กึก กระฉอก
จินห่าววางจอกเหล้าลงบนโต๊ะพลางหัวเราะแห้งออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ข้อเสนอที่กะทันหันทำให้ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง ทว่าเขาไม่อาจแสดงพิรุธต่อหน้าลูกน้องได้
“เหอะ ไอ้แก่เจ้าเล่ห์อย่างหวังเซียนชิงนั่นแก่จนเลอะเลือนแล้วหรือไง ถึงได้ใช้ให้พวกเราไปฆ่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงของเกาหลีเหนือเนี่ยนะ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา มีหวังพวกมันได้ผลักเราไปเป็นโล่รับกระสุนแล้วตัดหางปล่อยวัดแหงๆ”
“ทางนั้นถึงได้วางแผนการอันสมบูรณ์แบบไว้ให้ไงครับพี่ใหญ่ ผมลองฟังดูแล้วเข้าท่าทีเดียว”
“แผนการอะไร”
“ถ้าพูดให้ถูกคือพวกเราไม่ได้เล็งซอเซฮย็อกครับ ข้ออ้างจะเป็นแค่การแย่งชิงเขตอิทธิพลระหว่างแก๊งฉงชิ่งของเรากับแก๊งเก้ามังกรเท่านั้น”
“...แก๊งเก้ามังกรเหรอ”
จู่ๆ ทำไมถึงเป็นแก๊งเก้ามังกรขึ้นมาได้
จินห่าวแสร้งทำเป็นครุ่นคิดพลางใช้สมองประมวลผลอย่างหนัก
“ซีด... เล่าต่อมาซิ”
“ครับ บังเอิญว่าที่พักของซอเซฮย็อกคือโรงแรมเก้ามังกรพอดีครับ ประจวบกับที่เรากำลังจะบุกถล่มโรงแรมเพื่อแย่งเขตธุรกิจของแก๊งเก้ามังกรอยู่แล้ว ท่ามกลางการปะทะอันดุเดือด เจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือที่ ‘บังเอิญ’ พักอยู่ในโรงแรมก็ ‘โชคร้าย’ โดนกระสุนลูกหลงจนเสียชีวิต ภาพจะออกมาแบบนี้ครับ”
“พอนึกดูอีกทีก็ชักสงสัยแฮะ... ซอเซฮย็อกไปสร้างความแค้นอะไรให้หวังเซียนชิงกันแน่”
“คราวนี้มีเหตุระเบิดที่บ้านลับของกระทรวงความมั่นคงไม่ใช่เหรอครับ ดูเหมือนซอเซฮย็อกพยายามจะโยนความรับผิดชอบเรื่องนั้นให้กองบัญชาการกงอันตานตงน่ะครับ”
“ก็เลยจะยืมมือพวกเราเป็นหมาล่าเนื้อ โดยที่ตัวเองไม่ต้องเปลืองแรงให้มือเปื้อนเลือดว่างั้นเถอะ”
“ถูกต้องแล้วครับ เพื่อให้เราบุกเข้าไปในโรงแรมได้อย่างราบรื่น คืนนี้ทางกงอันจะถอนกำลังคุ้มกันและหน่วยลาดตระเวนทั้งในและนอกโรงแรมเก้ามังกรออกไปประจำจุดอื่นให้หมดครับ”
“หืม”
“ต่อให้ซอเซฮย็อกตายแล้วพวกกระทรวงความมั่นคงจะเต้นเป็นเจ้าเข้าแค่ไหน ทางกงอันตานตงก็จะปิดคดีว่าเป็นอุบัติเหตุน่าเศร้าจากการแย่งผลประโยชน์ของพวกมาเฟียจีน จากนั้นถ้าจำเป็นก็จะโยนความผิดให้แก๊งเก้ามังกรไปครับ”
สายตาของจินห่าวที่กำลังฟังเรื่องเล่าเริ่มรอบคอบและจริงจังขึ้น
ผู้คนทั่วไปมักเข้าใจว่าไตรแอดคือองค์กรอาชญากรรมเดี่ยวขนาดมหึมาที่ควบคุมจีนแผ่นดินใหญ่ แต่ความจริงกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
พวกเขาเพียงแค่รวมตัวกันภายใต้ชื่อเดียวเพื่อขยายขนาดภาพลักษณ์ให้ดูยิ่งใหญ่เท่านั้น ทว่าภายในเครือข่ายพันธมิตรกลับมีกลุ่มย่อยนับร้อยที่คอยแย่งชิงผลประโยชน์และฟาดฟันกันเองอย่างเอาเป็นเอาตาย
ในโลกของไตรแอด วันนี้อาจจับมือยิ้มแย้มเสแสร้งว่าสนิทสนมกัน แต่วันพรุ่งนี้กลับชักปืนชักดาบมาฟาดฟันจนนองเลือด ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจนชินตา
“แล้วงานนี้พวกเราจะได้อะไรล่ะ”
“ถ้างานสำเร็จ โรงแรมเก้ามังกรจะกลายเป็นโรงแรมฉงชิ่งครับ”
“โอ้โฮ”
“พูดตามตรง นี่เป็นข้อเสนอที่ไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธเลยไม่ใช่เหรอครับ”
แม้ในวินาทีนี้ ในตรอกซอกซอยมุมมืดของตานตง การต่อสู้แย่งชิงชามข้าวก็ยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด
แก๊งฉงชิ่งที่มีธุรกิจหลักเป็นการลักลอบค้ายาเสพติด
ส่วนแก๊งเก้ามังกรที่กุมธุรกิจบ่อนกาสิโนและโรงแรมไว้อย่างเหนียวแน่น
อย่างน้อยในตอนนี้ อิทธิพลในตานตงของแก๊งเก้ามังกรก็เหนือกว่ามาก
แก๊งเก้ามังกรสามารถนำรายได้ที่ขาวสะอาดจากกาสิโนไปติดสินบนพวกเบื้องบนของกงอันได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย ในขณะที่แก๊งฉงชิ่งไม่สามารถฟอกเงินค้ายาได้อย่างแนบเนียน ทำให้มักจะถูกคัดชื่อออกจากรายชื่อคนโปรดของกงอันตานตงอยู่เสมอ
ทว่าในคราวนี้ กงอันที่เคยวางก้ามหยิ่งยโสกลับเป็นฝ่ายยื่นมีดมาให้อยู่ในมือของแก๊งฉงชิ่งด้วยตัวเองเนี่ยนะ
“ฉันว่าไม่เข้าท่าเลยว่ะ ต่อให้กงอันจะยอมถอนเวรยามและคอยหนุนหลังให้ แต่คิดว่าจะตบตาพวกเกาหลีเหนือได้สนิทใจจริงเหรอ ความเสี่ยงมันสูงเกินไป ฝ่ายตรงข้ามไม่ใช่เล่นๆ จะมาด่วนตัดสินใจตอนนี้มันบุ่มบ่ามเกินไป”
แม้เสี่ยวเผิงจะอธิบายอย่างนั้น สีหน้าของจินห่าวก็ยังไม่คลายความกังวล
ต่อให้จะสร้างข้ออ้างได้แนบเนียนแค่ไหน ทว่าเกาหลีเหนือกับจีนก็เป็นคนละประเทศกันอยู่ดี
เมื่อจินห่าวส่ายหน้าปฏิเสธ เสี่ยวเผิงจึงก้าวเข้าไปประชิดอีกก้าวแล้วพูดเร่งเร้าด้วยอารมณ์ร้อนรน
การเป็นคนรับผิดชอบและลงมือทำเรื่องเสี่ยงๆ แทนจินห่าวที่โลเลไม่เด็ดขาด มักเป็นหน้าที่ของเขาซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการเสมอ
“แต่พี่ใหญ่ครับ ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ พวกเราก็จะไม่มีโอกาสยึดครองพื้นที่ในตานตงได้อีกตลอดไปเลยนะครับ กงอันตานตงเอนเอียงไปทางแก๊งเก้ามังกรหมดแล้ว ถ้าเราปฏิเสธข้อเสนอของผู้บัญชาการกงอันตอนนี้ หลังจากนี้พวกเราก็คงค่อยๆ แห้งเหี่ยวตายไปเองครับ”
“อืม”
“ถึงมันจะดูอันตราย แต่ขอแค่เราฉวยโอกาสนี้ถล่มโรงแรมเก้ามังกรให้ราบคาบในคราวเดียวแล้วยึดที่นั่นมาได้ สถานการณ์ก็จะพลิกกลับมาเป็นของพวกเราอย่างสิ้นเชิงครับ”
“พลิกกลับงั้นเหรอ? มันจะพลิกกลับมายังไงวะ?”
“พี่ใหญ่กังวลเรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังจากพวกเราได้โรงแรมมาใช่ไหมล่ะครับ? ต่อให้เป็นเกาหลีเหนือ แต่ถ้าไม่บ้าคลั่งจริงๆ ก็ไม่มีทางลากกองกำลังขนาดหนึ่งหมวดบุกเข้ามาใจกลางแผ่นดินจีนได้หรอกครับ เพราะงั้นพวกเราก็แค่อาศัยการคุ้มกะลาหัวจากพวกกงอัน แล้วเสริมกำลังให้โรงแรมแข็งแกร่งดั่งป้อมปราการก็พอครับ”
“อืม มันก็จริงของแก ถ้าไม่บ้าคลั่งจริงๆ ล่ะก็นะ...”
“นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่พวกเราจะได้ยึดครองตานตงแบบเบ็ดเสร็จแล้วนะครับ พี่ใหญ่!”
การหว่านล้อมอย่างเด็ดเดี่ยวของเสี่ยวเผิงทำให้สายตาของจินห่าวค่อยๆ โอนอ่อนตาม
จะยอมอดตายไปอย่างช้าๆ หรือจะยอมเดิมพันด้วยชีวิต
เขาเหลือบมองไพ่นกกระจอกของตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มจะค่อยๆ ผุดขึ้นบนมุมปาก
“เออ แกพูดถูก ในเมื่อพวกกงอันอุตส่าห์ปูทางให้ขนาดนี้แล้ว ถ้าปฏิเสธไปก็เสียมารยาทแย่”
จิตสังหารอันเยือกเย็นแผ่ออกมาจากดวงตาที่แดงก่ำด้วยความตื่นเต้นของเขา
ไม่ได้ทุกอย่าง ก็ต้องตาย
การพนันมันก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
“ฉันก็หมั่นไส้พวกเวรแก๊งเก้ามังกรจนไม่อยากจะมองหน้าอยู่แล้ว ในเมื่อเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ ก็ถือโอกาสปรับโฉมโรงแรมเก้ามังกรซึ่งเป็นหัวใจหลักของพวกมันใหม่หมดไปเลยแล้วกัน บุกไปถล่มโรงแรมให้ยับเพื่อหักหน้าหยางเหม่ยหลิง แล้วถือโอกาสตัดลมหายใจไอ้ซอเซฮย็อกที่ซวยโดนดึงมาเอี่ยวด้วยซะให้สิ้นเรื่อง เป็นไงล่ะ?”
“ผมก็ต้องทำตามการตัดสินใจของพี่ใหญ่อยู่แล้วครับ!”
“ดีมาก ไปเรียกลูกน้องมาเดี๋ยวนี้เลย ให้พวกมันขนทั้งปืนทั้งอาวุธติดตัวไปให้หมด แล้วยกพวกออกศึกทันที คืนนี้พวกเราจะปลดป้ายโรงแรมเก้ามังกรทิ้ง แล้วปักธงของแก๊งฉงชิ่งลงไปแทนที่ตรงนั้น”
“โอ้ว!”
จินห่าวยิ้มแสยะแล้วหยิบขวดเหล้านอกที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา
เขากรอกเหล้าดีกรีแรงลงคอในรวดเดียว หยาดน้ำใสๆ หยดแหมะๆ ไหลผ่านคางของเขาลงมา
“ไปกัน ไปตัดหัวซอเซฮย็อกกัน”
“พกไว้เครื่องหนึ่ง นี่เป็นโทรศัพท์มือถือที่เชื่อมต่อผ่านดาวเทียมโดยตรง”
เมื่อการสนทนาใกล้จบลง นกกระเรียนหมายเลข 13 ก็ยื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งมาให้ผม
“ถ้ากดเลข 1 ค้างไว้ มันจะต่อสายตรงถึงฉันทันที ติดต่อมาตอนจะแชร์สถานการณ์ในพื้นที่นะ ถ้าคิดว่าต้องทำลายทิ้งก็พังมันให้ละเอียดด้วยล่ะ”
“รับทราบครับ”
“ระหว่างที่นายปฏิบัติภารกิจ ฉันกับเจ้าหน้าที่คนอื่นจะคอยสแตนด์บายอยู่แถวนั้นเหมือนกัน ในจุดที่สามารถรุดหน้าไปถึงที่เกิดเหตุได้ภายในเวลาอย่างน้อยไม่เกิน 3 นาที เข้าใจนะ?”
เมื่อส่งต่อคำพูดที่จำเป็นครบทั้งหมดแล้ว นกกระเรียนหมายเลข 13 ก็เดินออกจากโกดังไปอย่างเงียบๆ
ระหว่างที่คลำโทรศัพท์มือถือที่เขาให้ทิ้งไว้ จู่ๆ ผมก็นึกถึงเรื่องที่น่ากังวลขึ้นมาเรื่องหนึ่ง
‘จะใช้เครื่องนี้ติดต่อหารุ่นพี่ก่อนดีไหมนะ?’
หากพรุ่งนี้เช้าผมยังกลับไปไม่ได้ อย่างน้อยที่สุดผมก็อยากจะบอกใบ้ให้เหยี่ยวดำหมายเลข 3 รู้ตัวล่วงหน้าไว้สักหน่อย
ปัญหาก็คือทั้งที่ตอนแรกตั้งใจมาแบบสบายๆ แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับไม่รู้เลยว่าภารกิจนี้จะต้องลากยาวไปอีกกี่วันกันแน่
ในขณะที่ผมกำลังยืนครุ่นคิดอยู่นั้น หยางเหม่ยหลิงก็โยนของบางอย่างเข้ามาในอ้อมแขนผมดังตุบ
“เอ้า เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเลยค่ะ”
“เสื้อผ้าเหรอครับ?”
“ดูสภาพตัวเองหน่อยสิคะ เสื้อเชิ้ตเหม็นเหงื่อกับกางเกงย้วยๆ ดูไม่เข้าตาสักอย่าง ถ้าปล่อยให้คุณอยู่ข้างกายฉันในสภาพซอมซ่อแบบนั้น คนอื่นคงมองว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้จักดูแลแฟนตัวเองกันหมดพอดี”
ผมเดินไปเปลี่ยนเสื้อเชิ้ตกับกางเกงผ้าฝ้ายที่เธอส่งให้ตรงมุมโกดัง
ทั้งสองตัวมีขนาดค่อนข้างหลวม จึงใส่เข้ากับรูปร่างของผมได้พอดีๆ
หยางเหม่ยหลิงพยักหน้าพลางกวาดสายตามองผมที่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เสร็จแล้วราวกับกำลังชื่นชม
“ขึ้นรถค่ะ”
“ให้ผมขับไหมครับ?”
“ไม่ต้องค่ะ ฉันไม่เคยฝากความปลอดภัยของตัวเองไว้ในมือคนอื่นอยู่แล้ว”
ระหว่างนั่งรถเก๋งเบนซ์ที่เธอขับมุ่งหน้าไปยังโรงแรมเก้ามังกร ความเงียบอันน่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมภายในรถ
ความเงียบสงัดนั้นคงไปสะกิดต่อมอารมณ์เข้าหรืออย่างไรกันนะ?
“เฮ้อ ว่าแล้วเชียวว่าเป็นนกกระจอก กลิ่นมือใหม่โชยหึ่งเลยนะคะ”
“ครับ?”
“คิดเหรอคะว่าถ้าเอาแต่ปิดปากเงียบสนิทแบบนั้นแล้วจะซ่อนคำสั่งที่ตัวเองได้รับมาไม่ให้ฉันรู้ได้? ฉันเองก็เคยเป็นสายลับเงาของ NIS มาก่อนเหมือนกัน โดนพวกเบื้องบนชี้นิ้วใช้งานเยี่ยงหมามาตั้งกี่ปี ถ้าแค่นี้ยังดูไม่ออก ก็คงสั่งสมประสบการณ์ในวงการนี้มาอย่างไร้ค่าแล้วล่ะค่ะ”
ขณะที่พูดแบบนั้น หยางเหม่ยหลิงก็เหลือบมองผมพลางแสยะยิ้มที่มุมปาก
“พวกคุณคิดจริงๆ หรือคะว่าจะฆ่าซอเซฮย็อกได้?”
“...”
“คนคนนั้นจะพักอยู่ที่ตานตงแค่ไม่กี่วันแล้วก็จะรีบกลับไปแล้วค่ะ ยิ่งไปกว่านั้น รอบตัวเขาก็มีทหารกระทรวงความมั่นคงหลายสิบนายคอยคุ้มกันแน่นหนาชนิดที่มดสักตัวยังเดินผ่านเข้าไปไม่ได้ด้วยซ้ำ”
การที่เป้าหมายของพวกเราคือซอเซฮย็อก ผู้อำนวยการสำนักสอบสวนของกระทรวงความมั่นคงนั้น ในเมื่อหยางเหม่ยหลิงเป็นเจ้าของโรงแรมเก้ามังกร มันก็เป็นเรื่องที่เธอเดาได้ไม่ยากเลย
เพียงแต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอเข้าใจผิดไปไกล นั่นคือการคิดว่าผมจะลอบสังหารซอเซฮย็อก
แต่การที่เธอจะเข้าใจผิดไปแบบนั้นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
‘เพราะตอนแรกผมเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน’
การจะลอบสังหารผู้อำนวยการสำนักสอบสวนที่มีการคุ้มกันแน่นหนาขนาดนั้นก็ถือว่าบ้าพออยู่แล้ว แต่นี่กลับสั่งให้จับเป็นแล้วลักพาตัวตัวออกมาเนี่ยนะ
มันเป็นคำสั่งที่แม้แต่ผมเองก็ไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าออกมาจากสมองของใครกันแน่
“ปืนพกกระจอกๆ กระบอกเดียวที่คุณซ่อนไว้ในอกเสื้อน่ะ ไม่มีทางแตะต้องเขาได้แม้แต่ปลายขนหรอกค่ะ มีแต่จะโดนยิงจนพรุนกลายเป็นรังผึ้งตายเปล่าๆ เพราะงั้นตอนอยู่ในโรงแรมก็แค่แกล้งทำตัวเป็นคนรักของฉันไปเรื่อยๆ แล้วค่อยถอนตัวเงียบๆ พร้อมกับตอนที่ซอเซฮย็อกกลับไปเถอะค่ะ”
เนื่องจากไม่มีความจำเป็นต้องแก้ความเข้าใจผิดของเธอ ผมจึงได้แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วยักไหล่ไปที
เมื่อเห็นดังนั้น หยางเหม่ยหลิงก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอพลางลดกระจกรถลงเล็กน้อย
กลิ่นน้ำหอมของเธอโชยมาแตะจมูกเบาๆ ปะปนกับกลิ่นควันเหม็นไหม้ในอากาศที่พัดผ่านเข้ามา
“ผมมีเรื่องที่สงสัยอยู่อย่างหนึ่งครับ ทำไมคุณถึงยอมให้ความร่วมมือกับปฏิบัติการในครั้งนี้ล่ะครับ? หากเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นแล้วมือรองของกระทรวงความมั่นคงเกาหลีเหนือตายในโรงแรมขึ้นมา ในมุมของคุณมันน่าจะเป็นเรื่องที่ชวนปวดหัวมากไม่ใช่เหรอครับ”
ริมฝีปากสีแดงสดของหยางเหม่ยหลิงโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเรียบเนียนเมื่อได้ยินคำถามของผม
ในสายตาของเธอ ผมคงดูเหมือนเด็กน้อยชั้นอนุบาลที่เพิ่งหัดเดินเตาะแตะละมั้ง
แม้ว่ามันจะเป็นคำถามที่เธอจะเมินเฉยไปก็ได้ ทว่าเธอกลับตอบอย่างตั้งอกตั้งใจ
“ก็อย่างที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้แหละค่ะ แม้โรงแรมนั้นจะเป็นของฉัน แต่ก็มีบางโซนที่กงอันของจีนกับกองทัพเกาหลีเหนือร่วมกันควบคุมอย่างเข้มงวด ถ้าซอเซฮย็อกเกิดตายในจุดที่พวกเขากั้นสิ่งกีดขวางเอาไว้หลายชั้นขนาดนั้น คนกลุ่มแรกที่จะต้องรับผิดชอบก็ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นพวกเขาต่างหากล่ะคะ ต่อให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นจริงๆ ป่านนั้นพวกเขาก็คงมัวแต่ยุ่งอยู่กับการกัดกันเองเพื่อโยนความรับผิดชอบไปให้อีกฝ่ายมากกว่า”
“อย่างนี้นี่เองครับ”
“แล้วอีกอย่างแต่แรกเลย ฉันก็ได้รับคำสัญญาเรื่องผลตอบแทนที่น่าดึงดูดใจมากพอที่จะยอมเสี่ยงกับเรื่องระดับนี้อยู่แล้วค่ะ พอดีเป็นช่วงที่ฉันต้องผันเงินหลักหมื่นล้านผ่านฮ่องกงเพื่อส่งไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พอดี แล้วทาง NIS ก็ยอมมอบบริษัทบังหน้าห้าแห่งที่เป็นชื่อของเกาหลีใต้มาช่วยให้ขั้นตอนพวกนั้นราบรื่นขึ้น แลกกับการพาคุณเข้าไปในโรงแรมแค่คนเดียว ถือเป็นธุรกิจที่ได้กำไรมหาศาลเลยล่ะค่ะ”
“จริงด้วยครับ”
“เพราะงั้นคุณก็แค่อยู่ข้างๆ ฉัน กินๆ นอนๆ เล่นไปวันๆ ฆ่าเวลาสักสองสามวันแล้วค่อยไปเถอะค่ะ พอซอเซฮย็อกไปแล้ว ฉันก็จะแกล้งทำเป็นเล่นสนุกกับคุณจนเบื่อแล้วค่อยเฉดหัวคุณทิ้งให้เอง”
วิธีคิดคำนวณผลประโยชน์ที่ดำเนินไปอย่างชาญฉลาดและลงตัวอย่างยิ่งทำเอาผมเผลอพยักหน้าตามโดยไม่รู้ตัว
ถึงกระนั้นก็ยังมีข้อสงสัยที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจผมอีกอย่างหนึ่ง
“แต่ถ้าหากผมพยายามจะฆ่าซอเซฮย็อกจริงๆ แล้วเกิดพลาดจนถูกจับหางได้ขึ้นมาล่ะครับ? คนที่จะถูกสงสัยว่าเป็นผู้บงการคนแรกก็คือคุณไม่ใช่เหรอครับ”
“เรื่องนั้นคุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ ฉันมีวิธีของฉันอยู่แล้ว”
เมื่อเห็นผมยังคงซักไซ้ไม่เลิก รอยยิ้มเย็นเยียบก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ
“ต่อให้คุณฆ่าซอเซฮย็อกได้จริงๆ แต่คุณก็จะกลายเป็นผีที่สูญสลายไปโดยไม่เหลือแม้แต่ชื่อหรือใบหน้าที่แท้จริงไว้หรอกค่ะ”
“...”
ช่างน่าสะพรึงกลัวอะไรอย่างนี้
ความรอบคอบรัดกุมของผู้หญิงที่เริ่มต้นจากการเป็นสายลับเงาแล้วไต่เต้าจนขึ้นมาถึงตำแหน่งหัวหน้าสาขาขององค์กรอาชญากรรมขนาดใหญ่ในเครือไตรแอดได้นั้น ดูเหมือนจะมีแง่มุมที่ก้าวข้ามจินตนาการของผมไปอย่างง่ายดายจริงๆ
สีหน้าอันน่าขนลุกนั้นคงอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนที่หยางเหม่ยหลิงจะเปลี่ยนกลับมาทำสีหน้าอ่อนโยนราวกับเรื่องโกหกแล้วเอ่ยปลอบผม
“เพราะงั้นก็เชื่อฟังฉันดีๆ เถอะค่ะ ลูกกระจ๊อกระดับคุณดึงดันจะแส่หาเรื่องไปก็มีแต่จะกลายเป็นกุ้งฝอยที่โดนลูกหลงตอนปลาวาฬกัดกันเปล่าๆ แค่แกล้งทำตัวเป็นคนรักไร้เดียงสาอยู่ข้างๆ ฉัน แล้วค่อยกลับบ้านไปอย่างปลอดภัยเถอะนะคะ ทำแบบนั้นก็จบแบบแฮปปี้เอนดิงโดยที่ไม่มีใครต้องเสียเลือดเสียเนื้อไม่ใช่เหรอคะ?”
แม้ผมจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายด้วยความทึ่ง แต่ในใจกลับกำลังคิดคำนวณไปอีกทางหนึ่ง
ละครฉากนี้ที่หยางเหม่ยหลิงเขียนขึ้นมาดูเผินๆ เหมือนจะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทว่ามีตัวแปรอยู่ข้อหนึ่งที่ตัวเธอเองยังไม่รู้
‘ถ้าเธอรู้ว่าสิ่งที่ผมต้องทำไม่ใช่การฆ่า แต่เป็นการลักพาตัวซอเซฮย็อกออกไป อยากรู้จริงๆ เลยแฮะว่าเธอจะทำสีหน้าแบบไหน’
นั่นก็คือตัวแปรที่มีชื่อว่าผมเอง
ปากนี่คันยิบๆ อยากจะบอกออกไปเสียจริง
กำลังโหลดความเห็น...