ฮวังกึมพย็องเป็นสถานที่อันแปลกประหลาด แม้จะอยู่ติดกับแผ่นดินจีน แต่กลับถูกจัดว่าเป็นดินแดนของเกาหลีเหนือ
ดังนั้นถึงแม้ผมจะบอกคนขับแท็กซี่ว่าจุดหมายปลายทางคือฮวังกึมพย็อง แต่ก็ไม่สามารถเข้าไปข้างในนั้นได้โดยตรง
และอันที่จริงที่นั่นก็ไม่ใช่จุดหมายที่แท้จริงของผมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
“พี่คนขับครับ ช่วยจอดแถวๆ นี้เลยได้ไหมครับ พอดีว่าจะหาข้าวแถวนี้กินสักมื้อแล้วค่อยไปน่ะครับ”
“ได้เลยครับ”
“เงินทอนไม่ต้องนะครับ”
“โอ้โห ขอบคุณมากครับคุณลูกค้า”
พอลงจากรถแท็กซี่ ป้ายร้านซอมซ่อของร้านหวังชุนซานผิงฟางก็ปรากฏให้เห็นอยู่ไกลๆ ข้ามถนนที่มีฝุ่นดินคลุ้งไป
จากตรงนั้นผมจึงค่อยๆ ก้าวเดินไปอย่างเนิบนาบ
ในตอนนี้ที่เรื่องราวยุ่งเหยิงทั้งหมดได้กลับคืนสู่ที่ทางอันถูกต้อง จิตใจของผมจึงเปี่ยมล้นไปด้วยความผ่อนคลาย
เพล้งงง!
“หือ?”
ทว่าหลังจากลงจากรถแท็กซี่ได้ไม่นาน ภาพอันน่าเหลือเชื่ออย่างยิ่งก็พลันสะท้อนเข้าสู่สายตาของผม
พวกนักเลงจีนราวๆ หกคนกำลังเดินพล่านไปทั่วตึกแถวที่เรียงราย ไล่ทุบทำลายป้ายและข้าวของที่ตั้งไว้หน้าร้านจนพังยับเยินไปหมด
จังหวะนั้นเองที่พวกมันล้อมวงเข้ามายังจุดหนึ่ง และกำลังเหยียบย่ำป้ายตั้งหน้าร้านของร้านหวังชุนซานผิงฟางอย่างไร้ความปรานี
โคร่มมม!
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ”
แม้จะไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่ แต่ผมก็ตัดสินใจยืนดูอยู่เงียบๆ ไปก่อน
นอกจากผมแล้ว ก็ยังมีคนอีกไม่น้อยที่ชะโงกหน้าออกมานอกอาคารเพื่อมุงดูความวุ่นวายนี้
พอเห็นป้ายตั้งหน้าร้านแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น ก้นบึ้งของหัวใจผมก็อดรู้สึกเวทนาขึ้นมาไม่ได้
‘เงินก้อนหลังเกษียณของรุ่นพี่กำลังแหลกเป็นผุยผงเลยแฮะ’
สถานการณ์แถวนี้เป็นมายังไง ทำไมไอ้พวกนั้นถึงทำแบบนั้น ผมไม่รู้เลยสักนิด
ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ผมรู้กระจ่างแก่ใจดี
นั่นคือการห้ามไปยุ่งกับพวกมันเด็ดขาด
นี่เป็นความจริงที่รู้ได้เองตามธรรมชาติหากคลุกคลีอยู่ในแวดวงงานต่อต้านการจารกรรมมานาน ตรอกซอกซอยในจีนนั้นพัวพันกันด้วย ‘กวานซี’ ที่เกินกว่าจะจินตนาการได้
หากเผลอไปแตะต้องขอทานข้างถนนเข้าสักคนโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ สายสัมพันธ์บุญคุณความแค้นที่ซับซ้อนจนแทบไม่น่าเชื่อก็จะพัวพันตามมาเป็นพรวนเหมือนไส้กรอกร้อยเชือก
‘พวกอันธพาลคุมถิ่นแถวนี้งั้นเหรอ’
ในสถานการณ์เช่นนี้ การทำตัวเป็นฮีโร่ด้วยความบ้าเลือดอย่างไร้ประโยชน์ ถือเป็นการละทิ้งหน้าที่ของสายลับเงา NIS
ผมจึงยืนนิ่งๆ รอให้กิจกรรมของพวกนักเลงจบลงอย่างสงบเสงี่ยม
แต่น่าแปลกใจจริงๆ ทั้งที่ข้างนอกอาละวาดกันขนาดนั้น แต่ร้านหวังชุนซานผิงฟางรวมถึงร้านรวงแถวนั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรเลยสักนิด
หลังจากที่พวกนักเลงฟึดฟัดและเดินกร่างทำตัวโอ้อวดอยู่แถวนั้นอยู่นานสองนาน เมื่อยืนยันแล้วว่าไม่มีอะไรให้พังอีก พวกมันก็เดินจากไปอย่างไม่ไยดี
ในสายตาของคนยืนดู ช่างเป็นบทสรุปที่จืดชืดสิ้นดี
“จึ๊บ”
ไม่นานหลังจากที่พวกนักเลงลับสายตาไป ผู้คนในอาคารพาณิชย์ก็ค่อยๆ ทยอยเดินออกมาทีละคนสองคน
พวกเขาค่อยๆ รวบรวมกระถางต้นไม้ที่แตกและข้าวของเครื่องใช้ที่บิดเบี้ยวมากองรวมกันไว้ที่เดียว ระหว่างนั้นก็ทักทายกันด้วยสีหน้าชื่นมื่นเป็นกันเองราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ช่างเป็นภาพที่แปลกประหลาดและสงบสุข ราวกับละครฉากใหญ่เพิ่งจบลงแล้วทุกคนกำลังช่วยกันเก็บเวทีอย่างไรอย่างนั้น
ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น ผมมองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยด้วย
ภรรยาฉากบังหน้าของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ผู้เป็นรุ่นพี่ และพี่สะใภ้ของผม แชอารา
เธอก็ถือไม้กวาดออกมาพลางพูดคุยจอแจกับคุณป้าข้างบ้าน มือไม้ก็ง่วนอยู่กับการกวาดเก็บเศษซากพวกนั้น
‘ใครเคยพูดไว้กันนะ? การแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นทั้งที่เห็นนั่นแหละ คือคุณธรรมสูงสุดของสายลับเงา’
ในเวลาแบบนี้ หากผมฝืนเข้าไปทักทายก็รังแต่จะทำลายความพยายามของพวกเขาที่กำลังปกปิดตัวตนได้เป็นอย่างดี
ผมจึงทำเพียงป้วนเปี้ยนอยู่ห่างๆ และรอให้การเก็บกวาดเสร็จสิ้นลง
ในที่สุดผู้คนต่างก็แยกย้ายกลับเข้าไปในร้านรวงของตน
เมื่อนั้นผมถึงได้ก้าวเท้าออกไป
กริ๊ง
เมื่อเปิดประตูเข้าไป กระดิ่งเก่าๆ ที่ติดอยู่ด้านในก็ส่งเสียงดังกังวานเบาๆ
“ขอโทษนะครับ ตอนนี้พอจะทานข้าวได้ไหมครับ”
“เฮ้อ ขอโทษด้วยนะคะคุณลูกค้า พอดีตั้งแต่เมื่อวานพ่อครัวเกิดเจ็บไหล่ขึ้นมา ที่ร้านก็เลยต้องปิดไปชั่วคราว... เอ๊ะ?”
แชอาราที่เดินออกมาจากครัว เบิกตากลมโตกะพริบปริบๆ ทันทีที่เห็นผม
ไม่มีทางที่เธอจะจำผมที่เพิ่งนั่งคุยกันจอแจเมื่อตอนกลางวันนี้ไม่ได้
“อะไรก็ได้ง่ายๆ ครับ พอดีเมื่อสองชั่วโมงก่อนผมเพิ่งกินข้าวต้มไปชามหนึ่ง”
หลังจากผลุนผลันออกไปเพียงสองชั่วโมง ผมก็กลับมาขอข้าวกินอย่างหน้าด้านๆ อีกครั้ง
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่กำลังพักฟื้นอยู่บนเตียง ต้องพลอยลุกขึ้นมากินมื้อเย็นเร็วขึ้นอย่างกะทันหันเพราะผม
สมกับคำที่ว่าคนที่รักสามีที่สุดก็คือภรรยา เพื่อรุ่นพี่ที่เสียเลือดไปมาก เมนูพิเศษอย่างซุปเลือดวัวจึงถูกยกมาเสิร์ฟ
ส่วนอาหารตรงหน้าผมคือบะหมี่คลุกน้ำมันพริกสไตล์จีน
“เพราะงั้น... ภายในเวลาสองชั่วโมงที่นายออกไปแป๊บเดียวนั่น นายบุกเข้าไปในบ้านลับของกระทรวงความมั่นคง ยิงผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศกับรองผู้อำนวยการตาย ช่วยนักท่องเที่ยวเกาหลีใต้ที่ถูกลักพาตัวสามคน จากนั้นก็ข้ามแม่น้ำยาลูกลับไปพาตัวครอบครัวฮย็อนยองชอลมา ส่งมอบให้พวกเจ้าหน้าที่นกกระเรียน แล้วก็ตรงดิ่งกลับมาที่นี่เนี่ยนะ?”
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ชะงักจากการเป่าซุปเลือดวัว แล้วหันมามองผมตาค้าง
“ครับ”
“...จริงดิ?”
“ก็จริงน่ะสิครับ”
“ได้ยังไงวะ”
“นั่นสิครับ”
“ไม่สิ อย่ามาตอบปัดๆ แบบนั้น... เอาเรื่องผู้อำนวยการกับรองผู้อำนวยการก่อน เล่าตรงนั้นให้ละเอียดหน่อยซิ”
ความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่ผมบอกเขาได้ มีแค่ผลลัพธ์ที่ว่าผมสังหารทหารเกาหลีเหนือไปมากกว่าสิบนาย ซึ่งรวมถึงผู้อำนวยการและรองผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศของกระทรวงความมั่นคงด้วย
ขืนบอกไปว่าผูกเคลย์มอร์ติดตัวแล้วบุกเข้าไปกดระเบิดฆ่าตัวตาย ถ้าโดนมองว่าเป็นไอ้บ้าก็คงถือว่ายังดีไปด้วยซ้ำ
“ผมขโมยชุดทหารเกาหลีเหนือมาใส่แล้วขึ้นไปชั้นสาม ก็เจอผู้อำนวยการกับรองผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศอยู่ด้วยกันในห้องทำงานพอดี ผมก็เลยยิงทิ้งเลยครับ”
“ได้ยังไง ในแต่ละชั้นมันต้องมีเวรยามคอยเฝ้าอยู่ไม่ใช่เหรอ”
“ไม่มีหรอกครับ ดูเหมือนพวกนั้นจะวุ่นอยู่กับการตระเวนออกไปข้างนอกเพื่อลักพาตัวนักท่องเที่ยวกันหมด”
“แล้ว... พอยิงเสร็จแล้วยังไงต่อ”
“พอได้ยินเสียงปืน ทหารเกาหลีเหนือราวๆ สิบนายก็กรูเข้ามาพร้อมกันครับ ผมก็เลยกดระเบิดเคลย์มอร์ที่เตรียมไว้ตรงบันไดล่วงหน้าจนพวกนั้นโดนระเบิดตายเรียบ”
หากผลลัพธ์ถูกกำหนดไว้แล้ว การแต่งเรื่องกระบวนการให้ดูสมเหตุสมผลก็เป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก
ผมเลยกุเรื่องขึ้นมาส่งเดช แต่มันกลับปะติดปะต่อกันจนฟังดูเข้าท่าอย่างน่าประหลาด
ถึงขั้นเอาเนื้อหานี้ไปเขียนเป็นรายงานส่งสำนักงานใหญ่ได้เลยทีเดียว
เคี้ยวๆ
“...เคลย์มอร์เนี่ยนะ? ไอ้เวรนี่ บ้าไปแล้ว...”
ไม่ว่าเหยี่ยวดำหมายเลข 3 จะขมวดคิ้วย่นแค่ไหน ผมก็ยังคงเคี้ยวเส้นบะหมี่จนแก้มตุ่ยแล้วกลืนลงคอ
รสเผ็ดร้อนของน้ำมันพริกกับความหอมมันของถั่วลิสง แถมยังมีความเปรี้ยวกรุบกรอบของผักดองตัดเลี่ยน
เป็นรสชาติที่ผสมผสานกันในปากได้อย่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน
อึก
“ว้าว พี่สะใภ้ครับ อันนี้อร่อยมากเลย มีขายที่ร้านด้วยเหรอครับ”
“ไม่ใช่หรอกค่ะ พวกเรากินกันเองเวลาเบื่ออาหาร ก็แค่คลุกๆ กินประทังไปแบบนี้แหละค่ะ”
“ทำขายเป็นเรื่องเป็นราวได้เลยนะครับเนี่ย”
“ฮึๆ ขอบคุณที่ชมนะคะ”
แชอาราที่กำลังรินน้ำให้ข้างๆ ยิ้มออกมาอย่างขวยเขิน
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ใช้แขนข้างที่ยังดีอยู่สะกิดไหล่ผมพลางบอกให้เล่ามาให้ละเอียดกว่านี้ แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ
ก็เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันมีแค่นั้นจริงๆ นี่นา
มีแต่จะตัดทอนลงไป ไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด
“ช่างเถอะครับ ตอนนี้ฝั่งเกาหลีเหนือกำลังส่งรถบรรทุกข้ามมาเพียบเลย อีกเดี๋ยวคงไปจับมือกับกงอันตานตงแล้วออกตรวจค้นไปทั่วแน่ ย้ายไปกบดานที่อื่นนอกจากตานตงสักพักดีไหมครับ”
“เรื่องสถานะพวกฉันไม่มีปัญหาอะไรหรอก นายนั่นแหละที่เป็นปัญหา ไม่ใช่ว่าควรจะรีบหนีไปหรอกเหรอ”
“ผมเองก็ไม่ได้มีปัญหาเรื่องสถานะขนาดนั้นสักหน่อยนี่ครับ”
“ให้ตายสิ... ใจกล้าบ้าบิ่นจริงๆ”
“ว่าแต่ เมื่อกี้นี้มีพวกเหมือนอันธพาลแถวนี้เดินเพ่นพ่านพังป้ายร้านคนอื่นเสียงดังโครมคราม พวกนั้นทำไปทำไมกันเหรอครับ”
ในเมื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมจึงแกล้งเอ่ยปากถามถึงภาพที่เห็นนอกร้านเมื่อครู่นี้ดู
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 จึงหัวเราะเยาะในลำคอพลางพยักหน้า
“พวกอันธพาลแถวนี้นั่นแหละ เดิมทีย่านการค้าแถวนี้แก๊งดินแดงเป็นคนคุม แต่พวกที่มาอาละวาดบนถนนวันนี้คงเป็นลูกน้องแก๊งเสือดำ เป็นแก๊งที่ปักหลักอยู่ฝั่งตรงข้ามทางหลวง พวกมันค่อยๆ ล้ำเส้นเข้ามาเปิดศึกชิงถิ่นกับแก๊งดินแดงน่ะ”
“ถ้าจะแย่งถิ่นกันก็ไปถือมีดไล่ฟันกันเองสิครับ ทำไมต้องมาพังข้าวของร้านชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ให้วุ่นวายด้วยล่ะเนี่ย”
“นั่นน่ะคือวิธีท้าตีท้าต่อยที่สุภาพที่สุดในแบบของพวกมันแล้ว”
สุภาพเนี่ยนะ?
การเลือกใช้คำของเขาทำเอาผมมองเห็นจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่ของแผ่นดินใหญ่ขึ้นมาเลยทีเดียว
“ตอนนี้พวกเราจ่ายส่วยเป็นค่าคุ้มครองให้แก๊งดินแดงอยู่ใช่ไหมล่ะ แต่ถ้าพวกแก๊งเสือดำมาป่วนขนาดนี้แล้วแก๊งดินแดงไม่เอาคืนภายในสองสามวัน ก็เท่ากับยอมสละถนนเส้นนี้ให้แก๊งเสือดำไปโดยปริยาย แทนที่จะถือมีดไล่ฟันกันแบบโง่ๆ ตั้งแต่แรก ก็ใช้วิธีวัดพลังแบบนี้เพื่อค่อยๆ กลืนกินพื้นที่ไปเรื่อยๆ ไงล่ะ”
“แล้วพวกพ่อค้าแม่ค้าที่จ่ายส่วยไปจะเป็นยังไงล่ะครับ รีดไถเงินเป็นค่าคุ้มครองไปแล้วก็ต้องคุ้มครองสิ กลายเป็นว่าปลาใหญ่ฟัดกัน แต่กุ้งฝอยอย่างชาวบ้านกลับต้องมารับกรรมซะงั้น”
“มันก็ใช่ เพราะงั้นตามปกติแล้วแก๊งที่เข้ามาคุมพื้นที่ใหม่จะถือว่าเป็นการชดเชยค่าข้าวของที่พังไป โดยการไม่เก็บส่วยในเดือนแรก ถือเป็นมารยาททางธุรกิจในแบบของพวกมันน่ะ”
มารยาททางธุรกิจเนี่ยนะ
มารยาททางธุรกิจที่ผมรู้จักคงหนาวตายเรียบไปหมดแล้วกระมัง
เพื่อขยายเขตอิทธิพล เลยใช้วิธีระรานทุบทำลายข้าวของร้านค้าของผู้บริสุทธิ์เพื่อยั่วยุ พอกลุ่มอำนาจเดิมปอดแหกจนยอมถอย ก็เข้ามายึดพื้นที่ไปหน้าตาเฉย...
“ที่จีนนี่มันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว”
“สมกับเป็นแผ่นดินใหญ่จริงๆ...”
“ปรับตัวได้ก็อยู่ได้เองแหละ ป้ายพวกนั้นแต่เดิมก็ทำจากโฟม ราคาไม่ได้กี่ตังค์หรอก ถ้าเกิดไปถือมีดไล่ฟันกันจนเลือดนอง เดี๋ยวพวกกงอันก็แห่กันมา อีกอย่างถ้ามีคนตายแถวนี้ก็ค้าขายไม่ได้กันพอดี แบบนี้ยังดีกว่าซะอีก”
สุดท้ายคนที่น่าสงสารในกระบวนการนี้ก็คือประชาชนตาดำๆ ที่ต้องมารับเคราะห์แท้ๆ
ค่าแรงถูกยิ่งกว่าอะไหล่เครื่องจักร สิทธิมนุษยชนดิ่งลงเหวแถมยังทะลุชั้นดินลงไปอีก อาชญากรรมและความรุนแรงแพร่กระจายอยู่ทุกหย่อมหญ้าราวกับอากาศหายใจ
การต้องมาใช้ชีวิตเป็นเหยี่ยวดำในที่แบบนี้ตั้งหลายปี ทำเอาผมอดทึ่งไม่ได้จริงๆ
“ย้ายไปที่อื่นไม่ดีกว่าเหรอครับ สำหรับที่ซ่อนแล้วแถวนี้มันดูวุ่นวายเกินไป ย้ายไปแถวที่มันเงียบๆ หน่อย...”
“ในจีนไปที่ไหนก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ ต่างกันแค่ชื่อแก๊งอันธพาลเท่านั้น แต่ที่นี่ค่าเช่าถูกเป็นบ้าเลยนะ”
“เท่าไหร่ครับ”
“สามพันหยวน เหมาตึกนี้ทั้งตึกเลย”
ตอนแรกก็สงสัยว่าทำไมเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ถึงได้มาปักหลักในที่วุ่นวายแบบนี้ แต่ตอนนี้เข้าใจกระจ่างทันที
สามพันหยวนตีเป็นเงินวอนก็แค่ประมาณห้าแสนวอนเศษๆ ได้ใช้ตึกทั้งหลังแถมชั้นหนึ่งยังมีร้านอาหารด้วย ราคาระดับนี้เรียกได้ว่าแทบจะได้เปล่าแล้ว
“โอ้โห มันถูกจริงๆ ด้วยแฮะ ไม่ว่าจะยังไง นี่ก็เป็นเหตุผลที่เพียงพอจะปักหลักอยู่ที่นี่ต่อไปจริงๆ ครับ”
“ใช่ไหมล่ะ”
ไม่ว่าจะอย่างไร การจะฝังตัวอยู่ในพื้นที่ให้ได้นานๆ การลดรายจ่ายคงที่เป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว
เมื่อคิดถึงค่าครองชีพในจีนแล้วก็แทบไม่เปลืองเงินเลย ยิ่งไปกว่านั้น ในสมุดบัญชีที่ทิ้งไว้ที่เกาหลียังมีเงินเดือนหลายล้านวอนโอนเข้ามาตรงเวลาทุกเดือน จึงเรียกได้ว่าเป็นการเข้าเวรแนวหน้า GOP ในแวดวง NIS อย่างแท้จริง
“เอาเป็นว่า จนกว่าแขนของรุ่นพี่จะหายดี ผมจะคอยป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้เพื่อคุ้มกันให้นะครับ”
“เออ ขอบใจ อุ่นใจขึ้นเยอะ แต่ในกระเป๋านายตอนนี้ คงไม่ได้พกของพรรค์อย่างเคลย์มอร์มาด้วยหรอกนะ”
ผมชำเลืองมองกระเป๋าตัวเองครู่หนึ่ง
ไม่บอกก็รู้ว่าขนของที่พอจะใช้ได้มาจากรูกระต่ายจนเกือบหมด น้ำหนักเลยค่อนข้างเอาเรื่อง
พอนึกถึงของในกระเป๋าแล้วผมเงียบไป สีหน้าของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันควัน
“...ไม่ใช่ใช่ไหม”
“ไม่ใช่เคลย์มอร์ครับ”
“ ‘เคลย์มอร์’ ไม่ใช่ แล้วอย่างอื่นล่ะ?”
“ล้อเล่นครับ อย่างมากก็แค่... กระสุนสักกล่องหนึ่งมั้งครับ”
ความจริงแล้วมีระเบิดมือขนาดกะทัดรัดน่ารักอยู่ลูกหนึ่งด้วย
แต่ถ้าเทียบกับเคลย์มอร์แล้ว ระเบิดมือแค่นี้ถือเป็นระดับหยอกเล่นไม่ใช่หรือไง
“แล้วทำไมสีหน้านายถึง... ไม่มีอะไรซ่อนอยู่อีกแล้วใช่ไหม”
“...”
ถ้าไม่ได้ใช้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับไม่ได้เอามาแต่แรก
ผมจึงทำเพียงแค่ฉีกยิ้มกลบเกลื่อนไป
เช้ามืดวันนั้น หมอเถื่อนที่เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ติดต่อไว้ล่วงหน้าได้เดินทางมาที่ร้านหวังชุนซานผิงฟางด้วยตัวเอง
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ โบราณว่าไม่มีข่าวน่ะคือข่าวดีแท้ๆ เชียว”
“นั่นสิครับ คุณลุง”
เขาเป็นชายวัยเริ่มชราที่ศีรษะล้านเลี่ยนเตียนโล่ง
ทันทีที่มาถึง ชายชราก็หยิบน้ำเกลือกับถุงเลือดออกมาแขวนไว้บนไม้แขวนเสื้ออย่างชำนิชำนาญ แล้วเริ่มลงมือผ่าตัดในทันที
ไม่ได้มีขั้นตอนยุ่งยากอะไรจนถึงขั้นต้องเรียกว่าการผ่าตัดใหญ่ กระบวนการค่อนข้างเรียบง่ายเลยทีเดียว
หลังจากฉีดยาชาเฉพาะที่และยาปฏิชีวนะ ชายชราก็ตรวจดูสภาพกล้ามเนื้อ เส้นประสาท และกระดูกบริเวณปากแผลที่เปิดกว้าง ก่อนจะเฉือนเอาเฉพาะเนื้อส่วนที่เน่าตายอย่างเห็นได้ชัดออก แล้วเริ่มเย็บปิดปากแผลสนิท
“ดวงดีนะเนี่ย ถ้าสูงขึ้นไปอีกนิดเส้นเลือดดำตรงรักแร้คงขาดสะบั้นไปแล้ว และถ้าต่ำลงมากว่านี้ก็คงต้องพิการแขนใช้การไม่ได้ไปตลอดชีวิต”
“ก็เหมือนกับว่าผมใช้เท้าเตะโอกาสเกษียณที่สวรรค์ประทานมาทิ้งไปนั่นแหละครับ”
ผมแอบซ่อนตัวอยู่ในร้านตรงใต้บันไดชั้นหนึ่ง ย่อตัวลงในมุมอับที่พวกเขาไม่ทันสังเกตเห็นและแอบฟังบทสนทนา
เพื่อคอยสังเกตการณ์ว่าข้างนอกมีร่องรอยน่าสงสัยหรือไม่ไปพร้อมๆ กับจับตาดูความเคลื่อนไหวของหมอเถื่อนที่ยังไม่อาจไว้ใจได้เต็มร้อยคนนี้
“นาย นี่แผลถูกยิงใช่ไหม”
“ครับ มันเกิดเรื่องขึ้นน่ะ”
“แต่ทำไมไม่เห็นหัวกระสุนเลยล่ะ”
“คนที่ปฐมพยาบาลให้เขาบอกว่าพอมองเห็นเข้าพอดี เลยคีบออกไปให้น่ะครับ”
“หืม”
หมอเถื่อนที่จัดการแผลเสร็จแล้ววางขวดน้ำเกลือสำรองสองสามขวดลงจากกระเป๋ายาประจำตัว
จากนั้นเขาก็เปิดปากพูดขึ้นด้วยท่าทางลังเลเล็กน้อย
“ฉันติดหนี้บุญคุณนายอยู่ เลยจะบอกเรื่องสำคัญให้สักเรื่อง ตอนนี้ทางกงอันตานตงอยู่ในภาวะฉุกเฉิน พวกนั้นกำลังไล่ตรวจรายชื่อคนที่เข้ารับการรักษาแผลถูกยิงในโรงพยาบาลช่วงนี้แบบเรียลไทม์ เพราะเรื่องนี้เลยมีข่าวลือหนาหูว่าสมาชิกแก๊งมาเฟียจีนหลายคนโดนลากลงห้องใต้ดินของกงอันไปตั้งแต่หัวค่ำ”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอครับ”
“เห็นว่ากงอันกำลังตามหาคนอยู่น่ะสิ นอกจากเรื่องที่ว่าคนคนนั้นโดนยิงแล้ว ฉันก็ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรอีกเลย”
ดูเหมือนเนื้อหาบางส่วนของปฏิบัติการที่ซินอึยจูจะรั่วไหลไปถึงหูกงอันตานตงเข้าแล้ว
หากพบร่องรอยการปะทะเมื่อคืน ทางฝั่งเกาหลีเหนือเองก็คงรู้แล้วเช่นกันว่ามีเจ้าหน้าที่ของเราคนหนึ่งถูกยิง
“คนที่กงอันกำลังตามจับตัวอยู่น่ะ คือนายใช่ไหม”
นั่นคือคำถามหยั่งเชิงของหมอเถื่อน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผมก็ค่อยๆ ดึงมีดสั้นทหารเล่มหนึ่งออกจากเอวอย่างเงียบเชียบ
‘ผมละเกลียดคนหัวไวแบบนี้จริงเชียว’
ใบมีดยังคงคมกริบพอเหมาะพอเจาะทีเดียว
กำลังโหลดความเห็น...