หัวหน้าทีมชเวมินชิกตั้งใจว่าจะสบถด่าใส่ก่อนเป็นอันดับแรก
เพราะตั้งแต่ปฏิบัติการที่ซินอึยจูเมื่อคืนนี้ซึ่งเขาคาดหวังผลงานชิ้นโบแดงพังยับเยินไม่เป็นท่า ความอดทนของเขาก็พุ่งทะลุขีดจำกัดไปนานแล้ว
แล้วท่ามกลางสถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะเปิดสายฉุกเฉิน?
นี่คือคู่สายความปลอดภัยแบบใช้ครั้งเดียวทิ้งที่มีการจัดสรรให้แต่ละทีมในจำนวนจำกัดอย่างยิ่ง แม้จะนับรวมทั้ง NIS ก็ตาม
ของมีค่าที่กำชับนักหนาว่าห้ามใช้เด็ดขาดถ้าไม่ใช่สถานการณ์วิกฤตจริงๆ แต่เจ้าหน้าที่โค้ดเนมนกกระจอกกลับกล้ากดใช้หน้าตาเฉยเนี่ยนะ!
“อะ-อะไรนะ? เมื่อกี้... พะ-พูดใหม่อีกทีให้ชัดๆ ซิ”
-ผมรายงานว่าได้ตัวรัฐมนตรีกองทัพประชาชน ฮย็อนยองชอล แล้วครับ สามารถดำเนินภารกิจ 344W481 ต่อได้ไหมครับ
แต่จู่ๆ จะมาพูดถึงภารกิจ 344W481 อะไรตรงนี้วะ?
ขณะที่หัวหน้าทีมชเวมินชิกยืนตัวแข็งทื่อด้วยสีหน้าเหวอรับประทาน ผู้อำนวยการโอดงชอลที่ยืนฟังเงียบๆ อยู่ข้างๆ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาแทน
“เฮ้ย นกกระจอก แกพูดบ้าอะไรของแกอยู่เนี่ย! แล้วคำสั่งเดี่ยวให้ไปช่วยนักท่องเที่ยวเกาหลีที่ถูกลักพาตัวล่ะไปถึงไหนแล้ว?”
เสียงตวาดของผู้อำนวยการโอดงชอลดังกึกก้องไปทั่วห้องทำงาน
ทว่านกกระจอกหมายเลข 7 ยังคงตอบกลับมาโดยไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย
-คำสั่งดังกล่าวจัดการเสร็จสิ้นไปเมื่อครู่นี้แล้วครับ
“...อะไรนะ?”
-เมื่อประมาณสิบนาทีก่อน ผมแทรกซึมเข้าไปในบ้านลับของกระทรวงความมั่นคง ช่วยเหลือนักท่องเที่ยวเกาหลีสามคนที่ถูกกักขังอยู่ในห้องใต้ดินและส่งขึ้นแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังสถานกงสุลใหญ่ที่เสิ่นหยางแล้วครับ ในขั้นตอนนั้น ผมได้สังหารทหารเกาหลีเหนือไปประมาณสิบนาย รวมทั้งผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ รีชอลจุน และรองผู้อำนวยการ ชเวจองฮัก ก่อนจะถอนตัวออกจากพื้นที่ครับ
“อะ... อ้าว?”
-และตอนนี้ผมขโมยรถบรรทุกของทหารเกาหลีเหนือขับกลับเข้ามาในซินอึยจูอีกครั้ง และเพิ่งจะได้ตัวรัฐมนตรีฮย็อนยองชอลซึ่งเป็นเป้าหมายของภารกิจ 344W481 ไว้เรียบร้อยแล้วครับ
“...!”
คนทั้งห้องสถานการณ์แข็งค้างไปตามๆ กัน
จนถึงเมื่อครู่นี้พวกเขายังนั่งคิดแผนจำลองสถานการณ์กันสารพัดจนแทบกระอักเลือดว่าจะช่วยนักท่องเที่ยวที่ถูกลักพาตัวออกมาอย่างปลอดภัยได้อย่างไร
แต่เจ้าหน้าที่ที่ลงพื้นที่กลับรายงานด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่าได้ตัดหัวแม่ทัพฝั่งศัตรูทิ้งจนเหี้ยน และช่วยตัวประกันออกมาได้อย่างปลอดภัยแล้วเนี่ยนะ?
มิหนำซ้ำ ยังแถมด้วยการคว้าตัวเป้าหมายของปฏิบัติการซินอึยจูอย่างรัฐมนตรีกองทัพประชาชน ฮย็อนยองชอล ที่ทุกคนคิดว่าล้มเหลวไปแล้วมาได้อีก
เหตุการณ์ที่ไม่อาจเข้าใจได้เกิดขึ้นติดต่อกันจนเจ้าหน้าที่ในห้องสถานการณ์รู้สึกเหมือนสมองหยุดสั่งการไปตามๆ กัน
-สำนักงานใหญ่? ขอคำสั่งด้วยครับ ให้ดำเนินภารกิจเดิมต่อเลยไหมครับ หากไม่มีคำสั่งเพิ่มเติม ผมตั้งใจจะพาเป้าหมายเคลื่อนย้ายตามเส้นทางหลบหนีเดิมครับ
ผู้อำนวยการโอดงชอลจึงค่อยๆ ฝืนเอี้ยวคอที่แข็งค้างหันไปมองหัวหน้าทีมชเวมินชิก
หัวหน้าทีมชเวมินชิกยังคงอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกเพราะความเหลือเชื่อ
“หัวหน้าชเว ตอนนี้พวกสายลับนกกระเรียนยังไม่ออกจากพื้นที่ใช่ไหม?”
“...ครับ? อะ ครับ! ถ้าเป็นเวลานี้... น่าจะยังสแตนด์บายอยู่แถวนั้นครับ”
“แล้วมัวยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะ? รีบติดต่อสั่งให้กลับมาเริ่มปฏิบัติการต่อเดี๋ยวนี้!”
“คะ-ครับผม!”
หลังจากไล่หัวหน้าทีมชเวมินชิกไปทำงาน ผู้อำนวยการโอดงชอลก็เลียริมฝีปากที่แห้งผาก
“นกกระจอกหมายเลข 7 ทางนี้มีอะไรที่ฉันต้องสนับสนุนเพิ่มเติมไหม?”
-ไม่มีเป็นพิเศษครับ
“...โอเค ลุยตามแผนการเดิมต่อไปได้เลย”
-รับทราบครับ
กริ๊ก
การสนทนาสิ้นสุดลงพร้อมกับคำตอบสั้นๆ
“นักวิเคราะห์ จัดการทำลายคู่สายนั้นทิ้งตามระเบียบได้เลย”
“ค่ะ ผู้อำนวยการ จะดำเนินการเผาทำลายคู่สายและลบบันทึกข้อมูลเดี๋ยวนี้ค่ะ”
นักวิเคราะห์ช็องซูอาดำเนินการเผาทำลายสายฉุกเฉินที่เพิ่งใช้สนทนาเสร็จตามขั้นตอน
ท่ามกลางเสียงแป้นพิมพ์ที่กลับมาดังรัวสนั่นของเหล่านักวิเคราะห์อีกครั้ง สีหน้าของเจ้าหน้าที่ทุกคนต่างก็ดูเหม่อลอยเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่างไม่มีผิด
ไม่นานนัก หลังจากที่เหล่าเจ้าหน้าที่เริ่มตั้งสติได้ ห้องสถานการณ์ก็พลันเซ็งแซ่ไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบ
“อะไรกันเนี่ย ถ้าได้ตัวรัฐมนตรีกองทัพประชาชนมาแล้ว... แปลว่าเรื่องการแปรพักตร์ครั้งนี้ไม่ใช่กับดักของเกาหลีเหนือตั้งแต่แรกงั้นเหรอ”
“คงงั้นมั้ง แต่ถ้าเป็นงั้นแล้วนกกระจอกหมายเลข 7 รู้เรื่องได้ยังไงถึงข้ามกลับไปซินอึยจูอีกล่ะ แล้วไปยิงผู้อำนวยการกับรองผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศตายตอนไหนกัน”
“เท่าที่ฉันรู้มา หมอนั่นมาจากหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหารนะ”
“ต่อให้มาจากกองข่าวกรองทหารก็เถอะ... ขโมยรถบรรทุกทหารเกาหลีเหนือขับข้ามแม่น้ำไปคนเดียวเนี่ยนะ หัวคิดแบบนี้มันโผล่มาจากไหนกัน”
“นั่นน่ะสิ แถมยังเกิดขึ้นหลังจากยิงผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศตายไปแค่ 10 นาทีเองนะ”
“ใจเด็ดชะมัด ความมั่นใจนั่นมัน ว้าว...”
“ฝีมือก็คือความมั่นใจนั่นแหละ ฝีมือระดับที่ช่วยเหยี่ยวดำหมายเลข 3 รอดมาได้จะหายไปไหนได้ล่ะ”
“งั้นที่ตำรวจกงอันตานตงบอกเมื่อกี้ว่ามีระเบิดในตัวเมือง หรือว่า...”
“เอ๊ะ หรือจะ...”
ความเงียบสงัดชวนขนหัวลุกแปรเปลี่ยนเป็นความคาดหวังอันตื่นเต้นที่อบอวลไปทั่วทุกมุมห้อง
แม้สถานการณ์จะดูบ้าคลั่งไปหมด แต่ก็ยังนับว่าโชคดีที่ผลลัพธ์กำลังมุ่งไปสู่ทิศทางที่ดีที่สุด
“เฮ้อ”
ผู้อำนวยการโอดงชอลกวาดสายตามองรอบสำนักงานก่อนจะถอนหายใจยาว
เขาปลดเนกไทที่รัดคอแน่นออกอย่างหยาบๆ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่หัวหน้าทีมชเวมินชิกเพิ่งนั่งอยู่เมื่อครู่
จากนั้นก็คว้าขวดน้ำเปล่าข้างตัวขึ้นมากระดกอึกๆ จนหมดในคราวเดียว
“หัวหน้าชเว มานี่ซิ”
“อ๊ะ ครับ!”
“ลงไปห้องเก็บเอกสารเดี๋ยวนี้ ไปกวาดแฟ้มประวัติของนกกระจอกหมายเลข 7 มาให้หมด เท่าที่ระดับชั้นความลับของนายจะเปิดดูได้”
“รับทราบครับ”
นกกระจอก
สิ่งมีชีวิตตัวเล็กจ้อยแสนธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไปทุกหนทุกแห่ง
การที่ NIS กำหนดรหัสโค้ดเนมนกกระจอกนี้ให้ จะจำกัดไว้เฉพาะเจ้าหน้าที่ที่เพิ่งลงสนามปฏิบัติภารกิจได้ไม่ถึงหนึ่งปีเท่านั้น
พูดให้ดูดีว่านกกระจอก แต่ความจริงก็ไม่ต่างอะไรกับลูกเจี๊ยบเพิ่งฟัก
‘ไม่นึกเลยว่าแผนกต่างประเทศของเราจะมีคนมีความสามารถขนาดนี้อยู่ด้วย’
ผ่านไปไม่นาน โอดงชอลก็รับเอกสารที่หัวหน้าทีมชเวมินชิกนำมาส่งให้ด้วยสีหน้าตะลึงงัน
[ชื่อ : คังแฮชาน]
[ครอบครัว : โสด]
[ประวัติการศึกษา : สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยกุกบง สาขาบริหารธุรกิจ]
[ประวัติการรับราชการทหาร : นักเรียนทุนทหารหลักสูตรนายทหารสัญญาบัตรจากบัณฑิต / ปลดประจำการในตำแหน่งหัวหน้าทีมหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหาร]
[ข้อมูลเพิ่มเติม : กำพร้า ยายผู้เลี้ยงดูเสียชีวิตแล้ว]
[...]
โสด
กำพร้าแต่กำเนิด
อดีตหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหาร
ล้วนมีแต่ข้อมูลประเภทที่ NIS ชื่นชอบทั้งสิ้น
เมื่อหมดความกังวลว่าจะถูกกระสุนยิงตาย ความตึงเครียดจึงไม่หลงเหลืออยู่อีกต่อไป
เมื่อไม่ตึงเครียด การกระทำจึงเป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติ
“หือ กำลังพลที่บอกว่าจะพามาหายหัวไปไหนหมด ทำไมโผล่หัวมาคนเดียวได้ล่ะหืม”
“ผมก็นึกว่าอย่างนั้นเหมือนกันครับ แต่สหายผู้อำนวยการสำนักสอบสวนของกระทรวงความมั่นคงดันเกณฑ์พวกพลทหารที่รออยู่ไปใช้งานด่วนเสียก่อนนี่สิครับ ก็เลยต้องกลับมามือเปล่าแบบนี้แหละครับ”
“อ้อ ลำบากแย่เลยนะเนี่ย”
“ผมขอตัวข้ามไปก่อนนะครับ”
“เออ ไปเถอะๆ”
ในเมื่อทำตัวเป็นธรรมชาติ ก็ไม่มีใครสงสัยผมเลยสักคน
พวกทหารยามประจำสะพานเหล็กถึงกับโบกมือส่งผม โดยไม่คิดจะชะโงกดูท้ายกระบะรถบรรทุกที่ดูว่างเปล่าด้วยซ้ำ
ระหว่างขับข้ามมาได้ราวๆ ครึ่งสะพานเหล็ก จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ ผมจึงควักโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมาแล้วเขวี้ยงทิ้งลงกลางแม่น้ำยาลูไป
มันคือโทรศัพท์เถื่อนที่หยิบมาจากรูกระต่าย ในเมื่อใช้เชื่อมต่อกับสายฉุกเฉินไปแล้ว ตามหลักการจึงต้องใช้เพียงครั้งเดียวแล้วทำลายทิ้งทันที
จังหวะที่เอี้ยวตัวหันกลับไปมองด้านหลัง ผมก็เห็นครอบครัวของฮย็อนยองชอลนอนคว่ำหน้าแนบติดกับพื้นกระบะ ตัวแข็งทื่อราวกับก้อนหิน
“สภาพจิตสำนึกของพวกพลทหารที่เฝ้าชายแดนช่าง... น่าเหลือเชื่อจริงๆ พับผ่าสิ”
“นั่นสิครับ แต่ก็โชคดีที่ทำให้หนีรอดออกมาได้อย่างปลอดภัยไม่ใช่เหรอครับ”
“นั่นแหละคือเรื่องตลกร้ายล่ะ”
ฮย็อนยองชอลได้แต่ส่ายหน้าอย่างทึ่งๆ เมื่อเห็นผมขับฝ่าด่านตรวจยามมาได้อย่างหน้าตาเฉย
ผมยิ้มกริ่มเบาๆ ก่อนจะขับรถข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูจนสุดทาง
‘ว่าแล้วเชียว’
พวกตำรวจกงอันตานตงที่เคยเฝ้าทางเข้าฝั่งเหนือของสะพานเหล็กหายหัวไปกันหมดอย่างไร้ร่องรอย
คงเป็นเพราะเหตุระเบิดที่เกิดขึ้นในบ้านลับของกระทรวงความมั่นคงเป็นแน่
ผมฮัมเพลงเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี พลางขับรถหลุดพ้นจากสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูมาได้อย่างปลอดภัย
‘มันก็เป็นเรื่องใหญ่พอที่จะทำให้กงอันแตกตื่นกันทั้งกรมอยู่หรอก’
มีระเบิดเกิดขึ้นกลางบ้านลับของกระทรวงความมั่นคงเกาหลีเหนือใจกลางเมืองตานตง แถมเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสำนักข่าวกรองต่างประเทศยังโดนระเบิดตายไปถึงสองคน
ในมุมมองของพวกกงอันตานตงที่มัวแต่ยิ้มแป้นรับเงินใต้โต๊ะก้อนโตจาก NIS จนการเฝ้าระวังหละหลวมมาตั้งแต่เมื่อวาน เรื่องนี้คงไม่ต่างอะไรกับฟ้าผ่าลงมากลางวันแสกๆ
ตำรวจกงอันส่วนใหญ่คงถูกระดมกำลังด่วนให้แห่กันไปที่นั่นกันหมดแล้ว
“ล้าลาลา”
ในระหว่างที่กำลังโกลาหลกันอยู่นั้น ผมก็ขับรถบรรทุกมุ่งหน้าไปยังจุดหมายซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
จุดหมายปลายทางของพวกเราคือท่าเรือตานตง ซึ่งตั้งอยู่สุดขอบทิศตะวันตกของเมืองตานตง
“คันนั้นหรือเปล่านะ”
เมื่อมาถึงลานจอดรถของท่าเรือตานตง ท่ามกลางรถราที่จอดกันอย่างแออัด ผมก็เห็นรถเก๋งสีดำคันหนึ่งเปิดไฟฉุกเฉินกะพริบรออยู่
พอผมขับเข้าไปเทียบจอด ชายสามคนข้างในรถก็ก้าวลงมาพร้อมกัน
“นกกระจอกหมายเลข 7 ใช่ไหม”
หนึ่งในนั้นเดินเข้ามาหาและเอ่ยทักทายแนะนำตัวสั้นๆ
“ใช่ครับ พวกคุณคือใครกันครับ”
“ฉันนกกระเรียนหมายเลข 13 ส่วนสองคนนี้หมายเลข 12 กับ 14”
พวกนกกระเรียนตั้งแต่หมายเลข 12 ถึง 14 ทั้งสามคนต่างไว้ผมกระเซอะกระเซิงและแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเชยๆ ราวกับนัดกันมา
เห็นได้ชัดว่าจงใจแต่งตัวให้ดูกลมกลืนกันเพื่อไม่ให้เป็นจุดเด่นดึงดูดสายตาคน
“ถ้าจะขับรถบรรทุกทหารเกาหลีเหนือ คงต้องใช้เจ้านี่ใช่ไหมครับ”
“ถ้าให้มาก็ดีเลยสิ”
ก่อนอื่นพวกเราช่วยกันพาครอบครัวของฮย็อนยองชอลลงมาจากท้ายกระบะรถบรรทุกที่จอดสนิท
หลังจากนกกระเรียนหมายเลข 14 รับหมวกและเสื้อคลุมทหารเกาหลีเหนือที่ผมยื่นให้ไปสวม เขาก็ก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่นั่งคนขับแทนผม แล้วขับรถบรรทุกมุ่งหน้าไปยังทิศทางอื่น
เพียงแค่แกล้งขับรถวนไปในทิศทางที่ผิดเพื่อลวงการติดตาม แล้วค่อยหาที่เปลี่ยวๆ สักแห่งทิ้งรถคันนั้นเสีย งานของนกกระเรียนหมายเลข 14 ก็ถือว่าเสร็จสิ้นแล้ว
เนื่องจากประเทศจีนเต็มไปด้วยกล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่ทั่วทุกหัวระแหง การขับเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ เพื่อสร้างความสับสนให้กับการสะกดรอยจึงปลอดภัยกว่าการจอดทิ้งแช่ไว้ในลานจอดรถมากนัก
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง รถบรรทุกทหารเกาหลีเหนือนั้นตกเป็นเป้าสายตาได้ง่าย ซึ่งอาจทำให้มีพยานรู้เห็นหลายคนและนำไปสู่การแจ้งเบาะแสที่ไม่จำเป็น
“คุณฮย็อนยองชอล ขึ้นรถคันนี้ได้เลยครับ”
“ขะ-ขอบใจนะ”
“หลังจากนี้จะต้องเปลี่ยนรถหลายต่อ ขอให้ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าหน้าที่เราอย่างเคร่งครัดด้วยครับ”
“เข้าใจแล้ว ต้องทำตามนั้นสิ”
เท่านี้หน้าที่ของผมก็เสร็จสิ้นลงทั้งหมดแล้ว
นับจากนี้ผมตั้งใจจะกลับไปที่รูกระต่ายในตัวเมืองตานตงเพื่อเก็บสัมภาระที่ซ่อนเอาไว้
“ลำบากแย่เลยนะ แยกย้ายกันไปตามทางเถอะ”
“ครับ”
ผมพยักหน้ารับการส่งของนกกระเรียนหมายเลข 12 ที่ตบไหล่ผมเบาๆ แล้วขึ้นรถของนกกระเรียนหมายเลข 13 ไปทันที
“ขอบใจนะ สหายสายลับ!”
“ขอบพระคุณมากค่ะ!”
“เดินทางปลอดภัยนะคะ!”
ระหว่างที่พวกเราขับออกจากลานจอดรถของท่าเรือตานตงไปก่อน ภาพครอบครัวของฮย็อนยองชอลที่กำลังโบกมือให้ก็สะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างรถ
ผมโบกมือตอบเบาๆ พลางเอนหลังพิงเบาะ
“นกกระจอกหมายเลข 7 ลำบากแย่เลยนะ”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่ได้ยังไงกัน มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นน่ะ? เมื่อวานจู่ๆ ก็บอกว่าระงับภารกิจชั่วคราวแล้วสั่งถอนกำลัง แต่วันนี้กลับบอกว่าเริ่มภารกิจใหม่แล้วสั่งให้ฉันโผล่มาให้ทันภายในสิบนาทีเฉยเลยเนี่ยนะ?”
“อย่างนั้นเหรอครับ? คุณคงลำบากกว่าผมเยอะเลยนะครับ”
“ก็ใช่น่ะสิ”
บรรดาผู้ที่ได้รับรหัสโค้ดเนมนกกระเรียนคือเจ้าหน้าที่ที่รับหน้าที่เป็นนายหน้าพาคนแปรพักตร์หลบหนีในจีน
การพาคนหลบหนีแบบนี้เป็นงานประจำจนภูมิศาสตร์ของตานตงเปรียบเสมือนสวนหลังบ้านของพวกเขาเลยทีเดียว
“จะให้ไปส่งในเมืองไหม?”
“แถวริมแม่น้ำน่าจะดีกว่าครับ”
“โอเค”
นกกระเรียนหมายเลข 13 ขับรถลัดเลาะผ่านตรอกแคบๆ และถนนใหญ่ได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับท่องแผนที่ขึ้นใจ
ระหว่างนั้นผมก็รีบเปลี่ยนเป็นชุดพลเรือนที่เตรียมไว้ในรถ
เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน พวกเราจึงสลับเปลี่ยนรถอีกหนึ่งคัน ก่อนจะมุ่งหน้ากลับเข้าสู่ตัวเมืองตานตง
“ถ้าเกิดต้องการแท็กซี่แถวนี้ก็โทรหาฉันได้นะ แถวนี้ไม่มีแท็กซี่คันไหนรู้จักตานตงดีไปกว่าฉันอีกแล้วล่ะ”
ไหนๆ ก็ต้องอยู่แถวนี้อีกสักพักเพราะเหยี่ยวดำหมายเลข 3 อยู่แล้ว ผมจึงจำเป็นต้องมีสายข่าวที่พึ่งพาได้ในตานตงพอดี
[หวังชี แท็กซี่]
[ไปถึงทุกที่ในตานตงภายใน 10 นาที]
ดูเหมือนว่าชื่อตัวตนปลอมในพื้นที่ของนกกระเรียนหมายเลข 13 จะคือหวังชี
“ขอบคุณครับ”
“จากนี้ไปก็แยกย้ายกันไปเอาตัวรอดล่ะนะ”
หลังจากกล่าวทักทายตามมารยาทแบบนั้น ผมก็แยกทางกับนกกระเรียนหมายเลข 13 อย่างรวดเร็ว
จากนั้นผมก็ไปเก็บสัมภาระทั้งหมดที่ซ่อนไว้ในรูกระต่าย ก่อนจะสวมหมวกแก๊ปกดต่ำแล้วเดินเนียนๆ ออกมาบนถนน
“ตรงนี้ครับ!”
เอี๊ยด
ผมโบกเรียกแท็กซี่ว่างที่ขับเฉียดไปมาอยู่ข้างๆ ได้พอดิบพอดี
ถ้าทำถึงขนาดนี้แล้วยังสะกดรอยเส้นทางของผมได้อีก ก็คงต้องยอมรับว่าเป็นชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของเครือข่ายกล้องวงจรปิดของพรรคคอมมิวนิสต์จีนแล้วล่ะ
“จะไปไหนดีครับ?”
“ไปฮวังกึมพย็องครับ”
“รับทราบครับ”
“ว่าแต่บรรยากาศในเมืองตอนนี้ดูแปลกๆ นะครับ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”
“โธ่ อย่าให้พูดเลยครับ ได้ยินว่าจู่ๆ อาคารหลังหนึ่งในตานตงก็ระเบิดตู้มหายไปทั้งหลังเลยน่ะสิครับ”
“อย่างนั้นเหรอครับ?”
“จริงสิครับ! แต่พอมารู้ทีหลัง ปรากฏว่านั่นเป็นบ้านพักที่พวกเจ้าหน้าที่ระดับสูงของเกาหลีเหนือใช้กันน่ะสิครับ ตอนนี้ทางกงอันกับฝั่งเกาหลีเหนือก็เลยเปิดศึกใส่กันยกใหญ่ ได้ยินว่าต่างฝ่ายต่างขึ้นเสียงเส้นเลือดปูดใส่กันว่าไปก่อเรื่องบ้าอะไรไว้ วุ่นวายกันไปหมดเลยล่ะครับ”
“ว้าว... พอจะขับผ่านไปแถวนั้นหน่อยได้ไหมครับ? อยากเห็นกับตาสักหน่อย”
“ได้แน่นอนครับ พอดีเลย ทางนั้น ลองมองดูนั่นสิครับ”
ระหว่างที่คุยสัพเพเหระกับคนขับแท็กซี่เป็นภาษาจีน สะพานเหล็กแม่น้ำยาลูก็ปรากฏให้เห็นอยู่ไกลๆ
ขบวนรถบรรทุกของกองทัพเกาหลีเหนือกำลังแล่นข้ามสะพานเหล็กมุ่งหน้าเข้าสู่ตานตงกันอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ดูเหมือนว่าทางฝั่งเกาหลีเหนือเพิ่งจะได้รับรายงานเรื่องสภาพความย่อยยับของบ้านลับกระทรวงความมั่นคงจากกงอันตานตง จึงเพิ่งเร่งส่งกำลังพลข้ามมาในตอนนี้
“ฟู่”
เมื่อมองดูภาพอันดุเดือดตึงเครียดนั้น ผมก็อดที่จะส่ายหน้าด้วยความทึ่งไม่ได้
หากชักช้าไปกว่านี้แม้เพียงนิดเดียว อย่าว่าแต่พาตัวฮย็อนยองชอลหนีออกมาเลย แม้แต่ตัวผมเองก็คงไม่มีทางก้าวพ้นแผ่นดินเกาหลีเหนือได้อย่างแน่นอน
“ตระการตาจริงๆ”
เมื่อเผลอยกมือขึ้นลูบริมฝีปาก ก็สัมผัสได้ว่ามุมปากของตัวเองกำลังยกยิ้มกว้างจนถึงขีดสุด
ผมจึงเอนตัวพิงลึกลงไปกับเบาะหลังเพื่อซ่อนใบหน้าให้พ้นจากกระจกหน้าต่างรถ
กองบัญชาการกงอันตานตง ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองตานตง
ด้านนอกลานจอดรถ มีรถบรรทุกของกองทัพเกาหลีเหนือนับสิบคันจอดออกันอยู่
ภายใต้การควบคุมคนนอกไม่ให้เข้าออกอย่างเข้มงวด ภายในตัวอาคารกลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก
ไม่ว่าจะมองจากภายนอกหรือมองลึกเข้าไปข้างใน บรรยากาศก็เลวร้ายถึงขีดสุด
“พวกเราเนี่ยนะรับสินบน? ผู้อำนวยการซอเซฮย็อก คำพูดนั้นน่ะ คุณรับผิดชอบไหวเหรอ?”
ใบหน้าของหวังเซียนชิง ผู้บัญชาการกงอันตานตง พลันแดงก่ำขึ้นมาทันทีราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องที่น่ารังเกียจที่สุดในชีวิต
แม้เขาจะทุบโต๊ะเสียงดังสนั่นพร้อมกับตะคอกออกมาด้วยความเดือดดาล ทว่าซอเซฮย็อก ผู้อำนวยการสำนักสอบสวนของกระทรวงความมั่นคงเกาหลีเหนือที่นั่งอยู่ตรงข้าม กลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา
เขากลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้นวมนุ่มๆ อย่างสบายอารมณ์ พลางพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างใจเย็น
“คนทั้งโลกเขาก็กินสินบนกันทั้งนั้นแหละ สหายผู้บัญชาการหวัง ตัวฉันเองก็เหมือนกัน”
คำตอบอันหน้าด้านหน้าทนอย่างร้ายกาจทำให้หวังเซียนชิงถึงกับพูดไม่ออก
จะเป็นอย่างไรก็ช่าง ซอเซฮย็อกเคาะขี้เถ้าบุหรี่ที่คีบไว้ระหว่างนิ้วออกเบาๆ
“สิ่งที่สำคัญคือในเวลานี้ ต่างฝ่ายต่างจับมืออยู่กับใครมากกว่า”
ต่อให้จะเป็นพันธมิตรที่ร่วมหลั่งเลือดกันมา แต่ในเมื่อมีพรมแดนประชิดติดกัน จีนกับเกาหลีเหนือก็ถือเป็นคนละประเทศกันโดยสิ้นเชิง
ในโลกนี้ไม่มีทั้งศัตรูถาวร และไม่มีมิตรแท้ตลอดกาล
เหมือนในอดีตสมัยรัฐบาลคิมแดจุงที่สองเกาหลีเคยผลักดันความสัมพันธ์อันใกล้ชิด แต่พอมาถึงทุกวันนี้กลับปิดพรมแดนใส่กันจนความบาดหมางทวีความรุนแรงขึ้น
ทุกคนต่างพร้อมจะจับมือกันได้ทุกเมื่อตามความจำเป็น และพร้อมจะหันหลังให้กันได้ทุกเมื่อเช่นเดียวกัน
“สินบนน่ะเหรอ? เอาเถอะ จะเป็นยังไงก็ช่าง แต่เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ขอให้สหายผู้บัญชาการหวังตัดสายสัมพันธ์ที่มีกับพวกมันทิ้งไปให้หมด แล้วหันมาร่วมมือกับสำนักสอบสวนของเราเสีย ขอแค่ยอมทำตามนี้ ไม่ว่าเรื่องอะไรที่เกิดขึ้นมาจนถึงตอนนี้ ทางเราจะไม่เอาเรื่องเลยแม้แต่อย่างเดียว”
“...อะไรนะ? จะไม่เอาเรื่องอะไรกัน?”
“เมื่อคืนวานนี้ มีกลุ่มคนลึกลับ... คาดว่าน่าจะเป็นสายลับเกาใต้ ลักลอบข้ามจากตานตงเข้าไปยังสาธารณรัฐ แล้วเดินเพ่นพ่านในซินอึยจูเหมือนเป็นห้องนั่งเล่นของตัวเอง ในระหว่างนั้นพวกมันยิงทหารหัวกะทิของสาธารณรัฐเราตายไปหลายสิบนาย แล้วยังหลบหนีข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูที่เปิดโล่งไปอย่างสบายใจ ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้บ้านลับของกระทรวงความมั่นคงในตานตงยังถูกโจมตี จนผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศที่อยู่ข้างในถูกฆ่าตายอีกด้วย”
“...”
“เกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนั้น ทางเราจะไม่เอาความใดๆ ทั้งสิ้น กับพฤติกรรมของกงอันตานตงที่บังเอิญไม่อยู่ปฏิบัติหน้าที่ในช่วงเวลานั้นได้อย่างเหมาะเจาะเหลือเกิน”
ความจริงอันน่าตกตะลึงที่ถูกร่ายยาวออกมาทีละข้อทำให้ในใจของหวังเซียนชิงเริ่มปั่นป่วนว้าวุ่น
นั่นเป็นเพราะเขาเพิ่งจะตระหนักได้ในตอนนี้เองว่า เงินใต้โต๊ะที่ตนรับมาแลกกับการหลับตาข้างหนึ่งให้กับการเคลื่อนไหวของ NIS เมื่อคืน ได้ก่อให้เกิดหายนะอะไรตามมาบ้าง
‘ไอ้พวกบัดซบ ไหนบอกว่าจะแอบย่องเข้าไปเงียบๆ แค่พาคนออกมาคนเดียวไงวะ! นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย...’
หากเรื่องนี้ถูกรายงานขึ้นไปยังเบื้องบนอย่างเป็นทางการละก็ อย่าว่าแต่ตำแหน่งผู้บัญชาการเลย แม้แต่ชีวิตก็คงยากจะรักษาไว้ได้
เมื่อเห็นหวังเซียนชิงยังคงไร้สีหน้า ซอเซฮย็อกจึงเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำประหนึ่งตอกตะปูปิดฝาโลง
“สิ่งที่ฉันต้องการมีแค่อย่างเดียวเท่านั้น ให้ความร่วมมือกับฉันแค่ข้อเดียวก็พอ ในบรรดาพวกที่หนีรอดออกมาจากซินอึยจู มีสายลับคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บจากกระสุนปืน”
ซอเซฮย็อกนึกย้อนไปถึงพื้นดินที่ชุ่มโชกไปด้วยคราบเลือด
ในระหว่างการปะทะเมื่อคืนนี้ หนึ่งในพวกมันถูกยิงเข้า
หากเสียเลือดมากขนาดนั้น ไม่ว่าจะที่ไหนก็ย่อมต้องทิ้งบันทึกหรือร่องรอยเอาไว้แน่
“ฉันขอแค่พาไอ้หมอนั่นคนเดียวกลับไปซินอึยจูก็พอแล้ว หากได้ความช่วยเหลือจากกงอันก็คงใช้เวลาไม่กี่วัน ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ของผู้บัญชาการหวัง ขอเพียงฉันปิดปากเงียบไว้ ก็จะไม่มีใครล่วงรู้ทั้งนั้น”
หวังเซียนชิงขมวดคิ้วมุ่น
แม้จะห่อหุ้มด้วยคำพูดสวยหรูว่าความร่วมมือ ทว่าในความเป็นจริงมันคือการข่มขู่กันอย่างโจ่งแจ้ง
ต่อให้เป็นผู้อำนวยการสำนักสอบสวนที่มีข่าวลือหนาหูว่าเป็นมือรองของกระทรวงความมั่นคงแล้วยังไง บังอาจขนาดนี้เชียวหรือ
‘อย่างแกก็เป็นแค่ผู้อำนวยการของประเทศเล็กๆ เท่านั้น... คิดจะมาตีตนเสมอฉันงั้นหรือ’
ยิ่งแววตาของเขาฉายความไม่พอใจเข้มข้นขึ้นเท่าใด ซอเซฮย็อกก็ยิ่งเหยียดยิ้มเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง
“ฉันจะพาไอ้คนนั้นกลับไปสาธารณรัฐของเราเพียงคนเดียวเท่านั้น จึงอยากให้สหายผู้บัญชาการหวังช่วยออกแรงสักหน่อย จะว่าอย่างไรล่ะ”
ทว่าแม้ความรู้สึกอัปยศจะคุกรุ่นอยู่ในใจ หวังเซียนชิงก็จำต้องพยักหน้ารับอย่างจำนนในที่สุด
กำลังโหลดความเห็น...