พวกมันที่ล้อมรอบผมซึ่งนอนขดตัวอยู่แล้วกระทืบอย่างเมามันอยู่นาน ในที่สุดก็ปาดเหงื่อพลางหยุดเตะ
เพราะพวกมันนึกขึ้นได้ว่ายังเหลือพื้นที่ที่ต้องไปตามเก็บเงินอีกตั้งเยอะ
“แฮ่ก แฮ่ก คราวนี้ แฮ่ก คงรู้แล้วใช่ไหมว่าพวกเราน่ะโหดขนาดไหน”
“ภายในพรุ่งนี้ แฮ่ก ต้องเตรียมเงินส่วยห้าพันหยวนไว้ให้พร้อมล่ะ เข้าใจไหม”
“โธ่เว้ย! เสียแรงเปล่าชะมัดเลย ให้ตายสิ!”
ราวกับไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะพังข้าวของในร้านอีกต่อไปแล้ว พวกมันจึงหอบหายใจพลางเดินออกไปนอกร้าน
แผ่นหลังของพวกมันที่เดินผึ่งผายห่างออกไปดูเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจไม่น้อย
“...”
“...”
เมื่อรู้สึกว่าเสียงของพวกมันไกลออกไปพอสมควรแล้ว พรึ่บ
“ฟู่!”
ผมยันมือกับพื้นลุกขึ้นยืนหน้าตาเฉยพลางปัดฝุ่นที่เปื้อนเสื้อผ้าออกเบาๆ
ปัดๆ
สองสามีภรรยาจ้องมองผมด้วยสีหน้าอึ้งตะลึงงัน ก่อนที่แชอาราจะเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา
“คุ คุณน้อง เป็นอะไรไหมคะ ฉันจะรีบไปเอายามาทาให้นะคะ!”
“ไม่เป็นไรครับ พี่สะใภ้ ผมไม่มีแผลถลอกสักนิดเลย”
“ไม่สิ ถึงอย่างนั้นก็...”
แชอาราไม่สนใจคำพูดของผมแล้วรีบกุลีกุจอเดินเข้าไปในครัว
ในระหว่างนั้น เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่นั่งกองอยู่ห่างออกไปก็ลอบสังเกตสีหน้าของผมอย่างระมัดระวัง
เมื่อสบสายตาของเขา ผมก็ฉีกยิ้มให้
“อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมจงใจยอมให้พวกมันกระทืบเองแหละ”
“...รู้แล้วล่ะ แต่นายโดนกระทืบซะสมจริงเกินไปมั้ง คนยืนดูอย่างฉันยังรู้สึกเจ็บแทนเลยเนี่ย”
“ทั้งสามคนนั้นหมัดเท้าเบาอย่างกับนุ่นเลยนี่ครับ ไม่เจ็บเลยสักนิด”
“จริงดิ โดนซัดซะออกรสออกชาติขนาดนั้น... ดูยังไงก็ไม่น่าจะไม่เจ็บได้เลยนะ...”
“ขนาดรุ่นพี่ยังโดนหลอกได้ แสดงว่าฝีมือการแสดงของผมนี่มันพรสวรรค์ชัดๆ รู้อย่างนี้ไปเดบิวต์เป็นสตันต์แมนตั้งนานแล้วนะเนี่ย”
ผมพูดเฉไฉไปเรื่อยอย่างหน้าตาย
ที่เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ไม่ออกโรงแล้วยืนดูอยู่เฉยๆ แต่แรก ก็เพราะทุกครั้งที่สบตากันตอนที่ผมนอนขดตัวรับตีนอยู่บนพื้น ผมได้ส่งสัญญาณไปบอกว่าห้ามเข้ามายุ่งเด็ดขาด
ขืนปล่อยหมัดพลาดไปโดนพวกนักเลงแถวนี้จนผูกใจเจ็บขึ้นมา ชีวิตการแฝงตัวนับจากนี้คงจะลำบากน่าดู
สู้ยอมโดนกระทืบเละเทะไปแบบนี้ ยังได้ประโยชน์มากกว่าการออกหน้าแบบครึ่งๆ กลางๆ จนกลายเป็นศัตรูกับพวกอันธพาลในย่านนี้เยอะ
ผลก็คือ ทั้งผมและเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ต่างสวมบทบาทชาวบ้านธรรมดาๆ ในละแวกนี้ได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ
‘ถ้ายังไงก็ต้องมีคนโดนกระทืบ ให้ผมโดนน่ะถูกแล้ว’
ต่อให้ตัดสถานการณ์ที่ซับซ้อนพวกนั้นทิ้งไปทั้งหมด แต่เดิมทีตอนนี้เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็เป็นผู้ป่วยที่ต้องพักฟื้นอยู่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยร่างกายของผมที่แม้แต่กระสุนยังเด้งออก เท้าของพวกมันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกคันเลยด้วยซ้ำ
“เอาผ้านี่เช็ดหน้าก่อนเถอะค่ะ”
“ขอบคุณครับ พี่สะใภ้”
แชอาราคงรู้สึกขอบคุณที่ผมยอมโดนรุมกระทืบแทนสามีของเธอ เธอจึงนำผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นมาให้
ผมรับมันมาแล้วออกแรงขัดถูใบหน้าที่เปรอะเปื้อนฝุ่นผง
“อูย อุ่นจัง แต่ว่าทำไมพวกที่ไม่มีจรรยาบรรณพวกนั้นถึงโผล่มาเก็บเงินส่วยกะทันหันในวันนี้ล่ะครับ”
“ไม่รู้สิ... สงสัยคงมีเรื่องอะไรที่ทำให้เงินขาดมือละมั้ง แต่อีกไม่กี่วัน แก๊งดินแดงที่เป็นเจ้าถิ่นเดิมคงมีความเคลื่อนไหวอะไรออกมาบ้างแหละ”
“งั้นพวกเราลองรอดูสถานการณ์อีกสักสองสามวัน แล้วค่อยหาทางผัดผ่อนเรื่องเงินส่วยดีไหมครับ”
“พวกนั้นไม่ได้ขู่ไว้เหรอว่าพรุ่งนี้จะบุกมาอีกน่ะ”
“เดี๋ยวผมยอมโดนกระทืบแทนให้อีกรอบก็ได้ครับ ปกติแล้วคนเราพอยิ่งตีกันไปโดนตีกันมา มันก็ยิ่งเกิดความผูกพันขึ้นมาเองไม่ใช่เหรอครับ”
“นายนี่ก็จริงๆ เลย... ขืนเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง”
“ถ้าโดนเตะป้อแป้แค่นั้นแล้วถึงกับเจ็บตัว ก็คงต้องลาออกจากสายลับเงาตั้งแต่วันนี้แล้วล่ะครับ ว่าแต่ตำรวจกงอันของจีนนี่วันๆ ทำอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้ ไม่ยอมมาจับไอ้ก๊วมก๊อยพวกนี้ไปสักที”
พอผมแกล้งเปลี่ยนเรื่อง รุ่นพี่ก็เดาะลิ้นพลางยักไหล่
“พวกแก๊งมาเฟียจีนส่วนใหญ่มีเส้นสายตรงกับผู้ใหญ่ในกงอัน มันถึงทำอะไรไม่ได้ไงล่ะ แค่ยัดเงินใต้โต๊ะให้ถึง ต่อให้ยิงคนตายกลางถนนตอนกลางวันแสกๆ ก็ยังไม่โดนจับ นี่แหละวิธีหาเงินของพวกกงอัน”
“สมกับเป็นแผ่นดินใหญ่จริงๆ...”
ช่างเป็นบ้านเมืองที่น่าขนพองสยองเกล้าเสียจริง
ความยิ่งใหญ่อลังการนั่นทำเอาผมแทบจะฉี่ราด
ตัวสั่นงันงก
หลังจากเสร็จสิ้นการค้าขายในแต่ละวันและอาบน้ำอย่างสบายตัวเรียบร้อยแล้ว
ในตอนที่กำลังจะนั่งพักหายใจหายคอที่มุมหนึ่งของร้านอาหาร ผมก็เปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาก่อนเป็นอันดับแรก
การคอยตรวจสอบว่ามีข้อความส่งมาจากสำนักงานใหญ่หรือไม่ กลายเป็นหน้าที่ของผมไปโดยปริยาย แทนที่เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ซึ่งตอนนี้ไม่สามารถแม้แต่จะพิมพ์แป้นพิมพ์ได้
ติ๊ง
“โอ้”
จังหวะเดียวกับที่ผมเพิ่งหยิบเบียร์เย็นๆ มาหนึ่งกระป๋องแล้วกำลังจะนั่งลงที่โต๊ะ ก็มีข้อความส่งมาถึงพอดิบพอดี
[เจ้าหน้าที่ทุกคนในตานตง ให้รายงานสถานการณ์และสถานะปัจจุบัน]
ผมชะงักมือที่จะเปิดกระป๋องเบียร์ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะด้วยความเซ็ง
ในมุมมองของเจ้าหน้าที่ภาคสนามอย่างพวกเรา ข้อความที่ส่งมาแบบคลุมเครือไร้รายละเอียดแบบนี้มันชวนเหนื่อยใจชะมัด
‘จะสั่งให้ทำเรื่องน่ารำคาญอะไรอีกล่ะเนี่ย’
เพิ่งจะเสร็จสิ้นภารกิจซินอึยจูที่พาตัวรัฐมนตรีฮย็อนยองชอลหนีออกมาได้ไม่กี่วัน ชัดเจนเลยว่ากำลังคิดจะโยนคำสั่งอื่นมาให้อีกแน่ๆ
พวกผู้บริหารระดับสูงนี่ทำไมถึงทนเห็นลูกน้องได้พักหายใจหายคอสักวันไม่ได้กันนะ
ผมเคาะแป้นพิมพ์ด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่าย
[รายงาน]
[นกกระจอกหมายเลข 7 สภาพร่างกายปกติ สามารถดำเนินภารกิจต่อได้]
[เหยี่ยวดำหมายเลข 3 คาดว่าต้องใช้เวลาพักฟื้นอย่างน้อย 30 วันขึ้นไป ยังคงสถานะไม่สามารถปฏิบัติภารกิจได้]
[ข้อสังเกตพิเศษ กงอันตานตงกำลังรวบรวมข้อมูลผู้ป่วยที่มีบาดแผลถูกยิง คาดว่าเป้าหมายคือเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่ถูกยิงระหว่างการปะทะที่ซินอึยจู]
ผมสรุปสถานการณ์ของเราอย่างตรงไปตรงมาและกระชับที่สุดเท่าที่ทราบ แล้วกดส่งไป
ขณะที่นั่งมองหน้าจอโน้ตบุ๊กนิ่งๆ ด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจ
ติ๊ง
“กะไว้แล้วไม่มีผิด”
ผ่านไปไม่ถึงห้านาที เสียงแจ้งเตือนอันสดใสก็ดังขึ้น
[ด่วน]
[ให้นกกระจอกหมายเลข 7 ติดต่อประสานงานกับนกกระเรียนหมายเลข 13]
เมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ ผมก็เดาะลิ้นทันที
การส่งข้อความแจ้งมาห้วนๆ โดยไม่มีคำอธิบายหัวท้ายแบบนี้ หมายความว่าพวกเขาได้โยนทั้งอำนาจและความรับผิดชอบทั้งหมดของภารกิจมาให้เจ้าหน้าที่ภาคสนามรับไปเต็มๆ แล้ว
“...เก็บเบียร์ไปเลยดีกว่า เฮ้อ”
ความจริงแล้ว ภารกิจซินอึยจูที่เบื้องบนวางแผนมาอย่างรัดกุมนั้นเป็นกรณีที่ค่อนข้างพิเศษ แต่งานของแผนกต่างประเทศส่วนใหญ่ก็มักจะดำเนินไปอย่างเร่งด่วนแบบนี้อยู่เสมอ
เพราะเมื่อเจ้าหน้าที่ภาคสนามที่มีอำนาจในระดับหนึ่งเป็นผู้ร่างแผนภารกิจขึ้นมาเอง ทางสำนักงานใหญ่ที่ไม่ค่อยรู้เรื่องสถานการณ์หน้างานจริงเท่าไร ก็แค่นั่งกอดอกแล้วประทับตราอนุมัติให้โครมเดียวจบ
หากงานไปได้สวยก็จะถือเป็นผลงานของสำนักงานใหญ่ แต่หากผลงานพังไม่เป็นท่า ก็จะป้ายความผิดให้เป็นความล้มเหลวของเจ้าหน้าที่ภาคสนามแล้วตัดหางปล่อยวัดอย่างหมดจด
วิธีการทำงานของ NIS ก็เป็นแบบนี้เสมอมา
ช่างตื้นเขินและไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี ทว่าเรื่องใหญ่ๆ มักจะโผล่พรวดพราดเข้ามาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าเสมอ จึงช่วยไม่ได้จริงๆ
“ถ้านกกระเรียนหมายเลข 13 ละก็...”
นกกระเรียนหมายเลข 13
เขาคือเจ้าหน้าที่ที่ให้ผมขึ้นรถแล้วขับพาตระเวนไปทั่วเมืองตานตงราวกับมาเที่ยวเพื่อสลัดการสะกดรอย ระหว่างที่ขนย้ายครอบครัวของฮย็อนยองชอลเมื่อไม่กี่วันก่อน
เมื่อนึกขึ้นมาได้ ผมจึงล้วงกระเป๋าควานหานามบัตรยับยู่ยี่ใบหนึ่งออกมา
[หวังชี แท็กซี่]
[ไปถึงทุกที่ในตานตงภายใน 10 นาที]
ผมหลุดขำพรืดเมื่อเห็นข้อความเฉิ่มเชยบนนามบัตร
ตอนเห็นท่าทางขับรถเอื่อยเฉื่อยของเขาผมเลยดูไม่ออก แต่ดูท่าว่าเขาจะเป็นสายลับเงารุ่นเก๋าที่มีชั่วโมงบินสูงพอจะยื่นข้อเสนอต่อสำนักงานใหญ่ได้โดยตรงเลยทีเดียว
‘ว่าแล้วเชียว ถึงว่าทำไมขอบตาดำคล้ำจนย้อยลงมาถึงคางขนาดนั้น’
ไม่ว่าจะเป็นนกกระเรียนหรือเหยี่ยวดำ โค้ดที่มอบให้สายลับเงานั้นไม่ใช่สิ่งที่จะอธิบายได้อย่างตายตัวเลยสักนิด
มันเปลี่ยนได้ตลอดเวลาตามความจำเป็น และบ่อยครั้งที่คนคนเดียวได้รับโค้ดสองถึงสามโค้ดด้วยซ้ำ
ด้วยเหตุนี้ การจะฟันธงตัวตนหรือระดับความเก๋าของอีกฝ่ายเพียงแค่ดูจากโค้ดจึงเป็นไปไม่ได้ แต่หากจะมีข้อยกเว้นสักกรณี ก็คงเป็นโค้ดนกกระจอกที่ผมถืออยู่นี่แหละ
อุแว้
“พี่ชุนซาน ยังตื่นอยู่ใช่ไหมครับ”
ผมส่งเสียงดังจากชั้น 1 เพื่อเรียกเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ซึ่งน่าจะอยู่บนชั้น 2
เนื่องจากอาคารพาณิชย์สร้างติดๆ กันจนเก็บเสียงได้แย่มาก พวกเราจึงพูดภาษาจีนกันจนติดเป็นนิสัย
“เออ มีอะไรเหรอ”
“เดี๋ยวผมออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่งนะครับ”
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
“พอดีเพื่อนที่รู้จักผ่านมาแถวนี้ เลยชวนไปดื่มเหล้าสักแก้วน่ะครับ”
โยนไปแค่นี้อีกฝ่ายก็คงเข้าใจได้ทันที
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมาแทบจะทันที
“อย่าดื่มให้มากนักล่ะ พรุ่งนี้ต้องเปิดร้าน”
“เข้าใจแล้วครับ”
นกกระเรียนหมายเลข 13 เรียกผมไปทำไมนั้น คงต้องไปดูให้เห็นกับตาถึงจะรู้
แต่ก็นะ ชะตากรรมของพวกรับเหมาช่วงอย่างเรา สั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำไม่ใช่หรือไง
การทำงานล่วงเวลามันเป็นเรื่องชินชาไปแล้ว
อันนี้อาจจะนอกเรื่องไปสักหน่อย แต่เจ้าหน้าที่ที่ได้รับโค้ดเหยี่ยวดำจะมีสิทธิพิเศษอยู่อย่างหนึ่ง
แม้จะเรียกว่าสิทธิพิเศษ แต่อันที่จริงมันคือการไม่มีหน้าที่ต้องรายงานตำแหน่งของตัวเองให้สำนักงานใหญ่ทราบแบบเรียลไทม์
สำนักงานใหญ่ NIS จะรับรายงานตำแหน่งและสถานะของเจ้าหน้าที่เป็นประจำทุกสัปดาห์หรือทุกเดือน ทว่าเจ้าหน้าที่โค้ดเหยี่ยวดำจะไม่เอ่ยถึงตำแหน่งและรัศมีปฏิบัติการของตนเองเลยแม้แต่น้อย
นั่นเป็นเพราะบทบาทของพวกเขาคือการใช้ชีวิตคลุกคลีกับคนในพื้นที่ และแสร้งทำตัวเป็นคนท้องถิ่นอย่างแนบเนียน
ดังนั้น หากผมติดต่อหานกกระเรียนหมายเลข 13 จากตำแหน่งปัจจุบันของตัวเอง ก็เท่ากับเป็นการบอกตำแหน่งที่ซ่อนของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ไปโดยปริยาย
-ครับ หวังชีแท็กซี่ครับ จะให้ไปรับที่ไหนดีครับ
“นกกระจอกหมายเลข 7 ครับ ช่วยมารับที่หน้าร้านอาหารอารีรังในเมืองตงกั่งทีครับ”
-...หน้าร้านอาหารเกาหลีเหนือน่ะเหรอ ใจกล้าไม่เบานี่ ได้ครับ คุณลูกค้า
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงจงใจออกไปนอกตัวเมืองตานตง
หลังจากนั่งแท็กซี่ไปยังเมืองตงกั่งซึ่งเป็นเมืองข้างเคียงและลบร่องรอยก่อนหน้านี้จนหมดเกลี้ยงแล้ว ผมถึงค่อยเรียกแท็กซี่ของนกกระเรียนหมายเลข 13
“ดูหน้าตาผ่องใสขึ้นเยอะเลยนี่ ช่วงนี้คงได้พักผ่อนเต็มที่สินะ”
นกกระเรียนหมายเลข 13 ที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับชำเลืองมองผมผ่านกระจกมองหลังแล้วเอ่ยทักขึ้นมาเรียบๆ
ทันทีที่ขึ้นมานั่งเบาะหลัง กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาถูกที่เอามาวางไว้เพื่อดับกลิ่นบุหรี่ก็พวยพุ่งเข้าใส่จมูกอย่างจัง
“ผมได้พักเต็มคราบเลยครับ แต่ดูเหมือนพี่หวังชีจะไม่ได้พักเลยนะเนี่ย เรียกพี่ได้ใช่ไหมครับ”
“จะเรียกอะไรก็เรียกเถอะ”
ต่างจากผมที่เอ่ยหยอกล้อ สีหน้าของนกกระเรียนหมายเลข 13 นั้นดูอิดโรยและขอบตาดำคล้ำราวกับคนที่อดนอนติดต่อกันมาหลายคืน
หนวดเครารกรุงรัง แววตาเปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยล้า
ช่างเป็นสารรูปของคนขับแท็กซี่ชาวจีนอย่างสมบูรณ์แบบจริงๆ
อำพรางตัวได้แนบเนียนระดับนี้ ต่อให้มีโค้ดเหยี่ยวดำอีกโค้ดก็คงไม่แปลกเลยสักนิด
“ก่อนจะอธิบายเรื่องภารกิจรอบนี้ ฉันมีเรื่องจะถามนายสักอย่าง ตอนนี้เหยี่ยวดำหมายเลข 3 โดนยิงใช่ไหม”
“ใช่ครับ โดนยิง ร่างกายมีรูเพิ่มมาหน่อยหนึ่ง”
“แล้วนายรู้ไหมว่าตอนนี้ใครข้ามมาที่ตานตงเพื่อตามหาตัวเหยี่ยวดำหมายเลข 3”
“ใครเหรอครับ รัฐมนตรีกระทรวงความมั่นคงลงมาเองเลยหรือไง”
“...นึกว่ามีดีแค่ใจกล้าบ้าบิ่น ที่แท้สายตาก็มองไว้สูงลิ่วเลยนี่ ไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอก”
นกกระเรียนหมายเลข 13 ยิ้มเจื่อนๆ ให้กับคำย้อนถามของผม
“ตอนนี้ผู้อำนวยการสำนักสอบสวนของกระทรวงความมั่นคงอยู่ที่ตานตง”
“โอ้”
ซอเซฮย็อก ผู้อำนวยการสำนักสอบสวน กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ
เขาเป็นบุคคลที่ผมเองก็คุ้นเคยเป็นอย่างดี
เพราะตั้งแต่สมัยที่ผมยังรับใช้ชาติอยู่ในกองข่าวกรองทหาร ชื่อนี้ก็ถูกจัดให้เป็นบุคคลเฝ้าระวังคนสำคัญอันดับต้นๆ อยู่เสมอ
สำนักงานใหญ่ประเมินว่าเขาเป็นผู้มีอำนาจที่แท้จริงรองจากรัฐมนตรีกระทรวงความมั่นคง หรือก็คือมือสองแห่งกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐของเกาหลีเหนือ
บุคคลผู้กุมอำนาจล้นมือถึงขั้นจับกุมใครก็ตามส่งเข้าค่ายกักกันนักโทษการเมืองได้ทันทีโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการทางกฎหมายหรือมีหมายจับ และสามารถชักปืนออกมายิงเป้าประหารชีวิตตรงนั้นได้ในทันที
“เจ้าหน้าที่ฝ่ายเราที่ถูกมันทรมานจนตายอย่างทุเรศทุรังมีมากกว่าสิบคนแล้ว ประชาชนเกาหลีเหนือผู้บริสุทธิ์ที่ถูกมันฆ่าเพราะอ้างว่าจะตามรอยเจ้าหน้าที่เราก็มีเป็นร้อย นี่เป็นครั้งแรกในรอบเกือบสามปีเลยที่ไอ้สารเลวนั่นโผล่หัวออกมานอกเกาหลีเหนือ”
เกสตาโปเวอร์ชันเกาหลีเหนือผู้กุมอำนาจล้นฟ้า กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ
ภายใต้ข้ออ้างเรื่องการรักษาเสถียรภาพของระบอบการปกครองในประเทศปิด พฤติกรรมการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่กระทรวงความมั่นคงแห่งนี้ก่อขึ้นนั้นเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้จริงๆ
หากวันหนึ่งการรวมชาติเกิดขึ้นภายใต้การนำของสาธารณรัฐเกาหลี บรรดาผู้นำทั้งในอดีตและปัจจุบันของกระทรวงความมั่นคงก็มีโอกาสสูงมากที่จะถูกดำเนินคดีในฐานะอาชญากรสงครามทุกคน
และแม้แต่ในหมู่กระทรวงความมั่นคง ชายที่ชื่อซอเซฮย็อกผู้นี้ก็เป็นมนุษย์ที่คู่ควรกับตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักสอบสวนอย่างน่าขนลุกขนพอง
“เยี่ยมไปเลยครับ แค่ยิงกระสุนฝังเข้าไปในกะโหลกมันก็จบแล้วใช่ไหมครับ”
เมื่อผมเอ่ยถามออกไปอย่างสบายๆ นกกระเรียนหมายเลข 13 ก็ส่ายหน้าแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง
“ไม่ใช่ เป้าหมายของภารกิจรอบนี้คือการลักพาตัวซอเซฮย็อกแบบเป็นๆ”
ไม่ใช่การสังหาร แต่เป็นการจับเป็น
เพียงแค่คำคำนั้น ระดับความยากของภารกิจก็พุ่งทะยานขึ้นสูงลิบลิ่วในพริบตา
กำลังโหลดความเห็น...