แผนของผมเรียบง่ายมาก
ยอมให้ถูกจับเข้ามาในบ้านลับของกระทรวงความมั่นคงด้วยสองเท้าตัวเองเพื่อแทรกซึม จากนั้นก็พากลุ่มนักท่องเที่ยวชาวเกาหลีที่ถูกลักพาตัวหนีออกไป
“นับจากนี้ไม่ว่าผมจะทำอะไรก็ไม่ต้องสนใจนะครับ”
“แค่ขดตัวอยู่ตรงมุมห้องแล้วกลั้นหายใจเงียบๆ ไว้ก็พอ”
วิธีการก็แสนจะเรียบง่ายเช่นกัน
ปังๆๆ!
ผมกระหน่ำทุบประตูเหล็กห้องใต้ดินโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“จะ-จะทำอะไรน่ะครับ!”
“ฮึก!”
“ฮือ...”
ทุกคนตกใจขวัญผวาพลางหดตัวลีบ
ผมส่งสายตาเป็นสัญญาณด้วยการพยักพเยิดคางโดยไม่เอ่ยคำใด
พอทำอย่างนั้น แม้ผมจะไม่สั่งอะไรเพิ่ม พวกเขาก็รีบไปรวมตัวกันตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมห้องอันมืดมิดที่ห่างออกไปแล้ว
ปังๆๆ!
“ทำอะไรกันวะ!”
เสียงฝีเท้าวิ่งกระหืดกระหอบดังมาจากอีกฟากของทางเดินตามเสียงทุบประตูอันอึกทึก
แกร๊ก!
ช่องมองตรวจตราขนาดเล็กที่ติดอยู่บนประตูเหล็กเปิดออก
“อะไรของแก อยู่เฉยๆ ไม่เป็นหรือไง!”
เสียงตะคอกอย่างเดือดดาลพรั่งพรูผ่านช่องแคบๆ นั้น
ขณะที่ดวงตาคู่หนึ่งซึ่งบิดเบี้ยวด้วยความดุดันจ้องเขม็งเข้ามาในห้อง ผมก็ยกมือที่สวมกุญแจมือขึ้นให้ดูอย่างใจเย็น
“ไอ้ลูกหมานี่ อยากตายนักหรือไง!”
“ผมคือเจ้าหน้าที่ NIS ของสาธารณรัฐเกาหลีที่ถูกส่งมาเพื่อเจรจา ไม่ว่าทางเกาหลีเหนือจะมีข้อเรียกร้องอะไรเราก็พร้อมจะยอมรับอย่างเป็นทางการ เพราะงั้นผมอยากคุยกับผู้รับผิดชอบพื้นที่ของพวกคุณครับ”
“...เมื่อกี้แกบอกว่าเป็นใครนะ”
“NIS ไงครับ ผมมาเพื่อพบผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ รีชอลจุน ที่น่าจะอยู่ที่นี่”
พริบตานั้น ดวงตาของทหารเกาหลีเหนือก็เบิกกว้างขึ้นมา
สีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอันหลากหลายแล่นผ่านสายตาหลังช่องมองไปในชั่วพริบตา
“ยะ อย่าขยับไปไหนเด็ดขาดนะเว้ย!”
ยังไงซะถ้าพวกเขาไม่เปิดประตูให้ ผมก็ก้าวออกไปจากที่นี่ไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียวอยู่แล้ว
ช่องมองตรวจตราปิดลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบห่างออกไป
ทันทีที่เสียงฝีเท้านั้นหายไป ผมก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวที่เริ่มกระซิบกระซาบกันอยู่ด้านหลัง
“ทะ-ทำไมถึงพูดแบบนั้นออกไปล่ะ...”
นักศึกษาหญิงสองคนยังคงงุนงงเพราะไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไร ทว่าในทางกลับกัน นักศึกษาชายคนหนึ่งกลับหน้าถอดสีไปเรียบร้อยแล้ว
ถ้าเคยผ่านการเกณฑ์ทหารมา ย่อมต้องพอรู้ซึ้งถึงวิธีการสอบสวนของเกาหลีเหนือที่เริ่มต้นด้วยการทรมานอยู่บ้าง มันจึงเป็นปฏิกิริยาที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
“วางใจเถอะครับ ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนอยู่”
“...”
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่กรูกันเข้ามาอย่างโกลาหลก็แว่วมาจากอีกฟากของทางเดิน
เพียงครู่เดียว ประตูเหล็กก็สั่นสะเทือนแล้วเปิดออกอย่างรุนแรง
“ยกมือขึ้น!”
“อย่าขยับ!”
“ฮี้ก!”
“กรี๊ดดด!”
ทหารเกาหลีเหนือห้านายที่ยืนเรียงรายอยู่ตรงทางเข้าเล็งปากกระบอกปืนมาที่ผมพร้อมกัน
ในจำนวนนั้นมีสองนายเดินเข้ามาในห้องแล้วล็อกแขนหนีบรักแร้ทั้งสองข้างของผมไว้แน่น
“แกบอกว่าตัวเองเป็นสายลับเกาใต้อย่างนั้นเรอะ?”
ภายนอกประตูมีชายคนหนึ่งในชุดเครื่องแบบเต็มยศยืนอยู่
ดูจากสำเนียงเปียงยางอันสูงส่งแล้ว ท่าทางน่าจะเป็นนายทหารคนสนิทของผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ
เขากำลังจ้องมองผมด้วยสายตาคมกริบ
“คุณคือใครครับ?”
“ฉันคือชเวจองฮัก รองผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ”
ไม่ใช่แค่ระดับนายทหารคนสนิทของผู้อำนวยการ แต่เป็นบุคคลระดับสูงกว่านั้นเสียอีก
“ผมคือเจ้าหน้าที่ NIS ที่ถูกส่งมาเพื่อเจรจา นับจากนี้เป็นต้นไป ผมขอเรียกร้องการปฏิบัติตามหลักมนุษยธรรมตามอนุสัญญาเจนีวาครับ”
“หึ ไอ้ลูกหมาหน้าด้าน! พวกแกมุดหัวเข้ามาในแผ่นดินสาธารณรัฐแล้วฉีกร่างพลทหารของเราไปสิบกว่าคน นั่นคงเป็นการกระทำที่มีมนุษยธรรมมากเลยสินะ?”
“พลเรือนที่คุณลักพาตัวมาไม่มีความผิดอะไร หากต้องการเอาผิดกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ มีผมคนเดียวก็เพียงพอแล้วครับ”
“เรื่องนั้นมันต้องหลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนว่าแกมีประโยชน์แค่ไหนถึงจะตัดสินได้ รีบลากตัวมันไป!”
เมื่อชเวจองฮักพยักพเยิดหน้า ทหารเกาหลีเหนือสองนายก็ลากผมมุ่งหน้าไปที่ไหนสักแห่ง
พอผมเหลือบมองไปข้างหลัง ประตูห้องใต้ดินก็ปิดลงเสียงดังปัง
ทหารที่เฝ้าหน้าประตูดึงกุญแจออกจากเอวมาล็อกประตูเหล็กไว้แน่นหนา
“แกรู้ได้ยังไงว่าพวกเราคือสำนักข่าวกรองต่างประเทศ?”
“เพื่อการเจรจาที่เหมาะสม ผมอยากพบผู้บังคับบัญชาของคุณครับ”
“ฉันนี่แหละคือผู้บังคับบัญชาสูงสุดของที่นี่”
“ผมรู้ว่าผู้อำนวยการรีชอลจุนอยู่ที่บ้านลับ ผมจะคุยกับคนคนนั้นโดยตรงครับ”
“ไอ้เด็กเวรนี่ชักจะต่อปากต่อคำไม่หยุด...”
รองผู้อำนวยการชเวจองฮักหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมามองผม
เพียะ!
ผมสะบัดหน้าตามจังหวะที่เขาฟาดฝ่ามือใส่เต็มแรง
“หุบปากซะ ยังไงสหายผู้อำนวยการก็บอกว่าอยากเห็นหน้าแกด้วยตัวเองอยู่แล้ว”
ผมถูกลากถูลู่ถูกังขึ้นไปอีกหลายชั้น
ทหารเกาหลีเหนือที่ล็อกตัวผมอยู่เริ่มหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย
พอลอบสังเกตดูก็พบว่าไม่มีกำลังพลประจำการอยู่ตามแต่ละชั้นเป็นพิเศษ
จนกระทั่งมาถึงชั้น 3 ซึ่งเป็นชั้นสุดท้าย ถึงมีทหารเกาหลีเหนือติดอาวุธห้านายยืนคุ้มกันอยู่
“สหายผู้อำนวยการ ผมพาตัวไอ้เด็กเวรที่อ้างว่าตัวเองเป็นสายลับเกาใต้มาแล้วครับ”
เมื่อถูกลากเข้าไปด้านในห้องทำงานชั้น 3 ชายคนหนึ่งก็ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที
ผิวคล้ำกร้านและใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย
รีชอลจุน ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ กระทรวงความมั่นคง
หน้าตาตรงตามรูปถ่ายที่แนบมากับเอกสารคำสั่งไม่มีผิดเพี้ยน
“อะไรกัน ไปจับไอ้พันธุ์อวดดีตัวนี้มาได้ยังไงกันล่ะเนี่ย?”
“ดูเหมือนว่าพอเราสุ่มลักพาตัวนักท่องเที่ยวมา ทางเกาใต้คงตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ก็เลยส่งสายลับมาแทนเพื่อเจรจาไม่ใช่เหรอครับ?”
“ฮะๆๆๆ แผนการของฉันได้ผลจริงๆ ด้วยสิ! ไอ้พวกสารเลวนั่นติดกับแผนของฉันเข้าเต็มเปา!”
“ขอแสดงความยินดีด้วยครับ สหายผู้อำนวยการ”
ระหว่างที่พวกเขากำลังแสดงความยินดีให้แก่กัน ผมก็ลอบนับจำนวนทหารเกาหลีเหนือที่อยู่ในห้องจนครบถ้วน
รวมทั้งสองคนที่ล็อกรักแร้ผมอยู่ กองกำลังที่อยู่บนชั้น 3 มีทั้งหมดสิบนาย
ดูเหมือนอีกประมาณสิบนายที่เหลือจะกำลังตระเวนไปทั่วเมืองตานตงและยังคงพยายามลักพาตัวนักท่องเที่ยวชาวเกาหลีใต้อยู่
“ก็ตามที่ท่านพูดครับ ผมถูกส่งตัวมาเพื่อเจรจา ขอความกรุณาสั่งยกเลิกการลักพาตัวนักท่องเที่ยวแบบไม่เลือกหน้าตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปด้วยครับ”
“ก่อนจะทำอย่างนั้น แกควรเปิดเผยตัวตนให้ชัดเจนก่อนไม่ใช่หรือไง”
“ผมบอกได้แค่ว่าเป็นเจ้าหน้าที่ NIS ครับ”
“โค้ดเนมล่ะ”
“เรื่องนั้นผมบอกไม่ได้ครับ”
“...ไอ้ลูกหมานี่กล้าเถียงคำไม่ตกฟากต่อหน้าสหายผู้อำนวยการเรอะ! จะบอกมาละเอียดยิบเดี๋ยวนี้ไหม!”
พอสีหน้าของรีชอลจุนบึ้งตึงลง ชเวจองฮักที่ยืนตรงอยู่ข้างๆ จึงก้าวขึ้นมาข้างหน้าแทน
เพียะ!
ผมสะบัดหน้าหันไปตามแรงตบที่ฟาดลงบนแก้มอย่างจัง
“สหาย ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก เรื่องนั้นถ้าพวกเราคุยกันอย่างใกล้ชิด เดี๋ยวก็ค่อยๆ รู้กันเองไม่ใช่หรือไง”
รีชอลจุนหยิบมีดพกเล่มหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา
แค่เห็นสิ่งนั้นก็ดูเหมือนจะไม่สามารถคาดหวังขั้นตอนการสอบสวนตามหลักมนุษยธรรมได้เลยสักนิด
“เอาเถอะ ฉันจะยอมถอนคำสั่งให้ ถ้าแกให้คำตอบที่ถูกต้องกับคำถามที่ฉันจะถามต่อไปนี้ พอดีว่ามีเรื่องที่ฉันสงสัยอยู่เรื่องหนึ่งน่ะนะ”
“ผมจะฟังครับ”
“ทำไมสายลับ NIS ถึงได้มุดหัวเข้ามาเพ่นพ่านในแผ่นดินสาธารณรัฐของเราตอนกลางดึก คิดว่าจะเข้ามาขุดหาผลประโยชน์อะไรกันแน่”
“...”
“ทำไมจู่ๆ ถึงได้มุดหัวเข้ามาในซินอึยจูอย่างไร้เหตุผล แล้วฆ่าพลทหารผู้บริสุทธิ์ของเรา นั่นคือสิ่งที่ฉันถาม”
ต่อคำถามของรีชอลจุน ผมก็เผลอหุบปากเงียบโดยไม่รู้ตัว
ในชั่วพริบตานั้น ความมั่นใจอันประหลาดก็แล่นผ่านเข้ามาในหัว
‘พวกนี้ไม่รู้ว่าพวกเราแทรกซึมเข้ามาเพื่อพาตัวฮย็อนยองชอล รัฐมนตรีกองทัพประชาชนหลบหนี’
พอคิดดูแล้วก็ยังมีจุดผิดปกติอยู่อีกเรื่องหนึ่ง
หากภารกิจครั้งนี้เป็นกับดักที่ฝั่งเกาหลีเหนือวางแผนไว้อย่างรัดกุมแต่แรก ก็ไม่มีทางที่สำนักข่าวกรองต่างประเทศเพียงหน่วยเดียวจะข้ามมาแบบนี้แน่
ทว่าในตอนนี้ ฝ่ายที่ควบคุมสถานการณ์อยู่กลับมีแค่สำนักข่าวกรองต่างประเทศเพียงหน่วยเดียว
ทั้งหมดเป็นการตัดสินใจเพียงลำพังของผู้อำนวยการรีชอลจุนที่เกิดขึ้นหน้างานล้วนๆ
‘ก็แค่ซวยสินะ’
เมื่อประมวลจากรูปการณ์แล้ว จุดที่ข้อมูลรั่วไหลออกไปคือกงอันของจีน
ต่อให้ยัดเงินใต้โต๊ะไปมากแค่ไหน คนที่สมรู้ร่วมคิดก็มักจะจำกัดอยู่แค่ระดับผู้นำ และไม่มีทางที่จะควบคุมเจ้าหน้าที่กงอันทุกคนได้อย่างสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว
ดูเหมือนว่าเจ้าหน้าที่กงอันสักคนที่รับสินบนจากเกาหลีเหนือจะแอบปล่อยข่าวความเคลื่อนไหวที่น่าสงสัยภายในกงอันให้สำนักข่าวกรองต่างประเทศรู้
แค่ส่งข่าวกรองไปว่ามีสายลับเงาแฝงตัวเป็นนักท่องเที่ยวชาวจีนข้ามไปยังซินอึยจูไม่กี่คน มันก็เพียงพอให้สำนักข่าวกรองต่างประเทศใช้เป็นข้ออ้างในการเคลื่อนกำลังพลแล้ว
“ไม่พูดเดี๋ยวนี้ใช่ไหม!”
“สหายผู้อำนวยการ ขอเพียงท่านมอบหมายมา ผมจะลากไอ้ลูกหมานี่ไปห้องทรมานเดี๋ยวนี้ และทำให้มันคายความจริงออกมาทุกเม็ดเองครับ”
เหตุผลที่สำนักข่าวกรองต่างประเทศเคลื่อนไหวเพียงลำพัง ก็คงเพราะต้องการฮุบผลงานไว้คนเดียวสินะ
พอความคิดตกผลึก ข้อสรุปหนึ่งก็ผุดตามมาตามธรรมชาติ
แผนการทั้งหมดไม่ได้แตก
ข้อมูลเพียงบางส่วนแค่รั่วไหลออกไปผ่านช่องทางบางสายเท่านั้น
‘ความจริงที่ว่าฮย็อนยองชอลวางแผนจะแปรพักตร์ไปยังเกาหลีใต้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป’
เขาคงกำลังซ่อนตัวอยู่กับครอบครัวในโกดังที่ซินอึยจูซึ่งเป็นจุดนัดพบ โดยเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าพวกเราจะไปถึง
‘เวลาไม่พอ’
ปัญหาคือเวลาต่างหาก
กำหนดการเริ่มปฏิบัติการคือเที่ยงคืนของเมื่อวาน
และจากตอนนั้น เวลาก็ล่วงเลยมาถึงสิบสองชั่วโมงแล้ว
ผู้ยิ่งใหญ่อย่างรัฐมนตรีกองทัพประชาชนหายตัวไปนานขนาดนั้น คนสำคัญรอบข้างคงสังเกตเห็นการแปรพักตร์ของฮย็อนยองชอลแล้วแน่นอน
หากเป็นเช่นนี้ อีกไม่นานมีความเป็นไปได้สูงที่ทางกระทรวงกลาโหมจะเคลื่อนทัพเองโดยตรง ไม่ใช่แค่สำนักข่าวกรองต่างประเทศ
หากจะทำให้ภารกิจสำเร็จ ผมต้องลงมือตอนนี้ทันที
ผมตัดสินใจเรียบร้อยตั้งนานแล้ว
“...ไอ้สติหลุดนี่บ้าไปแล้วเหรอ ทำไมถึงได้ยิ้มระรื่นกวนประสาทอยู่ได้วะ”
นี่ผมกำลังยิ้มอยู่หรือ
เสียงพึมพำของรีชอลจุนทำให้กล้ามเนื้อแก้มของผมกระตุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แต่ความจริงแล้วมันก็ช่วยไม่ได้ละนะ
‘ไม่ว่าจะคิดทบทวนยังไง ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นไอ้บ้าจริงๆ นั่นแหละ’
ผมบิดตัวอย่างสุดแรง
ทันใดนั้น สิ่งของที่ซ่อนอยู่ลึกในแขนเสื้อก็กลิ้งพรวดเข้ามาอยู่ในอุ้งมือ
“ไอ้ลูกหมานี่ แกทำอะไรวะ”
“อย่าขยับนะโว้ย!”
ทหารเกาหลีเหนือสองนายที่ล็อกแขนผมอยู่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อแล้วรีบจับตัวผมไว้แน่น
หนึ่งในนั้นเหลือบไปเห็นตัวจุดชนวนในอุ้งมือของผม แต่ก็ไม่มีเวลาพอจะรู้ว่ามันคืออะไร
รัศมีวิถีพัดโปร่งแสงที่ผมวาดไว้ในหัวเข้าครอบคลุมร่างของรีชอลจุนและชเวจองฮักพร้อมๆ กัน
ชั่วพริบตานั้น แป๊ก!
ตูมมมมมมมม!
ตาของผมเบิกโพลงขึ้นมาทันควัน
“เฮือก!”
ฝุ่นควันที่ปกคลุมทั่วร่างทำให้ผมสำลักไอออกมาโดยไม่รู้ตัว
ในสภาพสะลึมสะลือราวกับฝันไป ผมรีบลูบคลำสำรวจสภาพร่างกายของตัวเองเป็นอันดับแรก
พอก้มลงมอง ก็เห็นมันห้อยต่องแต่ง
แป๋น
เจ้าช้างตัวใหญ่และงดงามของผมเป็นสิ่งแรกที่ออกมาทักทาย
โชคยังดีที่มันยังดูคึกคักและปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน
“ว้าว”
ปัญหาก็คือไม่ว่าจะเป็นเสื้อท่อนบน กางเกง ไปจนถึงรองเท้า บนตัวผมไม่มีเศษเสื้อผ้าหลงเหลืออยู่อย่างสมบูรณ์แม้แต่ชิ้นเดียว
กระทั่งกุญแจมือที่พันธนาการแขนทั้งสองข้างของผมก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เรียกว่ากลับคืนสู่สภาพบรรพกาล กลายเป็นคนป่าผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องตามธรรมชาติอย่างแท้จริง
“แบบนี้ก็ได้แฮะ”
ผมย้อนนึกทบทวนถึงชีวิตตัวเองอยู่ชั่วครู่
ตอนที่เอาเคลย์มอร์มามัดตรึงไว้แนบอก ผมก็แอบเกร็งตัวไปเหมือนกันโดยไม่รู้ตัว
ถึงจะเป็นร่างกายที่กระสุนไม่ระคายก็เถอะ แต่อย่างไรเสียแรงระเบิดของเคลย์มอร์ก็อยู่คนละระดับกับพวกกระสุนปืนอยู่แล้ว
ทันทีที่กดปุ่มจุดชนวน ความทรงจำสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษนัก
มีเพียงภาพรอบด้านที่หมุนเคว้งพัวพันกันมั่วซั่วไปหมดเพราะการตีลังกากลางอากาศด้วยความเร็วสูงลิ่ว
“ให้ตายสิ ร่างกายผมมันเป็นบ้าอะไรไปแล้วเนี่ย”
สภาพภายในห้องนั้นเละเทะจนดูไม่จืด
ทุกสิ่งทุกอย่างรวมถึงโต๊ะและเก้าอี้แหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ไม่จำเป็นต้องไปตรวจดูความเป็นความตายของรีชอลจุนกับชเวจองฮักเลยด้วยซ้ำ
รอยเลือดที่สาดกระเซ็นติดอยู่บนผนังคอนกรีตที่พังทลายลงมาครึ่งหนึ่งหลังถูกสะเก็ดลูกเหล็กของเคลย์มอร์ฉีกกระชากจนขาดวิ่นคือร่องรอยสุดท้ายของพวกเขา
เหล่าทหารที่เคยล็อกแขนทั้งสองข้างของผมไว้หรือกำลังพลที่รออยู่ด้านนอกต่างก็ตกอยู่ในสภาพไม่ต่างกัน
ไม่รู้ว่าอวัยวะภายในแหลกเละเพราะแรงระเบิดหรืออย่างไร สภาพที่เลือดทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ดในนิยายกำลังภายในคงเป็นแบบนี้เองสินะ
“...หึๆ จะบ้าตายจริงๆ ให้ตายสิ”
ไม่รู้ทำไมเสียงหัวเราะถึงเล็ดลอดออกมาไม่หยุด
มุมปากของผมยกขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ
ในสถานการณ์ที่บ้าคลั่งนี้ ดูเหมือนสติของผมเองก็กำลังจะกลายเป็นแบบนั้นไปด้วย
ผมจะไปได้ถึงขั้นไหนกันแน่ ตอนนี้แม้แต่ตัวผมเองก็ไม่รู้แล้วจริงๆ
“ฮู่ว ตั้งสติไว้ สติ”
หลังจากตั้งสติได้ ผมก็หยิบปืนไรเฟิลกระบอกหนึ่งที่กลิ้งอยู่บนพื้นขึ้นมาก่อน
เมื่อตรวจเช็กสถานะการบรรจุกระสุนเรียบร้อย ผมก็สาวเท้าตรงไปยังชั้นใต้ดินทันที
ระหว่างที่เดินลงไปชั้นล่างก็ไม่ได้เจอกับทหารเกาหลีเหนือคนอื่นอีก
จะมีก็เพียงแค่คนเดียว ทหารยามหน้าประตูห้องใต้ดิน
หมอนั่นที่กำลังตื่นตระหนกกับเสียงระเบิดเบิกตากว้างและเล็งปากกระบอกปืนใส่ทันทีที่สบตากับผม
“ใครวะ!”
ปัง!
“อั่ก!”
ผมเหนี่ยวไกได้เร็วกว่า
ผมหยิบกุญแจห้องใต้ดินออกมาจากอกเสื้อของไอ้หมอนั่นที่ถูกกระสุนฝังเข้ากบาล
แกร๊ก ครืด!
ทันทีที่ผมกระชากเปิดประตูห้องใต้ดินที่ปิดสนิทอยู่ออก เสียงกรีดร้องสั้นๆ ก็ดังแว่วมาจากด้านใน
“เอาล่ะ ทุกคนรีบออกมาครับ เคลื่อนไหวให้เร็วแล้วหนีกันเถอะ”
“คะ-ครับ?”
ทั้งสามคนที่สติหลุดไปชั่วขณะจากแรงกระแทกที่สั่นสะเทือนไปทั้งอาคารหันมาเห็นผมที่เปิดประตูเดินเข้ามา
แทนที่จะดีใจเมื่อได้เห็นผม พวกเขากลับอ้าปากค้างตาค้างอยู่แบบนั้น
ตอนนั้นเองที่ผมนึกขึ้นได้
เพราะเลือดขึ้นหน้าเลยเผลอลืมไปเสียสนิท
“อ๊ะ”
ว่าตอนนี้ผมแก้ผ้าล่อนจ้อนอยู่นี่หว่า
แป๋น
กำลังโหลดความเห็น...