คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 6

ตอน 6

ผมค่อยๆ ขยับตัวหลบไปอยู่หลังประตูเหล็ก

ไม่ว่าจะอย่างไร นี่ก็เป็นเรื่องนอกเหนือแผนการจนรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

“...ทั้งสามท่าน รออยู่ข้างในสักครู่ได้ไหมครับ พอดีผมคงต้องขอใส่เสื้อผ้าก่อน”

“อ๊ะ! ดะ-ได้สิคะ!”

“คะ-ค่อยๆ สะ-สวมนะคะ”

“ฮึ่มๆ”

ผมรีบถอดเครื่องแบบทหารเกาหลีเหนือที่เฝ้าหน้าทางเข้าห้องใต้ดินมาสวมอย่างเร่งรีบ

หลังจากนั้น พอเดินเข้าไปข้างในเพื่อปลดกุญแจมือให้ทั้งสามคน บรรยากาศกลับดูน่าอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

ผมจึงแกล้งกระแอมไอเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศเสียก่อน

“อะแฮ่ม! จากนี้ไปให้ตามผมมาติดๆ เลยนะครับ ต้องหลบอยู่หลังผมแล้วค่อยเคลื่อนไหวเท่านั้น”

“ครับ เข้าใจแล้วครับ!”

หน้าที่ของผมในตอนนี้ไม่ใช่การกวาดล้างทหารเกาหลีเหนือ แต่เป็นการพาทั้งสามคนนี้หลบหนีไปยังที่ปลอดภัย

กองกำลังทหารเกาหลีเหนือที่ได้ยินเสียงระเบิดคงกำลังรวมพลกันอย่างรวดเร็วเป็นแน่

ต้องรีบถอนตัวออกจากพื้นที่ให้เร็วที่สุด

พอพาผู้คนก้าวขึ้นมาก็ถึงชั้น 1 ในพริบตา

“มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย”

“ข้างบนมีระเบิดแตก!”

จังหวะนั้นเอง ทหารเกาหลีเหนือสองนายก็พังประตูบ้านลับเข้ามา

พวกมันคือทหารกลุ่มเดียวกับที่เคยหลอกว่าจะถ่ายรูปให้ แล้วลากผมมาที่นี่นั่นเอง

ในจังหวะที่พวกมันเห็นผมแล้วชะงักหยุดด้วยความงุนงงเมื่อพบใบหน้าแปลกตาในเครื่องแบบทหารของพวกตน

ปังๆ!

“อ๊อก!”

“อึ่ก!”

ก่อนที่ความผูกพันอันไม่พึงประสงค์จะก่อตัวขึ้น ผมก็ใจดีฝากกระสุนลงบนอกพวกมันไปคนละนัดอย่างเท่าเทียม

จะว่าไป โทรศัพท์มือถือของผมก็โดนหนึ่งในไอ้พวกนี้ยึดไปนี่นะ

คงพยายามปลดล็อกแพตเทิร์นกันสุดชีวิตสินะ บนหน้าจอที่ดึงออกมาจากกระเป๋าถึงได้เต็มไปด้วยคราบรอยนิ้วมือดำปื้นเหนอะหนะ

‘โชคดีชะมัดที่สองคนนี้ยังไปไม่ไกล’

หลังเก็บโทรศัพท์มือถือเรียบร้อย ผมก็หันกลับไปมองกลุ่มคนที่กำลังรออยู่ตรงตีนบันไดด้วยความหวาดกลัวเต็มประดา

สงสัยจะตกใจเสียงปืนที่ดังขึ้นกะทันหัน เลยทรุดตัวนั่งตัวแข็งทื่ออยู่กึ่งกลางบันได

“รีบขึ้นมาเถอะครับ”

“ปะ-ปลอดภัยแล้วใช่ไหมครับ”

“ครับ ตอนนี้ไม่มีเรื่องให้ต้องโดนยิงแล้วครับ”

ผมยืนหันหลังให้ร่างทหารเกาหลีเหนือสองนายที่ล้มพับ เพื่อบดบังซากศพไม่ให้อยู่ในสายตาของพวกเขา

“คนที่นอนอยู่บนพื้นไม่ต้องไปเพ่งมองหรอกนะครับ รีบออกไปกันเถอะ”

“ฮี้ก...”

ระหว่างที่เล็งปืนไรเฟิลไปข้างหน้าแล้วพาหนีออกจากบ้านลับของกระทรวงความมั่นคง โชคดีที่ไม่มีทหารเกาหลีเหนือโผล่มาปะทะอีก

ทันทีที่ผ่านพ้นทางเข้าแล้วเลี้ยวพ้นตรอกเปลี่ยว ถนนใหญ่ที่โล่งกว้างก็ปรากฏสู่สายตา

ฝูงชนที่แตกตื่นเพราะเสียงระเบิดกำลังเริ่มมารวมตัวกันจนสถานการณ์ชุลมุนวุ่นวายไปหมด

“ทั้งสามท่านรีบโบกแท็กซี่จากถนนเส้นนี้แล้วตรงไปยังสถานกงสุลใหญ่ที่เสิ่นหยางทันทีเลยนะครับ ถ้าอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นในตานตงวันนี้ให้ฟัง ทางนั้นน่าจะจัดเที่ยวบินด่วนกลับเกาหลีใต้ให้ครับ”

“มะ-ไม่ทราบว่าคุณเจ้าหน้าที่จะทำอย่างไรต่อไปเหรอครับ”

“ผมยังมีงานที่ต้องทำต่อที่นี่ครับ”

“มะ-ไม่ได้ไปกับพวกเราเหรอครับ”

ทั้งสามคนมีสีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด

ดูเหมือนพวกเขาจะเชื่อว่าผมจะคอยคุ้มกันพาไปส่งถึงแผ่นดินเกาหลีใต้อย่างปลอดภัย

พวกเขาเพิ่งถูกดึงตัวออกมาจากภาพหลอนอันน่าสะพรึงกลัวว่าจะต้องถูกลักพาตัวไปเกาหลีเหนือจนจบชีวิตอย่างน่าเวทนา จึงไม่แปลกใจที่จะคิดเช่นนั้น

“สิ่งที่ผมช่วยได้มีเพียงเท่านี้ครับ”

“คือว่า...”

“น่าเสียดายที่การเดินทางของทั้งสามท่านต้องจบลงแบบนี้ แต่หลังจากนี้ก็ขอให้เดินทางกลับบ้านกันอย่างปลอดภัยนะครับ”

“ชะ-ช่วยบอกชื่อหน่อยได้ไหมครับ”

“ไม่ได้ครับ”

“อา...”

พอผมขีดเส้นอย่างเด็ดขาดด้วยสีหน้าจริงจัง พวกเขาก็พลอยหุบปากเงียบกริบไปอีกครั้ง

แปะ!

ผมตบมือเสียงดังลั่นเพื่อเรียกสติพวกเขา

“รีบไปเถอะครับ ยืนเหม่ออยู่ตรงนี้เดี๋ยวจะโดนยิงเอาจริงๆ นะครับ”

“อ๊ะ!”

ในที่สุดทั้งสามคนก็ได้สติแล้วรีบสาวเท้าออกไปยังถนนใหญ่ทันที

แม้พวกเขาจะหันหลังกลับมามองเป็นระยะๆ แต่ผมก็เพียงแค่โบกมือส่งให้อย่างหน้าตาเฉย

หลังจากเฝ้ามองพวกเขาแทรกตัวผ่านฝูงชนไปขึ้นรถแท็กซี่เรียบร้อยแล้ว ผมจึงค่อยกวาดสายตามองรอบข้างเพื่อตรวจดูสถานการณ์

“ดีล่ะ”

มีรถบรรทุกทหารเกาหลีเหนือคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล

มันมีขนาดกะทัดรัดที่ยัดผู้ใหญ่ลงไปสิบคนก็คงแน่นขนัด หรือที่เรียกกันว่ารถบรรทุกซึงรี

พอตรวจเช็กดูก็พบว่าเสียบกุญแจทิ้งไว้โต้งๆ พอดิบพอดี

“เหมาะเจาะเลย”

ผมก้าวขึ้นเบาะคนขับอย่างเป็นธรรมชาติแล้วสตาร์ตเครื่อง

เมื่อมองผ่านกระจกมองหลังก็เห็นทหารเกาหลีเหนือสองสามคนที่เพิ่งรู้ตัววิ่งกวดตามมาสุดชีวิต แต่พอผมเหยียบคันเร่ง รถบรรทุกก็พุ่งทะยานทิ้งระยะห่างออกไปในพริบตา

ปิ๊น ปิ๊นนน!

ผมขับฝ่าฝูงชนที่ส่งเสียงอื้ออึงออกสู่ถนนใหญ่

“เป็นไปตามแผน เป็นไปตามแผน”

บ้านลับของกระทรวงความมั่นคงตั้งอยู่ในย่านที่พักอาศัยของเขตหยวนเป่า เมืองตานตง

สิ่งที่พบเห็นได้ทั่วทุกแห่งหนคือซากปรักหักพังของโรงงานที่ถูกทิ้งร้างอย่างน่าเกลียด รั้วเหล็กสีลอกร่อน คาราโอเกะสถานบันเทิงเริงรมย์ที่ปิดประตูเหล็กลงสนิท และร้านนวดซอมซ่อไร้แสงไฟ

หลังจากทิ้งภาพเหล่านั้นไว้เบื้องหลัง สะพานเหล็กแม่น้ำยาลูก็ปรากฏแก่สายตาในระยะไม่ไกล

“หนีห่าว หว่อเจี้ยวเฉินเมอหมิงจื้อ บรูรูรู อะแฮ่ม!”

ตั้งแต่จังหวะนั้นผมก็เริ่มใช้มือตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อจัดสีหน้า แล้วบริหารปากซ้อมพูดภาษาจีน

ต่างจากเมื่อคืน บริเวณใกล้ทางเข้าสะพานเหล็กมีตำรวจกงอันตานตงจำนวนไม่น้อยกำลังเดินลาดตระเวนกันอย่างขะมักเขม้น

หนึ่งในนั้นส่งสัญญาณมือบอกให้ผมหยุดรถบรรทุก

เมื่อผมค่อยๆ ชะลอความเร็วเข้าไปใกล้ นายตำรวจกงอันก็เอ่ยทักทายเป็นภาษาจีน

“นี่แก เมื่อกี้นี้ทางโน้นมีเสียงดังสนั่นขึ้นมา รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น”

“หา? ผมมัวแต่ขับรถเลยไม่ค่อยรู้เรื่องเลยครับ!”

สมกับที่เป็นรถบรรทุกทหารเกาหลีเหนือรุ่นเก่า เสียงเครื่องยนต์มันถึงได้แผดร้องโวยวายเรียกร้องความสนใจขนาดนี้

เพราะเสียงเครื่องยนต์ที่ดังหนวกหู ผมจึงต้องตะโกนตอบเสียงดัง ตำรวจกงอันก็เลยพลอยเบ่งเส้นเลือดที่คอตะเบ็งเสียงกลับมาบ้าง

“แกเป็นคนของกระทรวงความมั่นคงเกาหลีเหนือใช่ไหม มาจากทางโน้นหรือเปล่า”

“ถูกต้องแล้วครับ สหายกงอัน! ผมเพิ่งเสร็จภารกิจลำเลียงกำลังพล ตอนนี้กำลังเดินทางกลับซินอึยจูครับ”

“งั้นเหรอ แต่เสียงนั่นมันเหมือนเสียงระเบิดลงเลยนะ...”

“หูฝาดไปเองหรือเปล่าครับ”

“ชิ ถามไปก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมา ช่างเถอะ ผ่านไปได้!”

กงอันคนนั้นกวาดตามองในห้องโดยสารรถบรรทุกคร่าวๆ ก่อนจะโบกมืออนุญาตให้ผ่านไปเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ผมเองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร จึงค่อยๆ เหยียบคันเร่งไปอย่างสบายอารมณ์

ในตอนนี้ที่สวมเครื่องแบบทหารเกาหลีเหนือ ชิงรถบรรทุกทหารเกาหลีเหนือมา แล้วมุ่งหน้าไปยังแผ่นดินเกาหลีเหนือ

‘ถ้าใครมาเห็นเข้า คงหาว่าบ้าไปแล้วแน่ๆ’

ช่างแตกต่างจากเมื่อคืนที่ต้องบึ่งรถอย่างบ้าคลั่งเพื่อยื้อชีวิตเหยี่ยวดำหมายเลข 3 อย่างสิ้นเชิง

ไม่รู้ทำไม จิตใจมันถึงได้รู้สึกคึกคักเหมือนกำลังออกไปเดินเล่นเสียนี่

อารมณ์ที่ได้ขับรถกินลมข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูกลางวันแสกๆ ที่แดดจ้าแบบนี้ มันช่างพิเศษจริงๆ

“หยุด หยุด!”

เมื่อมาถึงปลายสะพานเหล็กฝั่งทิศใต้ ก็มีทหารยามเกาหลีเหนือเฝ้าทางเข้าออกอยู่

ทว่าผมไม่ได้รู้สึกประหม่าเลยแม้แต่น้อย พลางเหยียบเบรกชะลอรถอีกครั้ง

ดูเหมือนท่าทีที่สงบนิ่งไม่สะทกสะท้านของผม จะทำให้พวกเขาไม่สงสัยในตัวตนของผมเลยสักนิด

“มีเรื่องอะไรเหรอ”

“ท่านผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศสั่งการให้ลำเลียงกำลังพลเพิ่มเติม จึงกำลังมุ่งหน้าไปยังจุดรวมพลครับ”

“อย่างนั้นเหรอ ไปๆ มาๆ ลำบากแย่เลยนะ”

นอกจากคำโกหกหน้าตายจะแนบเนียนแล้ว ยังได้รับคำทักทายให้กำลังใจกลับมาอีก ผมจึงขับผ่านสะพานเหล็กออกมาได้อย่างราบรื่น

จากนั้นก็เหยียบคันเร่งรักษาระดับความเร็วที่แลดูสบายๆ เพื่อไม่ให้ใครผิดสังเกต

จุดหมายปลายทางคือโกดังซอมซ่อที่เหล่าสายลับเงาของ NIS อย่างพวกเรารวมพลกันเมื่อคืนนี้

พอได้มาเห็นตอนกลางวันแสกๆ แบบนี้แล้ว มันกลับให้ความรู้สึกแปลกตาอย่างบอกไม่ถูก

“ที่นี่สินะ”

ผมจอดรถบรรทุกไว้ในจุดที่เหมาะสมแล้วเดินตรงไปยังโกดัง

รอยรองเท้าคอมแบทที่ย่ำสะเปะสะปะบนพื้นดินซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่น ชวนให้นึกถึงการไล่ล่าอันดุเดือดเมื่อคืนวาน

เอี๊ยดดด วินาทีที่ผมเปิดประตูแล้วก้าวเท้าเข้าไปข้างใน

ปัง!

“อั่ก?”

ใครบางคนที่แอบซ่อนอยู่ในเงามืดด้านในสุดลั่นไกใส่ผมโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

ปัง ปัง!

รัวใส่ถึงสามนัดเต็มๆ

ผมก้มมองแผงอกตัวเองด้วยสีหน้างุนงง

ทันใดนั้น ชายที่ถือปืนพกแพ็กดูซานก็เบิกตากว้าง จ้องมองผมด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

“อะ-อะไรกัน! ทะ-ทำไมถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ!?”

“เอ่อ อืม...”

ใบหน้าของเขาดูคุ้นตาเหลือเกิน

ด้านหลังของเขามีภรรยา ลูกชาย และลูกสาว ทั้งครอบครัวกำลังนั่งขดตัวด้วยความหวาดกลัว

เมื่อเห็นรัฐมนตรีกองทัพประชาชน ฮย็อนยองชอล กำลังจะยกปืนขึ้นเล็งที่หัวของผมอีกครั้ง ผมจึงรีบยกมือห้ามเขาอย่างลนลาน

ถ้าโดนยิงแสกหน้าเข้าไป ต่อให้แก้ตัวอะไรหลังจากนั้นก็คงไร้ความหมายแล้ว

“ใจเย็นๆ ก่อนครับ ผมเป็นเจ้าหน้าที่ NIS ของสาธารณรัฐเกาหลี”

“วะ-ว่าไงนะ”

“คุณฮย็อนยองชอล รัฐมนตรีกองทัพประชาชนใช่ไหมครับ นับจากนี้ขอให้เคลื่อนย้ายไปพร้อมกับผมครับ”

ท่าทางของเขาดูสับสนวุ่นวายใจอย่างถึงที่สุด

ชายที่สวมเครื่องแบบทหารเกาหลีเหนือ แถมยังขับรถบรรทุกทหารเกาหลีเหนือมา จู่ๆ กลับป่าวประกาศว่าตนเป็นเจ้าหน้าที่ NIS แบบนี้ เขาจึงไม่มีทีท่าว่าจะเชื่อลงได้เลย

“จะ เป็นสายลับเกาใต้ได้ยังไงกัน เรื่องแบบนั้น... วะ-ว่าแต่สหาย ตอนนี้ ระ-ร่างกายไม่เป็นไรแน่นะ!?”

เขาถึงกับสติหลุดไปเมื่อเห็นผมยังยืนอยู่ได้แบบสบายๆ ทั้งที่เพิ่งโดนยิงเข้าที่กลางอกไปถึงสามนัด

คงรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งตัดเชือกชุบชีวิตที่ทอดลงมาจากสวรรค์ทิ้งไปกับมือ

ผมจึงแกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจแล้วปัดชายเสื้อตัวเองเบาๆ

กรูด หัวกระสุนที่บี้แบนสามนัดร่วงกราวลงสู่พื้น

“ไม่เป็นไรหรอกครับ พอดีข้างในนี้มันกันกระสุนน่ะ”

มันไม่ใช่เรื่องโกหกเสียทีเดียว

เมื่อได้ยินคำนั้น สีหน้าของฮย็อนยองชอลถึงได้ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

“ตะ-แต่มันก็น่าจะต้องเจ็บปวดบ้างสิ...”

“ไม่เลยครับ กระสุนของกองทัพเกาหลีเหนือมันเบาหวิวอยู่แล้ว ถ้าโดนเฉียดๆ เข้าถูกจังหวะก็แทบไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย”

นี่ควรจะดีใจหรือว่าควรจะโกรธดีล่ะเนี่ย

หลังจากสับสนอยู่ชั่วครู่ ฮย็อนยองชอลก็พยักหน้ารับ

“อะ-อืม อย่างไรก็ต้องขอโทษด้วยนะ ฉันดันพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระใส่คนที่เพิ่งโดนยิงเข้าให้เสียได้”

“ไม่ต้องใส่ใจหรอกครับ เอาเป็นว่าระหว่างที่เรากำลังเคลื่อนย้ายนับจากนี้ ขอให้ปฏิบัติตามคำสั่งของผมอย่างเคร่งครัดด้วยครับ”

“ขะ-เข้าใจแล้ว!”

บริเวณรอบๆ คงได้ยินเสียงปืนกันหมดแล้ว ผมคิดว่าคงต้องรีบเร่งมือให้เร็วกว่านี้อีกหน่อย

◆ ◆ ◆

ณ ห้องสถานการณ์ที่จัดตั้งขึ้นเป็นพิเศษในบังเกอร์ใต้ดินของ NIS

จอมอนิเตอร์ LCD ขนาดใหญ่หกจอติดตั้งอยู่เต็มผนัง เหล่านักวิเคราะห์ใจกลางห้องทำงานต่างรัวแป้นพิมพ์กันอย่างไม่หยุดหย่อน

[344W481]

[นำพาฮย็อนยองชอลแปรพักตร์ / ไม่สามารถระบุตำแหน่งปัจจุบันของเป้าหมายได้ / ประเมินว่าไม่สามารถดำเนินภารกิจต่อได้ / ระงับชั่วคราว / ...]

[827B112]

[นกกระจอกหมายเลข 7 กำลังเคลื่อนที่ / คาดว่ามีชาวเกาหลีใต้ถูกลักพาตัว 3 คน / ส่งข้อความฉุกเฉินถึงนักท่องเที่ยวในตานตงเรียบร้อย / ...]

[...]

ด้านบนสุดของหน้าจอหลัก รหัสภารกิจที่กำลังดำเนินการอยู่กะพริบถี่เป็นสีแดงและสีเหลืองสลับกัน

ส่วนด้านล่างนั้นเรียงรายไปด้วยข้อมูลตำแหน่งและสถานะของเจ้าหน้าที่ซึ่งถูกส่งเข้าไปปฏิบัติการในซินอึยจู

“เพิ่งได้รับการรายงานสถานการณ์จากนกฮูกหมายเลข 8 เป็นคนสุดท้าย และยืนยันการมีชีวิตรอดของเจ้าหน้าที่ทั้งห้านายเรียบร้อยแล้วค่ะ”

ภายในห้องถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบงันอันหนักอึ้ง

แม้แต่เสียงเซิร์ฟเวอร์ที่ทำงานตามกลไกและเสียงแป้นพิมพ์ก็ยังฟังดูกรีดประสาทจนชวนหงุดหงิด

“ยกเว้นนกกระจอกหมายเลข 7 ที่กำลังปฏิบัติคำสั่งเดี่ยว และเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่ไม่มีพันธะต้องแชร์พิกัด เจ้าหน้าที่ที่เหลืออีกสามนายได้อพยพเข้าเซฟเฮาส์เรียบร้อยแล้วค่ะ ตอนนี้ทั้งสามคนเข้าสู่ภาวะงดใช้วิทยุสื่อสารโดยสมบูรณ์แล้วค่ะ”

ตลอดเวลาที่รับฟังรายงานจากนักวิเคราะห์ช็องซูอา หัวคิ้วของหัวหน้าทีมชเวมินชิกไม่คลายออกจากกันเลยแม้แต่น้อย

เขาขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิดพลางส่งเสียงครางครวญในลำคอ

“ทำไมคนเดียวที่พอจะเรียกใช้งานได้ถึงต้องเป็นเจ้านกกระจอกด้วยวะ...”

ในบรรดาเจ้าหน้าที่ทั้งห้านายที่กระจัดกระจายอยู่แถบตานตง คนเดียวที่สามารถปฏิบัติภารกิจได้อย่างอิสระมีเพียงแค่นกกระจอกหมายเลข 7 เท่านั้น

หัวหน้าทีมชเวมินชิกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลยที่ต้องส่งเจ้าหน้าที่รหัสนกกระจอกไปทำภารกิจ แถมยังเป็นการช่วยเหลือพลเรือนอีกต่างหาก

‘ไอ้นกกาเหว่าระยำเอ๊ย... ได้รับคำสั่งปุ๊บก็กล้าดีมุดหัวหายเงียบไปเลยงั้นเรอะ’

ไม่สิ บางทีการที่เป็นนกกระจอกอาจจะถือว่าโชคดีแล้วก็ได้

เป้าหมายของภารกิจในครั้งนี้ ความจริงแล้วไม่ใช่การช่วยเหลือเหล่านักท่องเที่ยวที่ถูกลักพาตัวไป

แต่เป็นการส่งข้อความไปบอกกระทรวงความมั่นคงว่าให้หยุดลักพาตัวไปมากกว่านี้ โดยแลกกับการยอมให้จับตัวสายลับเงาที่ส่งไปเป็นตัวประกันแทน

เพราะในเมื่อถูกลักพาตัวเข้าไปในบ้านลับอันเลื่องชื่อของกระทรวงความมั่นคงแล้ว เรื่องจะช่วยออกมาได้ก็เป็นสิ่งที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะฝันถึงตั้งแต่แรก

ใช่แล้ว หากสูญเสียเพียงแค่นกกระจอกก็นับว่าคุ้มค่าและจบเรื่องได้ด้วยดี

“เฮ้อ... บัดซบ ขอร้องล่ะ...”

แต่ถ้าหากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา แล้วมีรายงานที่เลวร้ายที่สุดเข้ามาว่านอกจากภารกิจจะไม่สำเร็จแล้ว พลเรือนทุกคนยังถูกสังหาร แถมสายลับเงาเองก็ถูกยิงตายคาที่ล่ะ?

ชเวมินชิกเขย่าขาอย่างกระสับกระส่ายด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มเหมือนมีไฟสุมทรวง

ในวินาทีนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขา

“ทางช่องทางของกงอันตานตงล่ะ? ยังไม่มีการตอบรับอะไรอีกเหรอ?”

หัวหน้าทีมชเวมินชิกดีดตัวผึ่งลุกขึ้นจากเก้าอี้

พอหันกลับไปมองก็เห็นใบหน้าบึ้งตึงของโอดงชอล ผู้อำนวยการหน่วยปฏิบัติการพิเศษซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเขาลอดผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้

เมื่อเผชิญกับแววตาอันดุดันของเขา เจ้าหน้าที่คิมชอลมินจากทีม 2 ก็เหงื่อตกพลางตอบกลับไป

“เรื่องนั้น... ดูเหมือนพวกเขาจะจงใจเพิกเฉยต่อสายของเราครับ”

“เงินใต้โต๊ะที่เรายัดให้ไปตั้งเท่าไหร่ แล้วนี่เส้นสายพวกนั้นจะมาถูกตัดขาดในชั่วข้ามคืนเนี่ยนะ?”

“เปล่าครับ ไม่ใช่เรื่องนั้น แต่ข้อมูลสุดท้ายที่ได้รับมามันค่อนข้างคลุมเครือน่ะครับ พวกเขาถามมาว่าเหตุระเบิดที่เกิดขึ้นในตัวเมืองตานตงเป็นฝีมือของพวกเราหรือเปล่า”

“ระเบิด? ระเบิดอะไรกัน อย่าบอกนะว่าเกิดระเบิดขึ้นแถวสะพานเหล็กแม่น้ำยาลู?”

“ไม่ใช่ครับ เขาบอกว่าเป็นแถวตัวเมือง ทางเราก็เลยตอบไปว่าไม่รู้เรื่องด้วยเลยแม้แต่น้อย หลังจากนั้นอีกฝ่ายก็จู่ๆ โมโหขึ้นมาแล้วก็ไม่ติดต่อมาอีกเลยครับ...”

“ระเบิดเหรอ... นั่นมันเรื่องเหลวไหลอะไรกัน?”

เหล่านักวิเคราะห์จำนวนมากที่อยู่รอบตัวผู้อำนวยการโอดงชอลเริ่มพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อสันนิษฐานอันน่ากระวนกระวายใจตามข้อมูลอันน้อยนิดที่ได้มา

ในระหว่างนั้นเอง กริ๊งงงง

“หือ?”

โทรศัพท์เครื่องเก่าที่วางอยู่ตรงมุมห้องสถานการณ์ก็ส่งเสียงดังขึ้นเบาๆ

เจ้าหน้าที่ซองจียอนฝ่ายธุรการซึ่งคอยสังเกตการณ์อยู่แถวนั้นกะพริบตาปริบๆ

“ทำไมอันนี้ถึง...”

ตั้งแต่เธอเข้ามาทำงานที่นี่ มันไม่เคยดังขึ้นเลยแม้แต่ครั้งเดียวจนเธอลืมการมีอยู่ของมันไปแล้ว มันคือโทรศัพท์สายตรงฉุกเฉินของห้องสถานการณ์

พอจู่ๆ มันดังขึ้นมาแบบนี้ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกงุนงง

“ฮัลโหลค่ะ?”

◆ ◆ ◆

พอยกหูโทรศัพท์ขึ้น คำพูดสั้นๆ ไม่กี่คำก็ดังแว่วมาจากปลายสาย

เจ้าหน้าที่ซองจียอนที่ตั้งใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง ทันทีที่เข้าใจสถานการณ์ก็หันขวับไปมองหัวหน้าทีมชเวมินชิกด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด

“หะ-หัวหน้าคะ! คิดว่าหัวหน้าต้องมารับสายนี้แล้วล่ะค่ะ!”

“อะไรอีกล่ะ! ไม่เห็นหรือไงว่าตอนนี้ฉันหัวจะระเบิดอยู่แล้ว!”

“คือว่า นี่เป็นสายฉุกเฉินของนกกระจอกหมายเลข 7 ที่ออกไปปฏิบัติหน้าที่น่ะค่ะ”

“...อะไรนะ?”

ทุกคนหันขวับมามองเธอเป็นจุดเดียวพร้อมกันทันที

เจ้าหน้าที่ซองจียอนสะอึก สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่

ยิ่งเห็นใบหน้าของหัวหน้าทีมชเวมินชิกที่จ้องเขม็งมาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด เธอก็ยิ่งตื่นตระหนกเข้าไปใหญ่

“บัดซบเอ๊ย ข้างนอกนั่นมันไปก่อเรื่องใหญ่โตอะไรเข้า ถึงขั้นต้องใช้สายฉุกเฉินกันวะเนี่ย!”

เขาทำหน้าบิดเบี้ยวเต็มทนพลางก้าวยาวๆ ตรงเข้าไปหา

“อะไรวะ? นกกระจอกหมายเลข 7 มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!”

จากนั้นเขาก็กระแทกปุ่มเปิดสปีกเกอร์โฟนอย่างหงุดหงิดโดยไม่จำเป็น เพื่อให้ผู้อำนวยการโอดงชอลได้ยินด้วยเช่นกัน

ทันใดนั้น เสียงตอบกลับของนกกระจอกหมายเลข 7 ก็ดังแว่วมาด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย

-ขอรายงานครับ ขณะนี้ได้ตัวเป้าหมาย รัฐมนตรีกองทัพประชาชน ฮย็อนยองชอล ที่รออยู่ในจุดนัดพบภายในซินอึยจูเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ ด้วยเหตุนี้ จึงอยากสอบถามว่าสามารถดำเนินภารกิจ 344W481 ต่อได้หรือไม่ครับ

“...อะ-อะไรนะ?”

...จู่ๆ ทำไมชื่อฮย็อนยองชอลถึงโผล่มาตรงนี้ได้วะเนี่ย

ไหล่ของหัวหน้าทีมชเวมินชิกที่เคยยกเกร็งสูงจนแทบทะลุเพดาน พลันตกลงฮวบในพริบตา

แม้แต่น้ำเสียงของเขา ก็ยังแฟบลงในชั่วพริบตาราวกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลมออกจนหมด

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 6
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 7 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 5กลับหน้าเรื่อง
ตอน 5ตอน 7