ระเบิดมือทำงานพร้อมกับเสียงกึกก้องกัมปนาท ชั่วพริบตานั้นสะเก็ดระเบิดก็สาดซัดท่วมท้นไปทั่วทั้งทางเดิน
เศษเนื้อที่กระเด็นกระดอนไปรอบทิศทางโดยไม่ทันได้กรีดร้องด้วยซ้ำ สาดซัดผนังทางเดินจนกลายเป็นสีแดงฉาน
“เฮ้อ”
ท่ามกลางฝุ่นควันที่เริ่มจางลง ผมมองเห็นไอ้พวกที่รอดชีวิตไม่กี่คนกำลังกระอักเลือดคลานไปตามพื้นอยู่เบื้องล่าง
ปังๆๆ!
กระสุนหมดแม็กกาซีนพอดีพร้อมกับการเก็บกวาดอย่างหมดจด
“อะ-อะไรกัน! เกิดเรื่องอะไรขึ้น!”
“ดูเหมือนระเบิดจะแตกครับ สหายผู้อำนวยการ!”
ท่ามกลางความเงียบสงัดรอบด้าน เสียงเอะอะโวยวายก็ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ
ผมก้าวเดินเข้าไปในภัตตาคารที่บานประตูปลิวหายไปด้วยแรงระเบิดเพียงลำพังทันที
ในระหว่างที่ทุกคนกำลังเสียขวัญกับเสียงระเบิดกะทันหัน ทุกสายตาก็จ้องมองมาที่ผมซึ่งสวมเครื่องแบบทหารเกาหลีเหนือก้าวเข้ามาข้างในอย่างไม่สะทกสะท้านตาค้าง
ผมทำลายความเงียบของพวกเขาลงอย่างหน้าตาเฉย
“สหายผู้อำนวยการสำนักสอบสวน ด้านล่างเตรียมรถฉุกเฉินไว้พร้อมแล้วครับ! รีบออกมาเร็วเข้าครับ!”
“โอ้ โอ้ว! อย่างนั้นเหรอ! รอดตายแล้วพวกเรา!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซอเซฮย็อกที่นอนหมอบตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้นก็โผล่พรวดออกมาจากหลังแนวกั้นด้วยสีหน้าโล่งอกระคนยินดี
และในเวลาเดียวกัน สายตาของผมก็สบเข้ากับหยางเหม่ยหลิงที่ค่อยๆ โผล่ศีรษะออกมาจากด้านหลังเขา
“เดี๋ยวนะ คุณ...”
สีหน้าของเธอที่มองเห็นผมนั้นช่างดูน่าขบขันอย่างแท้จริง
หยางเหม่ยหลิงที่ยืนอึ้งตะลึงงันหันขวับกลับไปมองด้านหลังโต๊ะราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตา
เธอกวาดตามองไปยังโต๊ะที่ผมควรจะซ่อนตัวอยู่อย่างลนลาน ทว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของผมอยู่ตรงนั้นเลย
หยางเหม่ยหลิงหันกลับมามองผมอีกครั้ง
ด้วยสีหน้าที่ไม่อาจหาคำใดมาบรรยายได้
“นี่มันเรื่องอะไร...”
แค่ดูจากสีหน้าก็รู้แล้วว่าในหัวของเธอกำลังสับสนอลหม่านวุ่นวายขนาดไหน
เมื่อครู่นี้ผมยังนั่งดื่มไวน์อยู่ด้วยกันที่โต๊ะแท้ๆ แต่อยู่ดีๆ กลับสวมเครื่องแบบทหารเกาหลีเหนือแล้วโผล่มากวาดล้างพวกแก๊งฉงชิ่งจนเหี้ยนเตียน แม้แต่ในฝันก็คงไม่มีทางเป็นไปได้แบบนี้
ผมไม่สนใจและผลักประตูภัตตาคารให้เปิดกว้างขึ้นไปอีก
“สหายผู้อำนวยการ ไม่มีเวลาแล้วครับ พวกเราต้องรีบวิ่งแล้ว!”
“ขะ-เข้าใจแล้ว! ไปกันเถอะ!”
ผมแบกเขาที่แข้งขาอ่อนแรงขึ้นหลังเต็มแรงโดยไม่รอการอนุญาต
ในระหว่างที่ผมแบกซอเซฮย็อกขึ้นหลังแล้ววิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว บรรดาทหารกระทรวงความมั่นคงที่เพิ่งได้สติก็พากันวิ่งกระหืดกระหอบตามหลังพวกเรามา
ทว่าในวินาทีที่มาถึงชั้นล็อบบีนั้น ติ๊งต่อง
“เฮ้ย อะ-อะไรวะ!”
“ไอ้พวกทหารเกาหลีเหนือนี่หว่า!”
สมาชิกแก๊งฉงชิ่งที่ติดอาวุธครบมือพุ่งพรวดออกมาจากลิฟต์ได้อย่างถูกจังหวะพอดี
พวกมันที่บุกขึ้นไปค้นหาซอเซฮย็อกถึงชั้นเพนต์เฮาส์แล้วคว้าน้ำเหลว เพิ่งจะลงมาถึงชั้นล็อบบีก็บังเอิญปะทะเข้ากับพวกเราทันที
เมื่อเป็นเช่นนั้น ทหารกระทรวงความมั่นคงจึงคว้าปืนที่ตกเกลื่อนอยู่รอบตัวขึ้นมาลั่นไกตามสัญชาตญาณ
“อ๊ากกกก!”
“ฆ่ามัน! ฆ่าพวกมันให้หมด!”
ปัง! ปังๆ!
ปังๆๆๆๆๆ!
“ฮะ-ฮึก! ระ-รีบหนีเร็วเข้า!”
เมื่อเป็นเช่นนั้น ซอเซฮย็อกที่หวาดกลัวจนตัวสั่นจึงโผเข้ากอดไหล่ของผมไว้แน่น
ผมขยับหมุนตัวบังไม่ให้เขาถูกยิงพลางก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ
พอเหลือบมองไปด้านหลัง ก็เห็นรถยนต์ส่วนบุคคลสีดำคันหนึ่งเปิดไฟฉุกเฉินจอดรออยู่ฝั่งตรงข้ามถนนหน้าประตูใหญ่ของโรงแรม
“อะ-อ้าว? อะ-อะไรกันน่ะ! รถบรรทุกอยู่ตรงโน้นไม่ใช่เหรอ แล้วแกจะพาฉันไปไหน!”
“อาจมีคนไล่ตามมาได้ ผมจะพาสหายผู้อำนวยการแยกไปเองครับ! ขึ้นรถคันนั้นเถอะครับ!”
“ดะ-ดีมาก!”
หลังจากรีบวิ่งไปยัดตัวซอเซฮย็อกเข้าไปที่เบาะหลังของรถแล้ว ผมก็เบียดตัวตามเข้าไปนั่งที่เบาะหลังด้วยเช่นกัน
ทันทีที่ประตูปิดลง รถเก๋งสีดำก็พุ่งทะยานออกไปบนถนนจนส่งกลิ่นไหม้ของยางฟุ้งตลบ
“แฮ่ก แฮ่ก”
ซอเซฮย็อกที่เอาแต่หอบหายใจอย่างหนักหน่วงอยู่ครู่หนึ่ง เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ
โรงแรมเก้ามังกรที่ไม่ต่างอะไรกับฝันร้ายสำหรับเขาค่อยๆ ลับสายตาไปอย่างรวดเร็ว
“ฉะ-ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าจะมีพลทหารที่กล้าหาญแบบแกอยู่ด้วย! แกชื่ออะไรนะ ต่อไปนี้จงมาอยู่ข้างกายเพื่อคอยปกป้องฉันซะ แล้วฉันจะบันดาลให้แกได้ดิบได้ดีอย่างยิ่งใหญ่เอง!”
เมื่อเริ่มได้สติกลับมา ซอเซฮย็อกก็กุมมือผมไว้แน่น
ในระหว่างที่ผมส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตรโดยไม่พูดอะไร ชายคนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับและเหยียบคันเร่งอยู่ก็เหลือบมองพวกเราผ่านกระจกมองหลังแล้วหลุดขำออกมา
“หึๆๆ บ้าไปแล้วจริงๆ นึกไม่ถึงว่าจะพาตัวมาได้แบบเป็นๆ... แถมยังทำได้ในคืนเดียวหลังจากเริ่มปฏิบัติการเนี่ยนะ เอาจริงๆ ฉันไม่ได้คาดหวังไว้เลยสักนิด”
“โชคดีน่ะครับ”
“ตอนนี้ฉันไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหม ช่วงนี้ยิ่งทำงานหนักจนล้าอยู่ด้วย”
“ไม่ได้ฝันหรอกครับ เพราะงั้นช่วยขับรถอย่างปลอดภัยที่สุดด้วยครับ”
“แน่นอนอยู่แล้ว! ยังไงก็เป็นแขกคนสำคัญที่ต้องเดินทางไกล ต้องดูแลความปลอดภัยให้อย่างดีสิ”
เมื่อเห็นพลทหารที่เพิ่งปฏิบัติต่อตนอย่างนอบน้อมเมื่อครู่กับคนขับรถนิรนามสนทนากันด้วยสำเนียงเกาใต้ ซอเซฮย็อกที่กำลังนั่งหอบหายใจอยู่ก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที
เมื่อสัมผัสได้ว่าสถานการณ์เริ่มแปลกไป เขาจึงตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก
“นะ-นี่มันเรื่องอะไรกัน! พะ-พวกแกเป็นใครกันแน่!”
“จะเป็นใครได้ล่ะ”
ผมชักปืนกล็อก 19 ออกมาจากอกเสื้อ
เมื่อปากกระบอกปืนที่ยังอุ่นร้อนแตะลงบนศีรษะ เหงื่อกาฬก็เริ่มผุดขึ้นเต็มหน้าผากของซอเซฮย็อก
“แกถูกลักพาตัวแล้วไงล่ะ”
ชั้นเพนต์เฮาส์เองก็ตกอยู่ในสภาพพังพินาศยับเยินไม่ต่างจากภัตตาคารชั้นสามที่เพิ่งผ่านการดวลปืนอย่างดุเดือดมาเลยแม้แต่น้อย
หยางเหม่ยหลิงที่ยืนถอนหายใจยาวอยู่ข้างหน้าต่างที่แตกละเอียด เดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาที่ยังพอดูดีอยู่
“เฮ้อ ปวดหัวชะมัด”
หลังจากจบการดวลปืนระหว่างแก๊งฉงชิ่งและพวกทหารกระทรวงความมั่นคงที่พากันพินาศย่อยยับไปด้วยกันที่ล็อบบี้ สถานการณ์ภายในโรงแรมเก้ามังกรก็เริ่มเข้าสู่ความสงบลงทีละน้อย
สมาชิกแก๊งเก้ามังกรที่ติดอาวุธครบมือจากกาสิโนเริ่มออกลาดตระเวนไปทั่วโรงแรมเพื่อควบคุมสถานการณ์ ขณะเดียวกันก็เริ่มทำการสอบปากคำสมาชิกแก๊งฉงชิ่งที่ยังพอมีลมหายใจอยู่
ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นดินปืนที่ตลบอบอวลไปทั่ว ลูกน้องคนหนึ่งก็เดินเข้ามาค้อมศีรษะทำความเคารพหยางเหม่ยหลิงอย่างนอบน้อม
“เจ้านายครับ ไม่ว่าจะหายังไงก็ไม่พบศพของผู้อำนวยการซอเซฮย็อกเลยครับ”
“...งั้นเหรอ”
“พอเกิดการยิงกันขึ้นมา เขาก็คงโยนลูกน้องทิ้งไว้เป็นโล่กำบัง แล้วหนีข้ามกลับเกาหลีเหนือไปคนเดียวแล้วไม่ใช่เหรอครับ”
แม้จะเป็นข้อสันนิษฐานที่ฟังดูมีเหตุผล แต่หยางเหม่ยหลิงกลับค่อยๆ หลับตาลงโดยไม่พูดอะไร
ภาพแผ่นหลังของนกกระจอกหมายเลข 7 ที่แบกซอเซฮย็อกขึ้นหลังแล้วเดินจากไปอย่างใจเย็นท่ามกลางความโกลาหลผุดขึ้นมาในหัวของเธอ
ในเมื่อเขาเป็นถึงสายลับเงาของ NIS มีหรือที่จะพาตัวซอเซฮย็อกหนีกลับไปเกาหลีเหนือ
‘นี่มันกำลังเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย’
เป็นจังหวะที่เธอกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดเพื่อจัดระเบียบความสับสนในหัวพอดี
วืด วืด
แรงสั่นสะเทือนดังขึ้นจากในอกเสื้อของหยางเหม่ยหลิง
บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่หยิบขึ้นมา ปรากฏเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
คนที่จะโทรหาเธอด้วยเบอร์แปลกในจังหวะเหมาะเจาะขนาดนี้ ต่อให้นับรวมคนรู้จักทั้งหมดของเธอก็มีอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น
“ฮัลโหลค่ะ”
-ตอนอยู่ในร้านอาหารคนมองเยอะไปหน่อย ผมเลยไม่ได้ทักทายคุณน่ะครับ พอดีมีเรื่องด่วนเข้ามา ผมก็เลยต้องรีบออกมาก่อน
ปลายสายที่ดังแว่วมาไม่ใช่เสียงของนกกระเรียนหมายเลข 13 อย่างที่เธอนึกไว้ในใจ แต่กลับเป็นเสียงที่ฟังดูผ่อนคลายกว่ากันมากของนกกระจอกหมายเลข 7
-เสียดายจังนะครับ อาหารเช้าไว้โอกาสหน้าผมค่อยมารับการเลี้ยงดูแล้วกัน
ในสถานการณ์แบบนี้ยังจะมาบ่นหาอาหารเช้าอีกเนี่ยนะ
มุกตลกไร้สาระนั้นทำเอาหยางเหม่ยหลิงหลุดหัวเราะออกมา
จากนั้นเธอก็สอดนิ้วเข้าไปในรอยแยกของโซฟาหนังที่มีรูกระสุนพรุน พลางลูบวนเข้าออกเบาๆ
“ว่าไงคะ ยังรอดชีวิตมาได้ด้วยเหรอ ทหารเกาหลีเหนือที่ออกไปพร้อมคุณน่ะ พากันโดนกวาดล้างตายเรียบอยู่ที่ล็อบบี้เลยนี่”
-นั่นสิครับ ดวงดีชะมัดเลย
เธอโบกมือเบาๆ ส่งสัญญาณให้พนักงานที่กำลังเคลียร์พื้นที่รอบๆ ถอยออกไปห่างๆ
รอยยิ้มเย้ายวนที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของเธอขณะคุยโทรศัพท์
“แล้วซอเซฮย็อกเป็นยังไงบ้างล่ะคะ ต่อให้จะพลิกหาทั่วทั้งโรงแรมก็ไม่เห็นแม้แต่ศพของเขาเลย”
-อย่างนั้นหรือครับ ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเหมือนกัน พอดีเห็นที่ล็อบบี้ชั้นหนึ่งเอะอะโวยวายกันยกใหญ่ ผมกลัวก็เลยทิ้งเขาไว้กลางทางแล้ววิ่งหนีมาน่ะครับ
“อย่ามาโกหกเลยค่ะ ขนาดฉันยังโดนหลอกซะสนิทใจเลยแบบนี้... ไม่นึกเลยนะว่าเป้าหมายที่แท้จริงของภารกิจครั้งนี้จะเป็นการจับเป็นเขาไป”
-ต่อให้คุณพูดแบบนั้น ผมก็ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อยู่ดีครับ แต่ก็นะ เพราะแก๊งฉงชิ่งกับแก๊งเก้ามังกรช่วยตีกันจนเลือดสาด งานของผมเลยเสร็จสิ้นลงแบบสบายๆ เลยครับ
กล้าใช้คำว่า ‘สบายๆ’ กับสงครามเต็มรูปแบบของแก๊งใหญ่ที่ติดอาวุธครบมือเนี่ยนะ
หยางเหม่ยหลิงรู้สึกตึงที่ต้นคอจนเผลอยกมือขึ้นกุมหน้าผาก
“นี่คุณ ตัวตนที่แท้จริงของคุณคือใครกันแน่คะ”
เธอทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจออกมา
-นกกระจอกหมายเลข 7 ครับ
“สายลับระดับนกกระจอกคิดการใหญ่ขนาดฝ่าดงคนของแก๊งฉงชิ่งกับทหารเกาหลีเหนือหลายสิบคนเพื่อลักพาตัวผู้อำนวยการสำนักสอบสวนของกระทรวงความมั่นคงเนี่ยนะ กล้าทำไปได้ยังไงกันคะ”
-ก็นะครับ ถ้ามีคำสั่งลงมา คนอย่างพวกผมก็ต้องหาทางจัดการให้มันลุล่วงไปให้ได้อยู่แล้วไม่ใช่หรือครับ
คำตอบที่ไร้เหตุผลสิ้นดีทำเอาหยางเหม่ยหลิงพูดไม่ออก
ตลอดเวลาที่ฟังเขาพูด เหมือนกับว่าสามัญสำนึกในหัวของเธอกำลังค่อยๆ พังทลายลงทีละนิด
ขณะที่เธอนิ่งอึ้งเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มก็ดังแว่วมาจากปลายสายอย่างแผ่วเบา
-เพื่อเป็นการแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ ผมมีข้อมูลหนึ่งที่คิดว่าคุณน่าจะจำเป็นต้องใช้มาบอกครับ ถือว่าจ่ายเป็นค่าไวน์ที่ได้รับการเลี้ยงดูมาแล้วกัน
“ข้อมูลเหรอคะ ข้อมูลอะไร”
-ผมก็บังเอิญได้ยินมาเหมือนกันน่ะครับ เป้าหมายที่แท้จริงของแก๊งฉงชิ่งไม่ใช่แก๊งเก้ามังกร แต่เป็นซอเซฮย็อกต่างหาก ดูเหมือนพวกเขาจะได้รับค่าจ้างก้อนโตมาจากที่ไหนสักแห่งน่ะครับ
“...รับงานว่าจ้างให้มาฆ่าซอเซฮย็อกแล้วกล้าบุกเข้ามาในโรงแรมของพวกเราเนี่ยนะ ใครเป็นคนบงการกันแน่คะ”
-ก็มีอยู่กลุ่มหนึ่งไม่ใช่หรือครับ ที่แกล้งทำเนียนถอนตัวออกไปในจังหวะที่พวกนั้นบุกเข้ามาพอดิบพอดี
หยางเหม่ยหลิงขมวดคิ้วมุ่นทันที
เธอพลันนึกขึ้นมาได้ว่า ในระหว่างที่พวกแก๊งฉงชิ่งกำลังทำให้โรงแรมกลายเป็นแดนกลียุค ตำรวจกงอันที่ควรจะรับผิดชอบการคุ้มกันส่วนหนึ่งของโรงแรมกลับหายหัวไปอย่างไร้ร่องรอยแม้แต่คนเดียว
“อย่าบอกนะว่า... ทำไมกงอันตานตงถึงคิดจะฆ่าซอเซฮย็อกกันล่ะคะ”
-ถ้าไปถามซอเซฮย็อก เขาคงจะบอกเล่าประมาณนี้มั้งครับ ว่าตัวเขากุมปลอกคอที่สามารถบงการชีวิตผู้บัญชาการกงอันตานตงเอาไว้อยู่น่ะ
หยางเหม่ยหลิงถึงกับหัวเราะเยาะออกมาด้วยความเหลือเชื่อ
คำพูดนั้นแปลว่าเขากำลังยอมรับกลายๆ แล้วไม่ใช่หรือไง ว่าตนเป็นคนพาตัวซอเซฮย็อกไปน่ะ
“ปลอกคอที่ว่านั่นคืออะไรคะ”
-ข้อมูลที่ผมพอจะบอกคุณได้มีแค่นั้นแหละครับ เพราะเจ้าตัวในเหตุการณ์พูดอะไรไม่ได้อีกแล้วน่ะสิ
“อาฮะ”
-ถ้าอยากรู้เบื้องลึกเบื้องหลังให้ชัดเจน สู้ไปเค้นสอบปากคำพวกคนของแก๊งฉงชิ่งที่รอดชีวิตมาสักสองสามคนจะดีกว่านะครับ
ในชั่วพริบตานั้น หยางเหม่ยหลิงรู้สึกราวกับหมอกควันหนาทึบในหัวถูกปัดเป่าออกไปในทันใด
หากเบื้องหลังเหตุการณ์บุกจู่โจมครั้งนี้มีกงอันตานตงเข้ามาเอี่ยวด้วย ทิศทางของกระดานนี้ก็ต้องเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
แค่ส่งสัญญาณเป็นนัยว่าอาจจะแอบปล่อยเรื่องที่เพิ่งได้ยินนี้ให้เบื้องบนรู้ หวังเซียนชิง ผู้บัญชาการกงอันตานตง ก็ต้องเตรียมตัวรับโทษประหารด้วยการยิงเป้าในวันนั้นได้เลย
หากเป็นเช่นนี้ ผลลัพธ์ก็คือปลอกคอของผู้บัญชาการกงอันตานตงที่ซอเซฮย็อกเคยกุมไว้ จะตกมาอยู่ในมือของหยางเหม่ยหลิงโดยสมบูรณ์
“...ขอบคุณสำหรับข้อมูลดีๆ นะคะ กำลังต้องการอยู่พอดีเลย”
-ยินดีด้วยครับที่มันมีประโยชน์
เมื่อความคิดในหัวปลอดโปร่งขึ้นมาในพริบตา ความโลภที่พยายามสะกดกลั้นไว้ก็พลันลุกโชนเป็นเปลวไฟร้อนแรงอยู่ภายในใจของเธอ
ความต้องการที่แท้จริงซึ่งกำลังวนเวียนอย่างเย้ายวนอยู่ในปาก
“คุณ ไม่อยากลองทำธุรกิจใหญ่ๆ ร่วมกับฉันบ้างเหรอคะ”
เธอพูดคุยต่อด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและเย้ายวนยิ่งนัก
-ธุรกิจงั้นหรือครับ
“ต่อจากนี้ฉันจะออกไปกวาดล้างพื้นที่ของแก๊งฉงชิ่งให้เกลี้ยง ในเมื่อมีไพ่ตายสำหรับบีบคอผู้บัญชาการกงอันตานตงอยู่ในมือแล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรต้องเกรงใจใครในถิ่นตานตงนี้อีก ระหว่างนั้นคุณก็แค่คอยอยู่ข้างๆ ช่วยงานฉันก็พอค่ะ”
-อาฮะ หมายความว่าจะให้ผมเข้าสังกัดแก๊งเก้ามังกรงั้นสิครับ
“คุณเองก็รู้ดีไม่ใช่เหรอคะ ว่าฝีมือระดับคุณน่ะมันน่าเสียดายเกินกว่าจะปล่อยให้เน่าเปื่อยไปกับการเป็นสายลับเงาของ NIS ระหว่างที่ทำงานร่วมกับฉัน ฉันสามารถมอบความร่ำรวยและอำนาจมหาศาลแบบที่คุณจินตนาการไม่ถึงให้ได้เลยนะ”
ข้อเสนอทาบทามอันน่าตื่นตาตื่นใจที่ยื่นออกมาในฐานะหัวหน้าสาขาขององค์กรอาชญากรรมขนาดยักษ์
ในขณะที่เธอกำลังจะเสริมเงื่อนไขอันเย้ายวนใจเข้าไปอีกข้อนั้นเอง
-ต้องขอโทษด้วยนะครับแต่ผมขอปฏิเสธ พอดีข้าราชการมีกฎหมายห้ามทำงานเสริมเพื่อแสวงหาผลกำไรน่ะครับ
ติ๊ด
ตู๊ด ตู๊ด
“ดูมันทำเข้า”
เมื่อจ้องมองโทรศัพท์มือถือที่ถูกตัดสายไปแต่เพียงฝ่ายเดียว หยางเหม่ยหลิงก็เผลอหลุดหัวเราะหึออกมาจนได้
หลังจากจ้องมองหน้าจอสีดำสนิทอยู่นานสองนาน เธอก็ยกมือขึ้นลูบริมฝีปากที่ยกยิ้มขึ้นอย่างเต็มที่
“คิดจะทำให้ฉันกระวนกระวายใจสินะ”
กำลังโหลดความเห็น...