ร้านหวังชุนซานผิงฟางมีโครงสร้างแบบชั้นหนึ่งเป็นร้านอาหาร และชั้นสองเป็นที่พักอาศัย
ตัวอาคารทรงคล้ายๆ กันปลูกเบียดเสียดกันเป็นแถวหน้ากระดาน ทำให้ตัวบ้านค่อนข้างคับแคบมาก
ห้องพอใช้การได้มีเพียงห้องนอนใหญ่ห้องเดียว แถมห้องน้ำยังติดอยู่กับร้านอาหารทำให้ต้องเดินลงไปข้างล่าง
เมื่อกวาดสายตาสำรวจภายในห้องรอบหนึ่ง ก็เห็นกระเป๋าโน้ตบุ๊กซุกอยู่ที่มุมโต๊ะข้างเตียง
“ผมขอยืมใช้โน้ตบุ๊กหน่อยนะครับ”
“อ๊ะ! มีรหัสผ่านอยู่คงใช้ไม่ได้หรอกมั้งคะ...”
“ผมพอจะเดาออกอยู่ครับว่าเป็นอะไร”
ผมหยิบโน้ตบุ๊กออกจากกระเป๋า
มันคือโน้ตบุ๊กที่ NIS แจกจ่ายให้ ติดตั้งอุปกรณ์เผาทำลายพิเศษไว้สำหรับทำลายข้อมูลลับ
ต็อกแต๊ก
ติ๊ง
‘กะไว้แล้วเชียว’
รหัสผ่านคือ ‘1q2w3e4r!@’ ตามคาด
นิสัยของทหารเก่าที่ช่ำชองนี่ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่เปลี่ยนจริงๆ
เพื่อตรวจดูว่ามีคำสั่งใหม่ส่งลงมาหรือไม่ ผมจึงเข้าเว็บไซต์ลับที่ใช้เฉพาะสายลับเงาของ NIS ก่อนเป็นอันดับแรก
[ศูนย์จำหน่ายปะเก็นยางอุตสาหกรรมเฉพาะทาง]
[รับเฉพาะคำสั่งซื้อจำนวนมาก สั่งทำพิเศษเพิ่มค่าผลิต 30 เปอร์เซ็นต์]
[EPDM-32A-ทนความร้อนสูง / NBR-ซีลทนแรงดันสูง 45 มม. / ...]
ดูเผินๆ เหมือนหน้าร้านค้าออนไลน์ของบริษัทขนาดกลางและขนาดย่อมทั่วไป แต่หากกดลิงก์สั่งทำพิเศษเข้าไปจะพบกับหน้าล็อกอิน
ผมเสียบยูเอสบีใบรับรองความถูกต้องที่พกติดตัวไว้เสมอ จากนั้นจึงกรอกไอดีและรหัสผ่านที่ได้รับมอบหมาย
[ด่วน]
ยังดีที่มีข้อความส่งมาข้อความหนึ่ง
ได้แต่หวังว่าคนที่ยังมีชีวิตรอดมาเปิดอ่านข้อความนี้คงไม่ได้มีแค่ผมคนเดียว
[นับแต่เวลานี้เป็นต้นไป ให้เจ้าหน้าที่ทุกคนในเมืองตานตงคงสถานะกบดาน ณ ตำแหน่งของตน]
ข้อความมีเพียงแค่นั้น
ปฏิบัติการเป็นอย่างไรต่อไป มีผู้รอดชีวิตและผู้เสียชีวิตกี่คน
แน่นอนว่าผมไม่ได้คาดหวังคำอธิบายละเอียดยิบอะไรอยู่แล้ว แต่ก็อดหมดแรงไม่ได้อยู่ดี
นี่เป็นหนึ่งในวิธีสะสางงานอันบัดซบของพวกเบื้องบนใน NIS
‘มันเริ่มผิดพลาดตรงไหนกันแน่นะ’
การแปรพักตร์ของฮย็อนยองชอลเป็นกับดักของเกาหลีเหนือแต่แรก
หรือว่าปฏิบัติการของ NIS รั่วไหลออกไปล่วงหน้ากันแน่
มีเรื่องน่าสงสัยอยู่มากมาย ทว่าต่อให้เค้นสมองคิดเท่าไร สิ่งที่ผมรู้ได้ในตอนนี้ก็ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง
ผลลัพธ์คือปฏิบัติการครั้งนี้ล้มเหลว
เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้คงต้องคิดเสียว่าก้าวขาเหยียบกองขี้ไปก็แล้วกัน
พอคำสั่งต่อไปส่งมาในอีกไม่ช้า ก็คงต้องกระโจนเข้าสู่แดนมรณะอีกครั้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
กลบหลุมศพที่เพิ่งขุดเสร็จ แล้วไปขุดหลุมศพหลุมใหม่ข้างๆ นั่นแหละคืองานทั้งหมดที่พวกเราทำ
‘ปวดหัวชะมัด’
ในเมื่อคำสั่งถูกส่งลงมาแบบนี้ กว่าคำสั่งถัดไปจะมาถึงคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก
ดังนั้นผมจึงกะว่าจะอยู่แถวๆ นี้ไปก่อนจนกว่าเหยี่ยวดำหมายเลข 3 จะฟื้นตัว
[รายงาน]
[นกกระจอกหมายเลข 7 ไม่มีสิ่งผิดปกติ สามารถปฏิบัติภารกิจต่อได้ ออกจากพื้นที่ปฏิบัติการหลังสังหารทหารเกาหลีเหนือไปราว 10 นายในซินอึยจู]
[เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ได้รับบาดเจ็บระหว่างปะทะ ใช้รูกระต่ายตานตง 3-2 ห้ามเลือดและอพยพมายังเซฟเฮาส์เรียบร้อยแล้ว ประเมินว่าไม่สามารถส่งลงสนามรบได้ นกกระจอกหมายเลข 7 จะกบดานและคุ้มกันอยู่ใกล้ๆ จนกว่าอาการจะทรงตัว]
หลังส่งข้อความไปแล้ว ผมก็ปิดสวิตช์โน้ตบุ๊ก
ถึงตอนนี้จึงค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมาได้
“ก่อนอื่นผมต้องคอยดูอาการของรุ่นพี่ไปเรื่อยๆ ถ้าพี่สะใภ้ไม่ว่าอะไร ผมขอรบกวนอาศัยอยู่ตรงมุมทางเดินนี้ชั่วคราวนะครับ”
“ได้สิคะ จะอยู่อีกนานแค่ไหนก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”
“ถึงจะน่าอึดอัดไปบ้าง แต่ขอความกรุณาอดทนสักสองสามวันนะครับ”
หลังจากรับผ้าห่มสำรองมาจากพี่สะใภ้ ในที่สุดผมก็หย่อนก้นลงนั่งที่มุมพื้นได้เสียที
แน่นอนว่าร่างกายของผมอยู่ในสภาพยอดเยี่ยมโดยไม่จำเป็นต้องพักผ่อนด้วยซ้ำ
สมองยังคงแล่นฉับไว และร่างกายก็กระปรี้กระเปร่าอย่างน่าประหลาด
เมื่อรวมกับเรื่องราวราวปาฏิหาริย์ที่เพิ่งเจอมา เห็นได้ชัดว่ากำลังมีความเปลี่ยนแปลงที่ไม่น่าเป็นไปได้บางอย่างเกิดขึ้นทั้งภายในและภายนอกร่างกายของผม
‘ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?’
ตั้งแต่เด็กจนโต ผมไม่เคยได้รับบาดเจ็บอะไรเป็นพิเศษเลย
ต่อให้หกล้มก็ไม่เคยเกิดแผลฉกรรจ์ และแทบไม่เคยไปทำตัวให้ใครเขาหาเรื่องชกต่อยด้วย
พอโตขึ้นมาก็เหมือนเดิม
ไม่ว่าจะได้รับมอบหมายงานแบบไหน ผมก็มักจะจัดการได้สบายๆ ชีวิตในหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหารที่ทุกคนมองว่าหนักหนาสาหัส ก็ไม่ได้มีอะไรยากเย็นสำหรับผมเป็นพิเศษ
เคยได้ยินคนทักบ่อยๆ ว่าร่างกายแข็งแรงดีอยู่หรอก
แต่ก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันจะถึงขั้นสะท้อนกระสุนปืนได้แบบนี้
ตัวเอกในนิยายก็ไม่ใช่ การใช้ร่างกายเปล่าๆ สะท้อนกระสุนปืนเนี่ยนะ
มันไม่ใช่เรื่องที่เหลือเชื่อสิ้นดีหรอกหรือ?
“...นอนตื่นมาแล้วค่อยดูอีกทีดีกว่า”
เผื่อว่าทั้งหมดนี้อาจจะเป็นแค่ความฝันก็ได้
พอตื่นขึ้นมา สถานการณ์อาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้นี่
ตอนนี้นอนก่อนเถอะ
ฟี้
พรึ่บ ผมลืมตาตื่นขึ้นมาทันที
ในจังหวะที่กลิ่นน้ำมันหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูก ก็ได้ยินเสียงคนเดินไปเดินมาอย่างวุ่นวายจากชั้นล่างซึ่งเป็นร้านอาหาร
“ฮ้าว”
พอลองชำเลืองมองไปที่ปลายทางเดิน ก็เห็นเตียงในห้องนอนใหญ่ผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้
ตอนแรกนึกว่าตาฝาดไป แต่ก็เห็นร่างของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 กำลังกึ่งนั่งกึ่งพิงอยู่บนเตียง
“อ้าว?”
สายตาของผมประสานเข้ากับเขา
ผมเก็บผ้าห่มลวกๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่
“รุ่นพี่ ตื่นแล้วเหรอครับ”
“เออ รอดมาได้ก็เพราะนายแท้ๆ ขอบใจนะ”
“ร่างกายเป็นยังไงบ้างครับ”
“ร่างกายซีกหนึ่งไม่มีความรู้สึกเลย ออกแรงไม่ได้สักนิด รู้สึกเหมือนเป็นไข้หวัดใหญ่เลยว่ะ นายห้ามโดนยิงเด็ดขาดเลยนะ ถึงจะพูดแบบนี้ แต่ฉันกำลังทรมานเป็นบ้าเลยเนี่ย”
“ปากยังดีอยู่นี่ครับ แบบนี้คงฟื้นตัวเร็วแน่นอน”
ดูจากสำนวนการพูดแล้ว อย่างน้อยตอนนี้ก็น่าจะไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง
อาจเป็นเพราะเสียเลือดไปเยอะ ใบหน้าของเขาถึงได้ดูซีดเซียวไปหน่อย
“แถวนี้มีโรงพยาบาลไหมครับ ไปโรงพยาบาลกันก่อนดีกว่า”
“นี่มันแผลถูกยิงนะ ขืนโผล่ไปโรงพยาบาลแล้วมีบันทึกประวัติทิ้งไว้ละก็เรื่องใหญ่แน่”
“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะครับ”
“ฉันติดต่อหมอเถื่อนที่รู้จักกันไว้แล้ว เดี๋ยวช่วงเช้ามืดจะมาที่บ้าน”
“ไว้ใจได้แน่นะครับ”
“ฝีมือดีกว่าหมอจริงเสียอีก แต่ไหนแต่ไรก็เชี่ยวชาญงานพวกนี้อยู่แล้ว”
“ค่อยยังชั่วหน่อยครับ อ่า จริงสิ ตอนห้ามเลือดบังเอิญเห็นหัวกระสุนพอดี ผมเลยคีบออกให้แล้วนะครับ”
“เฉียบขาดจริง แล้วนายล่ะ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
“ไม่เลยสักนิดครับ สบายดีมาก”
“...สุดยอดจริงๆ เลยนะ ให้ตายสิ”
ดวงตาของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่ตอบกลับมาช้าๆ ชำเลืองมองไปยังโน้ตบุ๊กที่วางอยู่ข้างเตียง
ผมรับรู้ได้ทันทีว่าสายตาคู่นั้นกำลังต้องการอะไร
“ผมส่งข้อความแจ้งสำนักงานใหญ่ไปแล้วครับ ตัวผมไม่มีปัญหา ส่วนรุ่นพี่ไม่สามารถปฏิบัติภารกิจต่อได้ แล้วก็มีประกาศคำสั่งลงมาแล้วเหมือนกันครับ ตั้งแต่เวลานี้เป็นต้นไป ให้สายลับทุกคนในประเทศจีนคงสถานะกบดานอยู่ในตำแหน่งของตัวเองครับ”
“ไม่มีรายละเอียดอื่นแล้วเหรอ”
“ก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอครับ ว่าอย่าไปคาดหวังอะไรมากกว่านี้เลย”
“นั่นสินะ”
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 หลุดหัวเราะแห้งๆ
ผมถึงค่อยพับผ้าห่มที่ถือไว้ในอ้อมแขนลวกๆ แล้ววางลงตรงมุมห้อง
“จะว่าไป ผมเพิ่งเคยเจอพี่สะใภ้ครั้งแรกเลยนะครับ ไม่ยักรู้มาก่อนว่าแต่งงานแล้ว”
“แต่งงานอะไร ใครกัน”
“คนที่อยู่ด้วยกันนี่ไงครับ”
“พี่สะใภ้อะไรกันเล่า... ก็แค่พึ่งพาอาศัยกันนิดหน่อยเท่านั้นแหละ”
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ทำหน้าเก้อเขินพลางหลบสายตาไปทางอื่น
“เป็นคนที่บังเอิญรู้จักกันสมัยอยู่กองข่าวกรองทหารน่ะ ตอนนี้ก็แค่คอยช่วยเหลือกันในเรื่องส่วนตัว”
ตอนนั้นเองผมจึงได้รับฟังคำอธิบายสั้นๆ เกี่ยวกับสถานะปัจจุบันของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่มาปักหลักอยู่ในจีน
พี่สะใภ้ชื่อว่าแชอารา อายุยี่สิบสองปี
สำเนียงของเธอบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเธอเป็นผู้แปรพักตร์ที่ข้ามแม่น้ำยาลูมา
เธอเคยข้ามพรมแดนมาผ่านนายหน้าแต่เกิดเรื่องผิดพลาดจนเกือบถูกขายไปเป็นเหยื่อค้ามนุษย์ ทว่าเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ซึ่งสังกัดหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหารในตอนนั้นได้ช่วยชีวิตเอาไว้และพามาตั้งรกรากที่นี่
หลังจากนั้นเมื่อเขาย้ายสังกัดมาอยู่ NIS จึงได้จดทะเบียนสมรสกับเธอเพื่อใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในฐานะสามีภรรยาฉากบังหน้า
“แล้วร้านนี้คืออะไรครับ”
“ร้านของฉันเอง ใช้เงินชดเชยตอนออกจากกองข่าวกรองทหารมาเปิดน่ะ”
“จริงเหรอครับ ไม่คิดจะกลับเกาหลีแล้วเหรอ”
“ครอบครัวของคุณอารายังอยู่ที่เกาหลีเหนือ ฉันรออยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว รอแค่ให้พวกนายหน้าติดต่อมาได้”
คำว่า ‘หวังชุนซาน’ ในชื่อร้านหวังชุนซานผิงฟาง ก็คือตัวตนคนจีนปลอมๆ ของเหยี่ยวดำหมายเลข 3
การมีอาชีพที่ดูน่าเชื่อถือในพื้นที่ถือเป็นหนึ่งในวิธีที่สายลับเงาซึ่งต้องพำนักระยะยาวมักนำมาใช้กันอยู่บ่อยๆ
แต่ถึงขั้นทุ่มเงินชดเชยทั้งหมดลงไปเนี่ยนะ
บางทีเขาอาจจะเตรียมใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ครั้งที่สองที่นี่ร่วมกับแชอาราแล้วก็ได้
“เอาเถอะครับ รอดชีวิตมาได้ก็ดีแล้ว”
“นั่นสิ ขอบใจจริงๆ นะ ตอนที่ตื่นขึ้นมากลางคันฉันยังนึกว่าตัวเองฝันไปอยู่เลย ที่แท้ก็เฉียดตายแล้วรอดมาได้จริงๆ สินะ”
“เรื่องเล็กน้อยครับ”
“ว่าแต่หนีรอดมาได้ยังไงกัน จากซินอึยจูมาถึงที่นี่ มันไม่ใช่ระยะทางที่จะแบกฉันเดินมาได้เลยนะ”
“ขโมยรถบรรทุกของกองทัพเกาหลีเหนือข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูมาครับ จากนั้นก็ไปห้ามเลือดให้เรียบร้อยขึ้นที่รูกระต่าย แล้วหลังจากนั้นก็เรียกแท็กซี่มาถึงที่นี่ครับ”
“คงไม่ได้ลงตรงหน้าร้านนี้หรอกนะ”
“ก็ต้องลงหลังจากเลยไปไกลแล้วสิครับ ผมแบกรุ่นพี่เดินมาจากเมืองตงกั่งนู่นเลยนะ”
“...คงลำบากแย่เลยสินะ ขอบใจอีกครั้งนะ”
“ไม่เป็นไรเลยครับ”
ในเมื่อเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ได้สติแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีก
ขณะที่กำลังคุยกันงึมงำอยู่นั้น ผมก็รู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวของคนนอกประตู
พอเหลือบมองไป ก็เห็นแชอาราถือถาดด้วยสองมือพลางเดินขึ้นบันไดมาอย่างระมัดระวัง
“ฉันต้มข้าวต้มมาให้ ทั้งสองคนทานก่อนเถอะค่ะ”
ดูเหมือนเธอจะได้คุยกับเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่ฟื้นขึ้นมาก่อนหน้านี้บ้างแล้ว สีหน้าของแชอาราจึงดูผ่อนคลายขึ้นมาก
เมื่อเห็นเธอนั่งเบียดข้างเหยี่ยวดำหมายเลข 3 คอยเป่าข้าวต้มทีละช้อนแล้วป้อนให้ ผมเองก็หยิบช้อนขึ้นมาเงียบๆ
รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินที่โผล่มาขัดจังหวะบ้านข้าวใหม่ปลามันอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือเลยแฮะ
‘กะว่าจะรอดูอาการสักสองสามวัน เผ่นไปตั้งแต่วันนี้เลยดีไหมเนี่ย อยู่ไปก็หนาวใจเปล่าๆ’
ผมเลยได้แต่ตักข้าวต้มลูกชิ้นน้ำใสเข้าปากไปส่งๆ
ขณะที่ผมกำลังตักกินอย่างไม่คิดอะไรอยู่นั้น แชอาราที่คอยลอบสังเกตอยู่ข้างๆ ก็กะพริบตาปริบๆ ด้วยความตกใจ
“เอ๊ะ คุณน้อง ไม่ร้อนเหรอคะ”
“ครับ อ๋อ ครับ ข้าวต้มอร่อยมากเลยครับพี่สะใภ้”
“มันน่าจะร้อนมากเลยนะ ค่อยๆ ทานสิคะ”
ปกติผมก็เป็นพวกกินของร้อนเก่งอยู่แล้ว
พอมาคิดดูตอนนี้ เรื่องนั้นก็น่าแปลกใจขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
ผมลองเอานิ้วก้อยจิ้มลงไปในชามข้าวต้มที่เหลืออยู่อย่างนึกสนุก
นิ้วแค่รู้สึกคันยิบๆ แล้วก็หายไป
ตัวผมเองก็ไม่เข้าใจแล้วเหมือนกัน
‘ผมเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิด หรือว่าพอโตขึ้นแล้วพลังพิเศษมันตื่นขึ้นมากันแน่นะ’
ผมหัวเราะเยาะตัวเองในลำคอพลางตักข้าวต้มที่เหลือยัดเข้าปาก
ทันใดนั้น พลันนึกขึ้นได้ผมจึงเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมา
กะว่าจะเช็กดูว่ามีข้อความตอบกลับรายงานสถานะการมีชีวิตรอดที่ส่งไปให้สำนักงานใหญ่หรือยัง
[ด่วน]
[ออกคำสั่งเดี่ยว]
[รหัสปฏิบัติการ 827B112]
มีอีกข้อความหนึ่งส่งมาถึงพอดี
คำสั่งเดี่ยว
มันหมายถึงคำสั่งที่ส่งลงมาให้ผมเพียงคนเดียวเท่านั้น
ระยะเวลาโหลดข้อความค่อนข้างนานจนรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดี
[เป้าหมาย : ช่วยเหลือพลเรือน]
[รีชอลจุน ผู้รับผิดชอบความเสียหายของกองทัพเกาหลีเหนือในซินอึยจู ได้เข้าไปยังบ้านลับของกระทรวงความมั่นคงในตานตงอย่างเร่งด่วน กำลังพยายามลักพาตัวนักท่องเที่ยวชาวเกาหลีใต้จำนวนมากในเมืองตานตง]
[กำลังพลของกระทรวงความมั่นคงเกาหลีเหนือ 20 นาย ประจำการอยู่ในตัวเมืองตานตง]
[รีชอลจุน ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ]
[...]
ภายในข้อความนั้น มีรูปพรรณสัณฐานของรีชอลจุน ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐของเกาหลีเหนือ ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญในคำสั่งครั้งนี้แนบมาด้วย
ผมพิจารณารูปถ่ายอย่างละเอียดเป็นอันดับแรก ทั้งการแต่งกาย รูปหน้า ส่วนสูง และรูปร่างของเขา
‘บ้าไปแล้ว ลักพาตัวนักท่องเที่ยวเนี่ยนะ? กงอันคงไม่ยอมยืนดูอยู่เฉยๆ แน่’
ดูท่าว่าเพื่อปัดความรับผิดชอบเรื่องทหารเกาหลีเหนือตายไปหลายสิบนายที่ซินอึยจู คนระดับผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศถึงได้ข้ามมาลงมือก่อเรื่องถึงตานตงด้วยตัวเองแบบนี้
จะว่าไป การออกคำสั่งเดี่ยวให้ผมรับมือกองกำลังทหารเกาหลีเหนือตั้งยี่สิบนายเนี่ยนะ
‘คงไม่ใช่ว่าในตานตงไม่มีสายลับคนอื่นที่พอจะปฏิบัติภารกิจได้นอกจากผมแล้วหรอกนะ?’
จู่ๆ ความคิดแง่ร้ายที่ไม่ชวนให้สบายใจก็แวบผ่านเข้ามาในหัว
ใบหน้าของสายลับหลายคนที่เคยแทรกซึมเข้าเกาหลีเหนือด้วยกันผุดขึ้นมาตรงหน้า
คงเพราะรู้สึกได้ถึงสีหน้าเคร่งเครียดของผมละมั้ง?
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่กำลังกินข้าวต้มตามที่ถูกป้อนอยู่ข้างๆ จึงเหลือบมองผม
“คำสั่งเหรอ?”
“ครับ คำสั่งเดี่ยวส่งมาถึงผม รีชอลจุน ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ กระทรวงความมั่นคงข้ามมาถึงตานตงเพื่อลักพาตัวนักท่องเที่ยวชาวเกาหลีใต้ผู้บริสุทธิ์น่ะครับ เลยสั่งให้ผมแทรกซึมเข้าไปในบ้านลับของกระทรวงความมั่นคงเพื่อช่วยคนพวกนั้น”
“บ้าไปแล้ว... นั่นมันสั่งให้ไปตายแทนชัดๆ!”
ทันทีที่ได้ฟังการบรรยายสรุปภารกิจ ดวงตาที่เคยสะลึมสะลือของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็เบิกโพลงขึ้นมา
พอได้ยินจากปากคนอื่นเข้าจริงๆ ผมเองก็เห็นพ้องด้วย
“ใช่ไหมล่ะครับ? หมายความว่าจะให้ผมไปเป็นตัวประกันแทนนักท่องเที่ยวพวกนั้นใช่ไหมล่ะ”
“เฮ้ย หลบไปกบดานเฉยๆ ซะเถอะ ถ้านายบอกว่าติดปัญหาเรื่องฉันจนปฏิบัติภารกิจไม่ได้ ก็ไม่มีใครกล้าว่าอะไรหรอก ตอนนี้นายคือนกกระจอกนะ นกกระจอก”
“โธ่ ถึงยังไงผมก็มีชั่วโมงบินจากกองข่าวกรองทหารอยู่นะครับ เรื่องแค่นี้ต้องจัดการได้สิ”
ตั้งแต่สมัยอยู่กองข่าวกรองทหารแล้วที่ผมมักจะโดนด่าว่าเป็นไอ้บ้า เพราะชอบเอาตัวเข้าไปเสี่ยงในแดนตายตลอด
ผมแกล้งฉีกยิ้มกว้างให้เขา
“เสร็จงานแล้วผมจะกลับมาทวงหม่าล่าเซียงกัวนะครับ”
“...เฮ้อ ไอ้บ้านี่”
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่รู้จักนิสัยผมดีพอสมควรไม่อาจพูดอะไรได้อีก ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“ต้องรอดกลับมาให้ได้อย่างปลอดภัยนะ”
“แน่นอนครับ ไม่ต้องห่วงหรอก”
“แล้วขากลับก็อย่าลากหางติดมาด้วยล่ะ”
“แน่นอนอยู่แล้วครับ”
ยิ่งไปกว่านั้น ผมยังมีเรื่องหนึ่งที่ต้องตรวจเช็กให้แน่ใจผ่านภารกิจครั้งนี้ด้วย
‘ชักจะคันไม้คันมือขึ้นมาแล้วสิ’
ด้วยร่างกายที่กระสุนไม่ระคายนี้ ตัวผมจะทำอะไรได้ถึงขั้นไหนกันแน่ ผมเองก็กำลังสงสัยอยู่พอดีเลยเชียว
กำลังโหลดความเห็น...