่าร่างกายของผมที่เผยออกมาด้านใต้นั้นกลับไร้รอยขีดข่วนโดยสิ้นเชิง
‘ถ้าภาพตรงหน้ามันจะสมจริงขนาดนี้ ยังไงก็คงไม่ใช่ความฝันแล้วละมั้ง’
แต่ไม่มีเวลามามัวซาบซึ้งอะไรตอนนี้
เรื่องการค่อยๆ พิสูจน์สิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายตัวเองนั้น ไว้ค่อยไปลองดูตอนมีเวลาว่างทีหลังก็ยังไม่สาย
หลังจากรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวเองเสร็จ ผมก็ถอดเสื้อตัวนอกของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ออกแล้วเปลี่ยนชุดใหม่ให้เขาด้วย
“ออกเดินทางกันเลยดีกว่า”
ก่อนจะแบกเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ขึ้นหลังอีกครั้ง ผมค้นกล่องดูก่อน
ในนั้นมีเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองสามชุด เอเนอร์จีบาร์ น้ำดื่ม กระเป๋าสตางค์ที่อัดแน่นไปด้วยธนบัตรหยวนเป็นปึกๆ และมีดสั้นทหารหนึ่งเล่ม
หลังจากเก็บของที่พอจะใช้การได้มาจนหมด ผมก็แบกเขาขึ้นหลัง
“รุ่นพี่ ยังมีชีวิตอยู่ไหมครับ”
“อือ...”
เสียงครางสั้นๆ จากเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ทำให้ผมรู้สึกโล่งอก
ผมย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิมที่เพิ่งเดินมา ล็อกฝาท่อระบายน้ำให้เรียบร้อยแล้วเดินออกไปที่ถนน
“แท็กซี่!”
แม้จะอยู่ในเมืองตานตง แต่ฝั่งตรงข้ามซินอึยจูก็แทบไม่ต่างจากแหล่งท่องเที่ยว จึงยังมีแท็กซี่วิ่งผ่านไปมาอยู่บ่อยๆ แม้จะเป็นเวลาดึกดื่น
เอี๊ยด!
“จะไปไหนครับ”
“เดี๋ยวผมจะชี้จุดลงให้อีกที เอาเป็นว่าขับขึ้นทางหลวงสาย G201 มุ่งหน้าไปทางเมืองตงกั่งก่อนแล้วกัน พอดีผมจำที่อยู่ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่น่ะ”
“รับทราบครับ”
เมืองตงกั่งเป็นพื้นที่ที่อยู่ติดกับเมืองตานตงเลย
เมื่อคำนึงถึงเรื่องที่อาจถูกแกะรอยตามหลังมาได้ การพูดกับคนขับแท็กซี่แบบนี้จึงถือว่าเข้าท่ากว่า
“เฮ้อ รุ่นพี่หวัง เมาจนหมดสติขนาดนี้ไปซดเหล้ามามากแค่ไหนกันเนี่ย”
ผมแกล้งทำทีว่าเหยี่ยวดำหมายเลข 3 เป็นคนเมาเหล้าจนไม่ได้สติ แล้วพาเขาเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง
เมื่อขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งข้างคนขับแล้วมองออกไปนอกถนน ผมก็เห็นภาพเมืองตานตงอันเงียบสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เพิ่งจะผ่านไปราวๆ 30 นาทีเท่านั้นหลังจากที่พวกเราก่อเรื่องแล้วข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูมา
คนขับแท็กซี่ออกรถไปทันทีโดยไม่มีความสงสัยแม้แต่น้อย
‘คนอื่นๆ จะเอาชีวิตรอดกันได้ดีหรือเปล่านะ’
จำนวนคนที่แทรกซึมเข้าไปในเกาหลีเหนือมีทั้งหมดห้าคน และเมื่อกระจัดกระจายกันไปคนละทิศละทางแล้ว ในตอนนี้จึงไม่มีทางตรวจสอบความเป็นความตายได้เลย
ต่อให้มีใครตายไปจริงๆ จากปากของ NIS เองก็คงไม่มีทางได้ยินคำตอบที่ชัดเจนอย่างแน่นอน
‘ถ้าได้พักร้อนเมื่อไหร่ คงต้องแวะไปดูสักหน่อยว่ามีดาวดวงใหม่สลักเพิ่มขึ้นมาหรือเปล่า’
ได้แต่หวังว่าหลังจากเหตุการณ์ในวันนี้ จะไม่มีดาวดวงใหม่ถูกสลักเพิ่มขึ้นมาอีก
เขตเจิ้นซิงของเมืองตานตงทอดยาวเป็นแนวนอน จึงต้องใช้เวลานานพอสมควรในการเดินทางจากปลายฝั่งหนึ่งไปยังอีกฝั่งหนึ่ง
แม้คนขับจะอ้างว่ามีทางลัดที่ตัวเองรู้จักแล้วขับพาวนไปวนมาอย่างโจ่งแจ้ง แต่แท็กซี่ที่ออกเดินทางจากสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูก็ใช้เวลาไปเต็มๆ ร่วมหนึ่งชั่วโมง
หากคำนึงถึงเรื่องที่อาจถูกสะกดรอยตาม การทำให้เส้นทางการเคลื่อนไหวซับซ้อนเข้าไว้กลับเป็นเรื่องที่ดีกว่า
เท่ากับว่าคนขับแท็กซี่ได้ช่วยจัดการเรื่องที่ผมควรจะต้องร้องขอแทนให้เสร็จสรรพ
“นี่มันอะไรกัน ค่าแท็กซี่แพงกว่าตั๋วเครื่องบินอีกนะเนี่ย”
หลังจากส่งคนขับที่คิดเงินเพิ่มค่าโดยสารรอบดึกไปจนหยดสุดท้ายกลับไปแล้ว ผมก็แบกเหยี่ยวดำหมายเลข 3 แล้วเดินต่อไปอีกพักใหญ่
ผมจงใจนั่งแท็กซี่ให้เลยมาไกลกว่าจุดหมายอีกหน่อย
“ที่นี่แหละ”
ริมทางหลวงมีอาคารพาณิชย์สองสามแห่งตั้งเรียงรายติดกันเพื่อทำหน้าที่แทนจุดพักรถ
ตรงมุมหนึ่งของที่นั่น มีร้านหวังชุนซานผิงฟางซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางตั้งอยู่
ตอนที่นั่งแท็กซี่มา ผมได้มองออกไปนอกหน้าต่างและยืนยันป้ายร้านไว้ล่วงหน้าแล้ว
“ขอโทษนะครับ”
ผมลองเคาะประตูแล้วพูดเป็นภาษาจีนดูก่อน
ด้านในไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
“ขอโทษนะครับ?”
เผื่อไว้ก่อนผมจึงลองถามซ้ำเป็นภาษาเกาหลี คราวนี้ถึงสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวจากหลังบานประตู
เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวังหลังประตูเหล็ก
ประตูที่ยังคล้องสายยูไว้แง้มเปิดออกเพียงช่องแคบๆ
นัยน์ตาข้างหนึ่งที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังโผล่พ้นช่องว่างนั้นออกมา
“ใครคะ”
สำเนียงนั้นไม่ใช่ภาษาเกาหลีแบบทางใต้ แต่ใกล้เคียงกับภาษามาตรฐานของเกาหลีเหนือมากกว่า
พอดีว่าผมเพิ่งกลับมาจากเกาหลีเหนือหยกๆ เลยเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ขอโทษที่มารบกวนดึกดื่นครับ พอดีได้ยินมาว่าที่นี่มีหม่าล่าเซียงกัวที่ไม่เผ็ดให้กินก็เลยแวะมาครับ”
“...”
เมื่อผมกระซิบเบาๆ นัยน์ตาหลังช่องประตูก็เบิกกว้างขึ้นทันที
หลังความเงียบงันสั้นๆ ประตูก็ปิดลงอีกครั้ง ก่อนจะมีเสียง แกร๊ก ปลดกลอนประตูดังมาจากด้านใน
ผู้ที่ปรากฏตัวหลังบานประตูที่เปิดกว้างคือหญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่ง
เธอที่จ้องมองผมด้วยสีหน้าระแวดระวังพลันสังเกตเห็นคนที่ผมแบกไว้บนหลัง
“...อ๊ะ!”
ดูเหมือนเธอจะจำเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่หมดสติได้ในทันที จึงเผลออ้าปากค้างอย่างตะลึงงัน
“คะ-คุณคือ... สหายร่วมงานของเขาใช่ไหมคะ”
“ใช่ครับ มีที่ให้วางเขาลงนอนไหมครับ”
“ระ-รีบเข้ามาข้างในก่อนสิคะ!”
เมื่อก้าวเข้าไปข้างใน โครงสร้างของบ้านก็ปรากฏชัดในสายตา
ทางเดินที่เชื่อมกับร้านอาหารชั้นหนึ่ง และบันไดที่มุ่งขึ้นสู่ชั้นสอง
พวกเราตรงขึ้นบันไดไปทันที
พอผ่านทางเดินแคบๆ ไปก็พบเตียงหลังหนึ่งตั้งอยู่ในห้องริมสุด
ผมวางเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ลงบนเตียงอย่างระมัดระวังแล้วเลิกเสื้อขึ้น โชคดีที่เลือดหยุดไหลแล้ว
“มะ-มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ”
“เขาถูกยิงที่ไหล่ครับ ห้ามเลือดไว้ให้แล้ว แต่จำเป็นต้องได้รับการรักษาอย่างถูกต้อง”
“คนใจร้าย! ไหนบอกว่าจะไม่มีเรื่องอันตรายเด็ดขาดไง”
หญิงสาวทำหน้าสลดพลางน้ำตาคลอเบ้า
ขณะที่ผมเผลอหันมองไปรอบๆ ก็สังเกตเห็นของชิ้นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
มันคือรูปถ่ายที่เธอกับเหยี่ยวดำหมายเลข 3 กำลังยิ้มให้กันอย่างหวานชื่น
การที่สายลับเงาภาคสนามจะถูกตาต้องใจกับคนแถวที่ซ่อนตัวจนลงเอยด้วยการใช้ชีวิตคู่นั้นถือเป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อยในวงการนี้
‘ไอ้โจรเอ๊ย’
เพียงแต่ปัญหาคือ พี่สะใภ้ดูอายุน้อยเกินไปนี่สิ
หน้าตาดูละอ่อน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเพิ่งอายุยี่สิบต้นๆ เท่านั้น
“ผมฉีดยาให้เขาหลับไปพักหนึ่ง ไม่ต้องกังวลมากเกินไปนะครับ พี่สะใภ้”
“พะ-พี่สะใภ้เหรอคะ”
“ไม่ใช่เหรอครับ”
“อ๊ะ! ชะ-ใช่ค่ะ เขากับฉันเป็นสามีภรรยากันจริงๆ ค่ะ”
พอได้เห็นใบหน้าของพี่สะใภ้ที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ก็รู้สึกว่าคุ้มค่าแล้วที่อุตส่าห์ช่วยชีวิตเขากลับมาได้
กำลังโหลดความเห็น...