วิธีปิดปากคนเราหลักๆ สรุปได้สองทาง
หนึ่งในนั้น วิธีที่แน่นอนและเด็ดขาดที่สุดคือการปิดปากด้วยวิธีอันโหดเหี้ยม
นั่นคือสิ่งที่มักเรียกกันว่า ฆ่าคนปิดปาก
ระหว่างที่ผมกำลังตรวจดูคมมีดสั้นทหาร หมอเถื่อนก็เดาะลิ้นพลางส่ายหัว
“เอาเถอะ เพราะงั้นช่วงนี้ก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน ฉันน่ะไม่พูดกับใครหรอก แต่ถ้าขืนเดินเพ่นพ่านข้างนอกทั้งสภาพบาดเจ็บแบบนั้นแล้วเกิดมีใครแจ้งความขึ้นมา... ก็รู้นะ?”
“ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ คุณลุง”
แต่ปฏิกิริยาระหว่างทั้งคู่กลับดูแปลกพิกล
ทั้งที่รู้แก่ใจว่าคนไข้แผลถูกยิงที่กงอันตานตงกำลังพลิกแผ่นดินตามหาคือชายตรงหน้า ชายชรากลับเพียงแค่ตำหนิตักเตือนเบาๆ เท่านั้น
ท่าทางของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่ตอบรับคำพูดนั้นก็ดูคุ้นเคยสนิทสนมอยู่ไม่น้อย
สัมผัสได้ถึงสายสัมพันธ์แห่งความไว้วางใจอันแปลกประหลาดที่ผมไม่เคยล่วงรู้ระหว่างคนทั้งสอง
‘คนคนนั้นจะยอมปิดปากเงียบจริงๆ หรือเปล่านะ’
ตัวผมสามารถสะบัดก้นหนีไปจากเมืองตานตงอันคับแคบนี้ได้ทุกเมื่อ การตัดสินใจจึงเป็นหน้าที่ของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ผู้ซึ่งต้องใช้ชีวิตต่อไปด้วยตัวตนปลอมในชื่อหวังชุนซาน
หลังคิดทบทวนดูแล้ว ผมจึงเก็บมีดสั้นทหารที่ชักออกมากลับคืนไว้ที่เอว
“ถ้าเป็นไปได้สักสิบวันอย่าเพิ่งขยับตัวรุนแรงล่ะ ถ้าไหมปริจนต้องเรียกมาอีกรอบ ฉันคิดค่าเดินทางสองเท่าแน่ เข้าใจไหม”
“จะระวังครับ เงินก็โอนเข้าบัญชีเดิมที่เคยส่งให้ใช่ไหมครับ”
“เออ”
“คราวนี้ผมจะบวกค่าปิดปากให้อย่างงามเลยครับ”
“เรื่องนั้นน่ะไม่ต้องให้บอกซ้ำหรอก”
ผมค่อยๆ เคลื่อนตัวลงไปตามบันไดแล้วแฝงกายเข้ากับความมืดตรงโถงทางเดิน
ไม่นานก็เห็นภาพชายชราเดินลงบันไดชั้นหนึ่งโดยมีแชอาราคอยเดินไปส่ง
“แม่หนูก็อย่าคิดมากเกินไปเลย เจ้าทึ่มนั่นมันมีดีตรงที่ร่างกายแข็งแรงทนทานอยู่แล้ว”
“ฮุๆ ขอบคุณที่ช่วยดูให้อย่างละเอียดนะคะ นี่เป็นกับข้าวที่คนทางเหนือเขากินกัน ฉันแบ่งใส่ไว้ให้ เอาติดมือไปทานนะคะ”
“ให้มาฉันก็ยินดีรับไปกินอย่างเอร็ดอร่อยล่ะนะ”
หลังจากเฝ้ามองแผ่นหลังของชายชราที่เดินห่างออกไปผ่านช่องว่างของประตูจนลับตา ผมก็ก้าวขึ้นบันไดกลับขึ้นไปด้านบนอย่างเงียบเชียบทันที
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่นอนพิงอยู่บนเตียงในห้องนอนใหญ่กำลังมีเหงื่อกาฬไหลรินราวกับสายฝน
ผมเอ่ยถามออกไปเพียงคำเดียวสั้นๆ
“คุณลุงคนนั้นไว้ใจได้แน่เหรอครับ”
หากเขาเพียงแค่บอกว่าคนคนนั้นไว้ใจไม่ได้ สิ่งที่ผมจะลงมือทำทันทีก็มีเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้น
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่อ่านความเด็ดเดี่ยวในแววตาของผมออกได้ในพริบตา ค่อยๆ ส่ายหัวไปมา
“ใจเย็นก่อนเถอะ คนคนนี้ไว้ใจได้ คนไข้ที่เขาแอบช่วยชีวิตไว้แบบลับๆ มีเกินร้อยคนแล้ว”
“การเป็นคนดีกับการเป็นคนปากหนักมันคนละเรื่องกันไม่ใช่เหรอครับ”
“ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นคนดีหรอก ภรรยาเขาเป็นผู้แปรพักตร์ ลูกสะใภ้ก็เป็นผู้แปรพักตร์เหมือนกัน แถมลูกสะใภ้คนนั้นตอนที่ตั้งท้องเมื่อก่อนก็เกือบจะโดนทหารกระทรวงความมั่นคงลักพาตัวส่งกลับเกาหลีเหนือแล้วด้วย ตอนที่ฉันยังอยู่หน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหาร ฉันเป็นคนช่วยจัดการพาหนีรอดออกมาได้ ตั้งแต่นั้นมาก็เลยผูกพันกันในรูปแบบนี้นี่แหละ”
“อ๋อ”
“ตอนนี้ลูกชายกับลูกสะใภ้เขาข้ามไปอยู่เกาหลีใต้และใช้ชีวิตสุขสบายดีแล้ว บัญชีที่ฉันโอนค่าผ่าตัดไปให้ก็เป็นบัญชีของลูกสะใภ้ที่อยู่เกาหลีนั่นแหละ”
หากสามารถระบุตำแหน่งของครอบครัวได้ ก็เท่ากับมีตัวประกันที่แน่นอน หรือจะเรียกว่าเป็นหลักประกันก็คงไม่ผิด
พอได้ยินเรื่องเล่า ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวทันที
“คุณลุงคนนั้นคงเป็นบุคคลระดับความลับสุดยอดของกองข่าวกรองทหารที่เคยได้ยินแต่ชื่อสินะครับ”
“ใช่แล้วล่ะ”
หัวของผมพยักหน้ารับไปเองโดยไม่รู้ตัว
ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา เจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหารมักจะคอยดูแลจัดการข่าวกรองจากแหล่งบุคคล หรือที่เรียกว่าฮิวมินต์อย่างลับๆ ในลักษณะนี้กันอยู่แล้ว
เพื่อป้องกันหนอนบ่อนไส้ภายในหรือการแฮกที่อาจเกิดขึ้น จึงไม่มีการบันทึกไว้ในฐานข้อมูล ใช้วิธีแอนะล็อกที่ส่งต่อกันปากต่อปากในหมู่เจ้าหน้าที่ที่ไว้ใจได้เท่านั้น
เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับที่รัฐบาลจัดทำและดูแลผ่านเอกสารทางการ ดังนั้นแม้จะย้ายสังกัดมาอยู่ NIS เหมือนตอนนี้ มันก็ยังคงเป็นเครือข่ายเส้นสายที่มีประโยชน์และหยิบมาใช้งานได้เสมอ
เป็นความลับสุดยอดของแท้ที่ผูกติดอยู่กับชีวิตของเจ้าหน้าที่ภาคสนาม
“เดี๋ยวฉันให้นามบัตรไว้ใบหนึ่ง ถ้านายมีเรื่องให้ต้องเลือดตกยางออกเมื่อไหร่ก็ติดต่อให้เขาช่วยดูให้แล้วกัน บอกไปว่าหวังชุนซานแนะนำมาเขาก็เข้าใจแล้ว”
แม้จะนั่งคิดทบทวนถึงความเป็นไปได้ต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้น แต่ผมก็แค่ยักไหล่
ร่างกายกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ชาตินี้คงไม่มีเรื่องให้ต้องไปพึ่งพาโรงพยาบาลหรอกมั้ง
“แต่ได้ยินว่าพวกกงอันกำลังพลิกแผ่นดินตามหารุ่นพี่กันให้ควั่กเลยนี่ครับ”
“นั่นน่ะสิ สงสัยพรุ่งนี้คงต้องเริ่มทำกายภาพบำบัดจริงจังแล้วล่ะ”
“จะเปิดร้านไหวเหรอครับ”
“ควงกระทะมือเดียวก็ยังไหวอยู่ แต่ถ้าฝืนทำจนไหมเย็บปริขึ้นมา ค่ารักษามันจะเบิ้ลเป็นสองเท่าเนี่ยสิ...”
“ให้ผมช่วยทำงานพาร์ตไทม์แทนไหมครับ”
“พาร์ตไทม์? นายนี่นะ?”
“ครับ”
ไม่ใช่ความคิดที่เพิ่งผุดขึ้นมาในหัวเมื่อกี้นี้เสียทีเดียว
ยังไงผมก็กะจะอยู่แถวนี้เพื่อเฝ้าดูสถานการณ์จนกว่าแขนของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 จะหายดีอยู่แล้ว
ทว่าพอลองสำรวจดู รอบๆ นี้ก็ไม่มีที่พักที่เหมาะสมเลยสักแห่ง
มันเป็นย่านการค้าที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางถนนหลวงอันเวิ้งว้าง ถ้าจะหาเกสต์เฮาส์ซอมซ่อสักหลังก็ต้องเดินออกไปไกลมาก
หากอยู่ห่างออกไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็คงช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ จึงมีข้อจำกัดอยู่หลายอย่าง
“คำสั่งต่อไปของนายยังไม่ลงมาเหรอ”
“ยังครับ ถ้าสำนักงานใหญ่ยังมีมโนธรรมอยู่บ้างก็คงปล่อยให้ผมพักสักระยะแหละครับ”
“ซี๊ด... แล้วงานร้านอาหารนี่เคยทำมาบ้างไหมล่ะ”
“ตั้งแต่เด็กมาไม่มีงานไหนที่ผมไม่เคยทำหรอกครับ ควงกระทะก็พอตัวอยู่ เพื่อไม่ให้รบกวนชีวิตข้าวใหม่ปลามันของพวกคุณทั้งสองคน เรื่องที่นอนผมจะปูถุงนอนนอนตรงชั้นร้านอาหารเองครับ”
“ฮึ่ม...”
ถ้าเขาอยู่ตัวคนเดียวก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มีแชอาราอยู่ข้างกายด้วย ผมเลยยิ่งเป็นห่วงเข้าไปใหญ่
ยิ่งได้ยินว่าพวกกงอันกำลังหน้าดำคร่ำเครียดพลิกแผ่นดินตามหาเขาอยู่ ก็ยิ่งต้องระวังเป็นพิเศษ
“ค่าจ้างพาร์ตไทม์ไม่เอา แค่เลี้ยงข้าวก็พอ ตกลงไหมครับ”
“...ตกลง”
ดูเหมือนจะจับเจตนาหวังดีของผมได้ เหยี่ยวดำหมายเลข 3 จึงพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้
การปิดประตูเหล็กลงกลอนหยุดขายของไปหลายๆ วัน มันก็ไม่ต่างอะไรกับการตะโกนบอกชาวบ้านร้านตลาดว่า ‘ฉันมีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นนะ’ ซึ่งมีแต่จะทำให้ตกเป็นเป้าสายตาและเป็นที่สงสัยไปทั่ว
แทนที่จะซ่อนตัวเงียบๆ อย่างงุ่มง่าม การแสร้งทำเป็นเปิดร้านตามปกติยังส่งผลดีต่อชีวิตที่ต้องปกปิดตัวตนมากกว่าเสียอีก
“ทำไมถึงควงกระทะเก่งขนาดนี้เนี่ย”
“ก็บอกแล้วไงครับว่าตั้งแต่เด็กมาไม่มีงานไหนที่ผมไม่เคยทำ”
“ขนาดฉันยังใช้เวลาตั้งครึ่งปีกว่าจะพอเข้าท่าเข้าทางแท้ๆ...”
พอได้เห็นฝีมือการควงกระทะอันช่ำชองของผมด้วยสองตา เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็ยัดผมลงตำแหน่งพ่อครัวเอกในวันนั้นทันที
เวลาเห็นพวกชาวบ้านเดินเข้ามาในร้านด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัยเมื่อพบใบหน้าพ่อครัวคนใหม่ แต่แล้วก็เดินลูบท้องออกไปด้วยความพึงพอใจ สีหน้าของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 กลับดูเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก
“แม่หนู แขนสามีเธอไปโดนอะไรมาน่ะ”
“เมื่อคืนเขาดูทีวีแล้วนึกคึกอยากลองเลียนแบบการโชว์ลีลาหั่นผักดูน่ะค่ะ ก็เลย...”
“โธ่เอ๊ย ให้ตายสิ หน้าตาก็ดูสุขุมเรียบร้อยดีแท้ๆ ที่แท้ยังเป็นไอ้เด็กกะโปโลไม่รู้จักโตหรอกเหรอนี่”
“ผู้ชายก็เป็นแบบนี้กันหมดแหละ”
“จริงด้วย จริงแท้แน่นอนเลย”
ทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องเฝือกดามแขนอันใหม่ของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ลูกค้าก็พากันเดาะลิ้นส่ายหน้าจนสีหน้าของเขาหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด
แต่ก็นะ จะทำยังไงได้ล่ะ
จะให้ไปป่าวประกาศทั่วบ้านทั่วเมืองว่าโดนยิงมาก็ไม่ได้นี่นา
“แล้วพ่อหนุ่มที่มารับหน้าที่ชั่วคราวนี่เป็นใครกันล่ะ”
“น้องชายบ้านเกิดที่สนิทกันตั้งแต่เด็กๆ ของเขาน่ะค่ะ”
“คนมณฑลเฮยหลงเจียงงั้นเหรอ”
“ใช่ค่ะ พอดีมาเที่ยวตานตงชั่วคราวแล้วได้ยินว่าเขาเจ็บตัว เลยแวะมาช่วยงานสักสองสามวันน่ะค่ะ”
“ตัวสูงโปร่งดูดีเชียว แต่งงานหรือยังล่ะนั่น”
“คงยังหรอกค่ะ”
“ถ้ายังไม่มีแฟน ลองถามดูหน่อยสิว่าสนใจลูกสาวฉันไหม”
“อีกไม่กี่วันเขาก็จะไปแล้วนะคะ”
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เรื่องแบบนี้ใครจะไปรู้ล่ะจริงไหม”
และแล้วในวันที่ผมเปิดตัวในฐานะพ่อครัวจำเป็นได้สำเร็จงดงาม การค้าขายมื้อเที่ยงก็ปิดฉากลงอย่างคึกคัก
พอมื้อเที่ยงจบลงและเลยเวลาอาหารกลางวันไปพักใหญ่ พวกเราก็เริ่มเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อเย็นกันอย่างสบายอารมณ์
“พี่สะใภ้ครับ กระเทียมแสบตามากไหมครับ”
“ค่ะ กระเทียมจีนเผ็ดเป็นพิเศษจนถ้าไม่มีแว่นตากันน้ำนี่แกะลำบากจริงๆ ค่ะ คุณน้องแกะหน้าตาเฉยแบบนั้นได้ยังไงกันคะ”
“ผมไม่รู้สึกเผ็ดหรือแสบตาน่ะครับ ที่เหลือผมแกะเองหมดเลยดีกว่า พี่สะใภ้ไปพักผ่อนเถอะครับ”
“แหม ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ”
ในขณะที่ผมกับแชอารานั่งล้อมวงปอกกระเทียมกันอยู่ในมุมหนึ่งของครัว เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ผู้แขนเดี้ยงไปข้างหนึ่งกลับนั่งแหมะอยู่ลำพังในโถงร้าน พลางเหม่อมองโทรทัศน์ไปเรื่อยเปื่อย
วินาทีนั้นเอง กรุ๊งกริ๊ง
กระดิ่งเก่าๆ ที่แขวนไว้ตรงประตูร้านส่งเสียงกังวานเบาๆ
และพร้อมกันนั้นเอง โครม!
“หือ?”
เสียงเอะอะที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ผมหันไปมองโดยไม่รู้ตัว ชายคนหนึ่งเตะเก้าอี้พลาสติกตรงทางเข้าร้านอย่างไม่สบอารมณ์แล้วเดินดุ่มๆ เข้ามา
มีชายอีกสองคนเดินตามหลังเข้ามา รวมเป็นแขกไม่ได้รับเชิญทั้งหมดสามคน
“เฮ้ย พวกเราคือคนของแก๊งเสือดำ”
“ใครเป็นเจ้าของร้านวะ ออกมารับหน้าหน่อย จะมาเก็บค่าคุ้มครองของเดือนนี้”
พวกนักเลงแก๊งเสือดำที่พังป้ายหน้าร้านจนเละเมื่อวานตอนกลางวันแล้วหายตัวไปอย่างลอยนวลนั่นเอง
คราวนี้พวกมันบุกเข้ามาถึงในร้านเลยทีเดียว
“พูดกันดีๆ ก็ยอมจ่ายมาซะ จะได้ไม่ต้องมองหน้ากันไม่ติด เข้าใจไหม”
“เดือนละห้าพันหยวน จ่ายล่วงหน้ามาก่อนเลย”
ไหนบอกว่าจรรยาบรรณของแถวนี้คือยกเว้นค่าคุ้มครองให้สักเดือนสำหรับพื้นที่ที่เพิ่งยึดครองมาได้ไม่ใช่หรือไง
แต่นี่ผ่านไปแค่วันเดียว กลับโผล่หัวมาเร็วขนาดนี้เนี่ยนะ
‘สมกับเป็นแผ่นดินใหญ่จริงๆ’
จรรยาบรรณบ้าบออะไรกัน
ใจมันช่างยิ่งใหญ่ตื้นตันเสียจริง
ผมหยุดมือจากการปอกเปลือกกระเทียม แล้วมองพวกนักเลงแก๊งเสือดำที่บุกเข้ามาด้วยความเอือมระอา
“แก๊งเสือดำเหรอ ไม่สิ ถึงอย่างนั้นก็เถอะ... นี่พวกคุณ แถวนี้เขามีจรรยาบรรณกันอยู่นะ”
คงรู้สึกว่าถึงเวลาที่ตัวเองต้องออกโรงทำอะไรสักอย่างแล้วสินะ
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่อยู่ใกล้ที่สุดผุดลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับพวกนักเลงแก๊งเสือดำที่บุกเข้ามาทวงค่าคุ้มครองอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือ
“ป้ายร้านเพิ่งพังไปไม่กี่วัน แต่กลับมารีดไถเงินกันเร็วขนาดนี้ มันเป็นจรรยาบรรณของแถวไหนกันมิทราบ พวกเราเพิ่งจ่ายค่าคุ้มครองไปเมื่อต้นเดือนและยังไม่ทันถึงสองสัปดาห์ด้วยซ้ำ แล้วจะให้พวกเราไปหาเงินขนาดนั้นมาจากไหน”
“อะไรนะ กล้าดียังไงมาสั่งสอนแก๊งเสือดำ พูดเรื่องจรรยาบรรณอย่างนั้นเหรอ”
ชายที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่มทำหน้าบิดเบี้ยวพลางสาวเท้าก้าวใหญ่ตรงเข้ามาหาเขา
เฮ้ย เฮ้ย เดี๋ยวสิ
โดยที่พวกเรายังไม่ทันได้ตอบสนอง เจ้าหมอนั่นก็คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 อย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง
“ไอ้แขนพิการนี่ อยากตายนักใช่ไหม หา!?”
“ไม่สิ ใจเย็นก่อน...”
“เศษสวะอย่างแกกล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับเรื่องของแก๊งเสือดำวะ”
ชายคนนั้นเส้นเลือดปูดโปนและพ่นน้ำลายกระเซ็น กำปั้นของมันทำท่าพร้อมจะชกบดขยี้ใบหน้าของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ได้ทุกเมื่อ
“ไอ้พวกแก๊งดินแดงเวรนี่มันดูแลร้านประสาอะไรวะ”
“อยากไปลงนรกนักใช่ไหม หา!?”
ชั่วพริบตานั้น ความคิดดุดันเหี้ยมเกรียมพาดผ่านสีหน้าของรุ่นพี่ที่ต้องใส่เฝือกดามไว้จนขยับไม่ได้
‘กวาดล้างให้เรียบเลยดีไหม ฉันเข่นฆ่าพวกมันให้เหี้ยนได้ในพริบตาเดียว’
สีหน้าที่สื่อความหมายแบบนั้นเป๊ะๆ
ผมมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน
และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในสถานการณ์ตอนนี้ ก็คือความจริงที่ว่าเขาสามารถทำแบบนั้นได้จริงๆ
สัญญาณเตือนภัยในหัวของผมที่ยืนดูอยู่พลันสว่างวาบขึ้นมา
‘ขืนเป็นแบบนั้น มีหวังแผลที่เย็บไว้ได้ปริแตกพอดี’
ในช่วงเวลาที่การฟื้นตัวสำคัญที่สุด หากขยับร่างกายส่งเดชตอนนี้ สภาพร่างกายคงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่
และเพื่อพี่สะใภ้ที่กำลังหน้าซีดเผือดทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงหน้า ผมจะมัวยืนดูอยู่เฉยๆ แบบนี้ไม่ได้แล้ว
“พวกแก ปล่อยพี่ใหญ่ของฉันเดี๋ยวนี้นะ!”
ผมปาหัวกระเทียมเต็มกำมือที่กำลังแกะอยู่ใส่พวกมันอย่างสุดแรงเกิด
กลีบกระเทียมกระจายว่อนราวกับลูกปราย เข้าเป้าหัวของพวกมันทั้งสามคนพร้อมกันอย่างแม่นยำ
“อึก!”
“ไอ้เหี้ยเอ๊ย!”
“แกเป็นใครวะ”
“ถ้าอยากมีเรื่องนักล่ะก็ ฉันคนนี้จะเป็นคู่มือให้เอง!”
ทุกคนต่างพากันมองพฤติกรรมประหลาดของผมด้วยสีหน้าเหวอรับประทาน
พวกแก๊งเสือดำที่เห็นท่าทีฮึกเหิมของผมคงรู้สึกเอือมระอาเต็มทน จึงสะบัดมือปล่อยคอเสื้อของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ออกทันที
“แล้วแกเป็นตัวอะไรอีกล่ะวะเนี่ย ถึงได้มาพล่ามหาเรื่อง”
“ระหว่างพวกเราคงไม่ต้องพูดพล่ามทำเพลงอะไรกันแล้วใช่ไหม จะให้ลิ้มรสกังฟูของฉันสักหน่อยเป็นไง วะด้า!”
ฟึ่บ ฟึ่บ
ตั้งการ์ดเตรียมสู้แบบบรูซ ลี สั้นๆ กระชับ
เมื่อผมขยับฟุตเวิร์กอย่างคล่องแคล่ว พวกมันก็พากันหัวเราะเยาะในลำคออย่างเหยียดหยามพลางเดินเข้ามาหา
“ได้ ดีๆ ไม่ชอบ ต้องเจอไม้แข็งใช่ไหม!”
“ดี เข้ามาเลย!”
หากจะมีเรื่องที่พวกแก๊งเสือดำนั่นไม่รู้สักเรื่อง ก็คงเป็นเรื่องที่ทั้งผมและเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ล้วนมาจากหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเคี่ยวกรำจนสามารถสังหารคนด้วยดินสอเพียงแท่งเดียวได้หากจำเป็น
สายลับเงาของ NIS ผู้สามารถฆ่าคนได้ด้วยดินสอเพียงแท่งเดียว!
ปะทะ นักเลงแก๊งเสือดำสามคน!
ใช้เวลาไม่นานนักเลย ผลลัพธ์ของการต่อสู้อันดุเดือดก็ปรากฏออกมา
ตุ้บ! พลั่ก!
“ไอ้! ชาติ! หมา! เอ๊ย! ไอ้! บ้า! นี่! มึง!”
“กล้าดี! ยังไง! มาทำ! ซ่า! ต่อหน้า! แก๊งเสือดำ!”
“ไปตายซะ! ไปตายซะ ไอ้ระยำเอ๊ย!”
ไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ ร่างกายที่เคยพุ่งออกไปอย่างฮึกเหิมของผมก็ลงไปนอนกลิ้งอยู่กับพื้นร้านอาหาร
ชายร่างใหญ่สามคนล้อมวงเตะกระหน่ำใส่ผมอย่างไม่ปรานี ในสภาพที่ผมขดตัวกลมดิ๊กราวกับตัวอาร์มาดิลโลที่กำลังหวาดกลัว
พลั่ก! อั้ก!
‘สภาพมันน่าสังเวชไปหน่อยก็เถอะ’
แต่อย่างน้อยก็เป็นไปตามแผนล่ะนะ
กำลังโหลดความเห็น...