คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 13

ตอน 13

หยางเหม่ยหลิงขับรถลัดเลาะผ่านตัวเมืองตานตงอย่างชำนาญ และพวกเราก็มาถึงโรงแรมเก้ามังกรในเวลาไม่นาน

“พอลงจากรถแล้ว อันดับแรกให้หอบถุงชอปปิงกับกล่องในกระโปรงหลังรถมาไว้ในอ้อมแขนให้เต็มที่เลยนะ”

“อา ครับ”

“แล้วก็ถ้าเป็นไปได้ ช่วยเบิ่งตากว้างๆ หน่อย ทำสีหน้าให้ดูซื่อบื้อไร้เดียงสาที่สุดเท่าที่จะทำได้”

“เบิ่งตาเหรอครับ”

“ก็ฉันมีรสนิยมชอบผู้ชายที่แกล้งทำตัวไร้เดียงสาเสแสร้งเก่งนี่นา”

ผมทำตามคำสั่งของหยางเหม่ยหลิง หอบถุงชอปปิงและกล่องที่อัดแน่นอยู่ในกระโปรงหลังรถไว้เต็มอ้อมแขนแล้วเดินตามหลังเธอไป

ทันใดนั้น สมาชิกแก๊งเก้ามังกรที่ยืนคุ้มกันอย่างแน่นหนาอยู่ด้านนอกก็จำหยางเหม่ยหลิงได้และก้มศีรษะคำนับให้อย่างนอบน้อม

“ยินดีต้อนรับครับ เจ้านาย!”

“เอ่อ คนที่มาด้วยคือ...”

“เพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันวันนี้น่ะ เห็นว่าเพิ่งมาเที่ยวตานตง คิดว่านี่คงเป็นพรหมลิขิตก็เลยกะว่าจะชวนมาที่โรงแรมสักหน่อย”

เธอเอื้อมมือมาโอบเอวผมไว้อย่างแนบเนียน

ผมแกล้งสะดุ้งห่อไหล่ตามที่เธอขอไว้ล่วงหน้า พลางสอดส่ายสายตามองคนรอบข้างอย่างลนลานด้วยสีหน้าที่ดูซื่อบื้อที่สุดเท่าที่จะทำได้

เมื่อเห็นเช่นนั้น พวกสมาชิกแก๊งก็พากันยิ้มกริ่มเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง และเปิดประตูโรงแรมให้อย่างเงียบๆ

“ขอให้มีความสุขกับช่วงเวลานี้นะครับ”

“ลำบากหน่อยนะพวกนาย”

ท่าทางการเดินของหยางเหม่ยหลิงที่มุ่งหน้าเข้าไปด้านในนั้นผึ่งผายและมั่นใจกว่าใครทั้งหมด

ระหว่างเดินข้ามโถงล็อบบี้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่พกอาวุธปืนต่างพากันโค้งคำนับให้เธอด้วยความสุภาพ

ไม่มีใครคิดจะขัดขวางหรือสงสัยผมที่แบกสัมภาระพะรุงพะรังเต็มสองมือเลยสักคน

“ยินดีต้อนรับครับ เจ้านาย”

“ขอให้เป็นค่ำคืนที่ดีนะครับ”

หลังจากเดินรับการทักทายอย่างต่อเนื่องจนมาถึงด้านในสุดของล็อบบี้ ประตูลิฟต์สิบตัวก็เรียงรายเป็นแถวยาวอยู่ที่นั่น

ในจำนวนนั้นมีสามตัวที่ถูกจัดไว้สำหรับชั้น VIP โดยเฉพาะ

หน้าลิฟต์ตัวแรกมีกงอันตานตงสองคนยืนรักษาการณ์อย่างสบายอารมณ์ ส่วนหน้าลิฟต์ตัวที่สองมีกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบทหารเกาหลีเหนือกำลังปักหลักยืนคุมเชิงด้วยสีหน้าถมึงทึง

หยางเหม่ยหลิงไม่ได้ชายตามองบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวนั้นแม้แต่น้อย เธอเดินไปกดเรียกลิฟต์เฉพาะตัวที่สามอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง

ติ๊งต่อง

“ยินดีต้อนรับครับ เจ้านาย เดี๋ยวผมกดปุ่มให้ครับ”

พนักงานที่รออยู่ด้านในลิฟต์รีบกดปุ่มชั้นเพนต์เฮาส์อย่างคุ้นเคยทันทีที่เห็นเธอ

ระหว่างที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวขึ้นไป หยางเหม่ยหลิงก็เอ่ยปากคุยกับผมเป็นภาษาจีน

“กินมื้อเย็นมาหรือยัง”

“กินมาแล้วครับ”

“งั้นขึ้นไปบนห้องแล้วใช้เวลาอยู่ด้วยกันสักพัก ค่อยลงมาดื่มเหล้ากันดีไหม”

ใช้เวลาอยู่ด้วยกันสักพักเนี่ยนะ?

น้ำเสียงของเธอแฝงนัยบางอย่างที่ฟังดูเหนียวหนึบชวนสยิวพิลึก

ผมคิดว่าตัวเองอาจจะฟังผิดไป จึงเหลือบมองท่าทีของพนักงานในลิฟต์แวบหนึ่ง

พอดีกับที่เห็นใบหูของพนักงานสาวคนนั้นกำลังแดงก่ำจากการพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

“ผมอยากพักผ่อนสักหน่อยก่อนน่ะครับ”

“งั้นเหรอ แต่ฉันไม่ได้คิดจะให้นายได้พักเลยนี่สิ”

ดูท่าแล้ว ผมคงไม่ได้เข้าใจผิดไปเองจริงๆ

ติ๊งต่อง

ทันทีที่เราก้าวออกมา ประตูลิฟต์ก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว

“ระหว่างที่พักอยู่ในโรงแรม ใช้ห้องข้างในนั้นนะ”

“แล้วถุงช็อปปิงพวกนี้ล่ะครับ”

“วางทิ้งไว้แถวนั้นแหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าพนักงานก็มาจัดให้ พักผ่อนตามสบายเถอะ”

ระหว่างที่ผมกำลังกวาดสายตามองเพนต์เฮาส์อันกว้างขวางได้ครู่หนึ่ง หยางเหม่ยหลิงก็ถอดเสื้อนอกทิ้งอย่างไม่ใส่ใจพลางเดินมุ่งหน้าไปยังห้องของเธอ

ขณะที่เธอกำลังจะผลักเปิดประตูห้องนอนใหญ่ที่ตกแต่งด้วยลวดลายมังกรทองอย่างหรูหรา จู่ๆ เธอก็หมุนตัวกลับมามองผม

“หรือว่าไหนๆ เวลาก็เหลือเฟือแล้ว แค่อาบน้ำแล้วมาที่ห้องฉันดีไหม ในเมื่อเราเป็นคู่รักกำมะลอกันทั้งที”

หยางเหม่ยหลิงที่ยืนพิงกรอบประตูเอียงๆ ชำเลืองมองผมด้วยสายตาเปี่ยมเสน่ห์อันเกียจคร้าน

กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวสองสามเม็ดที่เคยติดไว้อย่างเรียบร้อย บัดนี้ถูกปลดออกอย่างหลวมๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ในระหว่างนั้นดูเหมือนมุมปากอันเย้ายวนของเธอจะกระตุกยิ้ม ผมจึงยักไหล่เบาๆ แล้วส่งยิ้มตอบกลับไป

“ขอบคุณสำหรับข้อเสนอที่น่าสนใจครับ แต่ดูเหมือนผมจะต้องเก็บแรงไว้สักหน่อย”

“อ๋อ หรือว่าร่างกายไม่ค่อยฟิตเหรอ”

“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกันครับ ทหารกระทรวงความมั่นคงแค่ที่ล็อบบี้ก็ปาไปสิบสองคนแล้ว ถ้าจะรับมือกับคนพวกนั้นก็ต้องเตรียมใจไว้ก่อนสิครับ”

“...นี่จะปฏิเสธฉันเพราะต้องเตรียมตัวไปสู้กับพวกผู้ชายหน้าเถื่อนพวกนั้นเนี่ยนะ”

“ก็คงงั้นครับ”

ต่อการปฏิเสธอย่างหน้าตายของผม หยางเหม่ยหลิงก็หัวเราะออกมาเหมือนไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว

“ฮุๆ นั่นสินะ พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ”

ตอนนี้เธอยังเป็นผู้หญิงที่ยากจะหยั่งถึงจริงๆ

◆ ◆ ◆

ชั้น 1 เป็นล็อบบี้ ชั้น 2 เป็นห้องพักเฉพาะสำหรับพนักงาน

ส่วนชั้น 3 ทั้งชั้นคือภัตตาคาร

เราสองคนเข้ามานั่งในห้องรับรองพิเศษส่วนตัวที่จัดเตรียมไว้ต่างหาก

“มองไปรอบๆ แบบนั้นก็หาซอเซฮย็อกไม่เจอหรอก คนคนนั้นสั่งรูมเซอร์วิสขึ้นไปกินแต่ในห้องพักเท่านั้นแหละ”

หยางเหม่ยหลิงที่ยกแก้วไวน์ซึ่งถูกจัดวางไว้ก่อนแล้วขึ้นมาปรายตามองผมพลางหัวเราะหึ

อาจเป็นเพราะท่าทางเด๋อด๋าของผมที่มัวแต่สอดส่ายสายตามองสำรวจรอบภัตตาคาร รอยยิ้มในแววตาของเธอจึงยิ่งทอประกายลุ่มลึกขึ้น

“เปล่าครับ ไม่ได้จะหาซอเซฮย็อกหรอก... เพียงแต่ได้ยินว่าเป็นที่ที่มีการดูแลความปลอดภัยอย่างเข้มงวด เลยนึกว่าจะไม่ค่อยมีแขก แต่กลับมีเยอะจนน่าตกใจน่ะครับ”

“ถ้าไม่มีแขกจะรันโรงแรมใหญ่โตขนาดนี้ได้ยังไงล่ะ โรงแรมเรามีคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลเหลียวหนิง คนที่ตั้งใจดั้นด้นเดินทางมาไกลๆ ก็มีเยอะแยะ ถ้าอยากรู้ขนาดนั้นเดี๋ยวฉันพาไปเดินดูคาสิโนชั้นใต้ดินก็ได้นะ”

“ฮะๆ... กระเป๋าเงินผมแฟบเกินกว่าจะเฉียดเข้าไปในคาสิโน คงต้องขอผ่านครับ”

“สถานะการเงินของข้าราชการฉันรู้ดีน่า แล้วเรื่องเงินก็ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ได้ใจแคบถึงขนาดไม่มีชิปให้แฟนที่เพิ่งคบกันได้เล่นสนุกสักสองสามตาหรอกนะ”

เธอคลี่ยิ้มอย่างผ่อนคลายพร้อมกับยักไหล่เบาๆ

เมื่อเธอหมุนแก้วไวน์ในมือเป็นวงกลมอย่างสง่างาม ทรวดทรงของชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เย้ายวนไม่แพ้สีของไวน์ในแก้วก็ปรากฏชัดตรงหน้าผมอีกครั้งอย่างเต็มเปี่ยม

ทั้งช่วงไหล่และลำคอที่เผยให้เห็นเด่นชัดด้วยดีไซน์แบบเปิดไหล่ ร่องอกลึกชวนใจสั่นด้านล่าง และเรียวขาเนียนสวยที่เปิดเผยอย่างโจ่งแจ้งจากการนั่งไขว่ห้างใต้ชายกระโปรงที่ผ่าสูงอย่างกล้าหาญ

ผมแกล้งทำเป็นไม่สนใจ หันหน้าหนีแล้วตักสลัดเข้าปากรัวๆ

ง่ำๆ

“สลัดที่นี่อร่อยดีนะครับ”

“ฮุๆ อย่างนั้นเหรอ จะบอกความลับให้อย่างหนึ่งนะ จริงๆ แล้วอาหารเช้าของโรงแรมเราอร่อยกว่ามื้อเย็นเสียอีก”

“โอ้”

“ถ้าอยากกินอาหารเช้าก็คงต้องรีบนอนแต่หัวค่ำสินะ เอาเป็นว่า วันนี้เลิกคิดเรื่องซับซ้อนแล้วอยู่ข้างๆ ฉัน กิน ดื่ม เพลิดเพลินฆ่าเวลาไปแบบสบายๆ เถอะ”

ผมเองก็กะว่าจะทำแบบนั้นเหมือนกัน

ยังไงเสียถ้าซอเซฮย็อกเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง สิ่งที่ผมทำได้ก็คงมีไม่มากนัก

แถมหยางเหม่ยหลิงตรงหน้าก็ไม่ได้ดูพร้อมจะให้ความร่วมมือกับงานของผมเท่าไหร่ด้วย

ทว่าคำกำชับอย่างสบายอารมณ์ของเธอกลับไร้ความหมายลงในทันใด เมื่อบรรยากาศรอบข้างเริ่มแปลกแปร่งไปทีละนิด

“...อะไรกันน่ะ?”

เราทั้งสองหันขวับไปมองทางเดียวกันโดยอัตโนมัติ

คล้ายจะมีเสียงเอะอะดังแว่วมาจากทางเข้าห้องอาหาร ก่อนที่ทหารกระทรวงความมั่นคงในเครื่องแบบรีดเรียบราวสิบนายจะพากันกรูเข้ามาแหวกทางระหว่างโต๊ะอาหาร

ไม่นานนัก ชายคนหนึ่งในชุดเหมาแบบเกาหลีเหนือก็เดินเข้ามาตามทางที่พวกทหารเปิดไว้

คนที่จะเดินเข้ามาในห้องอาหารโดยมีทหารเกาหลีเหนือคุ้มกันเป็นสิบนายได้นั้น จะเป็นใครอื่นไปได้อีกนอกจากซอเซฮย็อก?

ดวงตาของหยางเหม่ยหลิงที่จ้องมองไปยังทางเข้าด้วยความสงสัย พลันบิดเบี้ยวทันทีที่สังเกตเห็นเขา

“...บ้าไปแล้ว ทำไมจู่ๆ วันนี้คนคนนั้นถึงได้ลงมาถึงที่นี่กันนะ?”

เธอรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างเร่งร้อน

นั่นก็เพื่อออกไปต้อนรับแขก VIP ที่รับมือยากที่สุดอย่างเสียไม่ได้ในฐานะเจ้าของโรงแรม

ทว่าจู่ๆ เหมือนเพิ่งจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หยางเหม่ยหลิงก็ตวัดดวงหน้าคมกริบมาจ้องเขม็งใส่ผม

เธอเอ่ยเตือนเสียงเฉียบขาด

“ห้ามคิดที่จะชักปืนออกมาเด็ดขาดเลยนะคะ”

ตั้งใจไว้อย่างนั้นอยู่แล้ว

แม้ผมจะรีบพยักหน้ารับอย่างว่องไว แต่แน่นอนว่าหยางเหม่ยหลิงไม่ได้มีท่าทีว่าจะเชื่อผมเลยสักนิด

“รออยู่ที่นี่นะคะ เดี๋ยวฉันมา”

หยางเหม่ยหลิงกำชับอย่างหนักแน่นแล้วก้าวออกจากห้องรับรองไป

ผมเขี่ยจานสลัดเล่นอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นว่าระยะห่างกำลังพอเหมาะก็ค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำอย่างแนบเนียน

จากนั้นก็หยิบจานสลัดที่พร่องไปครึ่งหนึ่งกับแก้วไวน์แล้วเดินตามออกไปนอกห้องรับรอง

‘มีหรือจะยอมปล่อยโอกาสทองแบบนี้ให้หลุดมือไป’

พอย้ายมานั่งที่โต๊ะตรงมุมห้องซึ่งอยู่ห่างจากทางเข้าพอสมควร จากจุดนั้นผมก็สามารถมองเห็นทุกอย่างได้ในคราวเดียว ไม่ว่าจะเป็นแผ่นหลังของหยางเหม่ยหลิงที่ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างสง่างาม ทางเข้าห้องอาหาร โต๊ะของซอเซฮย็อก รวมถึงความเคลื่อนไหวของพวกทหารกระทรวงความมั่นคงที่ยืนระวังภัยอยู่

หยางเหม่ยหลิงเก็บซ่อนบรรยากาศเย้ายวนชวนหลงใหลเอาไว้ชั่วคราว แล้วแย้มยิ้มตามมารยาทแบบคนทำการค้าพร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะของซอเซฮย็อก

“หยุด อย่าเข้ามามากกว่านี้ มีธุระอะไร?”

“ขออภัยค่ะ ฉันชื่อหยางเหม่ยหลิง เป็นผู้จัดการของโรงแรมแห่งนี้ค่ะ พอดีอยากจะมาทำความเคารพท่านผู้อำนวยการสำนักสอบสวนซอเซฮย็อกที่ให้เกียรติมาเยือนโรงแรมของเราสักหน่อยน่ะค่ะ”

“หืม? อะแฮ่ม... รอสักประเดี๋ยว”

ทหารกระทรวงความมั่นคงที่ขวางทางเธอไว้เดินเข้าไปรายงานเรื่องการมาของหยางเหม่ยหลิงแก่ซอเซฮย็อก

หลังจากนั้นไม่นาน ท่ามกลางเหล่าเจ้าหน้าที่กระทรวงความมั่นคงที่ยกระดับการระวังภัยจนบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมา หยางเหม่ยหลิงก็ก้าวเข้าไปใกล้ซอเซฮย็อกด้วยท่าทางสุขุมนิ่งสงบ

เธอค้อมศีรษะลงพลางเอ่ยทักทายด้วยภาษาจีนอันสละสลวย

“ยินดีที่ได้พบกันเป็นครั้งแรกค่ะ ท่านผู้อำนวยการซอเซฮย็อก ฉันชื่อหยางเหม่ยหลิง เป็นผู้ดูแลโรงแรมเก้ามังกรแห่งนี้ค่ะ”

“โอ้! เถ้าแก่เนี้ยหยางเหม่ยหลิง ฉันได้ยินเรื่องของเธอมาพอสมควรแล้ว เห็นว่าขึ้นมาเป็นเจ้าของโรงแรมเก้ามังกรคนใหม่เมื่อสองปีก่อนสินะ?”

“ใช่แล้วค่ะ คนที่เคยดูแลโรงแรมก่อนหน้านี้ได้เลื่อนตำแหน่งและย้ายไปฮ่องกง ฉันก็เลยมารับหน้าที่แทนตำแหน่งที่ว่างลงน่ะค่ะ”

“โอ้โห อายุยังน้อยแท้ๆ ฝีมือของเถ้าแก่เนี้ยหยางคงไม่ธรรมดาเลยทีเดียว”

“ชมเกินไปแล้วค่ะ ฉันได้ยินมาว่าท่านมีธุระสำคัญจึงมาเยือนโรงแรมของเรา แต่เพราะท่านเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ฉันเลยไม่ได้มีโอกาสมาต้อนรับด้วยตัวเอง ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ค่ะ”

เมื่อเห็นท่าทีที่โค้งตัวลงอย่างนอบน้อมสุภาพยิ่งของหยางเหม่ยหลิง ซอเซฮย็อกก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจ

เขาทำทีเป็นกวาดมองไปรอบๆ ห้องอาหารอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเลื่อนลงมากวาดมองชุดเดรสสีแดงสดของเธออย่างโจ่งแจ้งและเหนียวหนืดราวกับงูพิษ

“มีลมอะไรพัดให้ท่านก้าวเท้าอันมีค่าลงมาถึงห้องอาหารได้ล่ะคะ? หรือว่ามีสิ่งใดที่ท่านต้องการเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ?”

“ก็แค่ เอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในห้องพักโรงแรมมันชวนให้เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวน่ะสิ แล้วเถ้าแก่เนี้ยหยางผู้ดูแลโรงแรมใหญ่โตขนาดนี้ก็ช่างมีรูปโฉมงดงามยิ่งนัก ในใจฉันก็เลยอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าทุกค่ำคืนเธอจะรู้สึกเหงาบ้างหรือเปล่า”

แม้จะถูกลวนลามทางวาจาด้วยถ้อยคำชั้นต่ำอย่างไร้ยางอาย แต่หยางเหม่ยหลิงกลับตอบโต้ด้วยรอยยิ้มอันไร้ที่ติโดยที่คิ้วไม่กระตุกเลยแม้แต่น้อย

“ชมเกินไปแล้วค่ะ ฉันยุ่งอยู่กับงานจนไม่มีเวลาให้รู้สึกเหงาเลยสักนิดหรอกนะคะ”

“อย่างนั้นเหรอ? ก็นะ แค่ดูกาสิโนของโรงแรมนี้ฉันก็รู้แล้ว จากฝีมือการกอบโกยเงินทองอย่างดุดันเอาจริงเอาจังขนาดนี้ ฉันก็เดาได้แต่แรกแล้วว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาๆ แน่”

ขณะที่ซอเซฮย็อกกำลังแย้มยิ้มเย็นเยียบราวกับอสรพิษ จู่ๆ เขาก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หยางเหม่ยหลิง

การมองของเขาเลื่อนกวาดผ่านทรวดทรงช่วงเอวและสะโพกของหยางเหม่ยหลิงอีกครั้งอย่างเหนียวหนืดเหนอะหนะดั่งงูพิษ

“ว่าแต่สหายเถ้าแก่เนี้ยหยาง พอฟังสำเนียงภาษาจีนของเธอดีๆ แล้ว ทำไมมันถึงได้มีกลิ่นอายของไอ้พวกเกาใต้ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแถวนี้โชยมาจางๆ กันนะ ไม่ทราบว่าบ้านเกิดอยู่ที่ไหนเหรอ”

“ฉันมาจากมณฑลเฮยหลงเจียงค่ะ สำเนียงของฉันเหมือนคนสาธารณรัฐเกาหลีเหรอคะ”

“หืม อย่างนั้นเองเหรอ ฉันคงเข้าใจผิดไปเอง เกือบจะเข้าใจผิดมหันต์เสียแล้วสิ ความจริงแล้วเรื่องที่ว่าพวกผู้หญิงเกาใต้หน้าตาสะสวยผุดผ่องก็เป็นข่าวลือที่รู้กันดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ พอเห็นว่าเถ้าแก่เนี้ยหยางมีรูปโฉมงดงามหยาดเยิ้มขนาดนี้ ฉันก็เลยเผลอสงสัยไปเองเรื่อยเปื่อยก็เท่านั้น”

ไม่รู้ว่าเป็นสัญชาตญาณเฉพาะตัวของผู้อำนวยการสำนักสอบสวน หรือเป็นเพียงการหยั่งเชิงตามความเคยชินกันแน่

ทว่าแม้จะเผชิญกับการซักไซ้ไล่เลียงอย่างมีเลศนัยของเขา หยางเหม่ยหลิงก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่จะยอมให้เคี้ยวง่ายๆ

แม้อีกฝ่ายจะเสียมารยาทอย่างต่อเนื่อง แต่เธอกลับเพียงแค่ยักไหล่อย่างสง่างามเท่านั้น

“จะถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกันนะคะ อุตส่าห์ให้เกียรติแวะมาหาถึงที่นี่ทั้งที ฉันอยากจะเลี้ยงไวน์ชั้นดีให้สักแก้วจังเลยค่ะ ช่วยรอสักครู่นะคะ...”

หยางเหม่ยหลิงที่คิดจะยุติการสนทนาถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ

มันเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอกำลังจะส่งสัญญาณมือเรียกพนักงานที่ยืนรออยู่แถวนั้น

ในวินาทีนั้นเอง ปัง!

“หือ”

“อะ-อะไรน่ะ”

ปังๆๆ! ปังๆ!

“กรี๊ด กรี๊ดดด!”

“กะ-เกิดอะไรขึ้นน่ะ!”

“สะ-เสียงปืนนี่! ปืน!”

เสียงอึกทึกครึกโครมอันไร้ความปรานีที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งโรงแรม

มันคือเสียงปืนอย่างไม่ต้องสงสัย ซึ่งไม่มีทางที่ใครจะฟังไม่ออก

ภัตตาคารพลันตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวายในชั่วพริบตา

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 13
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 14 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 12กลับหน้าเรื่อง
ตอน 12ตอน 14