คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 19

ตอน 19

ภายใน NIS โค้ดเนมนกกระเรียนมักจะมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ผู้รับหน้าที่เป็นนายหน้าในพื้นที่ ดูเผินๆ จึงเหมือนไม่ได้มีความสำคัญมากมายอะไร

ทว่านกกระเรียนหมายเลข 13 นั้นต่างออกไป

เขาเป็นสายลับเงารุ่นเก๋าที่มีอำนาจถึงขั้นวางแผนปฏิบัติการในพื้นที่และส่งเรื่องเสนอขึ้นไปยังสำนักงานใหญ่ได้โดยตรง จึงมีความเป็นไปได้สูงมากที่เขาจะถูกฝ่ายศัตรูหมายหัวไว้เป็นบุคคลที่ต้องจับตามองเป็นพิเศษ

‘มันเริ่มผิดพลาดตรงไหนกัน?’

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงสองสามวันมานี้เขามีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งกับปฏิบัติการใหญ่ๆ จนต้องวิ่งวุ่นไปทั่วอยู่บ่อยครั้ง

ต่างจากผมที่เคลื่อนไหวตัวคนเดียวได้อย่างอิสระ แต่นกกระเรียนหมายเลข 13 จำเป็นต้องขับรถไปไหนมาไหนตลอดเวลา ความเป็นไปได้ที่ตัวตนของเขาจะถูกเปิดโปงในระหว่างนั้นจึงมีสูงมาก

◆ ◆ ◆

สายยังไม่ถูกตัดและคงความเงียบงันอันแปลกประหลาดเอาไว้

ผมแนบหูกับโทรศัพท์มือถืออย่างตั้งใจโดยไม่ส่งเสียงลมหายใจออกมาแม้แต่น้อย

รู้สึกเหมือนว่าหากผมเป็นฝ่ายตัดสายทิ้งไปก่อน คงไม่มีวันได้ติดต่อกับเบอร์นี้ได้อีกเป็นครั้งที่สอง ผมจึงทำได้เพียงปิดปากเงียบและกลั้นหายใจอย่างสุขุมต่อไป

มีใครบางคนพบโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่บนพื้นแล้วอย่างนั้นหรือ?

กุกกัก มีเสียงดังแว่วมา

◆ ◆ ◆

“...”

มีคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้ว

ในวินาทีนั้นสัญชาตญาณผมก็บอกทันที

อีกฝ่ายเองก็กลั้นหายใจและยื่นหน้าเข้าไปใกล้โทรศัพท์มือถือเหมือนกับผม

ความเงียบสงัดชวนอึดอัดขวางกั้นระหว่างเราสองคนราวกับกำแพง

แม้จะมีกำแพงอันแน่นหนาขวางกั้นอยู่ตรงกลาง แต่เรากลับแลกเปลี่ยนบทสนทนากันมากมายโดยปราศจากคำพูดใดๆ

◆ ◆ ◆

ติ๊ด

สัญญาณโทรศัพท์ถูกตัดไปโดยไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมา

ผมหลับตาลงพลางผ่อนลมหายใจยาว

‘ตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่ ม.ปลายแล้วนะ อยากดูรูปหน่อยไหมล่ะ’

ท่ามกลางความมืดมิดที่เปลือกตาปิดสนิท รอยยิ้มอย่างอารมณ์ดีของนกกระเรียนหมายเลข 13 ก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว

ภาพถ่ายครอบครัวที่ยับย่นซึ่งเขาหยิบออกมาอวดอย่างภาคภูมิใจจากกระเป๋าสตางค์ใบเก่าก็เช่นกัน

สิ่งที่ผุดตามขึ้นมาคือดาวไร้นามที่ตั้งตระหง่านอยู่ในห้องจัดแสดงความมั่นคงของ NIS

“...ตั้งสติเข้าไว้”

ก่อนจะถูกใครบางคนบุกโจมตี นกกระเรียนหมายเลข 13 ได้ติดต่อหาผมเป็นคนแรกแทนที่จะเป็นใครอื่น

เขาเชื่อมั่นว่าผมจะช่วยจัดการสะสางเรื่องราวข้างหลังให้ได้ จึงได้ฝากฝังวาระสุดท้ายของตนเองไว้กับผม

สมองของผมเริ่มวาดขั้นตอนต่อไปราวกับเครื่องจักรไปแล้ว

ผมเก็บสัมภาระอย่างเรียบง่ายก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปหาเหยี่ยวดำหมายเลข 3

“พี่ครับ”

“หือ? มีอะไร เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”

เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่กำลังเตรียมตัวจะเข้านอนแสดงสีหน้าแปลกใจเมื่อเห็นผมเก็บสัมภาระเดินเข้ามา

ผมขยับเข้าไปใกล้ข้างหูของเขาแล้วกระซิบเสียงเบา

“นกกระเรียนหมายเลข 13 ตายแล้วครับ”

“...”

ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใดมากไปกว่านั้นอีก

ใบหน้าของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 แข็งค้างไปในทันที

“นับจากนี้ผมจะเดินทางไปยังจุดเกิดเหตุครับ ช่วยรายงานสถานการณ์ให้สำนักงานใหญ่ทราบแทนผมทีนะครับ”

“เข้าใจแล้ว พอจะเดาได้ไหมว่าอีกฝ่ายเป็นใคร?”

“ไม่จีนก็เกาหลีเหนือ น่าจะเป็นหนึ่งในสองฝั่งนี้ครับ พอไปถึงที่เกิดเหตุเดี๋ยวก็คงรู้คำตอบในไม่ช้า”

“ไปแล้วคิดจะทำอะไรล่ะ?”

“ก็ต้องแก้แค้นสิครับ”

เหยี่ยวดำหมายเลข 3 เม้มปากอยู่ครู่หนึ่งกับคำพูดของผม ก่อนจะพยักหน้าอย่างสุขุม

“เรื่องจัดการที่นี่ฝากพี่ช่วยดูแลด้วยนะครับ”

“ฉันจะบอกปัดไปว่านายมีเรื่องด่วนที่บ้านเกิดเลยต้องรีบกลับไป”

“เผื่อมีลูกหลงกระเด็นมา ช่วงนี้ก็อย่าเพิ่งออกไปนอกร้านเลยนะครับ”

“นายเองก็เถอะ ระวังตัวด้วย”

ระหว่างเราไม่จำเป็นต้องมีคำพูดเยิ่นเย้ออีกต่อไป

หลังจับมือกันแน่นหนึ่งครั้ง ผมก็พยายามฝืนยิ้มให้แชอาราที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ตรงมุมห้องด้านใน

จากนั้นจึงเดินออกจากร้านหวังชุนซานผิงฟางไปโดยไม่ลังเล

ไม่มีเวลามาโอ้เอ้เฉื่อยชาอีกแล้ว

ผมเปิดประวัติการโทรแล้วต่อสายหาเบอร์ของหยางเหม่ยหลิงทันที

‘ถ้าฉันตายไปแล้วให้นายติดต่อไปหาสายลับอีกา แม้จะไม่ได้บอกไว้เป็นพิเศษแต่ก็เป็นคนที่รู้จักกับฉันมานาน’

ในเมื่อนกกระเรียนหมายเลข 13 บอกว่าเป็นคนที่ไว้ใจได้ ผมจึงตั้งใจจะทำตามคำขอของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น หากยืมพลังของแก๊งเก้ามังกรผ่านเธอได้ ย่อมสามารถรับรู้ได้เร็วกว่าใครว่าตอนนี้ตานตงกำลังเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

-อะไรกัน ตัดสินใจยอมรับข้อเสนอของฉันแล้วเหรอคะ

ทันทีที่รับสาย หยางเหม่ยหลิงก็เอ่ยถามขึ้นมาทันควัน

ดูเหมือนเธอจะเข้าใจผิดว่าผมติดต่อมาเรื่องลักพาตัวหัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่งที่เคยเสนอไว้ก่อนหน้านี้

ผมก้าวเดินไปตามถนนหลวงอันเงียบสงัดพลางทอดสายตามองไปยังปลายขอบฟ้าอย่างเยือกเย็น

“นกกระเรียนหมายเลข 13 เสียชีวิตแล้วครับ”

◆ ◆ ◆

ปลายสายของหยางเหม่ยหลิงชะงักเงียบไปทันที ราวกับตกตะลึงจนพูดไม่ออกกับข่าวร้ายที่ไม่คาดคิด

ไม่นานนัก เสียงแหบพร่าของเธอก็ถามกลับมา

-...คนคนนั้นตายแล้วเหรอคะ เมื่อไหร่กันแน่

“เมื่อครู่นี้ครับ มีเสียงปืนดังขึ้นระหว่างที่กำลังคุยสายกับผม แล้วหลังจากนั้นก็มีใครบางคนตัดสายทิ้งไป”

-อา

“ก่อนตาย นกกระเรียนหมายเลข 13 แนะนำว่ามีเพียงคุณเท่านั้นที่ไว้ใจได้ และบอกให้ผมติดต่อสายลับอีกาครับ”

◆ ◆ ◆

“คุณรู้ไหมครับว่าเซฟเฮาส์ของเขาอยู่ที่ไหน คิดว่าถ้าเป็นคุณน่าจะพอรู้อยู่บ้างเลยถามดูครับ”

ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความอีกต่อไป

หยางเหม่ยหลิงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่จมดิ่ง

-...ร้านพิซซ่าที่มีอยู่เพียงร้านเดียวในตัวเมืองเขตหยวนเป่าของตานตง ตึกตรงข้ามร้านนั้นมีร้านซักรีดซอมซ่ออยู่ร้านหนึ่งค่ะ ไปที่ห้องดาดฟ้าชั้นสี่ของตึกนั้นเถอะ

“ขอบคุณครับ”

-อย่าตายนะคะ

พอดีกับที่ผมมองเห็นรถแท็กซี่คันหนึ่งแล่นตรงมาจากปลายขอบฟ้าอันเวิ้งว้าง

“ไม่มีทางหรอกครับ เสร็จเรื่องแล้วผมจะติดต่อไปใหม่”

ผมยกมือขึ้นโบกแล้วกดตัดสายไปในทันที

◆ ◆ ◆

สายลับเงาของ NIS ใช่ว่าทุกคนจะมีทักษะการต่อสู้อันยอดเยี่ยม

แม้จะผ่านการฝึกฝนศิลปะป้องกันตัวขั้นพื้นฐานมาอย่างแน่นอน แต่ในสถานที่เสี่ยงอันตรายจริงๆ ส่วนใหญ่มักจะพาผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางร่วมไปด้วยเพื่อสะสางภารกิจ

ด้วยเหตุนี้ หากคิดจะมีชีวิตรอดไปได้นานๆ ทักษะการหลบหนีจึงเป็นสิ่งจำเป็นยิ่งกว่าทักษะการต่อสู้อย่างไม่ต้องสงสัย

สำหรับสายลับเงาแล้ว ความคิดที่จะล้างแค้นจึงนับเป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระโดยสิ้นเชิง

“เฮ้อ”

สถานที่ที่หยางเหม่ยหลิงบอกนั้นตั้งอยู่บริเวณชานเมืองซึ่งไม่ไกลจากตัวเมืองเท่าใดนัก

ทันทีที่ลงจากแท็กซี่และไปถึงจุดหมาย ผมก็กวาดสายตามองสำรวจรอบบริเวณทันที

ไม่ไกลกันนัก มีคลับแห่งหนึ่งที่ส่องแสงไฟแอลอีดีวิบวับสลับไปมาอย่างฉูดฉาด และมีเสียงดนตรีอึกทึกครึกโครมดังแว่วออกมาจากที่นั่น

มันเป็นทัศนียภาพที่ยากจะเชื่อว่าเป็นบริเวณรอบจุดเกิดเหตุยิงกัน

‘ทั้งที่กงอันก็เดินตรวจตราอยู่แท้ๆ’

บางทีอาจเป็นเพราะเสียงอึกทึกครึกโครมนั่น เสียงปืนจึงดังไม่พอให้ใครทันสังเกตเห็นก็ได้

ยิ่งในช่วงเวลาระหว่างหัวค่ำกับรุ่งสางที่มีผู้คนพลุกพล่านด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ร้านพิซซ่าที่หยางเหม่ยหลิงบอกก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนและเสียงดนตรีอันดังกระหึ่มเช่นกัน

ในทางตรงกันข้าม ร้านซักรีดที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามของอาคารหลังนั้นกลับมีเพียงแสงไฟสลัวรางเลือนส่องวูบวาบอยู่เท่านั้น

หลังจากเงยหน้ามองเพื่อยืนยันตำแหน่งของห้องบนดาดฟ้าชั้นสี่แล้ว ผมก็ค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดไป

‘พวกมันคงยังอยู่ข้างในสินะ’

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคงแอบลอบเข้าไปด้วยการกระโดดข้ามดาดฟ้าจากอาคารฝั่งตรงข้ามหรือไม่ก็ปีนกำแพงขึ้นไปแล้ว

แต่ในตอนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลยสักนิด

ผมเดินขึ้นบันไดอย่างเอื่อยเฉื่อยจนมาถึงชั้นสี่ ก่อนจะชักปืนพกออกมากระชับไว้ในมือ

เอี๊ยด

ประตูไม่ได้ล็อกไว้ด้วยซ้ำ

พรวด!

“ฮึบ!”

พวกมันคงคาดเดาได้ว่าผมจะมาหลังจากพบโทรศัพท์ที่ยังต่อสายค้างอยู่หรือเปล่านะ

พร้อมกับเสียงสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง มีดสั้นทหารเล่มคมก็พุ่งตรงเข้ามาหมายจะเสียบเข้าที่ท้องของผม

ถึงแม้จะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ความเร็วของมันก็ถือว่าน่าทึ่งทีเดียว

“?”

ทว่าอีกฝ่ายที่ออกแรงแทงมีดเข้ามาสุดแรงเกิดกลับต้องชะงักและย่นไหล่ลง เมื่อพบว่าใบมีดไม่สามารถแทงลึกเข้าไปได้มากกว่านั้นอย่างที่คิด

ผมยกปืนพกที่ถืออยู่ในมือเล็งแล้วเหนี่ยวไกทันที

ฟุ่บ!

“อั่ก!”

ปืนกล็อก 19 ที่ติดท่อเก็บเสียงส่งเสียงขูดเหล็กดังแผ่วเบา

อีกฝ่ายโดนยิงเข้าที่ท่อนล่างจนลงไปนอนกลิ้งอยู่กับพื้น

นกกระเรียนหมายเลข 13 บอกไว้ชัดเจนว่าผู้บุกรุกมีสองคน

ปัง!

“ตรงนั้นเองสินะ?”

ประกายไฟสว่างวาบขึ้นในความมืด แล้วกระสุนนัดหนึ่งก็พุ่งเข้ามาปะทะที่ไหล่ของผม

ก่อนที่หัวกระสุนที่บิดเบี้ยวจะร่วงหล่นลงพื้น ผมก็เล็งเป้าและลั่นไกเสร็จสิ้นแล้วเช่นกัน

ฟุ่บ!

“ฮึก!”

ไอ้เวรอีกคนที่หมอบตัวซ่อนอยู่ในมุมห้องมืดๆ ล้มพับลงไปทันที

แม้จะเล็งยิงไปแบบส่งๆ เพราะความมืด แต่นับว่าโชคดีที่กระสุนเจาะเข้าบริเวณท้องของมันอย่างจัง

“อึก...”

“อือ...”

เนื่องจากเป็นสถานการณ์ที่จำเป็นต้องเค้นข้อมูล ผมจึงไม่ได้ลงมือฆ่าพวกมัน

บางทีพวกมันเองก็คงคิดแบบเดียวกับผม

แต่ถึงแม้พวกมันจะถือปืนกลอยู่ในมือ สถานการณ์ก็คงไม่ต่างไปจากตอนนี้เท่าไรนัก

ความจริงที่ว่าคนที่นกกระเรียนหมายเลข 13 ติดต่อหาเป็นคนสุดท้ายคือผม นั่นแหละคือความผิดพลาดอันเจ็บปวดเจียนตายของพวกมัน

“ขอดูหน้าหน่อยสิ”

แป๊ก

พอกดสวิตช์ไฟ ห้องดาดฟ้าแคบๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาในชั่วพริบตา

ขณะที่ลงกลอนประตูปิดสนิทจากที่แง้มไว้ครึ่งหนึ่งแล้วหันหลังกลับไป ก็เห็นศพหนึ่งนอนจมกองเลือดระเกะระกะอยู่ตรงมุมห้อง

เป็นนกกระเรียนหมายเลข 13

‘เชี่ยเอ๊ย’

แม้เลือดจะแล่นขึ้นหน้าด้วยความเดือดดาลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ผมก็ไม่แสดงออกทางสีหน้าแล้วกวาดตามองรอบตัวอย่างเยือกเย็น

มีคอมพิวเตอร์และโน้ตบุ๊กตั้งอยู่อย่างละเครื่องบนโต๊ะตรงมุมห้องด้านหนึ่ง

เมื่อดูจากรอยเขม่าควันที่ติดแน่นอยู่บนโต๊ะแล้ว ทั้งสองเครื่องอยู่ในสภาพที่ผ่านขั้นตอนการเผาทำลายเรียบร้อยแล้ว

โทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าสองสามเครื่องที่ใช้เป็นโทรศัพท์เถื่อนตกเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นรอบๆ นั้นในสภาพพังยับเยิน

หลังจากประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วแล้ว ผมก็ลากเก้าอี้มานั่งลงตรงหน้าไอ้สองตัวที่นอนกลิ้งร้องครวญครางด้วยความทรมานอยู่บนพื้น

“ตั้งแต่นี้ไป ถ้าฝั่งไหนตอบช้าแม้แต่นิดเดียว ฉันจะยิงฝั่งนั้น”

“แฮ่ก แฮ่ก”

“อืออออ”

“สังกัดไหน”

ทั้งสองคนอ้าปากไม่ยอมพูดราวกับนัดกันไว้

“หึๆๆ...”

แล้วหนึ่งในไอ้สองตัวนั้นก็หัวเราะเยาะออกมาอย่างเปิดเผย

ผมก็เลยฝังกระสุนเข้าใส่หลังเท้าของไอ้ตัวที่นอนเงียบอยู่

ฟุ่บ!

“อ๊ากกก!”

เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว พร้อมกับเสียงกรีดร้องแทบขาดใจที่ระเบิดออกมา

ทันใดนั้น ไอ้ตัวที่พยายามทำเป็นใจเย็นแล้วหัวเราะเยาะก็หุบปากฉับเหมือนเรื่องโกหก

มันรับรู้ท่าทีของผมได้อย่างชัดเจนแล้วว่า แม้แต่เสียงหัวเราะเยาะผมก็นับเป็นคำตอบเช่นกัน

ผมยิงคำถามต่อไปอย่างเนิบนาบ

“ฉันมีกระสุนเยอะ ถามอีกครั้ง สังกัดไหน”

“ฮึก ฮึก...”

ยังคงไม่มีคำตอบ

ทว่าคราวนี้ไอ้ตัวที่โดนยิงเริ่มครางฮือเหมือนสะอื้นไห้

ฟุ่บ!

“อ๊าก!”

คราวนี้ผมยิงใส่ข้อเท้าของไอ้ตัวที่เพิ่งจะหัวเราะเยาะไปเมื่อครู่

ผมกะว่าจะค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นมาจากด้านล่างแบบนี้ ยิงเก็บทีละนิดให้พรุนไปทั้งร่าง

“จีนเหรอ ไม่สิ พวกแกต้องเป็นไอ้พวกเกาหลีเหนืออยู่แล้วใช่ไหม”

“...”

“คงไม่ได้ลงมือคนเดียวหรอก ถ้ามากันเป็นทีม ทั้งหมดมีกี่คน”

“...”

ตอนนี้พวกมันแทบจะหายใจไม่ทัน เอาแต่หลับตาปี๋

คงคิดว่าความเงียบคือที่หลบภัยที่ปลอดภัยที่สุดสินะ

เมื่อฝังความกลัวลงในหัวพวกมันว่าผมสามารถทำเรื่องน่าสยดสยองได้หน้าตาเฉยแบบนี้แล้ว หลังจากนั้นทุกอย่างก็จะง่ายขึ้นมาหน่อย

หลังจากมองสลับไปมาระหว่างไอ้สองตัวที่ยังคงรักษาความเงียบไว้อย่างดื้อดึง ผมก็เลือกตัวที่ดูอายุน้อยกว่าเป็นพิเศษในบรรดาสองคนนี้

แล้วเล็งปืนจ่อตรงหน้าผากของมันอย่างไม่ปิดบัง

“เปลี่ยนกฎกันหน่อยดีกว่า ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ถ้าภายในห้าวิไม่มีใครในพวกแกตอบ แกต้องตาย เอ้า หนึ่ง”

“...”

“สอง”

“...”

“สาม”

ในจังหวะที่ไอ้หมอนั่นหลับตาแน่นคล้ายยอมรับชะตากรรมของตัวเอง

คนที่อายุมากกว่าก็รีบร้อนมีปฏิกิริยาขึ้นมา

“ยะ-ยิงฉันแทนเถอะ”

พอได้ยินแบบนั้น คนที่โดนปืนจ่ออยู่ก็เบิกตากว้างคล้ายจะคัดค้าน

ผมกดปากกระบอกปืนที่ยังอุ่นๆ แนบลงบนหน้าผากของมันโดยไม่พูดจา

“ชู่ว อยากให้เปลี่ยนกฎอีกรอบไหมล่ะ ตอบช้าไปแบบนี้มันต้องโดนยิงไม่ใช่หรือไง”

พลันนั้นมันก็ทำได้เพียงกัดริมฝีปากแน่น ไม่อาจเอ่ยคำตอบใดๆ ออกมาได้

“ดี ค่อยคุยกันรู้เรื่องขึ้นมาหน่อย จากนี้ไปฉันถามอะไรก็ตอบมาให้ครบทุกคำ ถ้าตอบช้าเมื่อไหร่ ไอ้หมอนี่ตาย”

“ขะ-เข้าใจแล้ว”

“สังกัดไหน”

“กองทัพประชาชนเกาหลี สำนักข่าวกรองลาดตระเวน... กองพันลาดตระเวนที่ 24 ในสังกัด”

สำนักข่าวกรองลาดตระเวน กองทัพประชาชนเกาหลีเหนือ

ในบรรดานั้น กองพันลาดตระเวนที่ 24 คือชื่อที่แม้แต่ผมเองก็ยังจำได้ขึ้นใจ

มันไม่ใช่แค่หน่วยทหารธรรมดา แต่เป็นหน่วยองครักษ์ในสังกัดโดยตรงที่ผู้นำสูงสุดแห่งเปียงยางส่งมาเอง

“มีกี่คน”

“สะ-สิบ... คน”

ดูจากการพูดติดอ่างแล้ว มีความเป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นเรื่องโกหกที่แต่งขึ้นมาส่งเดช

ทว่ายังมีเรื่องต้องถามอีกมาก ผมจึงแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปก่อน

“รู้ไหมว่าสายลับคนที่พวกแกเพิ่งฆ่าไปคือใคร”

“รู้แค่ว่าเป็นสายลับเกาใต้ ไม่รู้รายละเอียดที่แน่ชัดหรอก”

“ที่มาของข้อมูลล่ะ”

“ไม่รู้ พวกเราแค่ได้รับคำสั่งให้มาฆ่าเท่านั้น”

“เป้าหมายอื่นมีใครอีก”

“ผู้บัญชาการกงอันตานตง หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งเก้ามังกร หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่ง มีแค่นั้นแหละ”

“มีสายลับเกาใต้อื่นอีกไหม”

“ไม่มีแล้ว”

“รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”

“ไม่รู้”

พอลองฟังรายชื่อทั้งหมดดูก็พอจะจับเค้าลางได้

ไอ้พวกนี้คือหน่วยลอบสังหารที่เกาหลีเหนือส่งมา

ที่จริง เกาหลีเหนือมีเหตุผลให้ส่งพวกนี้มามากเกินพออยู่แล้ว

แต่สิ่งที่ยังนับเป็นความโชคดีในความโชคร้าย ก็คือข้อเท็จจริงที่ว่าสายลับที่ข้อมูลตำแหน่งรั่วไหลจำกัดอยู่แค่นกกระเรียนหมายเลข 13

หากข้อมูลของผมหลุดไปด้วย เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่แฝงตัวเป็นคนท้องถิ่นก็คงจะตกอยู่ในอันตรายตามไปด้วยเป็นแน่

“ที่ซ่อนของพวกแกอยู่ที่ไหน”

“...”

“ตอบช้าไปนะ”

“ดะ-เดี๋ยว...”

ฟุ่บ ฟุ่บ!

ผมลั่นไกติดต่อกัน เจาะรูกลางหว่างคิ้วของไอ้พวกนั้นสองคนอย่างแม่นยำ

หลังจากยืนมองศพทั้งสองที่ล้มพับลงอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่เงียบๆ ผมก็ค้นตัวพวกมัน

วิทยุสื่อสาร ปืนพกแพ็กดูซานของเกาหลีเหนือ และระเบิดมือ RGO ที่ใช้ชนวนกระทบแตกอย่างละหนึ่งชิ้น

นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ

“ให้ตายสิ”

ผมลากฝีเท้าอันหนักอึ้งที่แทบจะก้าวไม่ออกเดินเข้าไปหานกกระเรียนหมายเลข 13

ร่างของเขาที่กำลังเย็นชืดลง

มีรูโหว่ขนาดใหญ่ปรากฏอยู่บริเวณหัวใจ

อันที่จริง ช่วงเวลาที่เราได้พบหน้ากันนั้นไม่ได้ยาวนานอะไรเลย

แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ต้องทำเป็นเฉยชาต่อความตายของเพื่อนร่วมงาน

ผมพยายามลบสีหน้าหดหู่ออกไป แล้วค่อยๆ ลูบปิดเปลือกตาที่เปิดค้างอยู่ครึ่งหนึ่งของเขาลง

“ลำบากมามากแล้วครับพี่ พักผ่อนให้สบายเถอะ”

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 19
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 20 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 18กลับหน้าเรื่อง
ตอน 18ตอน 20