เมืองตานตงเป็นเมืองที่ถนนหนทางยามค่ำคืนสว่างไสวระยิบระยับ แม้จะเทียบกับมาตรฐานของจีนก็ตาม
ยิ่งเมื่อเทียบกับฝั่งซินอึยจูของเกาหลีเหนือที่พอตกกลางคืนก็แทบไร้แสงไฟให้เห็นแล้ว ที่นี่ก็ดูราวกับเมืองแห่งดวงดาว
เมืองตานตงแห่งนี้ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีนักท่องเที่ยวชาวเกาหลีใต้แวะเวียนมาอย่างต่อเนื่อง
เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว การได้ล่องเรือสำราญวนเวียนอยู่ใกล้สะพานเหล็กแม่น้ำยาลู หรือถ่ายภาพโดยมีแผ่นดินเกาหลีเหนือที่มองเห็นได้อย่างชัดเจนเป็นฉากหลัง ล้วนเป็นความหมายที่พิเศษอย่างยิ่ง
ความรู้สึกใกล้ชิดจนแทบจะเอื้อมมือไปแตะถึงได้ตามคำเปรียบเปรยนั้น ดึงดูดผู้คนให้หลั่งไหลมายังเมืองชายแดนแห่งนี้ไม่ขาดสาย
“ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องหาหางของไอ้พวกหนูโสโครกนั่นให้เจอ! ก่อนที่หัวฉันจะหลุดจากบ่า ฉันต้องหักคอไอ้ระยำพวกนั้นให้หมดก่อน!”
และที่ตานตงแห่งนี้เอง รีชอลจุน ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ เกาหลีเหนือ ก็ได้ข้ามฝั่งมา
ในสภาพที่ดวงตาแดงก่ำด้วยความคุ้มคลั่ง เขากำลังยืนหอบหายใจอย่างดุดันอยู่ในบ้านลับแห่งหนึ่งในตานตง
‘ทำไมเรื่องมันถึงได้พังพินาศยับเยินขนาดนี้วะ!’
เหตุยิงปะทะที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในซินอึยจู
เมื่อนึกถึงภาพความพินาศย่อยยับอันน่าสยดสยองในที่เกิดเหตุ รีชอลจุนก็รู้สึกหน้ามืดทะมึนขึ้นมาทันที
“สหายผู้อำนวยการ ทางกงอันบอกว่ายังไม่สามารถจับเส้นทางการเคลื่อนไหวของไอ้พวกเกาใต้ได้เลยครับ...”
“หุบปากไปเลย! คิดว่าฉันข้ามแม่น้ำยาลูมาที่นี่เพื่อฟังเรื่องไร้สาระพรรค์นี้นักหรือไง!”
เมื่อคืน มีข่าวกรองชิ้นหนึ่งหลุดมาจากเจ้าหน้าที่ระดับล่างของกงอันตานตงที่เขายัดเงินใต้โต๊ะเอาไว้
[สายลับไม่ทราบฝ่าย ปลอมตัวเป็นชาวจีน มีกำหนดการจะลักลอบเข้าซินอึยจูโดยรถบัสท่องเที่ยว]
ความจริงเรื่องนี้ เดิมทีเขาควรรายงานไปยังกระทรวงความมั่นคงก่อน
ทว่าความโลภอยากสร้างผลงานทำให้เขาหน้ามืดตามัว ส่งกำลังพลเข้าไปจัดการโดยพลการอย่างเร่งรีบ และนั่นคือความผิดพลาดมหันต์ของรีชอลจุน
คิดแค่ว่าจะรีบจับกุมสายลับไม่กี่คนให้ได้โดยเร็วแท้ๆ แต่กลายเป็นว่าคนส่วนใหญ่ในกองกำลังกลับกลายเป็นก้อนเนื้อแหลกเหลวเกลื่อนกลาดไปเสียได้!
‘เวรเอ๊ย ก่อนจะได้ฆ่าไอ้ลูกหมาเกาใต้พวกนั้น หัวฉันคงได้หลุดจากบ่าก่อนแน่’
ต่อหน้าพรรค คำแก้ตัวไม่มีความหมาย
หากกลับไปซินอึยจูมือเปล่าแบบนี้ ไม่ใช่แค่โดนสอบสวน แต่เขาคงโดนจับมัดข้างๆ รัฐมนตรีกองทัพประชาชนที่มีคิวจ่อโดนยิงเป้าด้วยปืนต่อสู้อากาศยานอย่างโจ่งแจ้ง แล้วระเบิดร่างแหลกเหลวไม่เหลือซากอย่างแน่นอน
เพื่อความอยู่รอด เขาต้องลงมือทำอะไรสักอย่างเพื่อสร้างผลงานพิสูจน์ความภักดีต่อพรรคให้ได้ในตอนนี้
นั่นคือเหตุผลที่เขาข้ามแม่น้ำมาถึงตานตงด้วยตัวเอง
“แล้วไอ้เจ๊กที่ส่งข้อมูลให้เราว่ายังไงบ้าง ติดต่อมันได้หรือยัง”
“คะ-คือ มันไม่ยอมรับสายเลยครับ”
“ไอ้ลูกหมาชาติชั่วเอ๊ย!”
รีชอลจุนขว้างที่เขี่ยบุหรี่ลงพื้นพลางแผดเสียงคลุ้มคลั่ง
หากลากคอเจ้าหน้าที่เกาใต้ที่หลบหนีไปได้สักคนกลับเปียงยางได้ นั่นก็ยังนับว่าโชคดี
แต่ในเมื่อพวกมันระเหยหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วในตอนนี้ ทางรอดของเขาจึงเหลือเพียงหนทางเดียวเท่านั้น
แผนการสุดโต่งอย่างยิ่งผุดขึ้นมาในหัวของเขา
“ส่งกำลังคนออกไปตรวจค้นรอบๆ ที่พักของพวกเกาใต้ให้เหี้ยนเดี๋ยวนี้ ยัดกระสอบลักพาตัวพวกมันสักสองสามคนข้ามแม่น้ำมาให้เงียบที่สุด เข้าใจไหม”
“ถ้าทำแบบนั้นอาจเกิดปัญหาทางการทูต... ทางกงอันของจีนคงไม่ยอมอยู่นิ่งแน่ครับ”
“สภาพฉันตอนนี้เหมือนคนที่สนเรื่องการทูตงั้นเหรอ หัวฉันกำลังจะขาดอยู่รอมร่อ ไอ้พวกเจ๊กนั่นจะประท้วงยังไงก็ช่างหัวมันสิ!”
ไม่ได้เสือก็เอาแมวมาแทน
เขาตั้งใจจะกวาดต้อนคนถือหนังสือเดินทางเกาใต้ที่เดินเตร็ดเตร่อยู่ในตัวเมืองตานตงให้หมด แล้วลักพาตัวกลับเกาหลีเหนือ
หลังจากจับตัวได้แล้ว เรื่องมันก็ง่ายนิดเดียว
แค่ยัดข้อหาว่าพวกมันเป็นสายลับบ่อนทำลายจากเกาใต้ แล้วบีบเค้นเอาคำสารภาพก็จบเรื่อง
การเปลี่ยนนักท่องเที่ยวธรรมดาๆ ให้กลายเป็นยอดสายลับระดับโลก สำหรับกระทรวงความมั่นคงแล้วมันไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด
“ฉันจะกลับไปมือเปล่าไม่ได้เป็นอันขาด...”
เมื่อเห็นแววตาขึ้นเลือดของรีชอลจุน สีหน้าของรองผู้อำนวยการชเวจองฮักก็เจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
เพราะถ้าพลาดขึ้นมา มันจะต้องลุกลามกลายเป็นคดีก่อการร้ายข้ามชาติอย่างโจ่งแจ้งแน่
ทว่าน้ำที่คว่ำไปแล้วก็ไม่อาจกอบคืนมาได้
ในหัวของหมาจรจัดที่จนตรอกดูเหมือนจะไม่เหลือความคิดอื่นใด นอกจากต้องกัดขย้ำอะไรสักอย่างให้ได้เท่านั้น
ผมนั่งแท็กซี่มาจนถึงแถวสะพานเหล็กแม่น้ำยาลู
‘ก่อนอื่นหาของที่พอใช้การได้ติดตัวไว้เพิ่มอีกสักสองสามอย่างดีกว่า’
ในตานตงนอกจากที่ที่เคยใช้ไปแล้ว ยังมีรูกระต่ายอยู่อีกสองสามแห่ง
อาคารเก่าของสหกรณ์ประมงที่ติดอยู่ริมแม่น้ำยาลูคือหนึ่งในนั้น
“ฮึ่ม”
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในตัวอาคาร กลิ่นคาวปลาเน่าก็พวยพุ่งเข้าปะทะหน้าอย่างจัง
ผมขมวดคิ้วพลางเดินลงไปชั้นใต้ดิน ตั้งแต่ปากทางเข้าก็มีซากอวนและลอบดักปลาผุๆ กองพะเนินเป็นภูเขาเลากาอยู่ด้านใน
ดูเหมือนพวกชาวประมงจีนจะโยนขยะทิ้งไว้เกลื่อนกลาดในพื้นที่ร้างแห่งนี้ตามใจชอบ
‘ช่างสรรหาที่แบบนี้มาทำเป็นรูกระต่ายได้เป๊ะจริงๆ แฮะ’
สถานที่ที่ใครก็เข้ามาได้ง่ายๆ แต่กลับไม่มีใครกล้าเหยียบย่างเข้ามา
ถ้าไม่รู้ล่วงหน้ามาก่อน แม้แต่ผมเองก็คงไม่กล้าคิดจะย่างกรายเข้ามาเหมือนกัน
ท่ามกลางกลิ่นเหม็นที่ชวนให้ปวดหัวตุบๆ ผมเดินเลียบกำแพงอ้อมไปช้าๆ ก็พบห้องลับห้องหนึ่งซ่อนอยู่ระหว่างกองขยะ
รหัสแม่กุญแจคือ 91237
เมื่อเปิดประตูเข้าไป ด้านในกลับถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยผิดกับข้างนอก
แน่นอนว่าเรื่องกลิ่นยังคงเหมือนเดิม
‘ดีละ’
หลังจากกวาดตามองไปรอบๆ ผมก็พบกล่องใบหนึ่งอยู่แถวเพดาน
พอเปิดฝาออกดู สิ่งของข้างในกลับดูดุดันกว่ารูกระต่ายแห่งก่อนหน้ามากโข
สิ่งแรกที่สะดุดตาคือกระสุนพาราเบลลัมขนาด 9 มม. หนึ่งกล่อง ซึ่งใช้ได้กับปืนพกเกือบทุกรุ่น
นอกจากนี้ยังมีเอเนอร์จีบาร์ เข็มฉีดยามอร์ฟีน เข็มฉีดยาคาเฟอีนเข้มข้นสูง โทรศัพท์เถื่อนสำหรับติดต่อฉุกเฉิน มีดสั้นทหาร ระเบิดมือ และอื่นๆ บรรจุอยู่
“หือ?”
ทว่าวัตถุสีดำมะเมื่อมชิ้นหนึ่งที่วางอยู่ก้นกล่องกลับดูคุ้นตาอย่างประหลาด
วินาทีที่ยืนยันได้ว่ามันคืออะไร ร่างกายของผมก็หดเกร็งไปเองโดยไม่รู้ตัว
‘บ้าเอ๊ย เคลย์มอร์มาโผล่ที่นี่ได้ยังไงวะเนี่ย?’
M18A1
ทุ่นระเบิดสังหารบุคคลที่ใช้จุดชนวนระเบิด C4 ภายใน เพื่อสาดลูกเหล็กหลายร้อยลูกไปข้างหน้า
เผื่อไว้ก่อน ผมจึงลองตรวจดูและพบว่ากลไกจุดระเบิดยังทำงานได้ดีเยี่ยม
ผมถือของอันตรายพรรค์นั้นไว้ในมือด้วยความรู้สึกอึ้งๆ
‘มีเหตุจำเป็นอะไรต้องมาระเบิดเคลย์มอร์กลางเมืองตานตงกันเล่า...’
ระหว่างนั้น จู่ๆ
“อ๊ะ”
ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาสะกิดใจผมเข้าอย่างจัง
พอก้าวเข้าสู่ย่านใจกลางเมืองตานตง บรรยากาศบนท้องถนนก็เปลี่ยนไปจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง
ไม่เพียงแต่ตำรวจกงอันจีนที่เดินตรวจตราตามตรอกซอกซอย ทว่ายังมีทหารเกาหลีเหนือสะพายปืนเล็กยาวเดินตระเวนตามท้องถนนอย่างเปิดเผยเป็นคู่ๆ อีกด้วย
ในหมู่นักท่องเที่ยวมีคนที่ดูเหมือนคนเกาหลีใต้สะดุดตาอยู่ประปราย แต่ต่อให้เป็นทหารเกาหลีเหนือที่กำลังคลั่งแค่ไหน ก็ไม่อาจฉุดกระชากตัวคนบนถนนใหญ่ที่มีกงอันคุมเข้มไปต่อหน้าต่อตาได้
เพราะหากพลาดพลั้ง มันจะไม่ใช่แค่ปัญหาระหว่างเกาหลีเหนือกับเกาหลีใต้ แต่จะลุกลามกลายเป็นปัญหาทางการทูตระหว่างจีนกับเกาหลีใต้แทน
ท้ายที่สุดแล้ว หากคิดจะลักพาตัวคนพวกนี้ไป พวกมันก็ต้องหาทางล่อลวงเข้าไปยังที่ลับตาคนอย่างเงียบเชียบเท่านั้น
“คุณเป็นทหารเกาหลีเหนือหรือเปล่าครับ”
ด้วยเหตุนี้ ณ ตอนนี้ ผมจึงกลายเป็นแบ็กแพ็กเกอร์ผู้ไร้เดียงสาต่อโลกไปตั้งแต่บัดนั้น
“ว้าว! เพิ่งเคยเห็นคนเกาหลีเหนือตัวจริงใกล้ๆ แบบนี้เป็นครั้งแรกเลยครับ! ขอถ่ายรูปคู่กับผมสักใบได้ไหมครับ?”
ผมทำสีหน้าเด๋อด๋าพลางเอะอะมะเทิ่งก้าวเข้าไปประชิดตัวทหารเกาหลีเหนือ
ทันใดนั้น สองทหารเกาหลีเหนือที่กำสายสะพายไรเฟิลบนไหล่ไว้แน่นก็หันมามองหน้ากันด้วยสีหน้างุนงง
“...ไอ้หมอนี่มันตัวอะไรวะ?”
“ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ลากไปเงียบๆ ง่ายดีไม่ใช่เรอะ?”
ทหารเกาหลีเหนือที่กระซิบกระซาบกันเองเหลือบมองผมหัวจรดเท้า
ผมทำตาเป็นประกายวิบวับพลางยื่นกล้องโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าพวกมัน
“สักรูปไม่ได้เหรอครับ?”
“...ก็ได้ จะถ่ายรูปให้ ตามมานี่ก่อน”
“ขอบคุณจริงๆ ครับ!”
“หึๆ จะขอบคุณอะไรกันนักหนา”
พวกเราเดินมาถึงตรอกด้านหลังที่สายตาของกงอันเอื้อมไม่ถึง
เมื่อมาถึงตรอกเปลี่ยว พวกมันก็เปลี่ยนสีหน้าทันควันพร้อมกับเล็งปืนไรเฟิลใส่ผม
เป็นไปตามคาด
ผมสะดุ้งโหยงตกใจกลัวแล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ
“ต่อจากนี้ถ้าไม่ยอมทำตามที่พวกฉันบอกดีๆ ตัวแกได้พรุนเป็นรังผึ้งแน่ เข้าใจไหม”
“ทะ-ทำไมทำแบบนี้ล่ะครับ! เมื่อกี้บรรยากาศระหว่างเรายังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”
“หนวกหู หุบปากไม่เป็นเรอะ?”
“ไอ้ลูกหมาหน้าโง่นี่ ตามมาเงียบๆ ซะ”
หลังจากนั้นทุกอย่างก็ราบรื่นไร้อุปสรรค
พวกมันแย่งโทรศัพท์ของผมยัดใส่กระเป๋า แล้วใส่กุญแจมือพันธนาการสองมือผมไว้อย่างแน่นหนา
“ไม่เอา! ไม่นะ! อย่าทำแบบนี้!”
“ไอ้ลูกหมานี่? จะอยู่นิ่งๆ ไม่ได้ใช่ไหม!”
ผมแกล้งทำเป็นหวาดกลัวสุดขีดพร้อมกับดิ้นรนตะเกียกตะกายแขนขา
หนึ่งในนั้นจึงเอาพานท้ายปืนกระแทกเข้าท้ายทอยผมเต็มแรง
พลั่ก!
แน่นอนว่าไม่เจ็บเลยสักนิด
“อ่อก”
แต่ผมแกล้งทำเป็นสลบคอพับพร้อมกับทิ้งน้ำหนักตัวลงไปทั้งร่าง
แผละ
ไม่นานหลังจากผมทิ้งตัวเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นถนน เสียงถอนหายใจอย่างระอาใจก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“เฮ้อ ทำไมต้องหาเรื่องให้พวกเราลำบากกันเองด้วยวะ?”
“ก็ไอ้เวรนี่มันเอาแต่ก่อเรื่องไม่ใช่เรอะ? รีบหิ้วมันขึ้นมาสิ”
“อึ้ก ไอ้ระยำนี่ ตัวหนักเป็นบ้าอะไรขนาดนี้วะ!”
“ทิ้งมันไว้แบบนี้เลยดีไหม?”
“หุบปากไปเลย”
ทหารเกาหลีเหนือสองนายช่วยกันสอดแขนใต้รักแร้ของผมทั้งสองข้างแล้วพยุงยกขึ้น
ผลก็คือผมถูกลากไปอย่างสบายอกสบายใจโดยไม่ต้องออกแรงเดินเองแม้แต่ก้าวเดียว
บ้านลับของกระทรวงความมั่นคงที่มาถึงในเวลาไม่นาน
เป็นสถานที่ที่ใช้ตึกขนาดย่อมทั้งหลัง
“แฮ่ก แฮ่ก”
“แฮ่ก ไอ้ระยำเอ๊ย”
พวกมันลากผมลงบันไดไปยังชั้นใต้ดิน
ระหว่างเดินผ่านทางเดินที่ชื้นแฉะและอับทึบ เสียงสะอื้นไห้อย่างเก็บกดก็แว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง
เสียงสะอื้นนั้นค่อยๆ ชัดเจนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
“เปิดประตู ฉันจับไอ้ลูกหมาเกาใต้มาได้อีกตัวแล้ว”
“เก่งนี่ที่จับมาได้ ไปหามาจากไหนล่ะ”
“ไม่ได้เก่งอะไรหรอก ไอ้โง่นี่มันเดินดุ่มๆ เข้ามาขอถ่ายรูปกับพวกเราเองไม่ใช่เรอะ”
“ฮิๆๆๆ สมองมันเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่าวะ”
“ฉันก็เลยเอาพานท้ายปืนฟาดหัวมันไปทีหนึ่งไงล่ะ”
พวกที่ลากผมมากับทหารเกาหลีเหนือที่ยืนยามคุยโต้ตอบกันอย่างออกรส
คนที่เฝ้าห้องใต้ดินเปิดประตูเหล็กหนาเตอะขณะคุยกันไปด้วย
เอี๊ยดดด
เสียงร้องไห้ที่เคยอู้อี้อยู่ข้างในถึงได้ดังชัดเจนขึ้นมาถนัดหู
“ฮึบ”
พวกมันเหวี่ยงผมลงไปกลางห้องใต้ดินราวกับโยนสัมภาระ
พลั่ก!
มีแค่เสียงที่ดังลั่น แต่ไร้ซึ่งแรงกระแทกใดๆ โดยสิ้นเชิง
“กรี๊ดดด!”
“แม่จ๋า แม่...”
ใครบางคนกรีดร้องขึ้นมาเมื่อเห็นหัวของผมฟาดเข้ากับพื้นคอนกรีตอย่างหมดสภาพ
ผมยังคงแกล้งทิ้งตัวนอนแผ่อย่างไร้เรี่ยวแรงต่อไป
“ตายห่าไปแล้วหรือเปล่าวะ”
“ไม่รู้สิ จะตายหรือรอดก็ไม่ใช่เรื่องกงการอะไรของฉัน”
“โดนฟาดหัวไปทีเดียวก็สภาพนี้แล้ว อ่อนแอชะมัด”
ปัง!
หลังจากประตูเหล็กปิดลง ผมก็รู้สึกได้ว่าพวกมันพากันกระซิบกระซาบและเดินห่างออกไปตามทางเดิน
ท่ามกลางความเงียบงันชวนขนลุกที่เข้าปกคลุมห้องใต้ดิน มีเพียงเสียงสะอึกสะอื้นดังระงมไปทั่ว
‘ถูกลักพาตัวมากี่คนกันนะ’
ขณะที่ผมหลับตาประเมินสถานการณ์รอบตัว ใครบางคนก็ค่อยๆ เดินตรงมาทางผมอย่างระมัดระวัง
“ขะ-ขอโทษนะครับ ยะ-ยังมีชีวิตอยู่ไหมครับ ยังไม่ตายใช่ไหม”
มือคู่นั้นจับไหล่ผมเขย่าเบาๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ
พอผมแอบหรี่ตาขึ้นมอง มือนั้นก็สะดุ้งโหยงแล้วผละออกไปทันที
“ยะ-ยังไม่ตาย!”
ผมเงยหน้าขึ้นแล้วกวาดตามองสำรวจรอบตัวอย่างรวดเร็ว
ยังดีที่ในห้องนี้ไม่มีทหารคอยเฝ้าจับตาดูอยู่
“ฮือๆ ฮึก...”
“เราจะทำยังไงกันดี เราต้องตายกันจริงๆ แล้วใช่ไหม”
คนเกาหลีที่ถูกลักพาตัวมามีทั้งหมดสามคนไม่รวมผม
ชายหนึ่งและหญิงสอง
ทุกคนดูอายุราวๆ นักศึกษาที่มาเที่ยว
นักศึกษาหญิงสองคนน่าจะเป็นเพื่อนกันเพราะกอดกันกลม ส่วนคนที่สะกิดไหล่ผมเมื่อครู่คือนักศึกษาชาย
“เอ่อ เป็นอะไรไหมครับ เมื่อกี้หัวคุณกระแทกแรงมากเลย...”
“ชู่ว”
“คะ-ครับ?”
ผมยกมือที่ถูกใส่กุญแจมือขึ้นมาแล้วจรดนิ้วชี้ไว้ที่ริมฝีปาก
หลังจากกวาดสายตาดูจนแน่ใจอย่างรวดเร็วว่าไม่มีกล้องวงจรปิดอยู่แถวนี้ ผมก็ขยับตัวไปพิงผนังอย่างไร้เสียงแล้วแนบหูชิดกับประตูเหล็กทันที
“เอ่อ...”
“อะ-อะไรกันน่ะ?”
“ไม่รู้สิ...”
เมื่อจู่ๆ คนที่นอนพะงาบๆ เหมือนจะตายเมื่อครู่อย่างผมกลับเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วไร้ที่ติ ทั้งสามคนก็หยุดชะงักแล้วมองมาด้วยสีหน้าสับสน
แววตาที่จ้องมองผมนั้นเริ่มผุดประกายความหวังอันริบหรี่ขึ้นมา
ดูเหมือนพวกเขาจะหวาดกลัวกันมากเกินไป อย่างน้อยก็จำเป็นต้องทำให้สบายใจขึ้นสักนิด
“ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมเป็นเจ้าหน้าที่ NIS ของสาธารณรัฐเกาหลี”
“...อา!”
สีหน้าขาวซีดไร้เลือดฝาดของพวกเขากลับมามีชีวิตชีวาขึ้นมาจางๆ ในตอนนั้นเอง
“ผมถูกส่งตัวมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือพวกคุณ จากนี้ไปขอให้ทำตามคำสั่งของผม เงียบให้มากที่สุด ห้ามอ้าปากพูดเด็ดขาด”
“มะ-มาช่วยพวกเราจริงๆ หรือครับ?”
“อา พระเจ้า...”
“ว่าแล้วเชียวต้องเป็น NIS มาช่วยพวกเราแล้วจริงๆ ด้วย!”
มนุษย์เรานี่นะ แค่คำพูดไม่กี่คำควบคุมไม่ได้ง่ายๆ เลยจริงๆ
พอโล่งอกขึ้นมา พวกเขาก็พากันมารุมล้อมผมแล้วพูดจ้อกันเจื้อยแจ้วจนเสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ
‘ปล่อยให้ร้องไห้ต่อไปยังจะดีซะกว่า’
ผมค่อยๆ ผละหูออกจากประตูเหล็กแล้วหันกลับไปมองพวกเขา
ดูจากแววตาที่เป็นประกายวิบวับแม้ผมจะจ้องเขม็งแล้ว สงสัยต้องดัดนิสัยให้หงอยลงสักหน่อย
วิธีการนั้นง่ายนิดเดียว
“แต่อย่าเพิ่งหวังอะไรลมๆ แล้งๆ เลยครับ เพราะผมเองก็เพิ่งถูกจับตัวมาเหมือนกัน”
“อ๊ะ”
หากการรับปากเรื่องอนาคตช่วยจุดประกายความหวังเล็กๆ ได้ ในทางกลับกันก็ทำลายมันได้เช่นกัน
“...ฮือๆ”
“อา จบแล้ว... จบสิ้นกันหมดแล้ว...”
“พระเจ้า...”
ทั้งสามคนกลับไปสิ้นหวังและสะอึกสะอื้นกันอีกครั้งในที่สุด
ผมมองภาพนั้นแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
‘แบบนี้แหละกำลังดี’
กำลังโหลดความเห็น...