นับตั้งแต่ภารกิจซินอึยจูมาจนถึงตอนนี้ มีเหตุการณ์ชวนแทบหยุดหายใจเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องจริงๆ
เมื่อความวุ่นวายโกลาหลเหล่านั้นถูกสะสางไปได้เปลาะใหญ่ ความสงบสุขชั่วคราวก็มาเยือนผมบ้างเสียที
“แฮ่ก แฮ่ก แกไปฝึกวิชากายาเหล็กอะไรมาหรือไงวะ ถึงได้หนังเหนียวขนาดนี้!”
“แต่เช้าเลย ทำคนอื่นเขาหมดเรี่ยวหมดแรงไปหมด!”
“ฟู่ แฮ่ก!”
สามเกลอแก๊งเสือดำหอบหายใจพลางหยุดซ้อมผมแล้วทิ้งตัวลงนั่งแหมะกับพื้น
กิจวัตรในตอนนี้ได้กลายเป็นชีวิตประจำวันมาหลายวันแล้ว
หนึ่งในคนที่กำลังปรับลมหายใจบ่นพึมพำอย่างขุ่นเคือง
“เฮ้ย โดนซ้อมติดต่อกันตั้งหลายวันแล้วยังทนทายาดได้ขนาดนี้ เพิ่งเคยเห็นเป็นคนแรกเลยนะเว้ย ไอ้หมอนี่ หนังเหนียวชะมัด เงินแค่ห้าพันหยวนก็จ่ายๆ มาให้จบๆ ไม่ได้หรือไง พวกเราก็สบาย แกก็สบายไม่ใช่เหรอวะ เฮ้อ หงุดหงิดโว้ย!”
ผมส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ
แค่นอนขดนิ่งๆ ก็ไม่ต้องควักเงินห้าพันหยวนจ่ายแล้ว เรื่องอะไรจะต้องยอมเสียล่ะ
“พี่ใหญ่ฉันเพิ่งได้รับบาดเจ็บหนักมาเมื่อไม่กี่วันก่อน เงินไม่มีเพราะเอาไปจ่ายค่าผ่าตัดหมดแล้วโว้ย! แล้วตามธรรมดาพอยึดพื้นที่ได้ เขาก็ต้องยกเว้นค่าคุ้มครองให้สักเดือนหนึ่งไม่ใช่เหรอวะ ทำไมถึงได้ขี้เหนียวกันขนาดนี้หืม?”
แม้จะยอมโดนซ้อมดีๆ แต่การไม่ยอมก้มหัวให้คือศักดิ์ศรีข้อสุดท้ายของผม
พอผมนอนขดตัวแล้วเถียงกลับฉอดๆ พวกนั้นก็ส่งเสียงกระแอมไอออกมาอย่างเหลือเชื่อ
“อะไรนะ ขี้เหนียวเหรอ?”
“เออ ขี้เหนียว”
“เหอะ ไอ้หมอนี่สงสัยยังโดนไม่พอ...”
ทว่าถึงปากจะพูดไปแบบนั้น แต่ก็ไม่มีลูกเตะตามมาแต่อย่างใด
หรือเพราะเจอกันทุกวันจนเหงื่อตก เลยเริ่มเกิดความผูกพันขึ้นมาแล้วหรือยังไงกันนะ
หนึ่งในสามคนนั้นเกาศีรษะพลางถอนหายใจยาว
“พวกเราไม่รู้มารยาททางธุรกิจหรือไงวะ ก็เบื้องบนเขากดดันให้รีบรีดเงินมา พวกเราก็ไม่มีทางเลือกไม่ใช่หรือไง เขาสั่งให้ทำก็ต้องทำ จะให้ทำยังไงได้ล่ะ”
“พวกเราเองก็เหนื่อยแทบตายที่ต้องมาทำงานแต่เช้าเพื่อมารับมือแกทุกวันเนี่ย เฮ้อ ชีวิตนักเลงเวรนี่...”
ถ้าใครมาได้ยินเข้า คงนึกว่าเป็นพนักงานขายของบริษัทยักษ์ใหญ่ซะอีก
พวกมันที่นั่งบ่นพึมพำตัดพ้อชีวิตต่างพากันควานหาบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก
“เอ้า เอาไป”
ไม่รู้ทำไมวันนี้หนึ่งในนั้นถึงได้ยื่นบุหรี่มวนหนึ่งส่งมาให้ผมดื้อๆ
ผมจึงปัดฝุ่นดินออกจากตัวแล้วนั่งยองๆ จุดไฟสูบข้างๆ พวกมันอย่างเป็นมิตร
“ไอ้หมอนี่พิลึกคนชะมัด พวกเราซ้อมมาสองวันติดแล้ว ปากยังดีพูดเจื้อยแจ้วได้อีก... หนังเหนียวแต่กำเนิดเลยหรือไงวะเนี่ย”
“เมื่อก่อนแกทำงานอะไรมาวะ”
“งานอะไรที่คว้าได้ก็ทำหมดแหละ โตมาแบบไม่มีพ่อแม่น่ะ”
“งั้นเหรอวะ ไอ้หมอนี่ก็ไม่มีพ่อแม่เหมือนกัน แกไม่ยักจะก้าวขาเข้าสู่วงการนักเลงแฮะ?”
“ยายเป็นคนเลี้ยงฉันมาน่ะ ท่านเข้มงวดมาก”
“อ๋อ”
พอนั่งพ่นควันบุหรี่ปุ๋ยๆ กันอยู่พักใหญ่ หนึ่งในสามคนนั้นก็ถ่มน้ำลายลงพื้น
“ฟู่ นี่แนะ ปกติฉันไม่ค่อยพูดเรื่องแบบนี้หรอกนะ แต่ถ้าหนังเหนียวขนาดนี้ มันคือพรสวรรค์แล้ว อย่าปล่อยให้เน่าเปื่อยอยู่ในที่แบบนี้เลย มาเป็นนักเลงแบบพวกเราดีกว่าไหมวะ”
“นั่นสิ เลิกทำงานถอนขนเป็ดในร้านกิ๊กก๊อกนี่ แล้วมาทำงานกับพวกเราดีกว่าน่า”
“แค่แกไปยืนเป็นโล่มนุษย์ข้างหน้าให้อย่างเดียว ก็อุ่นใจขึ้นเยอะแล้ว”
ความคิดของพวกมันเปลี่ยนจากการรีดไถเงินค่าคุ้มครอง ไปสู่ขั้นตอนการทาบทามคนมีความสามารถมาร่วมงานอย่างเป็นธรรมชาติเสียแล้ว
ผมส่งเสียงหัวเราะหึในลำคอกับข้อเสนอชักชวนที่โยนมาแบบไม่ใส่ใจนั่น
“ถ้าไปทำงานที่นั่น ฉันก็ต้องเที่ยวไปพังป้ายร้านคนอื่นแล้วรีดไถเงินเหมือนพวกแกไม่ใช่หรือไง ฉันไม่ทำงานที่ต้องไปรังแกคนอื่นแบบนั้นหรอก”
“เก็บเงินมันก็แค่งานเสริม งานหลักที่ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำจริงๆ คือการดูแลพวกบาร์ในตัวเมืองแถวโน้นต่างหาก พวกที่เมาเหล้าแล้วทำตัวระราน พวกที่เบ่งกล้ามทำหน้าตาอัปลักษณ์อวดเบ่ง พวกแบบนั้นแหละที่ต้องถีบส่งออกไป”
“บาร์เหรอ”
“ลูกพี่ใหญ่ของพวกเราทำธุรกิจอยู่สองสามอย่าง มีบาร์ค่อนข้างใหญ่ตรงทำเลดีๆ อยู่แห่งหนึ่ง การทำงานที่นั่นนั่นแหละคืองานหลักของพวกเรา”
เรื่องที่ฟังดูน่าสนใจไม่น้อยทำให้ผมเผลอเงี่ยหูฟังโดยไม่รู้ตัว
ตัวตนแฝงของผมในตอนนี้คือนักพเนจรจากมณฑลเฮยหลงเจียงที่ระหกระเหินเข้ามาในตานตง การคว้างานอะไรก็ได้ทำประทังชีวิตไปวันๆ คือวิธีตั้งรกรากในท้องถิ่นของผม
อีกไม่นานพอเหยี่ยวดำหมายเลข 3 หายดี ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องถึงเวลาเลือกที่ตั้งรกรากแห่งใหม่อยู่ดี
“ลองว่ามาสิ ได้ค่าจ้างวันละเท่าไหร่”
“ชั่วโมงละสองร้อยหยวน ถึงจะยืนแกร่วอยู่ทั้งวัน แต่เวลางานที่คิดเงินให้มีแค่ช่วงพีกไทม์ห้าชั่วโมงเท่านั้นแหละนะ”
“ถึงต้องมารับงานเสริมแบบนี้ไงเล่า”
ค่าจ้างวันละหนึ่งพันหยวน ตกประมาณหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นวอน
เหมือนจะงกไปหน่อย แต่สำหรับแถบตานตงแล้วก็ถือเป็นเรตราคาที่ไม่เลวทีเดียว
ทว่ากับชีวิตนักเลงอันธพาลที่ไม่รู้ว่าจะโดนมีดแทงตายวันไหน พูดตามตรงว่ามันดูไม่ใช่จำนวนเงินที่คุ้มค่านัก
“ก้ำกึ่งแฮะ... พวกแกเองก็ลำบากกันน่าดูเหมือนกันนะ”
“ฮะๆ พวกชนชั้นล่างถ้าอยากมีกินมีใช้มันเลือกได้ที่ไหนกันเล่า”
ระบบนิเวศของพวกนักเลงก็ไม่ได้ต่างอะไรกับชีวิตการทำงานของพวกเราเลยสักนิด
งบกิจกรรมพิเศษที่เบื้องบนของ NIS ยักยอกไปหน้าตาเฉยเป็นประจำนั่น สุดท้ายแล้วก็มาจากการค่อยๆ รีดเลือดเค้นเนื้อจากสายลับภาคสนามระดับล่างอย่างพวกเราไม่ใช่หรือไง
ความทุกข์ระทมของคนระดับล่างไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เหมือนกันหมด และการที่พวกรับช่วงต่อระดับล่างสุดต้องตายก่อนเสมอไม่ว่าในองค์กรไหนก็คือสัจธรรมชั่วนาตาปี
“เอ้า ไว้ฉันจะลองคิดดูหน่อยแล้วกัน”
“หึ เล่นตัวจริงนะ”
“ยังไงซะ ตอนนี้ก็ตัดใจเรื่องเงินค่าคุ้มครองไปก่อน เดือนหน้าให้แน่ๆ บอกแล้วไง ลูกพี่ของฉันตอนนี้เจ็บไหล่อยู่ งานที่ร้านก็เลยแทบทำไม่ไหวน่ะ”
“ชิ ทำให้ใจอ่อนอยู่เรื่อย...”
“ไปทำอีท่าไหนถึงเจ็บแบบนั้นได้ล่ะ”
“เลียนแบบโชว์ควงมีดในทีวีแล้วพลาดปักไหล่ตัวเองน่ะสิ”
“คึๆๆ อะไรกันวะนั่น แค่โง่ชัดๆ เลยนี่หว่า”
“ก็นะ แต่คนเขานิสัยดีออก”
ผมขยี้ก้นบุหรี่ที่ไหม้ไปครึ่งมวนลงกับพื้นเพื่อดับมันแล้วยันตัวลุกขึ้น
พอได้ฟังเรื่องราวอย่างตั้งใจ หรือว่าผมจะเริ่มเกิดความผูกพันขึ้นมาเสียแล้ว
สภาพของพวกมันที่นั่งยองๆ อยู่ดูน่าเวทนาเหลือเกิน
“อุตส่าห์มาถึงนี่แล้วก็กินข้าวก่อนค่อยไปสิ เดี๋ยวฉันคลุกบะหมี่ให้คนละชาม”
“ซี๊ด เอาจริงดิ แต่ไม่ได้ใส่อะไรแปลกๆ ลงไปใช่ไหม”
“ฉันไม่ล้อเล่นกับของที่คนกินหรอก”
การสร้างความสนิทสนมแบบนี้ต่างหากคือคุณธรรมที่แท้จริงของสายลับเงา
ผมจึงพยุงสามเกลอแก๊งเสือดำให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินเข้าไปในร้าน
พอผมคลุกบะหมี่อย่างเอร็ดอร่อยแล้วยกมาเลี้ยงพวกมัน สีหน้าของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 กับแชอาราที่แอบดูอยู่ตรงมุมร้านว่าผมกำลังทำอะไรก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างประหลาด
การที่ผมโดนซ้อมจนน่วมขนาดนั้นแท้ๆ แต่กลับเลี้ยงข้าวพวกมันอย่างไม่ถือสา คงจะดูน่าประหลาดใจพิลึก
“ยังไงก็ลองคิดเรื่องมาทำงานกับพวกเราดูจริงๆ จังๆ เถอะ แกดูเป็นคนที่จะโตได้ไวอยู่นะ”
“ใช่แล้ว ความจริงตอนนี้นี่แหละเป็นโอกาสทองที่จะได้ขึ้นรถขบวนสุดท้ายเลย ช่วงนี้สถานการณ์ในตานตงไม่ค่อยชอบมาพากล ค่าตัวของแก๊งเสือดำพวกเราอาจจะพุ่งทะยานขึ้นในไม่ช้านี้ก็ได้”
“นั่นมันหมายความว่ายังไงอีกล่ะ”
“ตอนนี้ทางฝั่งในเมือง แก๊งฉงชิ่งกับแก๊งเก้ามังกรกำลังทำสงครามกันอย่างดุเดือดเลือดพล่านอยู่ไม่ใช่เหรอ แก๊งฉงชิ่งกำลังโปรยเงินที่ได้จากการค้ายาอย่างบ้าคลั่ง แล้วไล่กลืนพวกแก๊งเล็กแก๊งน้อยรอบตานตงไปจนเกลี้ยง เห็นว่าทางแก๊งดินแดงก็มีข้อเสนอส่งไปแล้ว แก๊งเสือดำของพวกเราก็คงอีกไม่นานหรอก”
“ถูกต้อง ถ้าเกาะถูกฝั่งได้ละก็ ไม่ช้าพวกเราก็จะได้ไปโลดแล่นในเวทีใหญ่แล้ว ชีวิตจะรุ่งโรจน์ขึ้นมาในพริบตาเดียวเลยล่ะ”
พวกมันที่ซดบะหมี่ที่เหลือจนเกลี้ยงส่งเสียงดังซู้ดซ้าดเริ่มวางท่าอวดเบ่ง
พอกินเสร็จแล้ว พวกมันคงคิดจะจ่ายเป็นค่าอาหารละมั้ง ถึงได้ยื่นนามบัตรสถานบันเทิงที่ยับยู่ยี่ใบหนึ่งใส่มือผม
[ตานตงพาราไดซ์]
[ยินดีต้อนรับและบริการอย่างสดชื่น]
[รับทวงหนี้ที่ถูกเบี้ยว]
[เงินกู้รายวัน รายเดือน พิจารณาอนุมัติไวใน 30 นาที]
ผมตอบส่งๆ ไปเพียงว่าจะลองคิดดูอีกที จากนั้นก็ยื่นถุงพลาสติกใบหนึ่งออกไป
“เอาไอ้นี่ไปกินด้วยสิ”
“อะไรวะ”
“ข้าวปั้นน่ะ เท้าพวกนายเตะไม่มีแรงเลยนี่หว่า”
“ว่าไงนะไอ้หมอนี่”
“เบาหวิวอย่างกับไม้หุ้มนุ่นเลยว่ะ”
“ไอ้เวรนี่ พวกฉันออมมือให้ต่างหาก”
ภาพของสามเกลอที่ต้องออกไปเดินเพ่นพ่านอย่างวุ่นวายอีกดูน่าสงสารพิลึก ผมจึงปั้นข้าวปั้นไว้สามก้อน
เมื่อเห็นดังนั้น พวกมันก็ตบท้องที่ป่องออกมาพลางรับถุงไป
“ข้าวปั้นก้อนใหญ่เบ้อเร่อเลยแฮะ จะกินให้อร่อยนะ”
“เห็นแก่หน้านาย ช่วงนี้แถวนี้ฉันจะละเว้นการเก็บส่วยให้สักพักละกัน ถ้าเปลี่ยนใจก็ติดต่อมาได้ตลอดเวลาเลยนะ”
“เฮ้ย ต้องติดต่อมาให้ได้เลยนะ เข้าใจไหม อย่ามาคร่ำครวญทีหลังล่ะว่าตำแหน่งเต็มแล้ว”
สามเกลอแก๊งเสือดำโบกไม้โบกมือลาแล้วจากไปแบบนั้น
หลังจากผ่านภารกิจและเหตุการณ์สารพัดมา นับว่าเป็นช่วงเวลาอันสงบสุขที่พอจะหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ
เมื่อผู้ยิ่งใหญ่เบื้องบนเปิดแชมเปญฉลองและเพลิดเพลินกับงานเลี้ยงอันหรูหรากันเองเสร็จแล้วจากไป การเช็ดถูทำความสะอาดโต๊ะที่ระเนระนาดเละเทะเช่นนั้นก็มักจะตกเป็นหน้าที่ของเบี้ยล่างที่ถูกทิ้งไว้เสมอ
ดังคำกล่าวที่ว่าหมีเป็นฝ่ายแสดงแต่เถ้าแก่หวังเป็นคนรับเงิน ความเป็นจริงมักจะเล่นตลกเช่นนี้เสมอ
ในแง่นั้น บรรยากาศของตานตงแห่งนี้จึงจัดว่าตกอยู่ในสถานการณ์ที่พร้อมจะปะทุขึ้นได้ทุกเมื่ออย่างแท้จริง
เหนือสิ่งอื่นใด สิ่งที่ไม่ปกติที่สุดคือปฏิกิริยาของเกาหลีเหนือ
ทั้งรัฐมนตรีกองทัพประชาชน ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ หรือแม้กระทั่งผู้อำนวยการสำนักสอบสวน
เหตุการณ์ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนซึ่งเจ้าหน้าที่ระดับสูงถึงสามคนอันตรธานหายไปจนเกลี้ยงในชั่วข้ามคืน ทำให้ฝ่ายผู้นำระดับสูงของเกาหลีเหนือถึงกับพลิกคว่ำคะมำหงายกันไปหมด
ด้วยเหตุนี้ ทางเปียงยางจึงออกอาการกระฟัดกระเฟียดกัดไม่ปล่อยทุกวี่วัน บีบเค้นและเรียกร้องฝ่ายตานตงอย่างหนัก ให้ทำการสืบสวนสององค์กรอาชญากรรมยักษ์ใหญ่อย่างแก๊งฉงชิ่งและแก๊งเก้ามังกร ซึ่งดูเหมือนจะพัวพันกับปัญหานี้อย่างลึกซึ้งแบบขุดรากถอนโคน
-ไม่ได้บอกไปแล้วหรือว่าจะกวาดล้างไอ้ลูกหมาพวกนั้นให้เหี้ยน แล้วคุมตัวกลับมายังสาธารณรัฐของเรา!
-ทางเราก็กำลังสืบสวนอย่างสุดความสามารถอยู่เหมือนกัน เรื่องนอกเหนือจากนั้นถือเป็นการแทรกแซงกิจการภายใน อย่าได้คิดแม้แต่จะก้าวข้ามพรมแดนมาเชียว
ทว่าท่าทีของตำรวจกงอันตานตงกลับเย็นชาและเฉยเมยสิ้นดี
ราวกับคนที่ถูกกุมจุดอ่อนเอาไว้อย่างแน่นหนา พวกเขาทำเพียงแค่พูดซ้ำไปซ้ำมาเหมือนนกแก้วนกขุนทองด้วยคำตอบเดิมๆ ว่ากำลังดำเนินการสืบสวนอย่างเต็มที่เท่านั้น
นั่นเป็นเพราะปลอกคอของผู้บัญชาการกงอันที่เคยอยู่ในกำมือของซอเซฮย็อก ได้ตกไปอยู่ในเงื้อมมือของหยางเหม่ยหลิง หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งเก้ามังกรอย่างสมบูรณ์แบบแล้วนั่นเอง
“ไอ้ระยำเอ๊ย!”
“เข้ามาสิวะ เข้ามาเลย!”
“กรี๊ดดดด!”
“ศพนี่! มีคนตายแล้ว!”
ในระหว่างนั้น ความขัดแย้งทางอาวุธระหว่างสององค์กรยักษ์ใหญ่ที่แบ่งขั้วอำนาจในโลกใต้ดินของตานตงอย่างแก๊งเก้ามังกรและแก๊งฉงชิ่ง ก็นับวันจะยิ่งทวีความดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ
ผลกระทบอันโหดเหี้ยมนั้นลุกลามไปจนถึงตรอกซอกซอยชายขอบอันเปล่าเปลี่ยว จนการที่มีศพสักศพสองศพเกลือกกลิ้งอยู่ตรงไหนสักแห่งในละแวกบ้านกลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันไปเสียแล้ว
สายลมคมมีดที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
ความตึงเครียดอันเขม็งเกลียวที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อตลบอบอวลไปทั่วทั้งตานตง
ดังนั้นแน่นอนว่าผมเองก็ไม่ได้คิดจะเฉียดปลายเท้าเข้าไปใกล้ในตัวเมืองที่กำลังบ้าคลั่งนั่นเลยแม้แต่น้อย
แผนการของผมคือการกบดานเงียบๆ เหมือนหนูตายพลางเสวยสุขสบายอารมณ์อยู่ที่ร้านหวังชุนซานผิงฟางอันแสนสงบเงียบตรงชายขอบเมืองตานตงไปสักพัก
แต่แล้ว...
ติ๊ดๆๆ
“อา อะไรอีกล่ะเนี่ย”
โทรศัพท์มือถือที่นกกระเรียนหมายเลข 13 ให้ไว้ส่งเสียงร้องดังลั่น
ไม่ต้องดูก็รู้ว่าเจ้าของเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอคือใคร
“ครับ ฮัลโหล”
-วันนี้ยอมรับสายดีๆ แล้วสินะคะ?
น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยและมีเสน่ห์เย้ายวนดังแว่วมาจากปลายสาย
หญิงสาวที่พยายามจะลากผมเข้าไปอยู่ใจกลางพายุแห่งเมืองตานตงให้ได้
-ช่วงนี้ไม่มีอะไรทำใช่ไหมคะ? ช่วยงานฉันสักเรื่องสิ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หยางเหม่ยหลิงโทรมา
จู่ๆ เธอก็อ้างว่าโทรมาทักทายถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ แล้วก็ติดต่อมาแบบเอาแต่ใจแทบจะทุกวัน
การที่ผมโทรหาเธอเพราะความสอดรู้สอดเห็นไม่เข้าเรื่องจนทิ้งประวัติการโทรเอาไว้ทันทีที่ลักพาตัวซอเซฮย็อกมาได้อย่างปลอดภัยนั้นกลายเป็นต้นเหตุของปัญหาจนได้
‘จะทุบทิ้งไปเลยก็ไม่ได้ด้วยสิ’
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมรู้สึกรำคาญโดยใช่เหตุ เลยแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เมินสายของเธอ
ทว่าในวันนั้นเอง ข้อความสุดเหี้ยมเกรียมข้อความหนึ่งก็ส่งตรงมาทันที
[ตอนนี้กำลังเมินสายฉันอยู่หรือคะ? เกิดมาเพิ่งเคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้เป็นครั้งแรก มือไม้ฉันสั่นไปหมดแล้วเนี่ย คุณก็รู้ใช่ไหมคะว่าถ้าว่ากันตามพรรษาแล้วฉันเป็นรุ่นพี่คุณ? ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาโดนเจ้าหน้าที่โค้ดเนมนกกระจอกที่เพิ่งเข้ามาใหม่ทำกับฉันแบบนี้ สงสัยคงใกล้ถึงเวลาที่ฉันควรจะเลิกให้ความร่วมมือในฐานะเจ้าหน้าที่อีกาเพราะเห็นแก่เยื่อใยเก่าๆ สักทีแล้วล่ะมั้ง]
เมื่อได้เห็นเนื้อหาคำขู่ที่แสนสดใสของเธอ ผมก็คิดอย่างจริงจังว่าจะพังโทรศัพท์มือถือทิ้งแล้วดำดิ่งหายสาบสูญไปเลยดีไหม
แต่อีกฝ่ายก็สมกับที่เป็นอดีตสายลับเงาที่ผ่านศึกเหนือเสือใต้มาอย่างโชกโชน
[ถ้าโทรศัพท์พังก็ให้ใช้เครื่องใหม่โทรมานะคะ ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์แบบเดียวกันนี้จะรอคุณอยู่อย่างแน่นอน ^^]
มีข้อความปัจฉิมลิขิตอันแสนละเอียดรอบคอบและอ่อนหวานตามติดมา ราวกับจะบอกว่าไม่ว่าผมจะดิ้นรนท่าไหนก็ไม่มีทางหนีรอดไปได้เด็ดขาด
ดังนั้นตอนนี้ผมจึงไม่อาจหลีกเลี่ยงที่จะไม่รับสายได้อีกต่อไป
‘การเคารพรุ่นพี่รุ่นน้องมันช่วยไม่ได้จริงๆ...’
ยังนับว่าเป็นความโชคดีในความโชคร้ายที่เธอไม่ได้ใช้เรื่องนี้มาบังคับการตัดสินใจของผม
กำลังโหลดความเห็น...