หยางเหม่ยหลิงขับรถลัดเลาะผ่านตัวเมืองตานตงอย่างชำนาญ และพวกเราก็มาถึงโรงแรมเก้ามังกรในเวลาไม่นาน
“พอลงจากรถแล้ว อันดับแรกให้หอบถุงชอปปิงกับกล่องในกระโปรงหลังรถมาไว้ในอ้อมแขนให้เต็มที่เลยนะ”
“อา ครับ”
“แล้วก็ถ้าเป็นไปได้ ช่วยเบิ่งตากว้างๆ หน่อย ทำสีหน้าให้ดูซื่อบื้อไร้เดียงสาที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“เบิ่งตาเหรอครับ”
“ก็ฉันมีรสนิยมชอบผู้ชายที่แกล้งทำตัวไร้เดียงสาเสแสร้งเก่งนี่นา”
ผมทำตามคำสั่งของหยางเหม่ยหลิง หอบถุงชอปปิงและกล่องที่อัดแน่นอยู่ในกระโปรงหลังรถไว้เต็มอ้อมแขนแล้วเดินตามหลังเธอไป
ทันใดนั้น สมาชิกแก๊งเก้ามังกรที่ยืนคุ้มกันอย่างแน่นหนาอยู่ด้านนอกก็จำหยางเหม่ยหลิงได้และก้มศีรษะคำนับให้อย่างนอบน้อม
“ยินดีต้อนรับครับ เจ้านาย!”
“เอ่อ คนที่มาด้วยคือ...”
“เพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันวันนี้น่ะ เห็นว่าเพิ่งมาเที่ยวตานตง คิดว่านี่คงเป็นพรหมลิขิตก็เลยกะว่าจะชวนมาที่โรงแรมสักหน่อย”
เธอเอื้อมมือมาโอบเอวผมไว้อย่างแนบเนียน
ผมแกล้งสะดุ้งห่อไหล่ตามที่เธอขอไว้ล่วงหน้า พลางสอดส่ายสายตามองคนรอบข้างอย่างลนลานด้วยสีหน้าที่ดูซื่อบื้อที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมื่อเห็นเช่นนั้น พวกสมาชิกแก๊งก็พากันยิ้มกริ่มเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง และเปิดประตูโรงแรมให้อย่างเงียบๆ
“ขอให้มีความสุขกับช่วงเวลานี้นะครับ”
“ลำบากหน่อยนะพวกนาย”
ท่าทางการเดินของหยางเหม่ยหลิงที่มุ่งหน้าเข้าไปด้านในนั้นผึ่งผายและมั่นใจกว่าใครทั้งหมด
ระหว่างเดินข้ามโถงล็อบบี้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่พกอาวุธปืนต่างพากันโค้งคำนับให้เธอด้วยความสุภาพ
ไม่มีใครคิดจะขัดขวางหรือสงสัยผมที่แบกสัมภาระพะรุงพะรังเต็มสองมือเลยสักคน
“ยินดีต้อนรับครับ เจ้านาย”
“ขอให้เป็นค่ำคืนที่ดีนะครับ”
หลังจากเดินรับการทักทายอย่างต่อเนื่องจนมาถึงด้านในสุดของล็อบบี้ ประตูลิฟต์สิบตัวก็เรียงรายเป็นแถวยาวอยู่ที่นั่น
ในจำนวนนั้นมีสามตัวที่ถูกจัดไว้สำหรับชั้น VIP โดยเฉพาะ
หน้าลิฟต์ตัวแรกมีกงอันตานตงสองคนยืนรักษาการณ์อย่างสบายอารมณ์ ส่วนหน้าลิฟต์ตัวที่สองมีกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบทหารเกาหลีเหนือกำลังปักหลักยืนคุมเชิงด้วยสีหน้าถมึงทึง
หยางเหม่ยหลิงไม่ได้ชายตามองบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวนั้นแม้แต่น้อย เธอเดินไปกดเรียกลิฟต์เฉพาะตัวที่สามอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง
ติ๊งต่อง
“ยินดีต้อนรับครับ เจ้านาย เดี๋ยวผมกดปุ่มให้ครับ”
พนักงานที่รออยู่ด้านในลิฟต์รีบกดปุ่มชั้นเพนต์เฮาส์อย่างคุ้นเคยทันทีที่เห็นเธอ
ระหว่างที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวขึ้นไป หยางเหม่ยหลิงก็เอ่ยปากคุยกับผมเป็นภาษาจีน
“กินมื้อเย็นมาหรือยัง”
“กินมาแล้วครับ”
“งั้นขึ้นไปบนห้องแล้วใช้เวลาอยู่ด้วยกันสักพัก ค่อยลงมาดื่มเหล้ากันดีไหม”
ใช้เวลาอยู่ด้วยกันสักพักเนี่ยนะ?
น้ำเสียงของเธอแฝงนัยบางอย่างที่ฟังดูเหนียวหนึบชวนสยิวพิลึก
ผมคิดว่าตัวเองอาจจะฟังผิดไป จึงเหลือบมองท่าทีของพนักงานในลิฟต์แวบหนึ่ง
พอดีกับที่เห็นใบหูของพนักงานสาวคนนั้นกำลังแดงก่ำจากการพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น
“ผมอยากพักผ่อนสักหน่อยก่อนน่ะครับ”
“งั้นเหรอ แต่ฉันไม่ได้คิดจะให้นายได้พักเลยนี่สิ”
ดูท่าแล้ว ผมคงไม่ได้เข้าใจผิดไปเองจริงๆ
ติ๊งต่อง
ทันทีที่เราก้าวออกมา ประตูลิฟต์ก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว
“ระหว่างที่พักอยู่ในโรงแรม ใช้ห้องข้างในนั้นนะ”
“แล้วถุงช็อปปิงพวกนี้ล่ะครับ”
“วางทิ้งไว้แถวนั้นแหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าพนักงานก็มาจัดให้ พักผ่อนตามสบายเถอะ”
ระหว่างที่ผมกำลังกวาดสายตามองเพนต์เฮาส์อันกว้างขวางได้ครู่หนึ่ง หยางเหม่ยหลิงก็ถอดเสื้อนอกทิ้งอย่างไม่ใส่ใจพลางเดินมุ่งหน้าไปยังห้องของเธอ
ขณะที่เธอกำลังจะผลักเปิดประตูห้องนอนใหญ่ที่ตกแต่งด้วยลวดลายมังกรทองอย่างหรูหรา จู่ๆ เธอก็หมุนตัวกลับมามองผม
“หรือว่าไหนๆ เวลาก็เหลือเฟือแล้ว แค่อาบน้ำแล้วมาที่ห้องฉันดีไหม ในเมื่อเราเป็นคู่รักกำมะลอกันทั้งที”
หยางเหม่ยหลิงที่ยืนพิงกรอบประตูเอียงๆ ชำเลืองมองผมด้วยสายตาเปี่ยมเสน่ห์อันเกียจคร้าน
กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวสองสามเม็ดที่เคยติดไว้อย่างเรียบร้อย บัดนี้ถูกปลดออกอย่างหลวมๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ในระหว่างนั้นดูเหมือนมุมปากอันเย้ายวนของเธอจะกระตุกยิ้ม ผมจึงยักไหล่เบาๆ แล้วส่งยิ้มตอบกลับไป
“ขอบคุณสำหรับข้อเสนอที่น่าสนใจครับ แต่ดูเหมือนผมจะต้องเก็บแรงไว้สักหน่อย”
“อ๋อ หรือว่าร่างกายไม่ค่อยฟิตเหรอ”
“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกันครับ ทหารกระทรวงความมั่นคงแค่ที่ล็อบบี้ก็ปาไปสิบสองคนแล้ว ถ้าจะรับมือกับคนพวกนั้นก็ต้องเตรียมใจไว้ก่อนสิครับ”
“...นี่จะปฏิเสธฉันเพราะต้องเตรียมตัวไปสู้กับพวกผู้ชายหน้าเถื่อนพวกนั้นเนี่ยนะ”
“ก็คงงั้นครับ”
ต่อการปฏิเสธอย่างหน้าตายของผม หยางเหม่ยหลิงก็หัวเราะออกมาเหมือนไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว
“ฮุๆ นั่นสินะ พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ”
ตอนนี้เธอยังเป็นผู้หญิงที่ยากจะหยั่งถึงจริงๆ
ชั้น 1 เป็นล็อบบี้ ชั้น 2 เป็นห้องพักเฉพาะสำหรับพนักงาน
ส่วนชั้น 3 ทั้งชั้นคือภัตตาคาร
เราสองคนเข้ามานั่งในห้องรับรองพิเศษส่วนตัวที่จัดเตรียมไว้ต่างหาก
“มองไปรอบๆ แบบนั้นก็หาซอเซฮย็อกไม่เจอหรอก คนคนนั้นสั่งรูมเซอร์วิสขึ้นไปกินแต่ในห้องพักเท่านั้นแหละ”
หยางเหม่ยหลิงที่ยกแก้วไวน์ซึ่งถูกจัดวางไว้ก่อนแล้วขึ้นมาปรายตามองผมพลางหัวเราะหึ
อาจเป็นเพราะท่าทางเด๋อด๋าของผมที่มัวแต่สอดส่ายสายตามองสำรวจรอบภัตตาคาร รอยยิ้มในแววตาของเธอจึงยิ่งทอประกายลุ่มลึกขึ้น
“เปล่าครับ ไม่ได้จะหาซอเซฮย็อกหรอก... เพียงแต่ได้ยินว่าเป็นที่ที่มีการดูแลความปลอดภัยอย่างเข้มงวด เลยนึกว่าจะไม่ค่อยมีแขก แต่กลับมีเยอะจนน่าตกใจน่ะครับ”
“ถ้าไม่มีแขกจะรันโรงแรมใหญ่โตขนาดนี้ได้ยังไงล่ะ โรงแรมเรามีคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลเหลียวหนิง คนที่ตั้งใจดั้นด้นเดินทางมาไกลๆ ก็มีเยอะแยะ ถ้าอยากรู้ขนาดนั้นเดี๋ยวฉันพาไปเดินดูคาสิโนชั้นใต้ดินก็ได้นะ”
“ฮะๆ... กระเป๋าเงินผมแฟบเกินกว่าจะเฉียดเข้าไปในคาสิโน คงต้องขอผ่านครับ”
“สถานะการเงินของข้าราชการฉันรู้ดีน่า แล้วเรื่องเงินก็ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ได้ใจแคบถึงขนาดไม่มีชิปให้แฟนที่เพิ่งคบกันได้เล่นสนุกสักสองสามตาหรอกนะ”
เธอคลี่ยิ้มอย่างผ่อนคลายพร้อมกับยักไหล่เบาๆ
เมื่อเธอหมุนแก้วไวน์ในมือเป็นวงกลมอย่างสง่างาม ทรวดทรงของชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เย้ายวนไม่แพ้สีของไวน์ในแก้วก็ปรากฏชัดตรงหน้าผมอีกครั้งอย่างเต็มเปี่ยม
ทั้งช่วงไหล่และลำคอที่เผยให้เห็นเด่นชัดด้วยดีไซน์แบบเปิดไหล่ ร่องอกลึกชวนใจสั่นด้านล่าง และเรียวขาเนียนสวยที่เปิดเผยอย่างโจ่งแจ้งจากการนั่งไขว่ห้างใต้ชายกระโปรงที่ผ่าสูงอย่างกล้าหาญ
ผมแกล้งทำเป็นไม่สนใจ หันหน้าหนีแล้วตักสลัดเข้าปากรัวๆ
ง่ำๆ
“สลัดที่นี่อร่อยดีนะครับ”
“ฮุๆ อย่างนั้นเหรอ จะบอกความลับให้อย่างหนึ่งนะ จริงๆ แล้วอาหารเช้าของโรงแรมเราอร่อยกว่ามื้อเย็นเสียอีก”
“โอ้”
“ถ้าอยากกินอาหารเช้าก็คงต้องรีบนอนแต่หัวค่ำสินะ เอาเป็นว่า วันนี้เลิกคิดเรื่องซับซ้อนแล้วอยู่ข้างๆ ฉัน กิน ดื่ม เพลิดเพลินฆ่าเวลาไปแบบสบายๆ เถอะ”
ผมเองก็กะว่าจะทำแบบนั้นเหมือนกัน
ยังไงเสียถ้าซอเซฮย็อกเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง สิ่งที่ผมทำได้ก็คงมีไม่มากนัก
แถมหยางเหม่ยหลิงตรงหน้าก็ไม่ได้ดูพร้อมจะให้ความร่วมมือกับงานของผมเท่าไหร่ด้วย
ทว่าคำกำชับอย่างสบายอารมณ์ของเธอกลับไร้ความหมายลงในทันใด เมื่อบรรยากาศรอบข้างเริ่มแปลกแปร่งไปทีละนิด
“...อะไรกันน่ะ?”
เราทั้งสองหันขวับไปมองทางเดียวกันโดยอัตโนมัติ
คล้ายจะมีเสียงเอะอะดังแว่วมาจากทางเข้าห้องอาหาร ก่อนที่ทหารกระทรวงความมั่นคงในเครื่องแบบรีดเรียบราวสิบนายจะพากันกรูเข้ามาแหวกทางระหว่างโต๊ะอาหาร
ไม่นานนัก ชายคนหนึ่งในชุดเหมาแบบเกาหลีเหนือก็เดินเข้ามาตามทางที่พวกทหารเปิดไว้
คนที่จะเดินเข้ามาในห้องอาหารโดยมีทหารเกาหลีเหนือคุ้มกันเป็นสิบนายได้นั้น จะเป็นใครอื่นไปได้อีกนอกจากซอเซฮย็อก?
ดวงตาของหยางเหม่ยหลิงที่จ้องมองไปยังทางเข้าด้วยความสงสัย พลันบิดเบี้ยวทันทีที่สังเกตเห็นเขา
“...บ้าไปแล้ว ทำไมจู่ๆ วันนี้คนคนนั้นถึงได้ลงมาถึงที่นี่กันนะ?”
เธอรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างเร่งร้อน
นั่นก็เพื่อออกไปต้อนรับแขก VIP ที่รับมือยากที่สุดอย่างเสียไม่ได้ในฐานะเจ้าของโรงแรม
ทว่าจู่ๆ เหมือนเพิ่งจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หยางเหม่ยหลิงก็ตวัดดวงหน้าคมกริบมาจ้องเขม็งใส่ผม
เธอเอ่ยเตือนเสียงเฉียบขาด
“ห้ามคิดที่จะชักปืนออกมาเด็ดขาดเลยนะคะ”
ตั้งใจไว้อย่างนั้นอยู่แล้ว
แม้ผมจะรีบพยักหน้ารับอย่างว่องไว แต่แน่นอนว่าหยางเหม่ยหลิงไม่ได้มีท่าทีว่าจะเชื่อผมเลยสักนิด
“รออยู่ที่นี่นะคะ เดี๋ยวฉันมา”
หยางเหม่ยหลิงกำชับอย่างหนักแน่นแล้วก้าวออกจากห้องรับรองไป
ผมเขี่ยจานสลัดเล่นอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นว่าระยะห่างกำลังพอเหมาะก็ค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำอย่างแนบเนียน
จากนั้นก็หยิบจานสลัดที่พร่องไปครึ่งหนึ่งกับแก้วไวน์แล้วเดินตามออกไปนอกห้องรับรอง
‘มีหรือจะยอมปล่อยโอกาสทองแบบนี้ให้หลุดมือไป’
พอย้ายมานั่งที่โต๊ะตรงมุมห้องซึ่งอยู่ห่างจากทางเข้าพอสมควร จากจุดนั้นผมก็สามารถมองเห็นทุกอย่างได้ในคราวเดียว ไม่ว่าจะเป็นแผ่นหลังของหยางเหม่ยหลิงที่ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างสง่างาม ทางเข้าห้องอาหาร โต๊ะของซอเซฮย็อก รวมถึงความเคลื่อนไหวของพวกทหารกระทรวงความมั่นคงที่ยืนระวังภัยอยู่
หยางเหม่ยหลิงเก็บซ่อนบรรยากาศเย้ายวนชวนหลงใหลเอาไว้ชั่วคราว แล้วแย้มยิ้มตามมารยาทแบบคนทำการค้าพร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะของซอเซฮย็อก
“หยุด อย่าเข้ามามากกว่านี้ มีธุระอะไร?”
“ขออภัยค่ะ ฉันชื่อหยางเหม่ยหลิง เป็นผู้จัดการของโรงแรมแห่งนี้ค่ะ พอดีอยากจะมาทำความเคารพท่านผู้อำนวยการสำนักสอบสวนซอเซฮย็อกที่ให้เกียรติมาเยือนโรงแรมของเราสักหน่อยน่ะค่ะ”
“หืม? อะแฮ่ม... รอสักประเดี๋ยว”
ทหารกระทรวงความมั่นคงที่ขวางทางเธอไว้เดินเข้าไปรายงานเรื่องการมาของหยางเหม่ยหลิงแก่ซอเซฮย็อก
หลังจากนั้นไม่นาน ท่ามกลางเหล่าเจ้าหน้าที่กระทรวงความมั่นคงที่ยกระดับการระวังภัยจนบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมา หยางเหม่ยหลิงก็ก้าวเข้าไปใกล้ซอเซฮย็อกด้วยท่าทางสุขุมนิ่งสงบ
เธอค้อมศีรษะลงพลางเอ่ยทักทายด้วยภาษาจีนอันสละสลวย
“ยินดีที่ได้พบกันเป็นครั้งแรกค่ะ ท่านผู้อำนวยการซอเซฮย็อก ฉันชื่อหยางเหม่ยหลิง เป็นผู้ดูแลโรงแรมเก้ามังกรแห่งนี้ค่ะ”
“โอ้! เถ้าแก่เนี้ยหยางเหม่ยหลิง ฉันได้ยินเรื่องของเธอมาพอสมควรแล้ว เห็นว่าขึ้นมาเป็นเจ้าของโรงแรมเก้ามังกรคนใหม่เมื่อสองปีก่อนสินะ?”
“ใช่แล้วค่ะ คนที่เคยดูแลโรงแรมก่อนหน้านี้ได้เลื่อนตำแหน่งและย้ายไปฮ่องกง ฉันก็เลยมารับหน้าที่แทนตำแหน่งที่ว่างลงน่ะค่ะ”
“โอ้โห อายุยังน้อยแท้ๆ ฝีมือของเถ้าแก่เนี้ยหยางคงไม่ธรรมดาเลยทีเดียว”
“ชมเกินไปแล้วค่ะ ฉันได้ยินมาว่าท่านมีธุระสำคัญจึงมาเยือนโรงแรมของเรา แต่เพราะท่านเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ฉันเลยไม่ได้มีโอกาสมาต้อนรับด้วยตัวเอง ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ค่ะ”
เมื่อเห็นท่าทีที่โค้งตัวลงอย่างนอบน้อมสุภาพยิ่งของหยางเหม่ยหลิง ซอเซฮย็อกก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจ
เขาทำทีเป็นกวาดมองไปรอบๆ ห้องอาหารอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเลื่อนลงมากวาดมองชุดเดรสสีแดงสดของเธออย่างโจ่งแจ้งและเหนียวหนืดราวกับงูพิษ
“มีลมอะไรพัดให้ท่านก้าวเท้าอันมีค่าลงมาถึงห้องอาหารได้ล่ะคะ? หรือว่ามีสิ่งใดที่ท่านต้องการเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ?”
“ก็แค่ เอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในห้องพักโรงแรมมันชวนให้เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวน่ะสิ แล้วเถ้าแก่เนี้ยหยางผู้ดูแลโรงแรมใหญ่โตขนาดนี้ก็ช่างมีรูปโฉมงดงามยิ่งนัก ในใจฉันก็เลยอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าทุกค่ำคืนเธอจะรู้สึกเหงาบ้างหรือเปล่า”
แม้จะถูกลวนลามทางวาจาด้วยถ้อยคำชั้นต่ำอย่างไร้ยางอาย แต่หยางเหม่ยหลิงกลับตอบโต้ด้วยรอยยิ้มอันไร้ที่ติโดยที่คิ้วไม่กระตุกเลยแม้แต่น้อย
“ชมเกินไปแล้วค่ะ ฉันยุ่งอยู่กับงานจนไม่มีเวลาให้รู้สึกเหงาเลยสักนิดหรอกนะคะ”
“อย่างนั้นเหรอ? ก็นะ แค่ดูกาสิโนของโรงแรมนี้ฉันก็รู้แล้ว จากฝีมือการกอบโกยเงินทองอย่างดุดันเอาจริงเอาจังขนาดนี้ ฉันก็เดาได้แต่แรกแล้วว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาๆ แน่”
ขณะที่ซอเซฮย็อกกำลังแย้มยิ้มเย็นเยียบราวกับอสรพิษ จู่ๆ เขาก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หยางเหม่ยหลิง
การมองของเขาเลื่อนกวาดผ่านทรวดทรงช่วงเอวและสะโพกของหยางเหม่ยหลิงอีกครั้งอย่างเหนียวหนืดเหนอะหนะดั่งงูพิษ
“ว่าแต่สหายเถ้าแก่เนี้ยหยาง พอฟังสำเนียงภาษาจีนของเธอดีๆ แล้ว ทำไมมันถึงได้มีกลิ่นอายของไอ้พวกเกาใต้ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแถวนี้โชยมาจางๆ กันนะ ไม่ทราบว่าบ้านเกิดอยู่ที่ไหนเหรอ”
“ฉันมาจากมณฑลเฮยหลงเจียงค่ะ สำเนียงของฉันเหมือนคนสาธารณรัฐเกาหลีเหรอคะ”
“หืม อย่างนั้นเองเหรอ ฉันคงเข้าใจผิดไปเอง เกือบจะเข้าใจผิดมหันต์เสียแล้วสิ ความจริงแล้วเรื่องที่ว่าพวกผู้หญิงเกาใต้หน้าตาสะสวยผุดผ่องก็เป็นข่าวลือที่รู้กันดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ พอเห็นว่าเถ้าแก่เนี้ยหยางมีรูปโฉมงดงามหยาดเยิ้มขนาดนี้ ฉันก็เลยเผลอสงสัยไปเองเรื่อยเปื่อยก็เท่านั้น”
ไม่รู้ว่าเป็นสัญชาตญาณเฉพาะตัวของผู้อำนวยการสำนักสอบสวน หรือเป็นเพียงการหยั่งเชิงตามความเคยชินกันแน่
ทว่าแม้จะเผชิญกับการซักไซ้ไล่เลียงอย่างมีเลศนัยของเขา หยางเหม่ยหลิงก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่จะยอมให้เคี้ยวง่ายๆ
แม้อีกฝ่ายจะเสียมารยาทอย่างต่อเนื่อง แต่เธอกลับเพียงแค่ยักไหล่อย่างสง่างามเท่านั้น
“จะถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกันนะคะ อุตส่าห์ให้เกียรติแวะมาหาถึงที่นี่ทั้งที ฉันอยากจะเลี้ยงไวน์ชั้นดีให้สักแก้วจังเลยค่ะ ช่วยรอสักครู่นะคะ...”
หยางเหม่ยหลิงที่คิดจะยุติการสนทนาถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ
มันเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอกำลังจะส่งสัญญาณมือเรียกพนักงานที่ยืนรออยู่แถวนั้น
ในวินาทีนั้นเอง ปัง!
“หือ”
“อะ-อะไรน่ะ”
ปังๆๆ! ปังๆ!
“กรี๊ด กรี๊ดดด!”
“กะ-เกิดอะไรขึ้นน่ะ!”
“สะ-เสียงปืนนี่! ปืน!”
เสียงอึกทึกครึกโครมอันไร้ความปรานีที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งโรงแรม
มันคือเสียงปืนอย่างไม่ต้องสงสัย ซึ่งไม่มีทางที่ใครจะฟังไม่ออก
ภัตตาคารพลันตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวายในชั่วพริบตา
กำลังโหลดความเห็น...