“มีเหตุผลอะไรที่ต้องไว้ชีวิตโดยไม่ยอมฆ่าด้วยเหรอครับ”
ปกติแล้วเวลาที่มีคำสั่งไร้สาระแบบนี้ตกลงมา มักจะมีเรื่องผลประโยชน์ทางการเมืองที่เจ้าหน้าที่ภาคสนามไม่รู้เรื่องพัวพันอยู่เบื้องหลังเสมอ
ไม่ว่าจะเป็นการปั่นผลงานของพวกเบื้องบนใน NIS
หรือจะเป็นการอวดผลงานให้ดูดีต่อสายตาภายนอกก็ตาม
จะแบบไหนก็ช่างเถอะ
“ความคิดของพวกท่านผู้สูงส่งน่ะนะ มันก็เริ่มต้นมาจากความดื้อรั้นไร้สาระเหมือนกันหมดนั่นแหละ อะไรนะ บอกว่าจะต้องจับตัวมันเป็นๆ ไปขึ้นศาลอาชญากรสงครามงั้นเหรอ บอกว่าต้องประกาศความโหดเหี้ยมสารพัดที่กระทรวงความมั่นคงเคยทำไว้ให้คนทั้งโลกได้รับรู้เพื่อทวงคืนความยุติธรรมอะไรเทือกนั้น...”
เป็นคำตอบที่ไม่หลุดไปจากที่ผมคาดไว้เลยจริงๆ
“ก็นะ ข้ออ้างมันฟังดูดี ดูยอดเยี่ยมกระเทียมดองมาก... แต่สุดท้ายมันก็แค่คำพูดเพ้อเจ้อที่ไม่มีความสมจริงเอาซะเลย”
“นั่นสิครับ”
“แต่เดิมฉันเองก็ไม่ได้คิดจะยิงกระสุนนัดเดียวส่งมันไปตายสบายๆ โดยไม่เจ็บปวดอยู่แล้ว เพื่อปลดเปลื้องความคับแค้นของพวกเจ้าหน้าที่เราที่ต้องหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดและตายจากไปตลอดเวลาที่ผ่านมา... จะยอมให้มันหมดลมหายใจไปง่ายๆ ไม่ได้หรอก”
ผมเห็นเส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหลังมือของนกกระเรียนหมายเลข 13 ที่กำลังกำพวงมาลัยไว้แน่น
แม้เขาจะพยายามกดเสียงให้ดูนิ่งเฉยแค่ไหน แต่น้ำเสียงที่กัดฟันพูดออกมานั้นกลับไม่อาจซ่อนไว้ได้เลย
‘เห็นภาพเลยว่าสถานการณ์เป็นยังไง’
นกกระเรียนหมายเลข 13 คงเสนอแผนขั้นต้นโดยตั้งเป้าว่า ‘ยิงทิ้งทันที’ ไปแล้วแน่ๆ
แต่พวกเบื้องบนที่สำนักงานใหญ่คงจะยื่นเงื่อนไขว่า ‘ต้องจับเป็นแล้วคุมตัวกลับมา’ สวนกลับไปสินะ
การที่ต้องยอมรับคำสั่งของเบื้องบนหลังจากยื้อแย้งและประนีประนอมกันไม่รู้จบ นั่นคือสถานการณ์ของนกกระเรียนหมายเลข 13 ในตอนนี้
“ฉันรู้สึกผิดนะที่ต้องโยนงานแบบนี้ให้เจ้าหน้าที่นกกระจอก”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ถึงจะเป็นนกกระจอก แต่ก็โชคดีที่ผมไม่ได้อ่อนหัดขนาดนั้น”
“ได้ยินแบบนั้นก็เบาใจขึ้นหน่อย ก่อนอื่นขออธิบายคร่าวๆ ก่อน จำนกฮูกหมายเลข 5 กับหมายเลข 8 ที่ร่วมปฏิบัติการคราวก่อนได้ไหม สองคนนั้นจะสแตนด์บายรออยู่แถวพื้นที่ปฏิบัติการ”
“อ้าว รอดชีวิตกันทั้งคู่เลยเหรอครับ”
“ยังไม่ได้ยินมาล่ะสิ ทั้งห้าคนที่ถูกส่งไปทำภารกิจรอดชีวิตถอนตัวออกจากพื้นที่กันได้ทุกคนเลย ถึงเหยี่ยวดำหมายเลข 3 จะโดนยิงมาหน่อยก็เถอะ”
นับเป็นโชคดีท่ามกลางความโชคร้ายที่ประดังเข้ามาโดยไม่คาดคิด
ตอนแรกกะว่าถ้ากลับเกาหลีใต้เมื่อไหร่จะแวะห้องจัดแสดงความมั่นคงของ NIS ไปดูป้ายชื่อสักหน่อย แต่ตอนนี้คงแก้แผนพักร้อนที่แสนหดหู่นั่นได้ทันทีแล้วล่ะ
“ที่ที่ซอเซฮย็อกพักอยู่คือโรงแรมเก้ามังกรในตานตง เคยได้ยินชื่อไหม”
“ครับ เคยได้ยินอยู่ครับ”
“หน้าที่ของนายคือแทรกซึมเข้าไปในโรงแรมนั้นแล้วส่งข้อมูลภายในออกมา จากนั้นก็ออกคำสั่งกับพวกเราแบบเรียลไทม์เพื่อจับเป็นเป้าหมาย เคยเป็นอดีตหัวหน้าทีมหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหารมาก่อน เรื่องพวกนี้น่าจะคุ้นมืออยู่แล้วใช่ไหม”
“ไม่ใช่ว่าพี่จะเข้าไปบัญชาการข้างในด้วยตัวเองเหรอครับ”
“ฉันเข้าไปในโรงแรมนั้นไม่ได้แต่แรกแล้วล่ะ หน้าตาฉันมันบ้านๆ เกินไปที่จะรับบทนั้นน่ะสิ”
“...?”
หน้าตาบ้านๆ เลยเข้าไปในโรงแรมไม่ได้เนี่ยนะ
ไม่ใช่คลับที่คัดหน้าตาคนเข้าผับอย่างเข้มงวดสักหน่อย
แม้จะงุนงงไปชั่วขณะ แต่คิดว่าเดี๋ยวอีกฝ่ายคงอธิบายให้ฟังเอง ผมจึงพยักหน้ารับไปก่อน
“ไม่มีคู่มือปฏิบัติการกำหนดไว้เป็นพิเศษเลยเหรอครับ”
“จะไปมีได้ไง พอเริ่มภารกิจแล้ว ปกติฉันมักจะยกการตัดสินใจและอำนาจทั้งหมดให้เจ้าหน้าที่ภาคสนามเป็นคนจัดการอยู่แล้ว”
“ดีเลยครับ ผมเองก็ชอบปล่อยตัวไหลไปตามสถานการณ์รอบข้างอยู่พอดี”
“แต่ถ้าจะมีเรื่องที่อยากฝากไว้สักข้อล่ะก็ หากดูแล้วคิดว่าไม่มีทางจับเป็นได้จริงๆ ก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์แล้วล่ะว่าจะเจาะกะโหลกมันเลยไหม ฉันไม่ว่าอะไรหรอก แต่ถ้าทำแบบนั้น ภารกิจของเราจะถือว่าล้มเหลวอย่างเป็นทางการนะ”
นี่คงต้องมองว่าเป็นคำสั่งฆ่าต่างหากที่นกกระเรียนหมายเลข 13 สั่งลงมาเอง นอกเหนือไปจากคำสั่งจับเป็นของสำนักงานใหญ่สินะ
ต่อให้เป็นกรณีที่เลวร้ายที่สุด ซอเซฮย็อกก็ต้องตายอยู่ดี
เมื่อเห็นสายตาของนกกระเรียนหมายเลข 13 ที่เหลือบมองมาราวกับจะย้ำเตือน ผมจึงพยักหน้าตอบรับไป
“แล้วก็ตรงที่พวกเรากำลังจะไปน่ะ มีเจ้าหน้าที่อีกคนรออยู่ด้วยนะ ห้ามแพร่งพรายเรื่องภารกิจที่นายได้รับมอบหมายให้หมอนั่นรู้เด็ดขาดเลยล่ะ”
“เหรอครับ”
“ทำไมถึงเป็นแบบนั้น เดี๋ยวไปเจอด้วยตัวเองก็รู้เองแหละ”
จังหวะที่ผมกำลังจะพยักหน้าอีกรอบนั้นเอง เอี๊ยด
“ถึงแล้ว”
แท็กซี่คันเก่าหยุดลงพร้อมกับเสียงเบรกที่ดังแสบแก้วหู
สถานที่ที่มาถึงคือเขตนอกเมืองระหว่างทางมุ่งหน้าสู่เมืองเสิ่นหยาง มันอยู่หน้าโกดังสังกะสีซอมซ่อของโรงงานเปลี่ยวร้างไร้ผู้คน
ลึกเข้าไปในโกดังที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง มีรถมือสองสภาพทรุดโทรมที่ถูกถอดป้ายทะเบียนออกจอดเรียงรายเป็นแถว กลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่นละอองเหล็กลอยโชยมาแตะจมูกอย่างรุนแรง
ท่ามกลางโกดังอันมืดมน มีคนคนหนึ่งนั่งนิ่งอยู่ข้างโต๊ะทำงานเปื้อนคราบน้ำมันเพื่อรอพวกเราอยู่
“มาสายนะคะ”
“โทษที พอดีทางจากต้าเหลียนมาถึงที่นี่รถติดมากไปหน่อยน่ะ”
“เป็นข้ออ้างที่ไม่ลงทุนเอาเสียเลย ไม่รู้หรือไงคะว่าฉันเป็นคนงานยุ่งน่ะ”
“รู้ดีสิ”
เธอเป็นหญิงสาวที่แต่งกายงดงามหรูหรา ซึ่งดูไม่เข้ากับอู่ซ่อมรถซอมซ่อแห่งนี้แม้แต่น้อย
ชุดสูทเนื้อดีที่เข้ารูปแนบสนิทไปกับเรือนร่าง
ใบหน้าสะสวยทรงเสน่ห์เย้ายวนใจแต่ก็แฝงความอ่อนเยาว์อยู่กลายๆ
ยามที่มองดูเธอ ผมกลับรู้สึกราวกับมีแสงสว่างเปล่งประกายออกมาจากมุมหนึ่งของโรงงานอันมืดมิด
“เอาเป็นว่า ทักทายกันไว้สิ ทางนี้คือเจ้าหน้าที่อีกา”
ตอนนี้ผมชักจะเข้าใจแล้วว่าทำไมนกกระเรียนหมายเลข 13 ถึงบอกว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องภารกิจของผมให้เธอรู้เด็ดขาด
“อีกาอะไรกันล่ะ เรียกหยางเหม่ยหลิงเฉยๆ เถอะค่ะ”
อีกา
คำนี้หมายถึงคนที่ใช้ตัวตนปลอมจนกลืนเข้ากับระบบของท้องถิ่นลึกซึ้งเกินไป จนกระทั่งไม่ได้เป็นสายลับเงาอีกต่อไปแล้ว
หากเป็นตัวตนปลอมทั่วไป มักจะใช้ชีวิตรักษาระดับขอบเขตไว้แค่ระดับพ่อค้าหรือพนักงานบริษัท แต่ไม่ว่าจะด้วยความบังเอิญหรือโชคชะตา หากพวกเขาก้าวขาเข้าไปพัวพันกับโลกผิดกฎหมายอันโสมม เรื่องพรรค์นี้ก็มักจะเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง
ตัวอย่างเช่นแก๊งอันธพาลยักษ์ใหญ่ในท้องถิ่นหรือพวกขบวนการค้ายาเสพติดนั่นปะไร
เมื่อเข้าใจธรรมชาติของวงการนั้นทะลุปรุโปร่งจนไต่เต้าพรวดพราดขึ้นไปถึงระดับผู้บริหาร พวกเขาก็จะสลัดคราบจากการเป็นสายลับภาคสนาม และสานต่อความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันอย่างประหลาดกับสำนักงานใหญ่ ในรูปแบบที่ใกล้เคียงกับผู้ให้ความร่วมมือในพื้นที่หรือนายหน้าแทน
ไม่ใช่คนที่ต้องรับคำสั่งอีกต่อไป แต่เป็นความสัมพันธ์ที่เจรจาผลประโยชน์ทางธุรกิจต่อกัน
ผมยื่นมือออกไปจับมือที่หยางเหม่ยหลิงส่งมาให้อย่างเป็นกันเองเบาๆ
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ นกกระจอกหมายเลข 7 ครับ”
“...เมื่อกี้บอกว่านกกระจอกเหรอคะ”
“ครับ”
อนึ่ง โค้ดเนมอีกาจะไม่มีตัวเลขต่อท้ายแยกต่างหาก
เพราะมันไม่ใช่โค้ดเนมที่ NIS ใช้จริง แต่เป็นคำที่พูดกันลับหลังไว้เรียกสายลับที่แปรพักตร์ไปแล้วนั่นเอง
ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าหากรันตัวเลขเป็นอีกาหมายเลข 1 หรืออีกาหมายเลข 2 ก็จะทำให้พอประเมินได้คร่าวๆ ว่ามีเจ้าหน้าที่กลายสภาพเป็นอีกาไปแล้วกี่คน
เรียกได้ว่าเป็นแผนการอันตื้นเขินของสำนักงานใหญ่ ที่ต้องการตัดไฟแต่ต้นลมไม่ให้เจ้าหน้าที่คนอื่นเกิดเปลี่ยนใจเมื่อเห็นจำนวนตัวเลขเหล่านั้น
“ฮะ จะบ้าตาย นี่หลอกฉันเหรอคะเนี่ย”
ทันทีที่ได้ยินโค้ดเนมของผม หยางเหม่ยหลิงก็ขมวดคิ้วมุ่นพลางตวัดสายตาจ้องเขม็งไปทางนกกระเรียนหมายเลข 13
นกกระเรียนหมายเลข 13 แกล้งตีหน้าตายแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ
“ฉันไปหลอกอะไรเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
“ก็ไหนบอกชัดเจนแล้วไงคะว่าแค่พาเข้าไปส่งในโรงแรมก็พอแล้วน่ะ”
“มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่ แค่ร่วมเดินทางไปด้วยในฐานะแขกแล้วเปิดประตูให้เจ้านี่เข้าไปในโรงแรมที่เป้าหมายของเราพักอยู่ได้ก็พอ ง่ายๆ ใช่ไหมล่ะ”
“จะให้สายลับที่เข้าทำงานยังไม่ถึงปีลอบเข้าไปในโรงแรมเนี่ยนะ นี่มันกะโยนภาระทั้งหมดมาให้ฉันชัดๆ คิดว่าฉันทำงานกับพวกนักเลงแล้วสมองจะโง่ตามไปด้วยหรือไงคะ”
เสียงหัวเราะเยาะอันเชือดเฉือนของหยางเหม่ยหลิงชัดเจนยิ่งขึ้น
ก็ไม่แปลกที่เธอจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้น
ในหมู่สายลับเงา โค้ดเนมนกกระจอกมันก็คล้ายๆ กับเด็กอนุบาลห้องลูกเจี๊ยบดีๆ นี่เอง
การสั่งให้ร่วมมือในภารกิจโดยพาเด็กใหม่แกะกล่องแบบนี้ไปด้วย จะโมโหจนควันออกหูก็สมควรอยู่
“ถ้าคุณรู้สึกลำบากใจ ผมแอบแทรกซึมเข้าไปในโรงแรมคนเดียวเองก็ได้นะครับ ไม่เป็นปัญหาหรอก”
ผมก้าวออกไปเพื่อหวังจะไกล่เกลี่ยบรรยากาศ แต่นกกระเรียนหมายเลข 13 กลับส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด
“นั่นน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก โรงแรมเก้ามังกรที่นายต้องลอบเข้าไปตั้งแต่แรกน่ะ มันไม่ใช่ที่ที่นักท่องเที่ยวทั่วไปอย่างพวกเราจะเข้าพักได้เลยนะ”
“การรักษาความปลอดภัยเข้มงวดมากเหรอครับ”
“เรื่องเวรยามมันก็ส่วนหนึ่ง แต่ที่นั่นมีแค่พวกเจ้าหน้าที่ระดับสูงของกงอันตานตงกับคนที่มีเส้นสายกับพวกมันเท่านั้นถึงจะเข้าพักได้ แขกไม่ได้รับเชิญที่ไม่ได้ยืนยันตัวตน คงโดนส่งตัวให้กงอันไปนอนในกรงขังก่อนจะได้ก้าวพ้นธรณีประตูล็อบบี้ด้วยซ้ำมั้ง”
นกกระเรียนหมายเลข 13 หยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก
ทั้งที่กลิ่นน้ำมันแถวนั้นคละคลุ้งขนาดนี้ แต่ช่างไม่กลัวตายเอาเสียเลย
“เพราะงั้นถึงได้ต้องการตัวตนแฝงแยกต่างหากยังไงล่ะ นั่นคือเหตุผลที่ตั้งแต่วันนี้นายต้องลอบเข้าไปในโรงแรมนั้นด้วยบทบาทคนรักของอีกา ถ้าไปในฐานะแฟนหนุ่มของแม่สาวคนนี้ก็ผ่านเข้าไปได้อย่างปลอดภัยแน่นอน”
ปลอมตัวเป็นคนรัก
มุกคลาสสิกซ้ำซากที่มีให้เห็นเฉพาะในหนัง
ทว่าผมกลับมองหยางเหม่ยหลิงด้วยความสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง
‘ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่’
หญิงสาวที่สามารถเข้าออกโรงแรมที่มีเพียงเจ้าหน้าที่ระดับสูงของกงอันเท่านั้นที่เข้าออกได้
เมื่อผมจ้องมองเธอตาไม่กะพริบโดยไม่พูดไม่จา หยางเหม่ยหลิงก็เหลือบมองผมด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
“อะไรคะ อยากรู้หรือไงว่าฉันเป็นใคร”
“ครับ ก็นิดหน่อย”
“ฉันคือหัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งเก้ามังกรค่ะ โรงแรมนั่นมันเป็นของฉันเอง”
ผมถึงกับหุบปากฉับโดยไม่รู้ตัว
แก๊งเก้ามังกร
องค์กรที่แผ่ขยายอิทธิพลเป็นใยแมงมุมไปทั่วแผ่นดินใหญ่จีน ฮ่องกง และแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เป็นหนึ่งในแก๊งอาชญากรรมยักษ์ใหญ่แถวหน้าที่ประกอบกันขึ้นเป็นไตรแอด
ผู้หญิงในชุดสูทสุดเนี้ยบคนนี้เนี่ยนะ คือคนที่กุมบังเหียนสาขาตานตงขององค์กรยักษ์ใหญ่นั่น
‘ไม่แปลกที่จะกลายเป็นอีกาไป’
ผมพยักหน้ายอมรับในใจ
และในขณะเดียวกัน ผมก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมนกกระเรียนหมายเลข 13 ถึงบอกว่าตัวเองเข้าไปในโรงแรมไม่ได้
เพราะหน้าตาของเขาจัดว่าค่อนข้างธรรมดาเกินไปที่จะรับบทเป็นคนรักของเธอ
“แต่ทำไมต้องเจาะจงให้ผมติดป้ายว่าเป็นคนรักปลอมๆ ด้วยล่ะครับ ถ้าระดับหัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งเก้ามังกร แค่สอดแทรกพนักงานเข้าไปในโรงแรมตัวเองอีกสักคน แล้วปลอมตัวเป็นบอดี้การ์ดแอบพาเข้าไปเนียนๆ ก็น่าจะได้ไม่ใช่เหรอครับ”
“โรงแรมนั่นมีแค่ชื่อฉันที่เป็นเจ้าของค่ะ ในทางปฏิบัติมันคือเขตบริหารร่วมที่ไตรแอด กงอันจีน และเงินมืดของเกาหลีเหนือใช้ฟอกเงินกัน กงอันตานตงตั้งค่ายคุมพื้นที่บางส่วนของโรงแรมเอาไว้ ส่วนชั้นที่พวกเจ้าหน้าที่ระดับสูงของเกาหลีเหนือพักอยู่ก็มีทหารเกาหลีเหนือปิดล้อมคุมเองโดยตรง ทุกฝ่ายแชร์ฐานข้อมูลของลูกค้าทั้งหมดและคอยจับตาดูกันเองอยู่ค่ะ”
“โอ้...”
“แล้วถ้าจู่ๆ ฉันพาผู้ชายแปลกหน้าที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อนเข้ามาในโรงแรมในฐานะพนักงานล่ะก็ ไม่ใช่แค่กงอันกับเกาหลีเหนือหรอกค่ะ แม้แต่แก๊งเก้ามังกรที่ฉันสังกัดอยู่ก็คงเริ่มขุดคุ้ยประวัติเพราะสงสัยว่าฉันเล่นตุกติกอะไรแน่ ไม่ว่าจะทางไหนมันก็มีแต่จะกระทบกับธุรกิจของฉันทั้งนั้น ซึ่งฉันเกลียดเรื่องแบบนั้นเข้าไส้เลยล่ะค่ะ”
ส้นรองเท้าคัตชูของหยางเหม่ยหลิงเคาะลงบนพื้นซีเมนต์อย่างหงุดหงิด
จากนั้นสายตาอันเฉียบคมของเธอก็กวาดมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าแวบหนึ่ง
“แต่ถ้าไม่ใช่แค่พนักงานธรรมดา ทว่าเป็นคนรักที่เพิ่งคบหา เรื่องมันก็จะต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงค่ะ เพราะกฎเหล็กที่รู้กันในวงการนี้คือเรื่องชีวิตส่วนตัวอันลับเฉพาะของแขกวีไอพี ต่อให้เห็นก็ต้องแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น ทุกคนจะคลายความระแวงลงเพราะคิดว่ามาดามของโรงแรมไปคว้าผู้ชายหน้าตาดีแถมยังหนุ่มแน่นมาควงเล่น แล้วความจริงที่ว่าคุณเคยพักอยู่ที่โรงแรมก็จะไม่หลงเหลืออยู่ในบันทึกใดๆ ทั้งสิ้นด้วยค่ะ”
“...หนุ่มแน่นแถมหน้าตาดีเหรอครับ ดูเหมือนเงื่อนไขนั้นจะไม่ค่อยตรงกับผมเท่าไรนะ”
“ระดับคุณน่ะ อย่างน้อยก็พอจะให้คะแนนผ่านเกณฑ์แบบเฉียดฉิวได้อยู่นะคะ”
นี่ผมควรจะดีใจหรือโล่งอกดีล่ะเนี่ย
ระหว่างที่ผมยืนฟังเสียงหัวเราะในลำคอของเธออย่างเหม่อลอย นกกระเรียนหมายเลข 13 ที่สูบบุหรี่หมดมวนแล้วก็เดาะลิ้นเบาๆ
“เอาเถอะ เอาเป็นว่า อีกา เรื่องที่ฉันจะขอให้เธอช่วยมีแค่อย่างเดียว ช่วยพาหมอนี่ติดตัวไปไหนมาไหนด้วยเหมือนเป็นคนรักที ขอแค่ทำตามนั้น เรื่องที่เหลือหมอนี่จะจัดการเองทั้งหมด”
“ได้สวมบทเป็นคนรักของหัวหน้าสาขาตานตงแห่งแก๊งเก้ามังกร ช่างเป็นเกียรติจริงๆ ครับ”
หยางเหม่ยหลิงที่ยืนมองท่าทีหน้าทะเล้นของพวกเราใช้ข้อนิ้วกดขมับตัวเองไปมา
“เกียรติกับผีน่ะสิ จำไว้เลยนะคุณ ถ้าเกิดไปทำตัวเปิ่นๆ เหมือนพวกมือใหม่ในถิ่นของฉันจนความแตกขึ้นมาล่ะก็ คุณได้ตายด้วยน้ำมือฉันก่อนแน่ เข้าใจไหม”
แม้นกกระเรียนหมายเลข 13 จะไม่พูดอะไร แต่ผมก็ยักไหล่ตอบรับไปทีหนึ่ง
มีแก๊งหนึ่งชื่อว่าแก๊งฉงชิ่ง ซึ่งมีฐานที่มั่นหลักอยู่ในไต้หวัน
สาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่งแห่งนี้ตั้งอยู่ในจุดที่แทบไม่มีผู้คนสัญจรไปมาในตานตง ถึงขนาดที่ว่านอกจากสมาชิกแก๊งแล้ว แม้แต่หนูสักตัวยังไม่กล้าเฉียดเข้ามาใกล้
สิ่งเดียวที่ลอยเข้าออกโกดังร้างที่มีแสงไฟสลัวแห่งนี้ มีเพียงควันบุหรี่หนาทึบเท่านั้น
“พี่ใหญ่ครับ! เมื่อกี้ทางกงอันติดต่อมาหาพวกเราอย่างลับๆ ครับ”
เมื่อมีคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเอะอะโวยวาย จินห่าว หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่งก็ขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้นมอง
เขาเหลือบมองหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการเสี่ยวเผิง พลางยกจอกเหล้าบนโต๊ะไพ่นกกระจอกขึ้นจรดริมฝีปาก
“จากพวกกงอันเนี่ยนะ? ไอ้พวกสารเลวที่คอยตัดแขนตัดขาพวกเราเพราะมัวแต่กลัวการจับจ้องของผู้หลักผู้ใหญ่ในแผ่นดินใหญ่ปักกิ่งเนี่ยนะ... มีเรื่องบ้าอะไรกันแน่”
“นายตำรวจคนสนิทของหวังเซียนชิง ผู้บัญชาการกงอันตานตง แอบมาหาพวกเราเมื่อสักครู่นี้ครับ เห็นบอกว่ามีคนหนึ่งที่อยากให้ช่วยเก็บอย่างเงียบๆ ครับ”
“เก็บเหรอ ใครกันล่ะ”
เสี่ยวเผิงเหลือบมองไปรอบๆ
เมื่อเห็นดังนั้น บรรดาลูกน้องที่ยืนล้อมรอบโต๊ะอยู่ต่างก็รู้ความและพากันเดินเลี่ยงออกไปทีละคน
“ผู้อำนวยการสำนักสอบสวน กระทรวงความมั่นคงเกาหลีเหนือ ซอเซฮย็อกครับ”
เมื่อได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบานั้น จินห่าวก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที
กำลังโหลดความเห็น...