จู่ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นเนี่ยนะ
แถมยังเป็นในโรงแรมที่มีตำรวจกงอันตานตงคอยคุ้มกันอยู่ด้วยเนี่ยนะ?
ความคิดหลีกหนีความจริงคงอยู่ได้เพียงครู่เดียว
“กรี๊ดดดด!”
“หะ-หนีไปทางไหนกันดีเนี่ย!”
“ใจเย็นๆ ก่อนครับ! เดี๋ยวก็จัดการได้แล้วครับ!”
“ทุกคนมุดลงไปใต้โต๊ะเร็ว!”
เหล่าแขกที่กำลังเพลิดเพลินกับมื้ออาหารอย่างหรูหราต่างกรีดร้องพลางพากันมุดหนีลงไปกองอยู่ใต้โต๊ะ
พนักงานห้องอาหารที่ตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนกต่างเริ่มวิ่งวุ่นไปทั่ว
“สหายผู้อำนวยการ! มีการยิงกันครับ! ก้มตัวลงต่ำไว้ครับ!”
“บอสครับ! รีบอพยพเร็วเข้าครับ!”
ทันทีที่เสียงปืนดังขึ้น ทหารกระทรวงความมั่นคงที่ยืนคุ้มกันอยู่รอบตัวซอเซฮย็อกต่างยกปืนไรเฟิลขึ้นมาโดยสัญชาตญาณพลางเข้าล้อมตัวเขาไว้หลายชั้น
ไม่ยอมน้อยหน้ากัน สมาชิกแก๊งเก้ามังกรที่กระจายกำลังแสตนด์บายอยู่ทั่วห้องอาหารต่างก็ชักปืนพกออกมาพร้อมเพรียงกันแล้วกรูเข้าไปล้อมรอบตัวหยางเหม่ยหลิง
ในขณะที่ซอเซฮย็อกหวาดกลัวจนหดหัวตัวลีบ หยางเหม่ยหลิงกลับสลัดรอยยิ้มการค้าทิ้งไปแล้วเผยแววตาเย็นชาเฉียบคมขึ้นมาแทน
“รีบลงไปดูที่ชั้น 1 เดี๋ยวนี้ว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!”
เมื่อเธอตวาดลั่นด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด สมาชิกแก๊งก็เคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียง
ในจังหวะที่คนหนึ่งในกลุ่มกำลังจะพุ่งตัวไปทางบันได ใครคนหนึ่งก็วิ่งหอบแฮ่กขึ้นมาถึงหน้าทางเข้าห้องอาหารชั้น 3 พอดี
เป็นคนของแก๊งเก้ามังกรที่เนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเลือด
“บะ-บอสครับ! พวกแก๊งฉงชิ่งบุกมาครับ! ล็อบบี้แตกพ่ายหมดแล้วครับ!”
“แก๊งฉงชิ่ง? ไอ้พวกบ้านั่นถือปืนบุกมาถึงที่นี่เลยเนี่ยนะ? แล้วพวกกงอันมัวไปมุดหัวทำบ้าอะไรกันอยู่!”
หยางเหม่ยหลิงแผดเสียงอย่างไม่อยากจะเชื่อหู
ใจกลางเมืองตานตง แถมยังเป็นโรงแรมที่นายตำรวจระดับสูงของกงอันเข้าออกเป็นประจำ การเอาปืนไรเฟิลอัตโนมัติมากราดยิงแบบนี้ ตามสามัญสำนึกแล้วมันเป็นไปไม่ได้เลยสักนิด
“มะ-ไม่ทราบครับ! พยายามมองออกไปข้างนอกแค่ไหนก็ไม่เห็นแม้แต่เงาหัวพวกกงอันเลยครับ แถมวิทยุไปก็ไม่ยอมตอบด้วยครับ!”
“ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย...”
ท่ามกลางสถานการณ์ที่กำลังโกลาหลอลหม่านไปหมด ผมก็ซด อึก
‘ไวน์หวานดีแฮะ’
ผมจิบไวน์ที่รินติดมือมาพลางยืนดูความเป็นไปของสถานการณ์อย่างเงียบเชียบ
ทำไมพวกกงอันถึงไม่อยู่กันล่ะ?
‘ก็เห็นๆ กันอยู่’
ขอแค่จ่ายเงินใต้โต๊ะให้ถึงมือ ต่อให้ยิงคนตายกลางถนนตอนกลางวันแสกๆ ก็จะไม่ถูกจับ นั่นแหละคือวิธีการหาเงินของพวกกงอัน
เหมือนกับตอนที่รับเงินใต้โต๊ะจากสำนักงานใหญ่ NIS แล้วยอมเปิดทางบนสะพานเหล็กแม่น้ำยาลู คราวนี้ก็คงรับเงินก้อนโตมาจากใครสักคนแล้วแกล้งหลบฉากไปชั่วคราวแน่ๆ
คนที่ยัดเงินใต้โต๊ะให้ก็คงหนีไม่พ้นแก๊งฉงชิ่งที่เปิดฉากโจมตีครั้งนี้นั่นแหละ
‘เป้าหมายของแก๊งฉงชิ่งคือแก๊งเก้ามังกรกับหยางเหม่ยหลิงงั้นหรือ?’
เมื่อเห็นเธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยสีหน้าเดือดดาล ดูเหมือนหยางเหม่ยหลิงเองก็คงอ่านสถานการณ์ออกแล้วในทันที
ด้วยเหตุนี้ รูปการณ์จึงกลายเป็นโครงสร้างความขัดแย้งสุดพิลึกพิลั่นระหว่าง แก๊งเก้ามังกรกับกระทรวงความมั่นคงเกาหลีเหนือ ปะทะ แก๊งฉงชิ่งกับกงอันตานตง
ถึงแม้ว่าพวกกงอันคงไม่โผล่มาจับปืนยิงร่วมด้วยตัวเองหรอกก็เถอะ
ปังๆๆๆๆ!
เพล้ง!
“ได้ยินข่าวทางคาสิโนบ้างไหม?”
“เพิ่งได้รับวิทยุแจ้งมาเมื่อกี้นี้ครับ! พอเสียงปืนเริ่มดังเขาก็ดึงประตูกรงเหล็กฉุกเฉินลงมาทันที ทางนั้นปลอดภัยดีครับ!”
“เคราะห์ดีในเคราะห์ร้ายนะ!”
หยางเหม่ยหลิงตรวจดูสภาพการขึ้นลำของปืนพกในมือ ซึ่งไม่รู้ว่าเธอไปแอบซ่อนไว้ตรงส่วนไหนของชุดราตรีตัวนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่
ในระหว่างที่เธอรวบผมที่เกะกะขึ้นมัดอย่างรวดเร็ว ปังๆๆ!
“อ๊ากกก!”
“ถอยออกจากหน้าต่าง!”
กระสุนลูกหลงที่สาดขึ้นมาจากชั้นล่างพุ่งเข้าทำลายกระจกบานใหญ่หนาเตอะของภัตตาคารชั้น 3 จนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ
หยางเหม่ยหลิงขมวดคิ้วแน่นเมื่อเศษกระจกแตกร่วงกราวลงมาราวกับห่าฝน
“ตั้งสิ่งกีดขวาง! ปิดทางเข้ากับหน้าต่างไว้!”
สิ้นคำสั่งเฉียบขาดของเธอ เหล่าสมาชิกร่วมแก๊งของแก๊งเก้ามังกรก็เริ่มพลิกคว่ำโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนักอึ้งเพื่อใช้เป็นเครื่องกำบัง
เหล่าทหารกระทรวงความมั่นคงที่คุ้มกันซอเซฮย็อกเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องร่วมมือกับคนของแก๊งเก้ามังกรเพื่อเอาชีวิตรอด
ท่ามกลางการจับมือประสานของทั้งสองกลุ่ม ทุกคนต่างเล็งปากกระบอกปืนไปทางปากทางเข้าอย่างพร้อมเพรียงและเข้าสู่ท่าเตรียมยิง
ชั่วพริบตานั้น แนวรบร่วมระหว่างแก๊งเก้ามังกรกับกระทรวงความมั่นคงเกาหลีเหนือก็ถูกสร้างขึ้น
ปัง! ปังๆ!
สมาชิกแก๊งฉงชิ่งไม่กี่คนที่พยายามคลานตะเกียกตะกายเข้ามาทางปากทางเข้าภัตตาคารต่างถูกยิงพรุนจนล้มกลิ้งเป็นเศษผ้าขี้ริ้ว
“อย่ายอมถอย! ยิง! ยิงแหลกไปเลย!”
ปังๆๆ! ปังๆ!
ซอเซฮย็อกที่เริ่มลนลานก็ตะโกนสั่งการอย่างเร่งรีบด้วยสำเนียงท้องถิ่นอันหยาบกระด้างเช่นกัน
กระสุนสาดซัดมาจากทุกทิศทุกทาง กลายเป็นสมรภูมิโกลาหลที่เสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนดังก้องปะปนกันไปหมด
ระหว่างนั้น ผมก็กระดกไวน์ที่เหลือจนหมดแก้ว แถมยังกวาดสลัดในจานเสียเกลี้ยงเกลา
‘สลัดนี่อร่อยชะมัด พรุ่งนี้มื้อเช้าจะมีเสิร์ฟอีกไหมนะ’
ปัง! ปังๆๆ!
ปังๆๆๆๆๆๆ!
สถานการณ์การเผชิญหน้าดุเดือดเลือดพล่าน
ศึกปิดล้อมอันสิ้นหวังที่เปิดฉากขึ้นโดยมีเพียงทางเข้าแคบๆ ทางเดียวของภัตตาคารกั้นไว้
ปกติแล้วฝ่ายตั้งรับย่อมได้เปรียบกว่า
แต่ปัญหาคือการถูกจู่โจมกะทันหันแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้พลังทำลายล้างของแก๊งเก้ามังกรกับกระทรวงความมั่นคงนั้นด้อยกว่าอย่างเทียบไม่ติด
ในทางกลับกัน พลังทำลายล้างของแก๊งฉงชิ่งที่ตั้งใจบุกเข้ามากลับไม่มีทีท่าว่าจะแผ่วลงเลย ท้ายที่สุดแล้วมันก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น
‘ถ้ามีใครไปเปิดฉากล่อหลอกตลบหลังจากข้างหลังบ้าง ก็น่าจะพอหายใจหายคอได้คล่องขึ้นแท้ๆ’
เสี้ยววินาทีที่กำลังขบคิดหาทางผ่าทางตันของสถานการณ์ สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นบานกระจกใหญ่ที่แตกยับเยิน
ลมราตรีอันคมกริบหวีดหวิวพัดกรูเข้ามาจากทางช่องโหว่นั้น
‘...จะไหวไหมนะ’
ความคิดแล่นเร็วแล้ว แต่การกระทำกลับไวยิ่งกว่า
ระหว่างที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับการดวลปืนอย่างดุเดือดจนไม่มีใครทันสังเกตเห็นผม ผมก็กระโดดขึ้นไปยืนเหยียบบนกรอบหน้าต่างที่แตกหักอย่างแผ่วเบา
อาจเพราะเป็นตัวอาคารโรงแรม พื้นด้านล่างจึงดูห่างไกลลึกล้ำกว่าความสูงชั้น 3 ของอพาร์ตเมนต์ทั่วไปโข
“ลองดูหน่อยละกัน”
ผมเผลอยิ้มขำออกมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
มันช่วยไม่ได้ที่จะต้องหัวเราะออกมา เพราะตามสามัญสำนึกทั่วไปแล้ว การกระโดดดิ่งพสุธาด้วยตัวเปล่าลงสู่พื้นยางมะตอยจากความสูงระดับนี้มันคือเรื่องบ้าบอคอแตกชัดๆ
ทว่าร่างกายของผมก้าวข้ามขีดจำกัดของสามัญสำนึกไปนานโขแล้ว
“ฮึบ”
ฟึ่บ การกระโดดอันแผ่วเบา
ร่างของผมร่วงดิ่งลงสู่เบื้องล่างจากชั้น 3 อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงสายลมบางเบาที่แหวกผ่านความว่างเปล่า
แม้จะนับวินาทีอยู่ในใจ แต่เวลากลับยาวนานกว่าที่คิดเอาไว้
ในเสี้ยววินาทีที่แก้มสั่นระริกขณะที่พื้นดินพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วสูง
ตึง
“ซี๊ด!”
ท่าลงพื้นแบบซูเปอร์ฮีโร่สุดเป๊ะ
ทันทีที่ลงสู่พื้นได้อย่างราบรื่นและหยุดหายใจชั่วครู่ ผมก็ยันพื้นแล้วลุกขึ้นยืนอย่างแผ่วเบา
ผมแหงนมองขึ้นไปยังหน้าต่างห้องอาหารชั้น 3 ที่เพิ่งกระโดดลงมาโดยไม่รู้ตัว
“โห แบบนี้ก็ได้เหรอเนี่ย”
พอลองหักคอไปมาสองสามครั้งแล้วยืดแขนขาดู ก็พบว่าไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด
คราวหน้าคงลองแทรกซึมทางอากาศจากระดับความสูงโดยไม่ต้องพึ่งร่มชูชีพดูบ้างก็น่าจะไหว
“หึๆ”
หลังจากหัวเราะขำให้กับจินตนาการเพ้อเจ้อไร้สาระนั้นแล้ว ผมก็รีบก้าวเท้าเดินต่อ
เมื่อลงมาถึงชั้น 1 ในสถานการณ์ที่เส้นทางล่าถอยถูกปิดตาย สิ่งที่ต้องทำจึงมีเพียงอย่างเดียว
พอเดินมุ่งหน้าเข้าไปด้านในล็อบบี้ ก็เห็นพวกผู้ชายที่ดูเหมือนจะเป็นสมาชิกลูกน้องของแก๊งฉงชิ่งถือปืนไรเฟิลอัตโนมัติคอยเฝ้าระวังอยู่รอบๆ
ก่อนที่พวกมันจะทันได้สังเกตเห็นผม ปัง!
“อ่อก!”
“อะ-อะไรวะ!”
ปัง ปัง!
ผมชักปืนกล็อก 19 ที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อออกมาลั่นไก
สมาชิกแก๊งสามคนถูกกระสุนฝังเข้าที่หน้าอกจนล้มกลิ้งลงไปนอนหงายกับพื้น
เมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็พบศพเกลื่อนกลาดอยู่เต็มไปหมด
แต่ในบรรดาศพเหล่านั้น มีสิ่งที่ผมกำลังมองหาอยู่เป็นพิเศษ
“ดีละ”
ทหารเกาหลีเหนือสิบนายที่เคยยืนเฝ้าลิฟต์นอนจมกองเลือดตายกันหมดแล้ว
ผมเลือกเครื่องแบบทหารที่เปื้อนเลือดน้อยที่สุดออกมา ถอดมันออก แล้วเริ่มเปลี่ยนใส่เสื้อผ้าชุดนั้น
ปัง! ปังๆ!
“ไอ้ระยำนี่! ตายซะเถอะมึง!”
สงสัยจะได้ยินเสียงปืนที่ดังขึ้นในล็อบบี้แล้ววิ่งลงมา สมาชิกแก๊งฉงชิ่งคนหนึ่งพอมองเห็นผมปุ๊บก็รัวกระสุนใส่ทันที
นอกจากกระสุนนัดหนึ่งที่พุ่งเข้ามาเฉียดโดนไหล่เบาๆ แล้ว ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด
เมื่อเห็นผมยังคงยืนนิ่งสบายดีทั้งที่โดนยิง ตาของมันก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
ปัง!
“อั่ก!”
หลังจากส่งกระสุนเจาะเข้าตรงหัวใจของมันอย่างง่ายดาย ผมก็เริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าต่ออีกครั้ง
ผมล้วงค้นกระเป๋ากางเกงของตัวเองที่ถอดกองทิ้งไว้เหมือนคราบงู แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ข้างในนั้นขึ้นมา
พอกดหมายเลข 1 ค้างไว้ เสียงสัญญาณรอก็ส่งเสียงดังขึ้นมาทันที
ตู๊ด แกร๊ก
“ฮัลโหลครับ”
-เออ ตอนนี้ในโรงแรมมันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่วะ
เสียงสัญญาณรอยังดังไม่ทันถึงสองสามครั้ง นกกระเรียนหมายเลข 13 ก็โพล่งถามเพื่อขอให้ผมอธิบายสถานการณ์ทันควัน
ดูท่าว่าคงเห็นพวกนักเลงแห่กันเข้าไปในโรงแรมเก้ามังกรเป็นพรวน เลยกำลังลุ้นระทึกอยู่ข้างนอกนั่นแน่ๆ
“ตอนนี้แก๊งที่ชื่อแก๊งฉงชิ่งบุกเข้ามาในโรงแรมเก้ามังกรครับ หยางเหม่ยหลิงกับซอเซฮย็อกกำลังปักหลักสู้พร้อมกับกำลังคนของตัวเองอยู่ที่ห้องอาหารชั้นสาม ส่วนแก๊งฉงชิ่งเพิ่งผ่านล็อบบี้แล้วกำลังแห่กันขึ้นไปชั้นสามครับ”
-แล้วตอนนี้นายอยู่ไหน
“ผมออกมาอยู่ที่ล็อบบี้และเคลียร์พื้นที่ปลอดภัยแล้วครับ”
อธิบายอะไรไปมากกว่านี้ก็รังแต่จะทำให้เรื่องยืดยาวเปล่าๆ
“คุณช่วยเอารถไปจอดสแตนด์บายไว้ที่ฝั่งตรงข้ามทางเข้าประตูใหญ่ของโรงแรมทีครับ”
-นายจะหนีออกมาคนเดียวหรือไง
“เปล่าครับ ผมจะลุยปฏิบัติการต่อคนเดียว ให้รับทราบไว้ตามนี้ก่อนนะครับ”
-...เข้าใจแล้ว ระวังตัวด้วย
ติ๊ด
ผมตัดบทแจ้งเฉพาะธุระสำคัญแล้วกดวางสายทันที
เมื่อเปลี่ยนมาสวมเครื่องแบบทหารเกาหลีเหนือทั้งชุดบนล่าง แถมยังมีปืนไรเฟิลแบบ 88 อยู่ในมือ การเตรียมตัวก็เป็นอันเสร็จสิ้น
‘หรือว่าผมจะเกิดมาเพื่อเป็นทหารเกาหลีเหนือนะ’
เพราะช่วงสองสามวันมานี้ได้เปลี่ยนใส่อยู่หลายรอบ ตอนนี้เลยรู้สึกคุ้นเคยกับชุดทหารเกาหลีเหนือขึ้นมาพอสมควร
หลังจากแต่งตัวพร้อมสรรพ ผมก็วิ่งย้อนขึ้นบันไดที่สมาชิกระดับล่างของแก๊งฉงชิ่งเพิ่งเดินลงมาเมื่อครู่ทันที
ปังๆๆ! ปัง!
ยิ่งวิ่งขึ้นไปชั้นบน เสียงปืนก็ยิ่งดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงกึกก้องกระแทกแก้วหูอย่างไร้ความปรานี
“อะไรวะ!”
“ไอ้พวกเกาหลีเหนือนี่หว่า!”
พวกสมาชิกระดับล่างของแก๊งฉงชิ่งที่เฝ้าบันไดอยู่หันปากกระบอกปืนมาทางผมทันทีที่มองเห็น
ทว่าไกปืนของผมนั้นลั่นได้ไวกว่าพวกมันมาก
ปัง! ปังๆๆ!
“อั่ก!”
“ศัตรู! ไอ้พวกทหารเกาหลีเหนือมันขึ้นมา... อ่อก!”
กระสุนนัดหนึ่งเฉี่ยวแก้มผมไป
แต่ก็ไม่อาจเจาะทะลุร่างกายของผมได้และกระดอนออกไปแทน
ในเมื่อไม่จำเป็นต้องหลบอยู่หลังที่กำบัง ความเร็วในการวิ่งขึ้นบันไดของผมจึงเพิ่มขึ้น
ผมกระโดดขึ้นบันไดทีละสองสามขั้นอย่างคล่องแคล่ว จนกระทั่งมาถึงบริเวณทางเข้าชั้นที่เป็นห้องอาหารบนชั้นสามในเวลาอันรวดเร็ว
“ดันเข้าไป! วันนี้กวาดล้างไอ้พวกแก๊งเก้ามังกรให้เหี้ยนไปเลย!”
“พวกมันหลบอยู่หลังเครื่องกีดขวาง เข้าไปยากครับ!”
“พวกมันต้านทานไว้หนักกว่าที่คิดครับ!”
“ฉิบหายเอ๊ย โผล่หัวออกมาเมื่อไหร่ก็สอยให้พรุนเป็นรังผึ้งไปเลยสิวะ!”
บริเวณทางเดินมีสมาชิกแก๊งฉงชิ่งราวยี่สิบกว่าคนออกันอยู่จุดเดียว
พวกมันยืนเรียงแถวสลับกันบรรจุกระสุนพลางรัวยิงปืนไรเฟิลเข้าใส่แนวกีดขวางที่สร้างจากโต๊ะอาหารอย่างบ้าคลั่ง
แผ่นหลังของพวกมันที่กระตุกไหวตามแรงสะท้อนของปืนเผยให้เห็นอย่างเด่นชัด
“พวกที่ขึ้นไปเพนต์เฮาส์ยังไม่มีการติดต่อมาอีกเหรอวะ”
“เห็นว่ากำลังเดินตามหาตัวซอเซฮย็อกอยู่ครับ!”
“บัดซบเอ๊ย ลองติดต่อกงอันดูทีสิ ว่าซอเซฮย็อกอยู่ในโรงแรมแน่นอนหรือเปล่า!”
“แต่ว่าไอ้พวกที่ติดหนึบอยู่กับแก๊งเก้ามังกรตรงนั้น ดูยังไงก็เหมือนพวกเกาหลีเหนือไม่ใช่เหรอครับ”
“หมายความว่าตอนนี้ซอเซฮย็อกอยู่ในนั้นงั้นเหรอ”
พอนิ่งฟังบทสนทนาดูแล้ว เป้าหมายที่แท้จริงของแก๊งฉงชิ่งดูเหมือนจะอยู่อีกทางหนึ่ง
ตอนแรกดูเหมือนมีเป้าหมายเพื่อลอบโจมตีแก๊งเก้ามังกร แต่ความจริงแล้วพวกมันกำลังเล็งซอเซฮย็อกอยู่ต่างหาก
แถมยังร่วมมือกับกงอันตานตงด้วยเหตุผลบางอย่างอีกด้วย
“บรรจุลูกกระสุน รีบบรรจุเร็ว! ยิง! สาดกระสุนเข้าไปเรื่อยๆ!”
“เฮ้ย พวกกงอันหลับตาข้างลืมตาข้างให้ก็มีขีดจำกัดนะเว้ย! รีบบุกทะลวงเข้าไปเร็วเข้า!”
“ฉิบหายเอ๊ย พังเข้าไป! ระเบิดประตูทิ้งแล้วบุกเข้าไปให้ได้!”
ระหว่างที่นิ่งมองพวกมันอยู่นั้น จู่ๆ ผมก็นึกถึงของอีกชิ้นที่พกติดตัวมานอกเหนือจากโทรศัพท์มือถือได้
เมื่อล้วงกระเป๋าดูก็พบระเบิดมือสีดำสนิทลูกหนึ่งแนบเข้ากับฝ่ามือของผมพอดีราวกับรอคอยเวลานี้อยู่
ของที่หยิบติดมือมาจากรูกระต่ายของ NIS เผื่อกรณีฉุกเฉินได้ตามมาถึงที่นี่โดยไม่รู้ตัว
กริ๊ก แกร๊ก
ผมปลดคลิปนิรภัยและสลักนิรภัยออกอย่างคล่องแคล่วเพื่อจุดชนวนระเบิดมือ ก่อนจะเริ่มนับตัวเลขในใจอย่างช้าๆ
นิ่งรอจนกระทั่งเวลาหน่วงชนวนเฉียดฉิวถึงที่สุด
ตุบ กลิ้งๆๆ
ก้อนเหล็กที่กลิ้งหลุนๆ ไปตามพื้นหยุดลงตรงใต้ฝ่าเท้าของพวกมันพอดิบพอดี
“...หือ? อะไรวะ ฉิบหาย นี่มั...”
ตูมมม!
กำลังโหลดความเห็น...