หลังจากหนีออกจากโรงแรมเก้ามังกรและบึ่งรถฝ่าถนนยามรุ่งสางอย่างเร่งรีบอยู่สามชั่วโมง พวกเราก็พ้นจากตานตงมาไกลจนมาถึงท่าเรือต้าเหลียนในที่สุด
หนึ่งในบรรดาเรือประมงที่จอดทอดสมอเรียงรายเบียดเสียดกันอยู่ใกล้ท่าเรือคือจุดหมายปลายทางของเรา
“อื๊อ! อื้อ!”
ทันทีที่รถจอดสนิท สายลับเงาคนอื่นๆ ที่รออยู่ด้านในก็กรูออกมา พวกเขาแบกซอเซฮย็อกที่ถูกมัดแน่นขึ้นพาดบ่าราวกับสิ่งของในทันที
ซอเซฮย็อกที่ถูกยัดที่อุดปากอันหนาเตอะและถูกใส่กุญแจทั้งมือทั้งเท้าถลึงตาแดงก่ำจ้องมองผมอย่างดุดัน
ผมโบกมือให้เขาเบาๆ
“อื้อๆๆๆๆ!”
เรือประมงสัญชาติจีนที่บรรทุกร่างของซอเซฮย็อกจึงแล่นปะปนไปกับฝูงเรือประมงลำอื่นๆ มุ่งหน้าสู่ท้องทะเลอันไกลโพ้นด้วยประการฉะนี้
หากเป็นไปตามแผนการ เรือประมงลำนั้นจะทำประมงผิดกฎหมายในน่านน้ำทะเลตะวันตกของสาธารณรัฐเกาหลี ก่อนจะถูกกองเรือที่ 2 ของกองทัพเรือเข้ายึดกุม
ซอเซฮย็อกมีกำหนดการจะข้ามพรมแดนสาธารณรัฐเกาหลีอย่างลับที่สุดด้วยวิธีนั้น
“จะว่าไป นกฮูกหมายเลข 5 กับหมายเลข 8 ที่บอกว่ารออยู่แถวโรงแรมเป็นยังไงบ้างครับ”
“ฉันส่งข้อความบอกให้ถอนกำลังล่วงหน้าแล้วล่ะ คงกลับไปประจำตำแหน่งของตัวเองกันหมดแล้ว”
“อุตส่าห์เคลื่อนไหวกันทั้งที คงรู้สึกเหมือนมาเสียเที่ยวแย่เลยนะครับ”
“ไม่มีทางหรอก ฝากมาขอบใจนายด้วยซ้ำไป บอกว่าเพราะได้เลิกงานเร็วกว่าที่คิดเลยได้นอนเหยียดแข้งเหยียดขาสบายๆ เสียที”
“ฮะๆ”
ท้ายที่สุดผมก็ต้องแยกย้ายกับพวกเจ้าหน้าที่ที่เข้าร่วมปฏิบัติการเดียวกันโดยไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันชัดๆ อีกจนได้
ทั้งที่อยากจะพูดคุยสารทุกข์สุกดิบเบาๆ ในฐานะคนที่รอดชีวิตมาจากภารกิจซินอึยจูด้วยกันแท้ๆ
ผมได้แต่ลอบเดาะลิ้นด้วยความเสียดายอยู่ในใจ
“คราวนี้จะไปไหนต่อล่ะ ให้ไปส่งที่ตานตงไหม”
“ส่งผมลงตรงไหนก็ได้ในเมืองตงกั่งครับ จากนั้นผมจะเดินทางต่อเอง”
“เห็นว่าตอนนี้นายพักอยู่กับเหยี่ยวดำหมายเลข 3 สินะ”
“ครับ กะว่าจะคอยดูอาการตอนรักษาตัวไปสักระยะด้วยน่ะครับ”
“ยังไงก็ตาม ลำบากแย่เลยนะ”
“ถ้าได้เงินรางวัลสักก้อนคงพอช่วยให้หายเหนื่อยได้อยู่หรอกครับ”
“เบื้องบนคงจัดการให้ตามสมควรนั่นแหละ แต่ถึงอย่างนั้นก็อย่าไปหวังกับกระเป๋าเงินของพวกนั้นมากนักเลย”
เมื่อผมตอบกลับไปพลางแกล้งบ่นกระปอดกระแปด นกกระเรียนหมายเลข 13 ก็หลุดหัวเราะหึออกมา
ในเมื่อตั้งแต่แรกก็ไม่ได้ทำเพื่อหวังรางวัลใหญ่อะไรอยู่แล้ว ผมจึงพยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง
‘มาอยู่ตานตงได้แค่สิบวัน ร่างกายก็กลายเป็นพวกขาลุยภาคสนามเต็มตัวซะแล้ว’
แม้จะอดนอนทั้งคืนแถมยังต้องลุยภารกิจหนักๆ ติดต่อกัน แต่ร่างกายของผมก็ยังคงกระปรี้กระเปร่าอยู่ดี
ในทางกลับกัน ตลอดเวลาที่ขับรถ นกกระเรียนหมายเลข 13 เอาแต่กระดกเครื่องดื่มชูกำลังที่กองไว้ตรงเบาะข้างคนขับราวกับจะเทกรอกเข้าเส้นเลือดโดยตรง
“ให้ผมขับแทนไหมครับ”
“ไม่ล่ะ ช่างเถอะ ขืนปล่อยมือจากพวงมาลัย มีหวังฉันได้สลบคาเบาะข้างไปสามวันสามคืนโดยไม่ได้กลับที่พักกันพอดี”
“เห็นเหนื่อยขนาดนี้อยู่แล้ว ภารกิจใหญ่ก็จบลงแล้วด้วย ไปลาพักร้อนสักหน่อยไม่ดีกว่าเหรอครับ”
“เร็วๆ นี้ก็กะว่าจะลาพักร้อนกลับเกาหลีอยู่เหมือนกัน ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปฉันคงลืมหน้าลูกสาวเข้าสักวันแน่”
“คุณแต่งงานแล้วเหรอครับ”
“หย่ามานานแล้วล่ะ”
“อ๊ะ ขอโทษครับ”
“ทุกวันนี้ก็อยู่ได้เพราะความสุขจากการได้เจอลูกบ้างแล้วซื้อนู่นซื้อนี่ให้นั่นแหละนะ”
“งะ-งั้นเหรอครับ”
“ตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่ ม.ปลายแล้วนะ อยากดูรูปหน่อยไหมล่ะ”
“ไหนดูสิครับ... โอ้โห หน้าตาน่ารักจังเลยนะครับ สงสัยจะถอดแบบพี่สะใภ้มาแน่ๆ เลยใช่ไหมครับ”
“ฮ่าๆ ใช่แล้ว ปกติเขาว่าลูกสาวคนโตมักจะหน้าเหมือนพ่อนี่นะ แต่โชคดีที่รอดอาถรรพ์นั้นมาได้”
ระหว่างที่คุยสัพเพเหระเป็นเพื่อนร่วมทางกันไปตลอดทางที่แล่นรถอยู่นาน โลกภายนอกก็เริ่มสว่างขึ้นเป็นสีฟ้าหม่นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เมื่อวิ่งรถรวดเดียวต่อไปอีกสามชั่วโมง พวกเราก็กลับมาถึงเมืองตงกั่งอีกครั้ง
“ไว้พบกันใหม่นะครับ อ่ะ นี่ครับ”
ทันทีที่มาถึง ผมก็ยื่นโทรศัพท์มือถือที่เคยได้รับมาจากนกกระเรียนหมายเลข 13 คืนให้
เขากะพริบตาอันอ่อนล้าพลางรับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ส่งโทรศัพท์เครื่องนั้นคืนกลับมาให้ผม
“นายเก็บไว้เถอะ ถือเสียว่าเปิดคู่สายไว้คุยกันระหว่างพวกเราเองก็แล้วกัน”
“จะใช้โทรไปเรื่อยเปื่อยได้เลยไหมครับ”
“ใช้ให้เกิดประโยชน์ก็พอ แต่ตอนทำลายทิ้งในภายหลัง ต้องระวังและบดขยี้ให้แหลกละเอียดจริงๆ ล่ะ”
“รับทราบครับ”
“วันนี้เหนื่อยแย่เลยนะเนี่ย ฉันเองก็ต้องขอไปนอนสักงีบแล้วตื่นมาตั้งสติหน่อยแล้วล่ะ เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเสียจนไม่รู้ว่าเป็นความฝันหรือความจริงกันแน่...”
หลังจากส่งรถยนต์ของนกกระเรียนหมายเลข 13 ที่ค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไป ผมก็กวักมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่งที่จอดอยู่ข้างทางทันที
“จะไปไหนครับ”
“ไปตานตงก่อนครับ”
ผมขึ้นแท็กซี่ที่มุ่งหน้าไปยังตานตงแบบนั้น และคราวนี้ก็ลงกลางทางเช่นเดิม
จากชานเมืองตานตง ผมเดินเท้าต่อไปยังจุดหมายปลายทาง
‘ระหว่างดูอาการของรุ่นพี่ ก็ถือโอกาสพักผ่อนชิลๆ สักอาทิตย์หนึ่งแล้วกัน’
แสงแดดอ่อนๆ ไล้ลงบนพวงแก้มยามที่ผมทอดสายตามองไปยังภาพของร้านหวังชุนซานผิงฟางที่เห็นอยู่ไกลลิบ
ขณะที่กำลังสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่นั้น
เพล้ง!
“หือ?”
ผมเผลอกะพริบตาปริบๆ ให้กับเสียงที่ชวนให้รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
ว่าแล้วเชียว นักเลงสามคนที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตากำลังเดินป้วนเปี้ยนตามตึกแถวริมถนนหลวงและอาละวาดส่งเสียงเอะอะโวยวายกันอีกระลอกพอดี
โครมคราม!
“รีบจ่ายเงินส่วยมาเร็วเข้า!”
“อยากเห็นเลือดตกยางออกจริงๆ ใช่ไหมฮะ?”
“พังให้หมด ฉิบหายเอ๊ย!”
โครกคราก!
ยามที่เฝ้ามองภาพนั้น ผมกลับเผลอหลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมาอย่างบอกไม่ถูก
แค่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ผมเพิ่งจะผ่านการแสดงบทบู๊เหมือนในหนังท่ามกลางการดวลปืนตะลุมบอนกันระหว่างแก๊งฉงชิ่งกับแก๊งเก้ามังกร และกระทรวงความมั่นคงเกาหลีเหนือมาหยกๆ แต่ตอนนี้กลับต้องมาเผชิญหน้ากับพวกกระจอกอย่างแก๊งเสือดำแถวบ้านเนี่ยนะ
รู้สึกหมดอารมณ์ยังไงชอบกล
ช่างเถอะ
‘แต่ก็ยังดีที่มาทันเวลา’
ช่างเป็นพวกที่ขยันขันแข็งในเรื่องพิลึกพิลั่นตั้งแต่เช้าตรู่เสียจริง
ก่อนที่พวกมันจะบุกเข้าไปข้างในร้านโดยใช่เหตุ ผมจึงเร่งฝีเท้าแล้วรีบวิ่งจ้ำอ้าวเข้าไป
“ไอ้พวกคนชั่ว! กล้าดียังไงมาพังป้ายหน้าร้านเราอีกแล้วเนี่ย? หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ย ไอ้พวกเวร!”
เมื่อเห็นผมวิ่งโวยวายพุ่งเข้ามาแต่ไกล พวกมันที่กำลังจะก้าวเข้าไปในร้านก็ชะงักฝีเท้าลงทันควัน
“...นั่นมันตัวอะไรอีกวะนั่น?”
“เอ๊ะ? ไอ้เวรนั่น มันไม่ใช่ไอ้หมอนี่ที่กล้าหือกับพวกเราเมื่อวานหรอกเหรอ?”
“ใช่จริงๆ ด้วย กล้าดียังไงถึงมาขัดขวางงานของพวกเราอีก?”
ผลลัพธ์ของการพุ่งเข้าใส่แบบพิลึกพิลั่นปรากฏออกมาโดยไม่ต้องรอนานอย่างที่คิด
พลั่ก! ผัวะ!
“ตายซะ! ตายไปซะ!”
“ย้าก! ย้าก!”
“แกคิดว่า! แก๊งเสือดำ! ของพวกเรา! เป็นตัวอะไรกันวะ!”
ลูกถีบและลูกเตะจากสามเกลอแก๊งเสือดำระดมใส่ลงมาราวกับกำลังเต้นแท็ปอยู่บนตัวผม
ในเมื่อกลายเป็นแบบนี้แล้ว ผมจึงได้แต่ขดตัวให้แน่นที่สุดพลางหลับตาลงนิ่งๆ
ตึง! โครม!
มันคือหน้าร้อน
ทุกครั้งที่มีรัฐบาลชุดใหม่เข้ามา การปรับโครงสร้างองค์กรของ NIS ย่อมต้องเกิดขึ้นครั้งใหญ่เสมอ
การเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดในรัฐบาลชุดนี้คือ ขอบเขตและบทบาทหน้าที่ของรองผู้อำนวยการคนที่ 3 ได้รับการขยายออกไปอย่างมหาศาล
หน่วยงานภายใต้การดูแลของรองผู้อำนวยการคนที่ 3 ซึ่งเดิมทีจำกัดอยู่เพียงแค่การรวบรวมและจัดเก็บข้อมูลข่าวกรองทางวิทยาศาสตร์ ได้ก้าวขึ้นมาควบคุมดูแลงานด้านความมั่นคงทางไซเบอร์ทั้งหมด โดยอ้างว่าเพื่อเตรียมรับมือกับการแฮกของเกาหลีเหนือที่พัฒนาขึ้นทุกวัน
ปัญหาคือระดับผู้บริหารระดับสูงของ NIS รวมถึงระดับรองผู้อำนวยการ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนเส้นสายที่ถูกยัดเยียดเข้ามาเพื่อเอาใจประธานาธิบดี
ในเวลานี้ ผู้ที่เชี่ยวชาญการเลียแข้งเลียขาคอยดูสีหน้าเบื้องบน กลับได้ครอบครองตำแหน่งสำคัญมากกว่าคนที่มีสัญชาตญาณในการปฏิบัติงานจริงจากประสบการณ์ภาคสนาม
“ไม่ได้! ฉันเพิ่งจะเข้าไปรายงานผลงานอันยอดเยี่ยมของแผนกต่างประเทศให้ VIP ฟังมาหยกๆ นะเว้ย!”
“แต่ แต่ว่า...”
การตัดสินใจที่ผิดพลาดเหล่านั้น ได้ย้อนกลับมาทำร้ายในรูปแบบที่ร้ายแรงถึงชีวิตในวันนี้
นั่นคือเหตุผลที่ผู้อำนวยการ NIS กำลังแผดเสียงตะโกนลั่นอยู่ภายในห้องทำงานที่ขึ้นชื่อว่าเก็บเสียงได้สมบูรณ์แบบที่สุดในสาธารณรัฐเกาหลี
“เมื่อกี้นี้ฉันเพิ่งจะให้คำมั่นสัญญาไปอย่างมั่นอกมั่นใจแท้ๆ ว่าผลงานชิ้นนี้จะช่วยให้คะแนนนิยมเรื่องนโยบายเกาหลีเหนือที่กำลังตันอยู่พุ่งทะยานขึ้นอย่างแน่นอน บอกให้ท่านตั้งตารอได้เลย!”
“คือว่า...”
“แล้วฉันจะเอาความกล้าที่ไหนไปรายงานสถานการณ์บัดซบพรรค์นี้ให้ VIP ฟังกันหา!”
ปัจจุบัน NIS กำลังอยู่ในระหว่างการขยายเซิร์ฟเวอร์ข้อมูลเพื่อเตรียมรับมือกับความเสียหายจากการถูกแฮก
ในขณะที่กำลังถ่ายโอนข้อมูลเดิมไปยังเซิร์ฟเวอร์ที่จัดเตรียมขึ้นมาใหม่ ปัญหากลับเริ่มต้นขึ้นจากการตรวจพบมัลแวร์ปริศนาในเซิร์ฟเวอร์นี้
และจากการตรวจสอบย้อนกลับมัลแวร์ดังกล่าวอย่างรวดเร็ว ก็พบความจริงว่าข้อมูลลับสำคัญจำนวนไม่น้อยของ NIS ได้รั่วไหลออกไปบางส่วนเนื่องจากความพยายามแฮกจากภายนอก
“แต่ แต่ว่าท่านผู้อำนวยการครับ ถ้าตอนนี้เราไม่รีบดำเนินมาตรการที่ถูกต้อง ทางแนวหน้าภาคสนามอาจจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาจริงๆ ก็ได้นะครับ...”
“อะไรนะ? ไม่ดำเนินมาตรการเหรอ? ตอนนี้แกจะบอกว่านี่เป็นความรับผิดชอบของฉันอย่างนั้นหรือไง!”
“มะ-ไม่ใช่แบบนั้นครับ...”
“เรื่องใหญ่จริงๆ มันไม่ใช่เรื่องกระจอกแบบนั้นหรอกเว้ย! แต่เป็นเรื่องที่แกหรือฉันอาจจะต้องถอดหัวโขนแล้วโดนเตะโด่งไล่ออกไปเดี๋ยวนี้ต่างหาก! เข้าใจไหม!”
อาจเป็นเพราะไม่ต้องกังวลว่าเสียงจะเล็ดลอดออกไปนอกห้องทำงาน
ความในใจอันโจ่งแจ้งของผู้อำนวยการ NIS จึงพรั่งพรูออกมาจากปากโดยไม่มีการกลั่นกรองแม้แต่น้อย
เมื่อเผชิญหน้ากับโทสะราวกับฟ้าผ่าของเขา ชิมวอนชิก รองผู้อำนวยการคนที่ 3 ก็เหงื่อแตกพลั่ก ริมฝีปากสั่นระริก
“เรื่องนี้น่ะ ขอแค่แกหุบปากไว้คนเดียวก็จบแล้ว ยังมีใครรู้อีกไหม?”
“คือเรื่องนั้น...”
“พูดมาตรงๆ เดี๋ยวนี้! ใครรู้อีก!”
“ผะ-ผมเป็นห่วงเรื่องนี้มากจนเกินไป ก่อนที่จะมารายงานท่านผู้อำนวยการ ผมเลย...”
“ก่อนจะรายงาน โธ่เว้ย ทำอะไรลงไป!”
“เพื่อขอคำปรึกษาเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้... ผมก็เลยไปเรียนถามท่านรองผู้อำนวยการคนที่ 1 ดูก่อนครับ...”
“ไอ้ระยำเอ๊ย!”
ในที่สุดเสียงสบถด่าที่เดือดดาลจนทนไม่ไหวก็ระเบิดออกมาจากปากของผู้อำนวยการ NIS
รองผู้อำนวยการชิมวอนชิกหดคอเหมือนเต่าที่ตื่นกลัว แต่น้ำมันหกไปแล้ว ไม่อาจกอบคืนได้
“นี่นายบ้าไปแล้วหรือไง ทำไมต้องเป็นรองผู้อำนวยการคนที่ 1 ด้วย!”
“คือว่า...”
“ไอ้บัดซบเอ๊ย ให้ตายสิ!”
“...”
“ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้เลย! ไม่อยากเห็นหน้าแล้ว รีบออกไป!”
“ขะ-ขอโทษครับ...”
ทันทีที่รองผู้อำนวยการคนที่ 3 เผ่นหนีออกจากห้องทำงานไป ผู้อำนวยการ NIS ก็เดินวนไปเวียนมาในห้องทำงานอย่างกระวนกระวาย
ขณะที่ตกอยู่ใต้ความรู้สึกกระสับกระส่ายจนเลือดในกายแทบเหือดแห้ง ลูกตาของเขาก็กลอกไปมาอย่างลุกลี้ลุกลน
ก่อนจะไม่นานนักเขาก็ถึงกับต้องหลับตาแน่น
“ไอ้ระยำเอ๊ย แม่งเอ๊ย แม่ง...”
ในที่สุดเขาก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นด้วยมือที่สั่นระริก แล้วกดเรียกเลขาของตนเอง
การที่เขาแสดงปฏิกิริยาอ่อนไหวถึงขนาดนี้ย่อมมีเหตุผลของมัน
“แจ้งรองผู้อำนวยการคนที่ 1... ให้มาที่ห้องทำงานของฉันเดี๋ยวนี้”
นั่นเป็นเพราะบุคคลเพียงหนึ่งเดียวใน NIS ปัจจุบันที่แม้แต่เขาซึ่งมีตำแหน่งถึงผู้อำนวยการใหญ่ยังรู้สึกลำบากใจที่จะเผชิญหน้ามากที่สุด ก็คือรองผู้อำนวยการคนที่ 1 นั่นเอง
ข้อมูลข่าวกรองของ NIS แบ่งออกเป็นสองสายหลักตามแหล่งที่มา นั่นคือสายข่าวภายในประเทศและสายข่าวต่างประเทศ
หากต้องเปรียบเทียบคุณค่าของข้อมูลกันจริงๆ ย่อมต้องยกให้ข้อมูลจากต่างประเทศมีน้ำหนักสูงกว่าในประเทศอย่างไม่ต้องสงสัย
เพราะกระบวนการแทรกซึมเข้าไปในดินแดนข้าศึกเพื่อรวบรวมข่าวกรองนั้นอันตรายและยากเย็นจนไม่อาจเทียบกันได้ อีกทั้งผลกระทบของข้อมูลที่แลกมาด้วยชีวิตเช่นนั้นก็ยิ่งใหญ่กว่ามหาศาล
ด้วยเหตุนี้ ลำดับอาวุโสโดยพฤตินัยจึงกำหนดให้รองผู้อำนวยการคนที่ 1 ของ NIS รับผิดชอบฝ่ายต่างประเทศและเกาหลีเหนือ ส่วนรองผู้อำนวยการคนที่ 2 รับผิดชอบฝ่ายภายในประเทศ
ดังนั้น รองผู้อำนวยการคนที่ 1 จึงถือเป็นผู้กุมหัวใจของ NIS และเป็นผู้มีอำนาจตัวจริงในบรรดาผู้มีอำนาจทั้งปวง
“ได้ยินว่าท่านเรียกพบผม”
“...เข้ามาสิ”
ชั่วครู่ต่อมาประตูห้องทำงานก็เปิดออก และรองผู้อำนวยการคนที่ 1 คิมจินแท็กก็ก้าวเข้ามาด้านใน
ผู้อำนวยการ NIS เลียริมฝีปากที่แห้งผาก พลางพยายามซ่อนความร้อนรนใจที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในอย่างสุดความสามารถ
ในขณะที่คนอื่นๆ ต่างใช้เส้นสายร่มชูชีพไต่เต้าจนได้นั่งเก้าอี้ตำแหน่งสำคัญกันคนละที่ แต่รองผู้อำนวยการคนที่ 1 คิมจินแท็กกลับเป็นบุคคลเพียงคนเดียวที่มาจากรัฐบาลชุดก่อน ทว่ายังคงได้รับการแต่งตั้งในรัฐบาลชุดปัจจุบันด้วยความสามารถล้วนๆ
ไม่ว่าจะดูจากประวัติการทำงานหรือการควบคุมงานภาคปฏิบัติ เขาคือคนที่แม้แต่ผู้อำนวยการ NIS ที่ใช้เส้นสายเข้ามาก็ยังไม่กล้าทำตัวตามอำเภอใจใส่
“นายพอจะรู้ไหมว่าฉันเรียกมาคุยเรื่องอะไร”
ผู้อำนวยการ NIS เริ่มเปิดประเด็นอย่างระมัดระวังเพื่อหยั่งเชิง
รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
“ผมได้ยินจากรองผู้อำนวยการคนที่ 3 แล้วครับว่ามีข้อมูลลับบางส่วนในเซิร์ฟเวอร์ของ NIS รั่วไหลออกไป”
“งะ-งั้นพอจะยืนยันได้หรือยังว่ามันรั่วไปถึงขั้นไหน ข้อมูลที่หลุดไปจากการแฮกมันเป็นข้อมูลแบบไหนกัน...”
“จากการตรวจสอบทันที ข้อมูลส่วนใหญ่เป็นรายละเอียดเกี่ยวกับเทคโนโลยีนิวเคลียร์และสเปกอุปกรณ์ความปลอดภัยที่ทาง NIS ครอบครองอยู่ครับ เมื่อข้อมูลเกี่ยวกับนิวเคลียร์ถูกขโมยไป กิจกรรมการทดลองนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนือก็คงจะคึกคักขึ้นอีก นี่เป็นปัญหาที่รองผู้อำนวยการคนที่ 3 ต้องแบกรับเอาเองทั้งหมด จึงไม่ใช่กงการอะไรของผม”
สายตาของรองผู้อำนวยการคิมจินแท็กก้มลงมองเพียงแค่โต๊ะทำงานในห้อง
ท่าทีเย็นชาไร้อารมณ์ที่ไม่ยอมสบตาด้วยเลยแม้แต่น้อยนั้น ทำให้ผู้อำนวยการ NIS เผลอกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ลงคอโดยไม่รู้ตัว
“ปัญหาคือเรื่องมันไม่ได้จบแค่นั้นครับ มันเกิดปัญหาที่ร้ายแรงถึงตายขึ้นมา”
“อะ-อะไรนะ”
“ข้อมูลส่วนบุคคลบางส่วนของสายลับเงาที่ถูกส่งไปประจำการในรัสเซีย ตะวันออกกลาง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และจีน รวมอยู่ในนั้นด้วยครับ”
“ข้อมูลส่วนบุคคล... มากแค่ไหนกัน...”
“จำนวนคนประมาณสิบคนบวกลบครับ แต่สถานการณ์ตอนนี้คือเรายังไม่สามารถยืนยันได้แน่ชัดว่าใครบ้างที่มีชื่ออยู่ในรายชื่อนั้น”
รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กที่ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
ความเงียบสั้นๆ นั้นทำให้ผู้อำนวยการ NIS เผลอเม้มริมฝีปากแน่นโดยไม่รู้ตัว
รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กยังคงก้มหน้าจับจ้องที่พื้นขณะพูดออกมาอย่างเงียบเชียบ
“ถ้าจะให้ผมแนะนำ ตอนนี้ทางเลือกที่ท่านผู้อำนวยการสามารถเลือกได้มีเพียงสองทางเท่านั้นครับ”
“สะ-สองทางที่ว่านั่น...”
“ทางแรก สั่งให้สายลับเงาทั้งหมดที่ประจำการอยู่ต่างประเทศเดินทางกลับประเทศพร้อมกันทันทีตั้งแต่เวลานี้ครับ วิธีนี้จะสามารถรักษาชีวิตและความปลอดภัยของสายลับเงาทุกนายเอาไว้ได้”
“ถะ-ถ้าทำได้ มันก็ต้องทำอย่างนั้นอยู่แล้วสิ!”
ผู้อำนวยการรีบเอ่ยสนับสนุนอย่างร้อนรน แต่น้ำเสียงที่ตามมาของรองผู้อำนวยการคิมจินแท็กกลับเย็นเยียบดั่งแผ่นน้ำแข็ง
“แต่จำนวนคนในตอนนี้มีมากถึงหลายร้อยนายครับ หากพวกเขาทั้งหมดถอนตัวพร้อมกัน เครือข่ายข่าวกรองต่อต้านสายลับในต่างประเทศที่แผนกต่างประเทศของเราหลั่งเลือดหยาดเหงื่อสร้างมาหลายสิบปีจะเกิดความเสียหายจนพังทลายลงในพริบตาเดียว”
“ระ-เรื่องนั้น! เรื่องนั้นมัน... จะเป็นอย่างนั้นไม่ได้นะ...”
“ยิ่งไปกว่านั้น การจะดำเนินภารกิจนี้ได้ ผมจำเป็นต้องออกคำสั่งอย่างเป็นทางการในนามของตัวเอง นั่นหมายความว่าผมต้องยอมรับต่อหน้าสาธารณชนว่าเหตุผลที่เรียกพวกเขากลับมาเป็นเพราะเหตุการณ์แฮกข้อมูลในครั้งนี้ครับ”
“ถ้าอย่างนั้น...”
“หากให้อธิบายแบบง่ายๆ ก็คือ จะต้องมีการเปิดการตรวจสอบกิจการภายในของรัฐสภาต่อเหตุการณ์ในครั้งนี้ครับ”
ใบหน้าของผู้อำนวยการ NIS ซีดเผือดจนขาวโพลน
การตรวจสอบกิจการภายในของรัฐสภา
มันคือถ้อยคำที่ไม่ต่างอะไรกับการถูกซักฟอกเพื่อเอาผิด
แค่คำคำนั้นคำเดียว ก็ทำให้เขาแทบอยากจะรีบร้อนหาทางรอดอื่นขึ้นมาทันที
“ทะ-ทางเลือกอื่นล่ะ?”
“ทางที่สอง คือแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นว่าถูกแฮกข้อมูลและปล่อยทิ้งไว้ครับ หากทำเช่นนั้น ในไม่ช้าสายลับเงาราวๆ สิบคนก็จะถูกจัดการในฐานะบุคคลสูญหาย แม้ว่าความจริงนี้จะถูกเปิดเผยในภายภาคหน้า แต่ความรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ก็สามารถโยนไปให้รองผู้อำนวยการคนที่ 3 ที่ดูแลด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ได้อย่างสมบูรณ์แบบครับ”
นั่นหมายความว่าสามารถตัดหางปล่อยวัดได้นั่นเอง
รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กที่รายงานจบถึงเพิ่งจะจับจ้องไปยังผู้อำนวยการ NIS นิ่ง
สายตาอันลึกซึ้งและสงบนิ่งถึงเพียงนั้น ตรงกันข้าม แก้มของผู้อำนวยการ NIS กลับกำลังสั่นระริก
สีหน้าของผู้อำนวยการ NIS เต็มไปด้วยการอ้อนวอนอย่างขาดความรับผิดชอบ เหมือนต้องการให้อีกฝ่ายช่วยเลือกแทนตนเอง
“...”
คิมจินแท็กเงยหน้ามองเพดานอยู่ครู่หนึ่ง
ในหัวของเขามีลูกตุ้มน้ำหนักขนาดเล็กหลายลูกกำลังเคลื่อนย้ายไปมาบนตาชั่งที่แกว่งไกว
ทว่าในชั่วขณะหนึ่ง ช่วงเวลาที่ความสมดุลถูกจัดวางอย่างเยือกเย็นที่สุดก็มาถึง
“ท่านผู้อำนวยการ คุณต้องสัญญากับผมข้อหนึ่งแล้วล่ะครับ”
น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ผู้อำนวยการ NIS เผลอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอโดยไม่รู้ตัว
“สัญญาเหรอ สะ-สัญญาอะไร?”
“ผมได้ยินมาว่าเมื่อสัปดาห์ก่อน ท่านได้เข้าพบเป็นการลับกับหัวหน้าทีม 1 สังกัดหน่วยปฏิบัติการพิเศษใต้บังคับบัญชาของผม”
“อะ-เอ่อ...”
“ในช่วงเวลาที่สถานการณ์ต่อเกาหลีเหนือเปราะบางเช่นนี้ การที่ท่านพยายามแอบดึงตัวสายลับแผนกต่างประเทศที่ทำงานเก่งๆ ไปยังแผนกในประเทศแบบลับๆ ล่อๆ ต่อไปเรื่อยๆ นั้น ผมเองก็ชักจะแกล้งหลับตาข้างหนึ่งมองข้ามไปไม่ไหวแล้วล่ะครับ”
“แค็ก แค่ก!”
ผู้อำนวยการ NIS แกล้งกระแอมแก้เขินด้วยความตกใจ ทว่ารองผู้อำนวยการคิมจินแท็กกลับไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย
“อย่างน้อยก็ตราบใดที่ท่านยังนั่งอยู่ในตำแหน่งปัจจุบัน ผมขอร้องให้ท่านยุติการสมคบคิดเช่นนั้นลงเสียเถอะครับ”
หากนับรวมทุกรัฐบาลที่ผ่านมา แผนกต่างประเทศของ NIS มักจะตกเป็นกระสอบทรายอยู่เสมอ
ทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนขั้วอำนาจ เบื้องบนมักจะลงมีดกับแผนกต่างประเทศเป็นอันดับแรกโดยอ้างเหตุผลเรื่องการรักษาเสถียรภาพสถานการณ์ภายในประเทศ
การเกณฑ์สายลับรุ่นเก๋าที่พอจะใช้งานได้ไปอยู่แผนกในประเทศเพื่อคอยตามเช็ดตามล้างให้รัฐบาลถือเป็นเรื่องปกติที่มีมาทุกปี รัฐบาลชุดนี้และผู้อำนวยการ NIS ตรงหน้าก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
“หากท่านสัญญากับผมเรื่องนั้น ผมจะทำเป็นไม่เคยได้ยินเรื่องการถูกแฮกข้อมูลในครั้งนี้ครับ ขอเพียงแค่ท่านผู้อำนวยการปิดปากรองผู้อำนวยการคนที่ 3 ให้สนิทก็พอ”
“ถ้าอย่างนั้น... ละ-แล้วพวกสายลับเงาที่ข้อมูลรั่วไหลไปล่ะ? จะปล่อยให้พวกเขาตายไปอย่างนั้นเหรอ?”
“เทียบกับการที่ความจริงเรื่องข้อมูลส่วนตัวของสายลับเงารั่วไหลถูกแฉออกมาให้คนทั้งโลกรับรู้แล้ว การปล่อยให้พวกเขาขาดการติดต่อไปอย่างเงียบๆ ในดินแดนต่างชาติ มันไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ดีต่อความปลอดภัยส่วนตัวของท่านผู้อำนวยการมากกว่าเหรอครับ?”
“แฮ่ม! แค่ก!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขาที่คิดจะปล่อยให้เกิดการเสียสละ ผู้อำนวยการ NIS ก็แสร้งกระแอมไอด้วยความกระอักกระอ่วนใจติดต่อกันหลายครั้ง
รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กยังคงเอ่ยต่อไปด้วยสีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์
“เจ้าหน้าที่แผนกต่างประเทศของเราทุกคนเคลื่อนไหวเพื่อผลประโยชน์ของชาติครับ ซึ่งผลประโยชน์ของชาติย่อมต้องแลกมาด้วยความเสียสละที่ไม่พึงปรารถนาอยู่เสมอ ถึงอย่างนั้นพวกเราทุกคนก็ก้าวเข้ามาในเส้นทางนี้ด้วยความเตรียมพร้อมอยู่แล้ว”
รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กเป็นอดีตสายลับเงาที่เคยปฏิบัติงานภาคสนามมาอย่างยาวนาน เขาคือคนที่ใช้ชีวิตกว่าครึ่งหนึ่งอยู่ในสมรภูมิจริงและเฉียดผ่านเส้นแบ่งความตายมานับครั้งไม่ถ้วนในทุกช่วงเวลา
น้ำหนักจากประสบการณ์เหล่านั้นแผ่ออกมาอย่างเงียบเชียบผ่านแววตาที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกแม้เพียงเศษเสี้ยวของเขา
“ผมหวังว่าท่านผู้อำนวยการจะทำการตัดสินใจเพื่อผลประโยชน์ของชาติเช่นกันครับ”
“...”
เมื่อนึกถึงประสบการณ์ภาคสนามอันยาวนานของเขาขึ้นมาอีกครั้ง ผู้อำนวยการ NIS ก็ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก
ท่ามกลางความเงียบงันอันยาวนาน ในที่สุดเขาก็ค่อยๆ พยักหน้าลงช้าๆ
“อีกไม่นานแผนกต่างประเทศคงจำเป็นต้องเติมกำลังคนเข้ามาใหม่ครับ ผมขอความกรุณาช่วยเกลี่ยโอนงบกิจกรรมพิเศษที่จัดสรรให้รองผู้อำนวยการคนที่ 3 จำนวนครึ่งหนึ่งมาให้กับแผนกต่างประเทศด้วยครับ”
“...ฉันจะทำตามนั้น”
น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการคิดคำนวณจนถึงวินาทีสุดท้ายของเขา ทำให้ผู้อำนวยการ NIS รู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลังอีกครา
กำลังโหลดความเห็น...