“ผมยุ่งครับ มีงานต้องทำเยอะแยะ”
-ถ้าอย่างนั้นก็คิดเสียว่ารับจ็อบพิเศษสิคะ สำหรับฝีมือระดับคุณ มันคงเป็นเรื่องง่ายดายมากแท้ๆ
“...ลองว่ามาก่อนแล้วกันครับ เรื่องอะไรล่ะ”
แม้จะติดต่อมาอย่างกะทันหัน แต่น้ำเสียงของเธอกลับสุขุมรอบคอบเป็นอย่างยิ่ง
ดูเหมือนจะเป็นธุระที่ค่อนข้างใหญ่โตต่างจากปกติ
เมื่อผมยอมว่าง่าย หยางเหม่ยหลิงก็เริ่มอธิบายสถานการณ์ที่ตนกำลังเผชิญและธุระนั้นอย่างเป็นขั้นเป็นตอนผ่านทางโทรศัพท์
-คุณคงรู้อยู่แล้วว่าพวกเรากำลังทำสงครามกับพวกเศษเดนของแก๊งฉงชิ่งทั่วทุกหนทุกแห่งในตานตง ถึงจะได้ความชอบธรรมมาอย่างเต็มเปี่ยมเพราะคุณ แต่การจะปลิดชีพพวกหนูโสโครกนั่นมันไม่ง่ายเลยนะคะ
“อย่างนั้นเหรอครับ ไม่ได้ยินเสียงปืนเลยสักนิด ผมเลยไม่รู้เรื่องเลย”
-ใช้ปืนไม่ได้หรอกค่ะ ทางกงอันตานตงส่งคำเตือนมาแล้ว บอกว่าถ้ามีเสียงปืนดังขึ้นในเมืองอีกแม้แต่นัดเดียว ไม่ว่าตัวเองจะต้องถูกปลดหรือหัวหลุดจากบ่า ก็จะกวาดล้างทั้งแก๊งฉงชิ่งและแก๊งเก้ามังกรให้เหี้ยนทั้งคู่ ถึงฉันจะกุมสายจูงของผู้บัญชาการหวังเอาไว้ได้แล้ว แต่ก็แหกกฎตามอำเภอใจไม่ได้หรอกค่ะ
เมื่อมีคำเตือนจากกงอันตานตงว่าอย่าล้ำเส้นขั้นต่ำ ในที่สุดทั้งสองแก๊งจึงชักมีดและขวานออกมาแทน
ด้วยเหตุนี้ สมรภูมิที่เปิดฉากขึ้นอย่างลับๆ ในตรอกซอกซอยส่วนใหญ่จึงกลายเป็นสงครามผลาญกำลังที่หลั่งเลือดกันอย่างบ้าคลั่งไม่เลือกกลางวันกลางคืน
-ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าสงครามจะจบลงเมื่อไหร่ แทนที่จะปล่อยให้ลูกน้องในแก๊งต้องหลั่งเลือดไปอย่างไร้ความหมาย ฉันเลยตัดสินใจว่าแค่ตัดหัวแม่ทัพศัตรูให้เด็ดขาดไปคนเดียวเรื่องก็จบแล้วล่ะค่ะ ซึ่งพวกแก๊งฉงชิ่งเองก็คงคิดแบบเดียวกับฉันเหมือนกัน
ผมนิ่งฟังเรื่องเล่าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเด็ดขาดในทันใด
“ผมไม่ได้รับงานฆ่าคนเป็นการส่วนตัวหรอกนะครับ สายลับเงาคือข้าราชการ ไม่ใช่มือปืนรับจ้าง”
-เปล่าค่ะ ไม่ได้จะขอให้ฆ่าสักหน่อย แต่จะขอร้องให้ลักพาตัวแบบเป็นๆ แล้วพามาส่งต่างหากล่ะคะ
“อ๋อ”
-จินห่าว หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่ง แค่จับหมอนั่นมาได้คนเดียว สงครามอันน่าเบื่อหน่ายนี้ก็จะจบลงในพริบตาแล้วล่ะค่ะ
ผมเผลอหลุดหัวเราะหึออกมาอย่างอดไม่อยู่ด้วยความเหลือเชื่อ
พอปฏิเสธเรื่องฆ่าคน ก็ดันมาเรียกร้องเรื่องที่ชวนปวดหัวยิ่งกว่าอย่างหน้าตาเฉยเสียนี่
-ปัญหาคือพวกแก๊งฉงชิ่งกำลังเอาเงินไปกว้านซื้อแม้กระทั่งพวกอันธพาลปลายแถวในตรอกซอกซอยของตานตงเพื่อมาอุดจำนวนคนที่ขาดไปน่ะสิคะ แล้วก็ใช้กำลังคนที่เติมเข้ามาพวกนั้นเปิดศึกกองโจรป่วนไปทั่วทั้งเมือง ขืนไอ้งี่เง่าจินห่าวนั่นตาบอดขึ้นมาอีกแล้วไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมจนสั่งยิงถล่มโรงแรมอีกล่ะก็... ถึงตอนนั้นพวกเราทุกคนได้พังพินาศกันหมดแน่ค่ะ เท่ากับว่าธุรกิจในตานตงที่แก๊งเก้ามังกรทุ่มเงินมหาศาลสร้างมาเนิ่นนานจะพังยับเยินไปเลยนะคะ
ความน่ากลัวขององค์กรแบบกระจายตัวมันอยู่ตรงจุดนี้นี่เอง
แก๊งที่มีขนาดมหึมามักจะเคลื่อนไหวอุ้ยอ้ายเพราะมีสิ่งที่จะต้องปกป้องมากมาย ทว่าพวกยุงก้นซอยที่ไม่มีอะไรจะเสียกลับสามารถดาหน้าเข้ามาจากทุกทิศทางเพื่อสูบเลือดสูบเนื้อจนหมดตัวได้
-เพราะฉะนั้นฉันถึงอยากจะฝากฝังงานลักพาตัวจินห่าวให้คุณไงคะ ระดับฝีมือของคุณที่ฝ่ากองกำลังกระทรวงความมั่นคงไปลักพาตัวซอเซฮย็อกมาได้ การจะห่อตัวนักเลงกระจอกๆ คนหนึ่งกลับมามันคงง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากไม่ใช่หรือคะ
“เรื่องนั้นมันเป็นไปได้เพราะจังหวะดวงมันพาไปล้วนๆ ต่างหากล่ะครับ อีกอย่างแก๊งฉงชิ่งก็ไม่ใช่นักเลงกระจอกๆ แต่เป็นองค์กรในสังกัดของไตรแอดด้วย”
-เอาเถอะค่ะ แค่ทำสำเร็จ ฉันจะให้ค่าเหนื่อยอย่างงามชนิดที่ไม่น้อยหน้าใครแน่ รับรองได้เลยว่ามันจะเป็นจำนวนเงินที่คุณไม่มีวันได้จับต้องไปตลอดชีวิต
จำนวนเงินที่ไม่มีวันได้จับต้องไปตลอดชีวิต
ตราบใดที่ยังเป็นมนุษย์ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่หวั่นไหวกับคำพูดนั้น
ถึงกระนั้น ผมก็อยู่ในสถานะที่จะเปิดเผยตัวตนไปมากกว่านี้โดยไม่จำเป็นไม่ได้
“ฟังเข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้วครับ แต่ก็อย่างที่ผมเคยบอกไปคราวก่อน ในฐานะสายลับเงา ผมไม่สามารถรับคำร้องส่วนตัวที่ไม่เกี่ยวกับความมั่นคงของชาติได้ ขอปฏิเสธครับ”
-ทำเป็นวางมาดข้าราชการไปได้
ต่อให้ร่างกายของผมจะโดนกระสุนฝังแล้วไม่ระคายเคืองเพียงใด ก็ไม่มีเหตุผลแม้แต่ขี้ผงให้ต้องยื่นมือไปช่วยหยางเหม่ยหลิงเพื่อช่วยให้แก๊งเก้ามังกรยึดครองตานตงเลยสักนิด
เรื่องที่เธอเป็นสายลับอีกาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก
แม้ผมจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาด แต่หยางเหม่ยหลิงก็ไม่ได้แยแสเลยสักนิด ทั้งยังพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างสบายอารมณ์
-ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็ติดต่อมาได้ตลอดเวลานะคะ ฉันจะรออยู่เสมอ
ติ๊ด
แล้วเธอก็ตัดสายทิ้งไปฝ่ายเดียวโดยไม่คิดจะรอฟังคำตอบของผมอีก
ผมจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทพลางเกาท้ายทอยอยู่ครู่หนึ่ง
ทว่าเรื่องนี้มีข้อสรุปที่แน่ชัดอยู่แล้ว จึงไม่ต้องเสียเวลาคิดทบทวนเลย
“คิดเสียว่าไม่ได้ยินแล้วกัน”
ผมคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลง แล้วลืมมันไปเสียเลย
พอต้องมาเจอเรื่องเลือดสาดกระสุนปลิวว่อนติดต่อกันตลอดหลายวันมานี้ ถ้าใครมาเห็นเข้าก็คงเข้าใจผิดคิดว่าอาชีพสายลับเงานี่ช่างเหมือนในหนังเสียเหลือเกิน
ทว่าไอ้การที่ระเบิดตูมตามแล้วต้องสาดกระสุนใส่กันน่ะ มันเป็นแค่สถานการณ์ยกเว้นที่นานทีปีหนถึงจะเกิดขึ้นสักครั้งเท่านั้น
หากลองชั่งน้ำหนักขีดความสามารถของสายลับเงาจริงๆ การปลอมตัวและการซุ่มแฝงตัวกินสัดส่วนไปถึงเก้าส่วน ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งส่วนคือความสามารถในการเผ่นหนีแบบไม่คิดจะเหลียวหลังกลับไปมองเวลาที่ตัวตนถูกเปิดโปง
สรุปก็คือการไม่สร้างสถานการณ์ที่ต้องชักปืนออกมายิงสู้กันตั้งแต่แรกนั่นแหละถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ด้วยเหตุนี้ สำหรับเหล่าสายลับเงาแล้ว การปรับตัวให้กลมกลืนไปกับชาวบ้านในท้องที่ได้อย่างรวดเร็วราวกับเกิดและโตมาในย่านนั้นแต่แรกจึงสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด
การหลอมรวมเข้ากับชีวิตประจำวันอันแสนธรรมดาและเรียบง่ายของผู้คนได้อย่างสมบูรณ์แบบต่างหากคืองานที่แท้จริงของพวกเรา
“เอ่อ คุณน้องคะ จำคุณป้าร้านซักรีดข้างบ้านได้ไหมคะ? เวลาเจอกับฉันทีไร คุณป้าท่านก็พูดกรอกหูจนหูจะชาทุกทีว่าอยากจะช่วยเป็นแม่สื่อให้นัดดูตัวกับลูกสาวท่านน่ะค่ะ... คุณน้องพอจะมีใจสนใจบ้างไหมคะ?”
“ดูตัวเหรอครับ?”
ในแง่นั้น ผมเองก็คงจะทำงานของตัวเองได้ดีเลิศเลอเกินไปหน่อยกระมัง
ในวันหนึ่งที่ผมปรับตัวเข้ากับร้านหวังชุนซานผิงฟางได้อย่างสมบูรณ์แบบ ระหว่างที่กำลังนั่งยองๆ ถอนขนเป็ดอยู่ตรงมุมร้าน แชอาราก็เอ่ยปากขึ้นมาด้วยท่าทีอึกอัก
ดูตัวเนี่ยนะ
“ผมไม่ได้ติดขัดอะไรหรอกครับ”
“จริงเหรอคะ?”
“ครับ”
หากใช้ชีวิตอยู่ด้วยตัวตนแฝง เรื่องพรรค์นี้ก็มีให้เห็นอยู่ดาษดื่น
ดูท่าตัวตนแฝงของผมที่ว่าถลกแขนเสื้อเดินทางข้ามมาจากมณฑลเฮยหลงเจียงเพื่อมาช่วยเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่บาดเจ็บตรงหัวไหล่ จะดูน่าเชื่อถือเกินไปจนเข้าตากรรมการพวกพ่อค้าแม่ค้าแถวนี้เข้าอย่างจังเสียแล้ว
“แค่ออกไปนั่งกินข้าวฟรีสักมื้อก็พอใช่ไหมครับ?”
“กินฟรี... อ่า ค่ะ ก็นะ ทางฝั่งโน้นคงจะเลี้ยงน้ำชาสักแก้วอยู่แล้วละค่ะ”
“แต่ก็นะ เดี๋ยวทางนั้นก็คงจะผิดหวังจนถอยกรูดไปเองแหละครับ”
“แหม จะเป็นแบบนั้นไปได้อย่างไรกันคะ? หน้าตาของคุณน้องก็ออกจะหล่อเหลาเอาการปานนี้”
“ฮะๆ เอาเป็นว่า ช่วยไปบอกตกลงให้ทีนะครับ”
เมื่อผมตอบรับการนัดบอดอย่างเต็มใจ แชอาราก็เอียงคอสงสัยราวกับเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย
ด้วยเหตุนี้ ในวันถัดมา ผมจึงได้มานั่งประจันหน้ากับลูกสาวของป้าร้านซักรีดที่ร้านน้ำชาแถบชานเมืองตงกั่ง
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อต้วนอู่เยียนค่ะ ตอนนี้ทำงานอยู่ที่ศาลาว่าการเมืองเสิ่นหยางค่ะ”
“อย่างนั้นเองเหรอครับ ส่วนผมก็อย่างที่คุณทราบ คอยช่วยงานพี่หวังชุนซานอยู่ที่ร้านอาหารน่ะครับ”
“ฉันได้ยินมาจากคุณแม่แล้วค่ะ ท่านบอกว่าคุณเป็นคนที่จิตใจดีแล้วก็ขยันขันแข็งมากเลย”
“ฮะๆ ชมกันเกินไปแบบนี้ทำเอาผมเขินเลยนะครับ”
ความประทับใจแรก เธอเป็นหญิงสาวที่ดูมีจริตจะก้านและหยิ่งทะนงอยู่สักหน่อย
สงสัยเธอคงจะถูกใจรูปลักษณ์ภายนอกของผมที่แต่งตัวดูดีอยู่ไม่น้อย เพราะตั้งแต่เริ่มเธอก็หน้าแดงเรื่อและเป็นฝ่ายรุกยิงคำถามโน่นนี่ใส่ผมอย่างกระตือรือร้น
จนกระทั่งหัวข้อสนทนาไหลลื่นไปสู่ทิศทางที่อยู่บนพื้นฐานความเป็นจริงตามธรรมชาติ
“ไม่ทราบว่าพอจะมีทรัพย์สินที่เก็บหอมรอมริบไว้บ้างไหมคะ? แล้วก็อยากทราบเรื่องแผนการในอนาคตด้วยค่ะ”
“อืม เงินที่เก็บไว้จนถึงตอนนี้ก็มีอยู่ราวๆ พันหยวนได้มั้งครับ”
“...คะ? ฮะๆ แหม ช่างล้อเล่นเก่งจังเลยนะคะ”
“เปล่าครับ เรื่องจริงเลยครับ ที่ตอนนี้ต้องมาขออาศัยอยู่กับพี่ชุนซาน ก็เพราะค้างค่าเช่าห้องเดิมจนโดนไล่ตะเพิดออกมาน่ะครับ”
“...”
คำพูดตรงไปตรงมาไม่มีกั๊กของผมทำให้รอยยิ้มของเธอค่อยๆ แข็งค้างไปทีละน้อย
ม่านตาทั้งสองข้างของเธอสั่นระริกอย่างไร้ความปรานีราวกับเกิดแผ่นดินไหว
ก็นะ ไม่ได้โกหกสักหน่อย
เพราะสำหรับตัวตนแฝงในประเทศจีนแล้ว นั่นคือทรัพย์สินทั้งหมดที่ผมมีจริงๆ นี่นา
“งะ-งั้นเหรอคะเนี่ย”
“ครับ ใช่แล้วครับ”
“ฉัน เอ่อ... จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วน คงต้องขอตัวก่อนแล้วละค่ะ”
การพบกันของเราจึงปิดฉากลงหลังเริ่มไปได้เพียงสามสิบนาทีเท่านั้น
กะว่าจะได้กินข้าวฟรีสักมื้อแท้ๆ ไม่น่ารีบบอกความจริงเร็วเกินไปเลย
“...สรุปคือ โดนเทกลับมาแบบนั้นเรอะ”
“ครับ ก็นั่นแหละ”
เย็นวันนั้น สีหน้าเหวอรับประทานของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 กับแชอาราตอนฟังผลการดูตัวช่างน่าดูชม
และนั่นก็ทำให้สายตาของคนรอบข้างที่มองมายังผมเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง
“ไอ้หยา ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ หน้าตาก็ดูดีแท้ๆ แต่มีเงินติดตัวแค่พันหยวนเนี่ยนะ! ได้ยินว่าแม้แต่ค่าเช่าห้องยังไม่มีปัญญาจ่ายจนเกือบต้องไปนอนข้างถนน เลยหน้าด้านซมซานมาพึ่งร้านอาหารนี้ไม่ใช่หรือไง”
“ว้ายตายจริง อะไรกันเนี่ย ฉันก็ไม่รู้นึกว่าเป็นชายหนุ่มขยันขันแข็งที่อุตส่าห์เดินทางมาไกลเพื่อช่วยงานพี่ชายที่เจ็บไหล่เสียอีก”
“ขยันอะไรกันล่ะ! ไม่ดูตาม้าตาเรือมาเกาะเป็นปลิงอยู่ในบ้านข้าวใหม่ปลามันที่กำลังหวานชื่นแบบนี้! โธ่ ชุนซานกับแม่หนูสะใภ้ที่น่าสงสารของพวกเราต้องมาลำบากสายตัวแทบขาด แบบนี้มันกาฝากชัดๆ ไม่ใช่หรือไง”
“ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ ชิชะ เห็นแค่หน้าตาหล่อเหลาก็หลงเชื่อ ที่แท้ก็หน้าตาดีแต่ไร้น้ำยาจริงๆ!”
ในวันนั้น น้องชายแสนดีและขยันขันแข็งที่มาช่วยงานพี่ชายร่วมบ้านเกิดซึ่งเจ็บไหล่ได้ตายจากไปแล้ว
ราวกับจะขุดหลุมฝังศพให้เสร็จสรรพ บรรดาชาวบ้านในย่านการค้าต่างพากันชำเลืองมองผมพร้อมกับซุบซิบนินทาอย่างออกรสไม่เว้นแต่ละวัน
เอาเถอะ ก็ดีเหมือนกัน
ตัวผมคือสายลับเงา
ความรักและการลงหลักปักฐานมันเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย
“ฮึก”
ช่างเถอะ
หลังจากวันนั้น ข่าวลือของผมคงแพร่ไปทั่วผ่านเครือข่ายข่าวกรองของพวกป้าๆ แถวนี้ จึงไม่มีใครคิดจะแนะนำคู่ดูตัวให้ผมอีกเลย
ท่ามกลางคืนวันที่แสนอบอุ่น ในค่ำคืนที่ข้างกายรู้สึกเหน็บหนาวอย่างบอกไม่ถูก
“วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ ขายของทั้งวัน พักผ่อนให้เต็มที่แล้วเจอกันพรุ่งนี้”
“ครับพี่ พักผ่อนเยอะๆ นะครับ”
“คุณน้อง วันนี้ก็เหน็ดเหนื่อยมากเลยนะคะ”
“ไม่หรอกครับ พี่สะใภ้เหนื่อยกว่าผมตั้งเยอะ”
หลังจากปิดร้านและเตรียมวัตถุดิบสำหรับวันพรุ่งนี้จนเรียบร้อย การปูถุงนอนตรงมุมร้านอาหารชั้นหนึ่งเพื่อข่มตานอนก็กลายเป็นเรื่องที่ค่อนข้างคุ้นชินไปเสียแล้ว
ผมหยิบกระป๋องหนึ่งออกมาจากตู้เย็นอย่างสบายอารมณ์
การได้จิบเบียร์ชิลๆ หลังเสร็จสิ้นภารกิจอันยุ่งเหยิง ถือเป็นหนึ่งในความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมหาได้ในช่วงนี้
‘ความสุขมันก็แค่นี้แหละนะ’
ทว่าเรื่องราวบนโลกใบนี้มักไม่ค่อยเป็นไปตามใจหวังเสมอไปใช่ไหมล่ะ
ติ๊ดๆๆ
“หือ?”
โทรศัพท์มือถือที่รับต่อมาจากนกกระเรียนหมายเลข 13 ส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมา
เหมือนมีเรื่องด่วนเกิดขึ้นในยามวิกาลเช่นนี้
“ครับพี่หวังชี มีเรื่องอะไร...”
-นกกระจอก หุบปาก แล้วฟังเรื่องที่ฉันจะพูดต่อจากนี้ให้ดี
ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยทักทาย นกกระเรียนหมายเลข 13 ก็ชิงตัดบทขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แม้แต่เวลาจะกะพริบตาด้วยความงุนงงก็ยังไม่มี
-ฉันกำลังจะตาย ตอนนี้มีใครบางคนกำลังพยายามงัดประตูฐานลับของฉันอยู่
“...”
สุ้มเสียงที่กดต่ำลงอย่างเยือกเย็นของเขาทำให้แผ่นหลังของผมเหยียดตรงขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
แม้ผมจะนิ่งเงียบไป แต่นกกระเรียนหมายเลข 13 ก็ยังคงพูดต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ
-เช็กจากกล้องวงจรปิดแล้วเห็นคนติดอาวุธสองคน คงไม่จีนก็เกาหลีเหนือ ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งนั่นแหละ ที่ที่น่าสงสัยมีเยอะอยู่แต่ยังไม่แน่ชัด
“...”
-จากนี้ฉันจะเริ่มขั้นตอนทำลายฐานทัพลับ ถ้าฉันตายไปแล้วให้นายติดต่อไปหาสายลับอีกา แม้จะไม่ได้บอกไว้เป็นพิเศษแต่ก็เป็นคนที่รู้จักกับฉันมานาน ฉันคงไม่บอกให้นายเชื่อใจแบบไม่มีเงื่อนไขหรอก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไว้ใจได้อยู่ สนิทสนมกันเข้าไว้ล่ะ
เขาค่อยๆ เอ่ยถ้อยคำที่อาจกลายเป็นพินัยกรรมสั่งเสียออกมาทีละคำ
ผมขบกรามแน่นโดยไม่รู้ตัว
-ทำไมพอคิดว่าเรื่องจะผ่านไปด้วยดีทีไรมันต้องเป็นแบบนี้ทุกทีนะ ทั้งที่สัญญากับลูกสาวไว้แล้วว่าจะซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ให้เป็นของขวัญวันเด็กแท้ๆ...
ในวินาทีที่เขากำลังพึมพำถ้อยคำคล้ายการตัดพ้อครั้งสุดท้ายออกมานั้นเอง
-ปัง!
เสียงอันน่าขนลุกอย่างยิ่งที่แล่นผ่านไปในชั่วพริบตา
แล้วความเงียบงันอันยาวนานก็เข้าปกคลุม
ผมกัดริมฝีปากแน่น
กำลังโหลดความเห็น...