คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 3

ตอน 3

ร้านหวังชุนซานผิงฟางมีโครงสร้างแบบชั้นหนึ่งเป็นร้านอาหาร และชั้นสองเป็นที่พักอาศัย

ตัวอาคารทรงคล้ายๆ กันปลูกเบียดเสียดกันเป็นแถวหน้ากระดาน ทำให้ตัวบ้านค่อนข้างคับแคบมาก

ห้องพอใช้การได้มีเพียงห้องนอนใหญ่ห้องเดียว แถมห้องน้ำยังติดอยู่กับร้านอาหารทำให้ต้องเดินลงไปข้างล่าง

เมื่อกวาดสายตาสำรวจภายในห้องรอบหนึ่ง ก็เห็นกระเป๋าโน้ตบุ๊กซุกอยู่ที่มุมโต๊ะข้างเตียง

“ผมขอยืมใช้โน้ตบุ๊กหน่อยนะครับ”

“อ๊ะ! มีรหัสผ่านอยู่คงใช้ไม่ได้หรอกมั้งคะ...”

“ผมพอจะเดาออกอยู่ครับว่าเป็นอะไร”

ผมหยิบโน้ตบุ๊กออกจากกระเป๋า

มันคือโน้ตบุ๊กที่ NIS แจกจ่ายให้ ติดตั้งอุปกรณ์เผาทำลายพิเศษไว้สำหรับทำลายข้อมูลลับ

ต็อกแต๊ก

ติ๊ง

‘กะไว้แล้วเชียว’

รหัสผ่านคือ ‘1q2w3e4r!@’ ตามคาด

นิสัยของทหารเก่าที่ช่ำชองนี่ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่เปลี่ยนจริงๆ

เพื่อตรวจดูว่ามีคำสั่งใหม่ส่งลงมาหรือไม่ ผมจึงเข้าเว็บไซต์ลับที่ใช้เฉพาะสายลับเงาของ NIS ก่อนเป็นอันดับแรก

[ศูนย์จำหน่ายปะเก็นยางอุตสาหกรรมเฉพาะทาง]

[รับเฉพาะคำสั่งซื้อจำนวนมาก สั่งทำพิเศษเพิ่มค่าผลิต 30 เปอร์เซ็นต์]

[EPDM-32A-ทนความร้อนสูง / NBR-ซีลทนแรงดันสูง 45 มม. / ...]

ดูเผินๆ เหมือนหน้าร้านค้าออนไลน์ของบริษัทขนาดกลางและขนาดย่อมทั่วไป แต่หากกดลิงก์สั่งทำพิเศษเข้าไปจะพบกับหน้าล็อกอิน

ผมเสียบยูเอสบีใบรับรองความถูกต้องที่พกติดตัวไว้เสมอ จากนั้นจึงกรอกไอดีและรหัสผ่านที่ได้รับมอบหมาย

[ด่วน]

ยังดีที่มีข้อความส่งมาข้อความหนึ่ง

ได้แต่หวังว่าคนที่ยังมีชีวิตรอดมาเปิดอ่านข้อความนี้คงไม่ได้มีแค่ผมคนเดียว

[นับแต่เวลานี้เป็นต้นไป ให้เจ้าหน้าที่ทุกคนในเมืองตานตงคงสถานะกบดาน ณ ตำแหน่งของตน]

ข้อความมีเพียงแค่นั้น

ปฏิบัติการเป็นอย่างไรต่อไป มีผู้รอดชีวิตและผู้เสียชีวิตกี่คน

แน่นอนว่าผมไม่ได้คาดหวังคำอธิบายละเอียดยิบอะไรอยู่แล้ว แต่ก็อดหมดแรงไม่ได้อยู่ดี

นี่เป็นหนึ่งในวิธีสะสางงานอันบัดซบของพวกเบื้องบนใน NIS

‘มันเริ่มผิดพลาดตรงไหนกันแน่นะ’

การแปรพักตร์ของฮย็อนยองชอลเป็นกับดักของเกาหลีเหนือแต่แรก

หรือว่าปฏิบัติการของ NIS รั่วไหลออกไปล่วงหน้ากันแน่

มีเรื่องน่าสงสัยอยู่มากมาย ทว่าต่อให้เค้นสมองคิดเท่าไร สิ่งที่ผมรู้ได้ในตอนนี้ก็ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง

ผลลัพธ์คือปฏิบัติการครั้งนี้ล้มเหลว

เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้คงต้องคิดเสียว่าก้าวขาเหยียบกองขี้ไปก็แล้วกัน

พอคำสั่งต่อไปส่งมาในอีกไม่ช้า ก็คงต้องกระโจนเข้าสู่แดนมรณะอีกครั้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กลบหลุมศพที่เพิ่งขุดเสร็จ แล้วไปขุดหลุมศพหลุมใหม่ข้างๆ นั่นแหละคืองานทั้งหมดที่พวกเราทำ

‘ปวดหัวชะมัด’

ในเมื่อคำสั่งถูกส่งลงมาแบบนี้ กว่าคำสั่งถัดไปจะมาถึงคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก

ดังนั้นผมจึงกะว่าจะอยู่แถวๆ นี้ไปก่อนจนกว่าเหยี่ยวดำหมายเลข 3 จะฟื้นตัว

[รายงาน]

[นกกระจอกหมายเลข 7 ไม่มีสิ่งผิดปกติ สามารถปฏิบัติภารกิจต่อได้ ออกจากพื้นที่ปฏิบัติการหลังสังหารทหารเกาหลีเหนือไปราว 10 นายในซินอึยจู]

[เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ได้รับบาดเจ็บระหว่างปะทะ ใช้รูกระต่ายตานตง 3-2 ห้ามเลือดและอพยพมายังเซฟเฮาส์เรียบร้อยแล้ว ประเมินว่าไม่สามารถส่งลงสนามรบได้ นกกระจอกหมายเลข 7 จะกบดานและคุ้มกันอยู่ใกล้ๆ จนกว่าอาการจะทรงตัว]

หลังส่งข้อความไปแล้ว ผมก็ปิดสวิตช์โน้ตบุ๊ก

ถึงตอนนี้จึงค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมาได้

“ก่อนอื่นผมต้องคอยดูอาการของรุ่นพี่ไปเรื่อยๆ ถ้าพี่สะใภ้ไม่ว่าอะไร ผมขอรบกวนอาศัยอยู่ตรงมุมทางเดินนี้ชั่วคราวนะครับ”

“ได้สิคะ จะอยู่อีกนานแค่ไหนก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

“ถึงจะน่าอึดอัดไปบ้าง แต่ขอความกรุณาอดทนสักสองสามวันนะครับ”

หลังจากรับผ้าห่มสำรองมาจากพี่สะใภ้ ในที่สุดผมก็หย่อนก้นลงนั่งที่มุมพื้นได้เสียที

แน่นอนว่าร่างกายของผมอยู่ในสภาพยอดเยี่ยมโดยไม่จำเป็นต้องพักผ่อนด้วยซ้ำ

สมองยังคงแล่นฉับไว และร่างกายก็กระปรี้กระเปร่าอย่างน่าประหลาด

เมื่อรวมกับเรื่องราวราวปาฏิหาริย์ที่เพิ่งเจอมา เห็นได้ชัดว่ากำลังมีความเปลี่ยนแปลงที่ไม่น่าเป็นไปได้บางอย่างเกิดขึ้นทั้งภายในและภายนอกร่างกายของผม

‘ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?’

ตั้งแต่เด็กจนโต ผมไม่เคยได้รับบาดเจ็บอะไรเป็นพิเศษเลย

ต่อให้หกล้มก็ไม่เคยเกิดแผลฉกรรจ์ และแทบไม่เคยไปทำตัวให้ใครเขาหาเรื่องชกต่อยด้วย

พอโตขึ้นมาก็เหมือนเดิม

ไม่ว่าจะได้รับมอบหมายงานแบบไหน ผมก็มักจะจัดการได้สบายๆ ชีวิตในหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหารที่ทุกคนมองว่าหนักหนาสาหัส ก็ไม่ได้มีอะไรยากเย็นสำหรับผมเป็นพิเศษ

เคยได้ยินคนทักบ่อยๆ ว่าร่างกายแข็งแรงดีอยู่หรอก

แต่ก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันจะถึงขั้นสะท้อนกระสุนปืนได้แบบนี้

ตัวเอกในนิยายก็ไม่ใช่ การใช้ร่างกายเปล่าๆ สะท้อนกระสุนปืนเนี่ยนะ

มันไม่ใช่เรื่องที่เหลือเชื่อสิ้นดีหรอกหรือ?

“...นอนตื่นมาแล้วค่อยดูอีกทีดีกว่า”

เผื่อว่าทั้งหมดนี้อาจจะเป็นแค่ความฝันก็ได้

พอตื่นขึ้นมา สถานการณ์อาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้นี่

ตอนนี้นอนก่อนเถอะ

ฟี้

◆ ◆ ◆

พรึ่บ ผมลืมตาตื่นขึ้นมาทันที

ในจังหวะที่กลิ่นน้ำมันหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูก ก็ได้ยินเสียงคนเดินไปเดินมาอย่างวุ่นวายจากชั้นล่างซึ่งเป็นร้านอาหาร

“ฮ้าว”

พอลองชำเลืองมองไปที่ปลายทางเดิน ก็เห็นเตียงในห้องนอนใหญ่ผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้

ตอนแรกนึกว่าตาฝาดไป แต่ก็เห็นร่างของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 กำลังกึ่งนั่งกึ่งพิงอยู่บนเตียง

“อ้าว?”

สายตาของผมประสานเข้ากับเขา

ผมเก็บผ้าห่มลวกๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่

“รุ่นพี่ ตื่นแล้วเหรอครับ”

“เออ รอดมาได้ก็เพราะนายแท้ๆ ขอบใจนะ”

“ร่างกายเป็นยังไงบ้างครับ”

“ร่างกายซีกหนึ่งไม่มีความรู้สึกเลย ออกแรงไม่ได้สักนิด รู้สึกเหมือนเป็นไข้หวัดใหญ่เลยว่ะ นายห้ามโดนยิงเด็ดขาดเลยนะ ถึงจะพูดแบบนี้ แต่ฉันกำลังทรมานเป็นบ้าเลยเนี่ย”

“ปากยังดีอยู่นี่ครับ แบบนี้คงฟื้นตัวเร็วแน่นอน”

ดูจากสำนวนการพูดแล้ว อย่างน้อยตอนนี้ก็น่าจะไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

อาจเป็นเพราะเสียเลือดไปเยอะ ใบหน้าของเขาถึงได้ดูซีดเซียวไปหน่อย

“แถวนี้มีโรงพยาบาลไหมครับ ไปโรงพยาบาลกันก่อนดีกว่า”

“นี่มันแผลถูกยิงนะ ขืนโผล่ไปโรงพยาบาลแล้วมีบันทึกประวัติทิ้งไว้ละก็เรื่องใหญ่แน่”

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะครับ”

“ฉันติดต่อหมอเถื่อนที่รู้จักกันไว้แล้ว เดี๋ยวช่วงเช้ามืดจะมาที่บ้าน”

“ไว้ใจได้แน่นะครับ”

“ฝีมือดีกว่าหมอจริงเสียอีก แต่ไหนแต่ไรก็เชี่ยวชาญงานพวกนี้อยู่แล้ว”

“ค่อยยังชั่วหน่อยครับ อ่า จริงสิ ตอนห้ามเลือดบังเอิญเห็นหัวกระสุนพอดี ผมเลยคีบออกให้แล้วนะครับ”

“เฉียบขาดจริง แล้วนายล่ะ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

“ไม่เลยสักนิดครับ สบายดีมาก”

“...สุดยอดจริงๆ เลยนะ ให้ตายสิ”

ดวงตาของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่ตอบกลับมาช้าๆ ชำเลืองมองไปยังโน้ตบุ๊กที่วางอยู่ข้างเตียง

ผมรับรู้ได้ทันทีว่าสายตาคู่นั้นกำลังต้องการอะไร

“ผมส่งข้อความแจ้งสำนักงานใหญ่ไปแล้วครับ ตัวผมไม่มีปัญหา ส่วนรุ่นพี่ไม่สามารถปฏิบัติภารกิจต่อได้ แล้วก็มีประกาศคำสั่งลงมาแล้วเหมือนกันครับ ตั้งแต่เวลานี้เป็นต้นไป ให้สายลับทุกคนในประเทศจีนคงสถานะกบดานอยู่ในตำแหน่งของตัวเองครับ”

“ไม่มีรายละเอียดอื่นแล้วเหรอ”

“ก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอครับ ว่าอย่าไปคาดหวังอะไรมากกว่านี้เลย”

“นั่นสินะ”

เหยี่ยวดำหมายเลข 3 หลุดหัวเราะแห้งๆ

ผมถึงค่อยพับผ้าห่มที่ถือไว้ในอ้อมแขนลวกๆ แล้ววางลงตรงมุมห้อง

“จะว่าไป ผมเพิ่งเคยเจอพี่สะใภ้ครั้งแรกเลยนะครับ ไม่ยักรู้มาก่อนว่าแต่งงานแล้ว”

“แต่งงานอะไร ใครกัน”

“คนที่อยู่ด้วยกันนี่ไงครับ”

“พี่สะใภ้อะไรกันเล่า... ก็แค่พึ่งพาอาศัยกันนิดหน่อยเท่านั้นแหละ”

เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ทำหน้าเก้อเขินพลางหลบสายตาไปทางอื่น

“เป็นคนที่บังเอิญรู้จักกันสมัยอยู่กองข่าวกรองทหารน่ะ ตอนนี้ก็แค่คอยช่วยเหลือกันในเรื่องส่วนตัว”

ตอนนั้นเองผมจึงได้รับฟังคำอธิบายสั้นๆ เกี่ยวกับสถานะปัจจุบันของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่มาปักหลักอยู่ในจีน

พี่สะใภ้ชื่อว่าแชอารา อายุยี่สิบสองปี

สำเนียงของเธอบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเธอเป็นผู้แปรพักตร์ที่ข้ามแม่น้ำยาลูมา

เธอเคยข้ามพรมแดนมาผ่านนายหน้าแต่เกิดเรื่องผิดพลาดจนเกือบถูกขายไปเป็นเหยื่อค้ามนุษย์ ทว่าเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ซึ่งสังกัดหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหารในตอนนั้นได้ช่วยชีวิตเอาไว้และพามาตั้งรกรากที่นี่

หลังจากนั้นเมื่อเขาย้ายสังกัดมาอยู่ NIS จึงได้จดทะเบียนสมรสกับเธอเพื่อใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในฐานะสามีภรรยาฉากบังหน้า

“แล้วร้านนี้คืออะไรครับ”

“ร้านของฉันเอง ใช้เงินชดเชยตอนออกจากกองข่าวกรองทหารมาเปิดน่ะ”

“จริงเหรอครับ ไม่คิดจะกลับเกาหลีแล้วเหรอ”

“ครอบครัวของคุณอารายังอยู่ที่เกาหลีเหนือ ฉันรออยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว รอแค่ให้พวกนายหน้าติดต่อมาได้”

คำว่า ‘หวังชุนซาน’ ในชื่อร้านหวังชุนซานผิงฟาง ก็คือตัวตนคนจีนปลอมๆ ของเหยี่ยวดำหมายเลข 3

การมีอาชีพที่ดูน่าเชื่อถือในพื้นที่ถือเป็นหนึ่งในวิธีที่สายลับเงาซึ่งต้องพำนักระยะยาวมักนำมาใช้กันอยู่บ่อยๆ

แต่ถึงขั้นทุ่มเงินชดเชยทั้งหมดลงไปเนี่ยนะ

บางทีเขาอาจจะเตรียมใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ครั้งที่สองที่นี่ร่วมกับแชอาราแล้วก็ได้

“เอาเถอะครับ รอดชีวิตมาได้ก็ดีแล้ว”

“นั่นสิ ขอบใจจริงๆ นะ ตอนที่ตื่นขึ้นมากลางคันฉันยังนึกว่าตัวเองฝันไปอยู่เลย ที่แท้ก็เฉียดตายแล้วรอดมาได้จริงๆ สินะ”

“เรื่องเล็กน้อยครับ”

“ว่าแต่หนีรอดมาได้ยังไงกัน จากซินอึยจูมาถึงที่นี่ มันไม่ใช่ระยะทางที่จะแบกฉันเดินมาได้เลยนะ”

“ขโมยรถบรรทุกของกองทัพเกาหลีเหนือข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูมาครับ จากนั้นก็ไปห้ามเลือดให้เรียบร้อยขึ้นที่รูกระต่าย แล้วหลังจากนั้นก็เรียกแท็กซี่มาถึงที่นี่ครับ”

“คงไม่ได้ลงตรงหน้าร้านนี้หรอกนะ”

“ก็ต้องลงหลังจากเลยไปไกลแล้วสิครับ ผมแบกรุ่นพี่เดินมาจากเมืองตงกั่งนู่นเลยนะ”

“...คงลำบากแย่เลยสินะ ขอบใจอีกครั้งนะ”

“ไม่เป็นไรเลยครับ”

ในเมื่อเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ได้สติแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีก

ขณะที่กำลังคุยกันงึมงำอยู่นั้น ผมก็รู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวของคนนอกประตู

พอเหลือบมองไป ก็เห็นแชอาราถือถาดด้วยสองมือพลางเดินขึ้นบันไดมาอย่างระมัดระวัง

“ฉันต้มข้าวต้มมาให้ ทั้งสองคนทานก่อนเถอะค่ะ”

ดูเหมือนเธอจะได้คุยกับเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่ฟื้นขึ้นมาก่อนหน้านี้บ้างแล้ว สีหน้าของแชอาราจึงดูผ่อนคลายขึ้นมาก

เมื่อเห็นเธอนั่งเบียดข้างเหยี่ยวดำหมายเลข 3 คอยเป่าข้าวต้มทีละช้อนแล้วป้อนให้ ผมเองก็หยิบช้อนขึ้นมาเงียบๆ

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินที่โผล่มาขัดจังหวะบ้านข้าวใหม่ปลามันอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือเลยแฮะ

‘กะว่าจะรอดูอาการสักสองสามวัน เผ่นไปตั้งแต่วันนี้เลยดีไหมเนี่ย อยู่ไปก็หนาวใจเปล่าๆ’

ผมเลยได้แต่ตักข้าวต้มลูกชิ้นน้ำใสเข้าปากไปส่งๆ

ขณะที่ผมกำลังตักกินอย่างไม่คิดอะไรอยู่นั้น แชอาราที่คอยลอบสังเกตอยู่ข้างๆ ก็กะพริบตาปริบๆ ด้วยความตกใจ

“เอ๊ะ คุณน้อง ไม่ร้อนเหรอคะ”

“ครับ อ๋อ ครับ ข้าวต้มอร่อยมากเลยครับพี่สะใภ้”

“มันน่าจะร้อนมากเลยนะ ค่อยๆ ทานสิคะ”

ปกติผมก็เป็นพวกกินของร้อนเก่งอยู่แล้ว

พอมาคิดดูตอนนี้ เรื่องนั้นก็น่าแปลกใจขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

ผมลองเอานิ้วก้อยจิ้มลงไปในชามข้าวต้มที่เหลืออยู่อย่างนึกสนุก

นิ้วแค่รู้สึกคันยิบๆ แล้วก็หายไป

ตัวผมเองก็ไม่เข้าใจแล้วเหมือนกัน

‘ผมเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิด หรือว่าพอโตขึ้นแล้วพลังพิเศษมันตื่นขึ้นมากันแน่นะ’

ผมหัวเราะเยาะตัวเองในลำคอพลางตักข้าวต้มที่เหลือยัดเข้าปาก

ทันใดนั้น พลันนึกขึ้นได้ผมจึงเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมา

กะว่าจะเช็กดูว่ามีข้อความตอบกลับรายงานสถานะการมีชีวิตรอดที่ส่งไปให้สำนักงานใหญ่หรือยัง

[ด่วน]

[ออกคำสั่งเดี่ยว]

[รหัสปฏิบัติการ 827B112]

มีอีกข้อความหนึ่งส่งมาถึงพอดี

คำสั่งเดี่ยว

มันหมายถึงคำสั่งที่ส่งลงมาให้ผมเพียงคนเดียวเท่านั้น

ระยะเวลาโหลดข้อความค่อนข้างนานจนรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดี

[เป้าหมาย : ช่วยเหลือพลเรือน]

[รีชอลจุน ผู้รับผิดชอบความเสียหายของกองทัพเกาหลีเหนือในซินอึยจู ได้เข้าไปยังบ้านลับของกระทรวงความมั่นคงในตานตงอย่างเร่งด่วน กำลังพยายามลักพาตัวนักท่องเที่ยวชาวเกาหลีใต้จำนวนมากในเมืองตานตง]

[กำลังพลของกระทรวงความมั่นคงเกาหลีเหนือ 20 นาย ประจำการอยู่ในตัวเมืองตานตง]

[รีชอลจุน ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ]

[...]

ภายในข้อความนั้น มีรูปพรรณสัณฐานของรีชอลจุน ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐของเกาหลีเหนือ ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญในคำสั่งครั้งนี้แนบมาด้วย

ผมพิจารณารูปถ่ายอย่างละเอียดเป็นอันดับแรก ทั้งการแต่งกาย รูปหน้า ส่วนสูง และรูปร่างของเขา

‘บ้าไปแล้ว ลักพาตัวนักท่องเที่ยวเนี่ยนะ? กงอันคงไม่ยอมยืนดูอยู่เฉยๆ แน่’

ดูท่าว่าเพื่อปัดความรับผิดชอบเรื่องทหารเกาหลีเหนือตายไปหลายสิบนายที่ซินอึยจู คนระดับผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศถึงได้ข้ามมาลงมือก่อเรื่องถึงตานตงด้วยตัวเองแบบนี้

จะว่าไป การออกคำสั่งเดี่ยวให้ผมรับมือกองกำลังทหารเกาหลีเหนือตั้งยี่สิบนายเนี่ยนะ

‘คงไม่ใช่ว่าในตานตงไม่มีสายลับคนอื่นที่พอจะปฏิบัติภารกิจได้นอกจากผมแล้วหรอกนะ?’

จู่ๆ ความคิดแง่ร้ายที่ไม่ชวนให้สบายใจก็แวบผ่านเข้ามาในหัว

ใบหน้าของสายลับหลายคนที่เคยแทรกซึมเข้าเกาหลีเหนือด้วยกันผุดขึ้นมาตรงหน้า

คงเพราะรู้สึกได้ถึงสีหน้าเคร่งเครียดของผมละมั้ง?

เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่กำลังกินข้าวต้มตามที่ถูกป้อนอยู่ข้างๆ จึงเหลือบมองผม

“คำสั่งเหรอ?”

“ครับ คำสั่งเดี่ยวส่งมาถึงผม รีชอลจุน ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ กระทรวงความมั่นคงข้ามมาถึงตานตงเพื่อลักพาตัวนักท่องเที่ยวชาวเกาหลีใต้ผู้บริสุทธิ์น่ะครับ เลยสั่งให้ผมแทรกซึมเข้าไปในบ้านลับของกระทรวงความมั่นคงเพื่อช่วยคนพวกนั้น”

“บ้าไปแล้ว... นั่นมันสั่งให้ไปตายแทนชัดๆ!”

ทันทีที่ได้ฟังการบรรยายสรุปภารกิจ ดวงตาที่เคยสะลึมสะลือของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็เบิกโพลงขึ้นมา

พอได้ยินจากปากคนอื่นเข้าจริงๆ ผมเองก็เห็นพ้องด้วย

“ใช่ไหมล่ะครับ? หมายความว่าจะให้ผมไปเป็นตัวประกันแทนนักท่องเที่ยวพวกนั้นใช่ไหมล่ะ”

“เฮ้ย หลบไปกบดานเฉยๆ ซะเถอะ ถ้านายบอกว่าติดปัญหาเรื่องฉันจนปฏิบัติภารกิจไม่ได้ ก็ไม่มีใครกล้าว่าอะไรหรอก ตอนนี้นายคือนกกระจอกนะ นกกระจอก”

“โธ่ ถึงยังไงผมก็มีชั่วโมงบินจากกองข่าวกรองทหารอยู่นะครับ เรื่องแค่นี้ต้องจัดการได้สิ”

ตั้งแต่สมัยอยู่กองข่าวกรองทหารแล้วที่ผมมักจะโดนด่าว่าเป็นไอ้บ้า เพราะชอบเอาตัวเข้าไปเสี่ยงในแดนตายตลอด

ผมแกล้งฉีกยิ้มกว้างให้เขา

“เสร็จงานแล้วผมจะกลับมาทวงหม่าล่าเซียงกัวนะครับ”

“...เฮ้อ ไอ้บ้านี่”

เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่รู้จักนิสัยผมดีพอสมควรไม่อาจพูดอะไรได้อีก ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ต้องรอดกลับมาให้ได้อย่างปลอดภัยนะ”

“แน่นอนครับ ไม่ต้องห่วงหรอก”

“แล้วขากลับก็อย่าลากหางติดมาด้วยล่ะ”

“แน่นอนอยู่แล้วครับ”

ยิ่งไปกว่านั้น ผมยังมีเรื่องหนึ่งที่ต้องตรวจเช็กให้แน่ใจผ่านภารกิจครั้งนี้ด้วย

‘ชักจะคันไม้คันมือขึ้นมาแล้วสิ’

ด้วยร่างกายที่กระสุนไม่ระคายนี้ ตัวผมจะทำอะไรได้ถึงขั้นไหนกันแน่ ผมเองก็กำลังสงสัยอยู่พอดีเลยเชียว

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 3
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 4 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 2กลับหน้าเรื่อง
ตอน 2ตอน 4