คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 10

ตอน 10

พวกมันที่ล้อมรอบผมซึ่งนอนขดตัวอยู่แล้วกระทืบอย่างเมามันอยู่นาน ในที่สุดก็ปาดเหงื่อพลางหยุดเตะ

เพราะพวกมันนึกขึ้นได้ว่ายังเหลือพื้นที่ที่ต้องไปตามเก็บเงินอีกตั้งเยอะ

“แฮ่ก แฮ่ก คราวนี้ แฮ่ก คงรู้แล้วใช่ไหมว่าพวกเราน่ะโหดขนาดไหน”

“ภายในพรุ่งนี้ แฮ่ก ต้องเตรียมเงินส่วยห้าพันหยวนไว้ให้พร้อมล่ะ เข้าใจไหม”

“โธ่เว้ย! เสียแรงเปล่าชะมัดเลย ให้ตายสิ!”

ราวกับไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะพังข้าวของในร้านอีกต่อไปแล้ว พวกมันจึงหอบหายใจพลางเดินออกไปนอกร้าน

แผ่นหลังของพวกมันที่เดินผึ่งผายห่างออกไปดูเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจไม่น้อย

“...”

“...”

เมื่อรู้สึกว่าเสียงของพวกมันไกลออกไปพอสมควรแล้ว พรึ่บ

“ฟู่!”

ผมยันมือกับพื้นลุกขึ้นยืนหน้าตาเฉยพลางปัดฝุ่นที่เปื้อนเสื้อผ้าออกเบาๆ

ปัดๆ

สองสามีภรรยาจ้องมองผมด้วยสีหน้าอึ้งตะลึงงัน ก่อนที่แชอาราจะเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา

“คุ คุณน้อง เป็นอะไรไหมคะ ฉันจะรีบไปเอายามาทาให้นะคะ!”

“ไม่เป็นไรครับ พี่สะใภ้ ผมไม่มีแผลถลอกสักนิดเลย”

“ไม่สิ ถึงอย่างนั้นก็...”

แชอาราไม่สนใจคำพูดของผมแล้วรีบกุลีกุจอเดินเข้าไปในครัว

ในระหว่างนั้น เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่นั่งกองอยู่ห่างออกไปก็ลอบสังเกตสีหน้าของผมอย่างระมัดระวัง

เมื่อสบสายตาของเขา ผมก็ฉีกยิ้มให้

“อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมจงใจยอมให้พวกมันกระทืบเองแหละ”

“...รู้แล้วล่ะ แต่นายโดนกระทืบซะสมจริงเกินไปมั้ง คนยืนดูอย่างฉันยังรู้สึกเจ็บแทนเลยเนี่ย”

“ทั้งสามคนนั้นหมัดเท้าเบาอย่างกับนุ่นเลยนี่ครับ ไม่เจ็บเลยสักนิด”

“จริงดิ โดนซัดซะออกรสออกชาติขนาดนั้น... ดูยังไงก็ไม่น่าจะไม่เจ็บได้เลยนะ...”

“ขนาดรุ่นพี่ยังโดนหลอกได้ แสดงว่าฝีมือการแสดงของผมนี่มันพรสวรรค์ชัดๆ รู้อย่างนี้ไปเดบิวต์เป็นสตันต์แมนตั้งนานแล้วนะเนี่ย”

ผมพูดเฉไฉไปเรื่อยอย่างหน้าตาย

ที่เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ไม่ออกโรงแล้วยืนดูอยู่เฉยๆ แต่แรก ก็เพราะทุกครั้งที่สบตากันตอนที่ผมนอนขดตัวรับตีนอยู่บนพื้น ผมได้ส่งสัญญาณไปบอกว่าห้ามเข้ามายุ่งเด็ดขาด

ขืนปล่อยหมัดพลาดไปโดนพวกนักเลงแถวนี้จนผูกใจเจ็บขึ้นมา ชีวิตการแฝงตัวนับจากนี้คงจะลำบากน่าดู

สู้ยอมโดนกระทืบเละเทะไปแบบนี้ ยังได้ประโยชน์มากกว่าการออกหน้าแบบครึ่งๆ กลางๆ จนกลายเป็นศัตรูกับพวกอันธพาลในย่านนี้เยอะ

ผลก็คือ ทั้งผมและเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ต่างสวมบทบาทชาวบ้านธรรมดาๆ ในละแวกนี้ได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ

‘ถ้ายังไงก็ต้องมีคนโดนกระทืบ ให้ผมโดนน่ะถูกแล้ว’

ต่อให้ตัดสถานการณ์ที่ซับซ้อนพวกนั้นทิ้งไปทั้งหมด แต่เดิมทีตอนนี้เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็เป็นผู้ป่วยที่ต้องพักฟื้นอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยร่างกายของผมที่แม้แต่กระสุนยังเด้งออก เท้าของพวกมันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกคันเลยด้วยซ้ำ

“เอาผ้านี่เช็ดหน้าก่อนเถอะค่ะ”

“ขอบคุณครับ พี่สะใภ้”

แชอาราคงรู้สึกขอบคุณที่ผมยอมโดนรุมกระทืบแทนสามีของเธอ เธอจึงนำผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นมาให้

ผมรับมันมาแล้วออกแรงขัดถูใบหน้าที่เปรอะเปื้อนฝุ่นผง

“อูย อุ่นจัง แต่ว่าทำไมพวกที่ไม่มีจรรยาบรรณพวกนั้นถึงโผล่มาเก็บเงินส่วยกะทันหันในวันนี้ล่ะครับ”

“ไม่รู้สิ... สงสัยคงมีเรื่องอะไรที่ทำให้เงินขาดมือละมั้ง แต่อีกไม่กี่วัน แก๊งดินแดงที่เป็นเจ้าถิ่นเดิมคงมีความเคลื่อนไหวอะไรออกมาบ้างแหละ”

“งั้นพวกเราลองรอดูสถานการณ์อีกสักสองสามวัน แล้วค่อยหาทางผัดผ่อนเรื่องเงินส่วยดีไหมครับ”

“พวกนั้นไม่ได้ขู่ไว้เหรอว่าพรุ่งนี้จะบุกมาอีกน่ะ”

“เดี๋ยวผมยอมโดนกระทืบแทนให้อีกรอบก็ได้ครับ ปกติแล้วคนเราพอยิ่งตีกันไปโดนตีกันมา มันก็ยิ่งเกิดความผูกพันขึ้นมาเองไม่ใช่เหรอครับ”

“นายนี่ก็จริงๆ เลย... ขืนเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง”

“ถ้าโดนเตะป้อแป้แค่นั้นแล้วถึงกับเจ็บตัว ก็คงต้องลาออกจากสายลับเงาตั้งแต่วันนี้แล้วล่ะครับ ว่าแต่ตำรวจกงอันของจีนนี่วันๆ ทำอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้ ไม่ยอมมาจับไอ้ก๊วมก๊อยพวกนี้ไปสักที”

พอผมแกล้งเปลี่ยนเรื่อง รุ่นพี่ก็เดาะลิ้นพลางยักไหล่

“พวกแก๊งมาเฟียจีนส่วนใหญ่มีเส้นสายตรงกับผู้ใหญ่ในกงอัน มันถึงทำอะไรไม่ได้ไงล่ะ แค่ยัดเงินใต้โต๊ะให้ถึง ต่อให้ยิงคนตายกลางถนนตอนกลางวันแสกๆ ก็ยังไม่โดนจับ นี่แหละวิธีหาเงินของพวกกงอัน”

“สมกับเป็นแผ่นดินใหญ่จริงๆ...”

ช่างเป็นบ้านเมืองที่น่าขนพองสยองเกล้าเสียจริง

ความยิ่งใหญ่อลังการนั่นทำเอาผมแทบจะฉี่ราด

ตัวสั่นงันงก

◆ ◆ ◆

หลังจากเสร็จสิ้นการค้าขายในแต่ละวันและอาบน้ำอย่างสบายตัวเรียบร้อยแล้ว

ในตอนที่กำลังจะนั่งพักหายใจหายคอที่มุมหนึ่งของร้านอาหาร ผมก็เปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาก่อนเป็นอันดับแรก

การคอยตรวจสอบว่ามีข้อความส่งมาจากสำนักงานใหญ่หรือไม่ กลายเป็นหน้าที่ของผมไปโดยปริยาย แทนที่เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ซึ่งตอนนี้ไม่สามารถแม้แต่จะพิมพ์แป้นพิมพ์ได้

ติ๊ง

“โอ้”

จังหวะเดียวกับที่ผมเพิ่งหยิบเบียร์เย็นๆ มาหนึ่งกระป๋องแล้วกำลังจะนั่งลงที่โต๊ะ ก็มีข้อความส่งมาถึงพอดิบพอดี

[เจ้าหน้าที่ทุกคนในตานตง ให้รายงานสถานการณ์และสถานะปัจจุบัน]

ผมชะงักมือที่จะเปิดกระป๋องเบียร์ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะด้วยความเซ็ง

ในมุมมองของเจ้าหน้าที่ภาคสนามอย่างพวกเรา ข้อความที่ส่งมาแบบคลุมเครือไร้รายละเอียดแบบนี้มันชวนเหนื่อยใจชะมัด

‘จะสั่งให้ทำเรื่องน่ารำคาญอะไรอีกล่ะเนี่ย’

เพิ่งจะเสร็จสิ้นภารกิจซินอึยจูที่พาตัวรัฐมนตรีฮย็อนยองชอลหนีออกมาได้ไม่กี่วัน ชัดเจนเลยว่ากำลังคิดจะโยนคำสั่งอื่นมาให้อีกแน่ๆ

พวกผู้บริหารระดับสูงนี่ทำไมถึงทนเห็นลูกน้องได้พักหายใจหายคอสักวันไม่ได้กันนะ

ผมเคาะแป้นพิมพ์ด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่าย

[รายงาน]

[นกกระจอกหมายเลข 7 สภาพร่างกายปกติ สามารถดำเนินภารกิจต่อได้]

[เหยี่ยวดำหมายเลข 3 คาดว่าต้องใช้เวลาพักฟื้นอย่างน้อย 30 วันขึ้นไป ยังคงสถานะไม่สามารถปฏิบัติภารกิจได้]

[ข้อสังเกตพิเศษ กงอันตานตงกำลังรวบรวมข้อมูลผู้ป่วยที่มีบาดแผลถูกยิง คาดว่าเป้าหมายคือเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่ถูกยิงระหว่างการปะทะที่ซินอึยจู]

ผมสรุปสถานการณ์ของเราอย่างตรงไปตรงมาและกระชับที่สุดเท่าที่ทราบ แล้วกดส่งไป

ขณะที่นั่งมองหน้าจอโน้ตบุ๊กนิ่งๆ ด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจ

ติ๊ง

“กะไว้แล้วไม่มีผิด”

ผ่านไปไม่ถึงห้านาที เสียงแจ้งเตือนอันสดใสก็ดังขึ้น

[ด่วน]

[ให้นกกระจอกหมายเลข 7 ติดต่อประสานงานกับนกกระเรียนหมายเลข 13]

เมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ ผมก็เดาะลิ้นทันที

การส่งข้อความแจ้งมาห้วนๆ โดยไม่มีคำอธิบายหัวท้ายแบบนี้ หมายความว่าพวกเขาได้โยนทั้งอำนาจและความรับผิดชอบทั้งหมดของภารกิจมาให้เจ้าหน้าที่ภาคสนามรับไปเต็มๆ แล้ว

“...เก็บเบียร์ไปเลยดีกว่า เฮ้อ”

ความจริงแล้ว ภารกิจซินอึยจูที่เบื้องบนวางแผนมาอย่างรัดกุมนั้นเป็นกรณีที่ค่อนข้างพิเศษ แต่งานของแผนกต่างประเทศส่วนใหญ่ก็มักจะดำเนินไปอย่างเร่งด่วนแบบนี้อยู่เสมอ

เพราะเมื่อเจ้าหน้าที่ภาคสนามที่มีอำนาจในระดับหนึ่งเป็นผู้ร่างแผนภารกิจขึ้นมาเอง ทางสำนักงานใหญ่ที่ไม่ค่อยรู้เรื่องสถานการณ์หน้างานจริงเท่าไร ก็แค่นั่งกอดอกแล้วประทับตราอนุมัติให้โครมเดียวจบ

หากงานไปได้สวยก็จะถือเป็นผลงานของสำนักงานใหญ่ แต่หากผลงานพังไม่เป็นท่า ก็จะป้ายความผิดให้เป็นความล้มเหลวของเจ้าหน้าที่ภาคสนามแล้วตัดหางปล่อยวัดอย่างหมดจด

วิธีการทำงานของ NIS ก็เป็นแบบนี้เสมอมา

ช่างตื้นเขินและไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี ทว่าเรื่องใหญ่ๆ มักจะโผล่พรวดพราดเข้ามาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าเสมอ จึงช่วยไม่ได้จริงๆ

“ถ้านกกระเรียนหมายเลข 13 ละก็...”

นกกระเรียนหมายเลข 13

เขาคือเจ้าหน้าที่ที่ให้ผมขึ้นรถแล้วขับพาตระเวนไปทั่วเมืองตานตงราวกับมาเที่ยวเพื่อสลัดการสะกดรอย ระหว่างที่ขนย้ายครอบครัวของฮย็อนยองชอลเมื่อไม่กี่วันก่อน

เมื่อนึกขึ้นมาได้ ผมจึงล้วงกระเป๋าควานหานามบัตรยับยู่ยี่ใบหนึ่งออกมา

[หวังชี แท็กซี่]

[ไปถึงทุกที่ในตานตงภายใน 10 นาที]

ผมหลุดขำพรืดเมื่อเห็นข้อความเฉิ่มเชยบนนามบัตร

ตอนเห็นท่าทางขับรถเอื่อยเฉื่อยของเขาผมเลยดูไม่ออก แต่ดูท่าว่าเขาจะเป็นสายลับเงารุ่นเก๋าที่มีชั่วโมงบินสูงพอจะยื่นข้อเสนอต่อสำนักงานใหญ่ได้โดยตรงเลยทีเดียว

‘ว่าแล้วเชียว ถึงว่าทำไมขอบตาดำคล้ำจนย้อยลงมาถึงคางขนาดนั้น’

ไม่ว่าจะเป็นนกกระเรียนหรือเหยี่ยวดำ โค้ดที่มอบให้สายลับเงานั้นไม่ใช่สิ่งที่จะอธิบายได้อย่างตายตัวเลยสักนิด

มันเปลี่ยนได้ตลอดเวลาตามความจำเป็น และบ่อยครั้งที่คนคนเดียวได้รับโค้ดสองถึงสามโค้ดด้วยซ้ำ

ด้วยเหตุนี้ การจะฟันธงตัวตนหรือระดับความเก๋าของอีกฝ่ายเพียงแค่ดูจากโค้ดจึงเป็นไปไม่ได้ แต่หากจะมีข้อยกเว้นสักกรณี ก็คงเป็นโค้ดนกกระจอกที่ผมถืออยู่นี่แหละ

อุแว้

“พี่ชุนซาน ยังตื่นอยู่ใช่ไหมครับ”

ผมส่งเสียงดังจากชั้น 1 เพื่อเรียกเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ซึ่งน่าจะอยู่บนชั้น 2

เนื่องจากอาคารพาณิชย์สร้างติดๆ กันจนเก็บเสียงได้แย่มาก พวกเราจึงพูดภาษาจีนกันจนติดเป็นนิสัย

“เออ มีอะไรเหรอ”

“เดี๋ยวผมออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่งนะครับ”

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

“พอดีเพื่อนที่รู้จักผ่านมาแถวนี้ เลยชวนไปดื่มเหล้าสักแก้วน่ะครับ”

โยนไปแค่นี้อีกฝ่ายก็คงเข้าใจได้ทันที

เหยี่ยวดำหมายเลข 3 เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมาแทบจะทันที

“อย่าดื่มให้มากนักล่ะ พรุ่งนี้ต้องเปิดร้าน”

“เข้าใจแล้วครับ”

นกกระเรียนหมายเลข 13 เรียกผมไปทำไมนั้น คงต้องไปดูให้เห็นกับตาถึงจะรู้

แต่ก็นะ ชะตากรรมของพวกรับเหมาช่วงอย่างเรา สั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำไม่ใช่หรือไง

การทำงานล่วงเวลามันเป็นเรื่องชินชาไปแล้ว

◆ ◆ ◆

อันนี้อาจจะนอกเรื่องไปสักหน่อย แต่เจ้าหน้าที่ที่ได้รับโค้ดเหยี่ยวดำจะมีสิทธิพิเศษอยู่อย่างหนึ่ง

แม้จะเรียกว่าสิทธิพิเศษ แต่อันที่จริงมันคือการไม่มีหน้าที่ต้องรายงานตำแหน่งของตัวเองให้สำนักงานใหญ่ทราบแบบเรียลไทม์

สำนักงานใหญ่ NIS จะรับรายงานตำแหน่งและสถานะของเจ้าหน้าที่เป็นประจำทุกสัปดาห์หรือทุกเดือน ทว่าเจ้าหน้าที่โค้ดเหยี่ยวดำจะไม่เอ่ยถึงตำแหน่งและรัศมีปฏิบัติการของตนเองเลยแม้แต่น้อย

นั่นเป็นเพราะบทบาทของพวกเขาคือการใช้ชีวิตคลุกคลีกับคนในพื้นที่ และแสร้งทำตัวเป็นคนท้องถิ่นอย่างแนบเนียน

ดังนั้น หากผมติดต่อหานกกระเรียนหมายเลข 13 จากตำแหน่งปัจจุบันของตัวเอง ก็เท่ากับเป็นการบอกตำแหน่งที่ซ่อนของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ไปโดยปริยาย

-ครับ หวังชีแท็กซี่ครับ จะให้ไปรับที่ไหนดีครับ

“นกกระจอกหมายเลข 7 ครับ ช่วยมารับที่หน้าร้านอาหารอารีรังในเมืองตงกั่งทีครับ”

-...หน้าร้านอาหารเกาหลีเหนือน่ะเหรอ ใจกล้าไม่เบานี่ ได้ครับ คุณลูกค้า

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงจงใจออกไปนอกตัวเมืองตานตง

หลังจากนั่งแท็กซี่ไปยังเมืองตงกั่งซึ่งเป็นเมืองข้างเคียงและลบร่องรอยก่อนหน้านี้จนหมดเกลี้ยงแล้ว ผมถึงค่อยเรียกแท็กซี่ของนกกระเรียนหมายเลข 13

“ดูหน้าตาผ่องใสขึ้นเยอะเลยนี่ ช่วงนี้คงได้พักผ่อนเต็มที่สินะ”

นกกระเรียนหมายเลข 13 ที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับชำเลืองมองผมผ่านกระจกมองหลังแล้วเอ่ยทักขึ้นมาเรียบๆ

ทันทีที่ขึ้นมานั่งเบาะหลัง กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาถูกที่เอามาวางไว้เพื่อดับกลิ่นบุหรี่ก็พวยพุ่งเข้าใส่จมูกอย่างจัง

“ผมได้พักเต็มคราบเลยครับ แต่ดูเหมือนพี่หวังชีจะไม่ได้พักเลยนะเนี่ย เรียกพี่ได้ใช่ไหมครับ”

“จะเรียกอะไรก็เรียกเถอะ”

ต่างจากผมที่เอ่ยหยอกล้อ สีหน้าของนกกระเรียนหมายเลข 13 นั้นดูอิดโรยและขอบตาดำคล้ำราวกับคนที่อดนอนติดต่อกันมาหลายคืน

หนวดเครารกรุงรัง แววตาเปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยล้า

ช่างเป็นสารรูปของคนขับแท็กซี่ชาวจีนอย่างสมบูรณ์แบบจริงๆ

อำพรางตัวได้แนบเนียนระดับนี้ ต่อให้มีโค้ดเหยี่ยวดำอีกโค้ดก็คงไม่แปลกเลยสักนิด

“ก่อนจะอธิบายเรื่องภารกิจรอบนี้ ฉันมีเรื่องจะถามนายสักอย่าง ตอนนี้เหยี่ยวดำหมายเลข 3 โดนยิงใช่ไหม”

“ใช่ครับ โดนยิง ร่างกายมีรูเพิ่มมาหน่อยหนึ่ง”

“แล้วนายรู้ไหมว่าตอนนี้ใครข้ามมาที่ตานตงเพื่อตามหาตัวเหยี่ยวดำหมายเลข 3”

“ใครเหรอครับ รัฐมนตรีกระทรวงความมั่นคงลงมาเองเลยหรือไง”

“...นึกว่ามีดีแค่ใจกล้าบ้าบิ่น ที่แท้สายตาก็มองไว้สูงลิ่วเลยนี่ ไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอก”

นกกระเรียนหมายเลข 13 ยิ้มเจื่อนๆ ให้กับคำย้อนถามของผม

“ตอนนี้ผู้อำนวยการสำนักสอบสวนของกระทรวงความมั่นคงอยู่ที่ตานตง”

“โอ้”

ซอเซฮย็อก ผู้อำนวยการสำนักสอบสวน กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ

เขาเป็นบุคคลที่ผมเองก็คุ้นเคยเป็นอย่างดี

เพราะตั้งแต่สมัยที่ผมยังรับใช้ชาติอยู่ในกองข่าวกรองทหาร ชื่อนี้ก็ถูกจัดให้เป็นบุคคลเฝ้าระวังคนสำคัญอันดับต้นๆ อยู่เสมอ

สำนักงานใหญ่ประเมินว่าเขาเป็นผู้มีอำนาจที่แท้จริงรองจากรัฐมนตรีกระทรวงความมั่นคง หรือก็คือมือสองแห่งกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐของเกาหลีเหนือ

บุคคลผู้กุมอำนาจล้นมือถึงขั้นจับกุมใครก็ตามส่งเข้าค่ายกักกันนักโทษการเมืองได้ทันทีโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการทางกฎหมายหรือมีหมายจับ และสามารถชักปืนออกมายิงเป้าประหารชีวิตตรงนั้นได้ในทันที

“เจ้าหน้าที่ฝ่ายเราที่ถูกมันทรมานจนตายอย่างทุเรศทุรังมีมากกว่าสิบคนแล้ว ประชาชนเกาหลีเหนือผู้บริสุทธิ์ที่ถูกมันฆ่าเพราะอ้างว่าจะตามรอยเจ้าหน้าที่เราก็มีเป็นร้อย นี่เป็นครั้งแรกในรอบเกือบสามปีเลยที่ไอ้สารเลวนั่นโผล่หัวออกมานอกเกาหลีเหนือ”

เกสตาโปเวอร์ชันเกาหลีเหนือผู้กุมอำนาจล้นฟ้า กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ

ภายใต้ข้ออ้างเรื่องการรักษาเสถียรภาพของระบอบการปกครองในประเทศปิด พฤติกรรมการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่กระทรวงความมั่นคงแห่งนี้ก่อขึ้นนั้นเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้จริงๆ

หากวันหนึ่งการรวมชาติเกิดขึ้นภายใต้การนำของสาธารณรัฐเกาหลี บรรดาผู้นำทั้งในอดีตและปัจจุบันของกระทรวงความมั่นคงก็มีโอกาสสูงมากที่จะถูกดำเนินคดีในฐานะอาชญากรสงครามทุกคน

และแม้แต่ในหมู่กระทรวงความมั่นคง ชายที่ชื่อซอเซฮย็อกผู้นี้ก็เป็นมนุษย์ที่คู่ควรกับตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักสอบสวนอย่างน่าขนลุกขนพอง

“เยี่ยมไปเลยครับ แค่ยิงกระสุนฝังเข้าไปในกะโหลกมันก็จบแล้วใช่ไหมครับ”

เมื่อผมเอ่ยถามออกไปอย่างสบายๆ นกกระเรียนหมายเลข 13 ก็ส่ายหน้าแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง

“ไม่ใช่ เป้าหมายของภารกิจรอบนี้คือการลักพาตัวซอเซฮย็อกแบบเป็นๆ”

ไม่ใช่การสังหาร แต่เป็นการจับเป็น

เพียงแค่คำคำนั้น ระดับความยากของภารกิจก็พุ่งทะยานขึ้นสูงลิบลิ่วในพริบตา

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 10
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 11 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 9กลับหน้าเรื่อง
ตอน 9ตอน 11