ภายใน NIS โค้ดเนมนกกระเรียนมักจะมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ผู้รับหน้าที่เป็นนายหน้าในพื้นที่ ดูเผินๆ จึงเหมือนไม่ได้มีความสำคัญมากมายอะไร
ทว่านกกระเรียนหมายเลข 13 นั้นต่างออกไป
เขาเป็นสายลับเงารุ่นเก๋าที่มีอำนาจถึงขั้นวางแผนปฏิบัติการในพื้นที่และส่งเรื่องเสนอขึ้นไปยังสำนักงานใหญ่ได้โดยตรง จึงมีความเป็นไปได้สูงมากที่เขาจะถูกฝ่ายศัตรูหมายหัวไว้เป็นบุคคลที่ต้องจับตามองเป็นพิเศษ
‘มันเริ่มผิดพลาดตรงไหนกัน?’
ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงสองสามวันมานี้เขามีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งกับปฏิบัติการใหญ่ๆ จนต้องวิ่งวุ่นไปทั่วอยู่บ่อยครั้ง
ต่างจากผมที่เคลื่อนไหวตัวคนเดียวได้อย่างอิสระ แต่นกกระเรียนหมายเลข 13 จำเป็นต้องขับรถไปไหนมาไหนตลอดเวลา ความเป็นไปได้ที่ตัวตนของเขาจะถูกเปิดโปงในระหว่างนั้นจึงมีสูงมาก
สายยังไม่ถูกตัดและคงความเงียบงันอันแปลกประหลาดเอาไว้
ผมแนบหูกับโทรศัพท์มือถืออย่างตั้งใจโดยไม่ส่งเสียงลมหายใจออกมาแม้แต่น้อย
รู้สึกเหมือนว่าหากผมเป็นฝ่ายตัดสายทิ้งไปก่อน คงไม่มีวันได้ติดต่อกับเบอร์นี้ได้อีกเป็นครั้งที่สอง ผมจึงทำได้เพียงปิดปากเงียบและกลั้นหายใจอย่างสุขุมต่อไป
มีใครบางคนพบโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่บนพื้นแล้วอย่างนั้นหรือ?
กุกกัก มีเสียงดังแว่วมา
“...”
มีคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้ว
ในวินาทีนั้นสัญชาตญาณผมก็บอกทันที
อีกฝ่ายเองก็กลั้นหายใจและยื่นหน้าเข้าไปใกล้โทรศัพท์มือถือเหมือนกับผม
ความเงียบสงัดชวนอึดอัดขวางกั้นระหว่างเราสองคนราวกับกำแพง
แม้จะมีกำแพงอันแน่นหนาขวางกั้นอยู่ตรงกลาง แต่เรากลับแลกเปลี่ยนบทสนทนากันมากมายโดยปราศจากคำพูดใดๆ
ติ๊ด
สัญญาณโทรศัพท์ถูกตัดไปโดยไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมา
ผมหลับตาลงพลางผ่อนลมหายใจยาว
‘ตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่ ม.ปลายแล้วนะ อยากดูรูปหน่อยไหมล่ะ’
ท่ามกลางความมืดมิดที่เปลือกตาปิดสนิท รอยยิ้มอย่างอารมณ์ดีของนกกระเรียนหมายเลข 13 ก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว
ภาพถ่ายครอบครัวที่ยับย่นซึ่งเขาหยิบออกมาอวดอย่างภาคภูมิใจจากกระเป๋าสตางค์ใบเก่าก็เช่นกัน
สิ่งที่ผุดตามขึ้นมาคือดาวไร้นามที่ตั้งตระหง่านอยู่ในห้องจัดแสดงความมั่นคงของ NIS
“...ตั้งสติเข้าไว้”
ก่อนจะถูกใครบางคนบุกโจมตี นกกระเรียนหมายเลข 13 ได้ติดต่อหาผมเป็นคนแรกแทนที่จะเป็นใครอื่น
เขาเชื่อมั่นว่าผมจะช่วยจัดการสะสางเรื่องราวข้างหลังให้ได้ จึงได้ฝากฝังวาระสุดท้ายของตนเองไว้กับผม
สมองของผมเริ่มวาดขั้นตอนต่อไปราวกับเครื่องจักรไปแล้ว
ผมเก็บสัมภาระอย่างเรียบง่ายก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปหาเหยี่ยวดำหมายเลข 3
“พี่ครับ”
“หือ? มีอะไร เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่กำลังเตรียมตัวจะเข้านอนแสดงสีหน้าแปลกใจเมื่อเห็นผมเก็บสัมภาระเดินเข้ามา
ผมขยับเข้าไปใกล้ข้างหูของเขาแล้วกระซิบเสียงเบา
“นกกระเรียนหมายเลข 13 ตายแล้วครับ”
“...”
ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใดมากไปกว่านั้นอีก
ใบหน้าของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 แข็งค้างไปในทันที
“นับจากนี้ผมจะเดินทางไปยังจุดเกิดเหตุครับ ช่วยรายงานสถานการณ์ให้สำนักงานใหญ่ทราบแทนผมทีนะครับ”
“เข้าใจแล้ว พอจะเดาได้ไหมว่าอีกฝ่ายเป็นใคร?”
“ไม่จีนก็เกาหลีเหนือ น่าจะเป็นหนึ่งในสองฝั่งนี้ครับ พอไปถึงที่เกิดเหตุเดี๋ยวก็คงรู้คำตอบในไม่ช้า”
“ไปแล้วคิดจะทำอะไรล่ะ?”
“ก็ต้องแก้แค้นสิครับ”
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 เม้มปากอยู่ครู่หนึ่งกับคำพูดของผม ก่อนจะพยักหน้าอย่างสุขุม
“เรื่องจัดการที่นี่ฝากพี่ช่วยดูแลด้วยนะครับ”
“ฉันจะบอกปัดไปว่านายมีเรื่องด่วนที่บ้านเกิดเลยต้องรีบกลับไป”
“เผื่อมีลูกหลงกระเด็นมา ช่วงนี้ก็อย่าเพิ่งออกไปนอกร้านเลยนะครับ”
“นายเองก็เถอะ ระวังตัวด้วย”
ระหว่างเราไม่จำเป็นต้องมีคำพูดเยิ่นเย้ออีกต่อไป
หลังจับมือกันแน่นหนึ่งครั้ง ผมก็พยายามฝืนยิ้มให้แชอาราที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ตรงมุมห้องด้านใน
จากนั้นจึงเดินออกจากร้านหวังชุนซานผิงฟางไปโดยไม่ลังเล
ไม่มีเวลามาโอ้เอ้เฉื่อยชาอีกแล้ว
ผมเปิดประวัติการโทรแล้วต่อสายหาเบอร์ของหยางเหม่ยหลิงทันที
‘ถ้าฉันตายไปแล้วให้นายติดต่อไปหาสายลับอีกา แม้จะไม่ได้บอกไว้เป็นพิเศษแต่ก็เป็นคนที่รู้จักกับฉันมานาน’
ในเมื่อนกกระเรียนหมายเลข 13 บอกว่าเป็นคนที่ไว้ใจได้ ผมจึงตั้งใจจะทำตามคำขอของเขา
ยิ่งไปกว่านั้น หากยืมพลังของแก๊งเก้ามังกรผ่านเธอได้ ย่อมสามารถรับรู้ได้เร็วกว่าใครว่าตอนนี้ตานตงกำลังเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
-อะไรกัน ตัดสินใจยอมรับข้อเสนอของฉันแล้วเหรอคะ
ทันทีที่รับสาย หยางเหม่ยหลิงก็เอ่ยถามขึ้นมาทันควัน
ดูเหมือนเธอจะเข้าใจผิดว่าผมติดต่อมาเรื่องลักพาตัวหัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่งที่เคยเสนอไว้ก่อนหน้านี้
ผมก้าวเดินไปตามถนนหลวงอันเงียบสงัดพลางทอดสายตามองไปยังปลายขอบฟ้าอย่างเยือกเย็น
“นกกระเรียนหมายเลข 13 เสียชีวิตแล้วครับ”
ปลายสายของหยางเหม่ยหลิงชะงักเงียบไปทันที ราวกับตกตะลึงจนพูดไม่ออกกับข่าวร้ายที่ไม่คาดคิด
ไม่นานนัก เสียงแหบพร่าของเธอก็ถามกลับมา
-...คนคนนั้นตายแล้วเหรอคะ เมื่อไหร่กันแน่
“เมื่อครู่นี้ครับ มีเสียงปืนดังขึ้นระหว่างที่กำลังคุยสายกับผม แล้วหลังจากนั้นก็มีใครบางคนตัดสายทิ้งไป”
-อา
“ก่อนตาย นกกระเรียนหมายเลข 13 แนะนำว่ามีเพียงคุณเท่านั้นที่ไว้ใจได้ และบอกให้ผมติดต่อสายลับอีกาครับ”
“คุณรู้ไหมครับว่าเซฟเฮาส์ของเขาอยู่ที่ไหน คิดว่าถ้าเป็นคุณน่าจะพอรู้อยู่บ้างเลยถามดูครับ”
ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความอีกต่อไป
หยางเหม่ยหลิงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่จมดิ่ง
-...ร้านพิซซ่าที่มีอยู่เพียงร้านเดียวในตัวเมืองเขตหยวนเป่าของตานตง ตึกตรงข้ามร้านนั้นมีร้านซักรีดซอมซ่ออยู่ร้านหนึ่งค่ะ ไปที่ห้องดาดฟ้าชั้นสี่ของตึกนั้นเถอะ
“ขอบคุณครับ”
-อย่าตายนะคะ
พอดีกับที่ผมมองเห็นรถแท็กซี่คันหนึ่งแล่นตรงมาจากปลายขอบฟ้าอันเวิ้งว้าง
“ไม่มีทางหรอกครับ เสร็จเรื่องแล้วผมจะติดต่อไปใหม่”
ผมยกมือขึ้นโบกแล้วกดตัดสายไปในทันที
สายลับเงาของ NIS ใช่ว่าทุกคนจะมีทักษะการต่อสู้อันยอดเยี่ยม
แม้จะผ่านการฝึกฝนศิลปะป้องกันตัวขั้นพื้นฐานมาอย่างแน่นอน แต่ในสถานที่เสี่ยงอันตรายจริงๆ ส่วนใหญ่มักจะพาผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางร่วมไปด้วยเพื่อสะสางภารกิจ
ด้วยเหตุนี้ หากคิดจะมีชีวิตรอดไปได้นานๆ ทักษะการหลบหนีจึงเป็นสิ่งจำเป็นยิ่งกว่าทักษะการต่อสู้อย่างไม่ต้องสงสัย
สำหรับสายลับเงาแล้ว ความคิดที่จะล้างแค้นจึงนับเป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระโดยสิ้นเชิง
“เฮ้อ”
สถานที่ที่หยางเหม่ยหลิงบอกนั้นตั้งอยู่บริเวณชานเมืองซึ่งไม่ไกลจากตัวเมืองเท่าใดนัก
ทันทีที่ลงจากแท็กซี่และไปถึงจุดหมาย ผมก็กวาดสายตามองสำรวจรอบบริเวณทันที
ไม่ไกลกันนัก มีคลับแห่งหนึ่งที่ส่องแสงไฟแอลอีดีวิบวับสลับไปมาอย่างฉูดฉาด และมีเสียงดนตรีอึกทึกครึกโครมดังแว่วออกมาจากที่นั่น
มันเป็นทัศนียภาพที่ยากจะเชื่อว่าเป็นบริเวณรอบจุดเกิดเหตุยิงกัน
‘ทั้งที่กงอันก็เดินตรวจตราอยู่แท้ๆ’
บางทีอาจเป็นเพราะเสียงอึกทึกครึกโครมนั่น เสียงปืนจึงดังไม่พอให้ใครทันสังเกตเห็นก็ได้
ยิ่งในช่วงเวลาระหว่างหัวค่ำกับรุ่งสางที่มีผู้คนพลุกพล่านด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ร้านพิซซ่าที่หยางเหม่ยหลิงบอกก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนและเสียงดนตรีอันดังกระหึ่มเช่นกัน
ในทางตรงกันข้าม ร้านซักรีดที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามของอาคารหลังนั้นกลับมีเพียงแสงไฟสลัวรางเลือนส่องวูบวาบอยู่เท่านั้น
หลังจากเงยหน้ามองเพื่อยืนยันตำแหน่งของห้องบนดาดฟ้าชั้นสี่แล้ว ผมก็ค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดไป
‘พวกมันคงยังอยู่ข้างในสินะ’
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคงแอบลอบเข้าไปด้วยการกระโดดข้ามดาดฟ้าจากอาคารฝั่งตรงข้ามหรือไม่ก็ปีนกำแพงขึ้นไปแล้ว
แต่ในตอนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลยสักนิด
ผมเดินขึ้นบันไดอย่างเอื่อยเฉื่อยจนมาถึงชั้นสี่ ก่อนจะชักปืนพกออกมากระชับไว้ในมือ
เอี๊ยด
ประตูไม่ได้ล็อกไว้ด้วยซ้ำ
พรวด!
“ฮึบ!”
พวกมันคงคาดเดาได้ว่าผมจะมาหลังจากพบโทรศัพท์ที่ยังต่อสายค้างอยู่หรือเปล่านะ
พร้อมกับเสียงสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง มีดสั้นทหารเล่มคมก็พุ่งตรงเข้ามาหมายจะเสียบเข้าที่ท้องของผม
ถึงแม้จะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ความเร็วของมันก็ถือว่าน่าทึ่งทีเดียว
“?”
ทว่าอีกฝ่ายที่ออกแรงแทงมีดเข้ามาสุดแรงเกิดกลับต้องชะงักและย่นไหล่ลง เมื่อพบว่าใบมีดไม่สามารถแทงลึกเข้าไปได้มากกว่านั้นอย่างที่คิด
ผมยกปืนพกที่ถืออยู่ในมือเล็งแล้วเหนี่ยวไกทันที
ฟุ่บ!
“อั่ก!”
ปืนกล็อก 19 ที่ติดท่อเก็บเสียงส่งเสียงขูดเหล็กดังแผ่วเบา
อีกฝ่ายโดนยิงเข้าที่ท่อนล่างจนลงไปนอนกลิ้งอยู่กับพื้น
นกกระเรียนหมายเลข 13 บอกไว้ชัดเจนว่าผู้บุกรุกมีสองคน
ปัง!
“ตรงนั้นเองสินะ?”
ประกายไฟสว่างวาบขึ้นในความมืด แล้วกระสุนนัดหนึ่งก็พุ่งเข้ามาปะทะที่ไหล่ของผม
ก่อนที่หัวกระสุนที่บิดเบี้ยวจะร่วงหล่นลงพื้น ผมก็เล็งเป้าและลั่นไกเสร็จสิ้นแล้วเช่นกัน
ฟุ่บ!
“ฮึก!”
ไอ้เวรอีกคนที่หมอบตัวซ่อนอยู่ในมุมห้องมืดๆ ล้มพับลงไปทันที
แม้จะเล็งยิงไปแบบส่งๆ เพราะความมืด แต่นับว่าโชคดีที่กระสุนเจาะเข้าบริเวณท้องของมันอย่างจัง
“อึก...”
“อือ...”
เนื่องจากเป็นสถานการณ์ที่จำเป็นต้องเค้นข้อมูล ผมจึงไม่ได้ลงมือฆ่าพวกมัน
บางทีพวกมันเองก็คงคิดแบบเดียวกับผม
แต่ถึงแม้พวกมันจะถือปืนกลอยู่ในมือ สถานการณ์ก็คงไม่ต่างไปจากตอนนี้เท่าไรนัก
ความจริงที่ว่าคนที่นกกระเรียนหมายเลข 13 ติดต่อหาเป็นคนสุดท้ายคือผม นั่นแหละคือความผิดพลาดอันเจ็บปวดเจียนตายของพวกมัน
“ขอดูหน้าหน่อยสิ”
แป๊ก
พอกดสวิตช์ไฟ ห้องดาดฟ้าแคบๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาในชั่วพริบตา
ขณะที่ลงกลอนประตูปิดสนิทจากที่แง้มไว้ครึ่งหนึ่งแล้วหันหลังกลับไป ก็เห็นศพหนึ่งนอนจมกองเลือดระเกะระกะอยู่ตรงมุมห้อง
เป็นนกกระเรียนหมายเลข 13
‘เชี่ยเอ๊ย’
แม้เลือดจะแล่นขึ้นหน้าด้วยความเดือดดาลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ผมก็ไม่แสดงออกทางสีหน้าแล้วกวาดตามองรอบตัวอย่างเยือกเย็น
มีคอมพิวเตอร์และโน้ตบุ๊กตั้งอยู่อย่างละเครื่องบนโต๊ะตรงมุมห้องด้านหนึ่ง
เมื่อดูจากรอยเขม่าควันที่ติดแน่นอยู่บนโต๊ะแล้ว ทั้งสองเครื่องอยู่ในสภาพที่ผ่านขั้นตอนการเผาทำลายเรียบร้อยแล้ว
โทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าสองสามเครื่องที่ใช้เป็นโทรศัพท์เถื่อนตกเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นรอบๆ นั้นในสภาพพังยับเยิน
หลังจากประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วแล้ว ผมก็ลากเก้าอี้มานั่งลงตรงหน้าไอ้สองตัวที่นอนกลิ้งร้องครวญครางด้วยความทรมานอยู่บนพื้น
“ตั้งแต่นี้ไป ถ้าฝั่งไหนตอบช้าแม้แต่นิดเดียว ฉันจะยิงฝั่งนั้น”
“แฮ่ก แฮ่ก”
“อืออออ”
“สังกัดไหน”
ทั้งสองคนอ้าปากไม่ยอมพูดราวกับนัดกันไว้
“หึๆๆ...”
แล้วหนึ่งในไอ้สองตัวนั้นก็หัวเราะเยาะออกมาอย่างเปิดเผย
ผมก็เลยฝังกระสุนเข้าใส่หลังเท้าของไอ้ตัวที่นอนเงียบอยู่
ฟุ่บ!
“อ๊ากกก!”
เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว พร้อมกับเสียงกรีดร้องแทบขาดใจที่ระเบิดออกมา
ทันใดนั้น ไอ้ตัวที่พยายามทำเป็นใจเย็นแล้วหัวเราะเยาะก็หุบปากฉับเหมือนเรื่องโกหก
มันรับรู้ท่าทีของผมได้อย่างชัดเจนแล้วว่า แม้แต่เสียงหัวเราะเยาะผมก็นับเป็นคำตอบเช่นกัน
ผมยิงคำถามต่อไปอย่างเนิบนาบ
“ฉันมีกระสุนเยอะ ถามอีกครั้ง สังกัดไหน”
“ฮึก ฮึก...”
ยังคงไม่มีคำตอบ
ทว่าคราวนี้ไอ้ตัวที่โดนยิงเริ่มครางฮือเหมือนสะอื้นไห้
ฟุ่บ!
“อ๊าก!”
คราวนี้ผมยิงใส่ข้อเท้าของไอ้ตัวที่เพิ่งจะหัวเราะเยาะไปเมื่อครู่
ผมกะว่าจะค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นมาจากด้านล่างแบบนี้ ยิงเก็บทีละนิดให้พรุนไปทั้งร่าง
“จีนเหรอ ไม่สิ พวกแกต้องเป็นไอ้พวกเกาหลีเหนืออยู่แล้วใช่ไหม”
“...”
“คงไม่ได้ลงมือคนเดียวหรอก ถ้ามากันเป็นทีม ทั้งหมดมีกี่คน”
“...”
ตอนนี้พวกมันแทบจะหายใจไม่ทัน เอาแต่หลับตาปี๋
คงคิดว่าความเงียบคือที่หลบภัยที่ปลอดภัยที่สุดสินะ
เมื่อฝังความกลัวลงในหัวพวกมันว่าผมสามารถทำเรื่องน่าสยดสยองได้หน้าตาเฉยแบบนี้แล้ว หลังจากนั้นทุกอย่างก็จะง่ายขึ้นมาหน่อย
หลังจากมองสลับไปมาระหว่างไอ้สองตัวที่ยังคงรักษาความเงียบไว้อย่างดื้อดึง ผมก็เลือกตัวที่ดูอายุน้อยกว่าเป็นพิเศษในบรรดาสองคนนี้
แล้วเล็งปืนจ่อตรงหน้าผากของมันอย่างไม่ปิดบัง
“เปลี่ยนกฎกันหน่อยดีกว่า ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ถ้าภายในห้าวิไม่มีใครในพวกแกตอบ แกต้องตาย เอ้า หนึ่ง”
“...”
“สอง”
“...”
“สาม”
ในจังหวะที่ไอ้หมอนั่นหลับตาแน่นคล้ายยอมรับชะตากรรมของตัวเอง
คนที่อายุมากกว่าก็รีบร้อนมีปฏิกิริยาขึ้นมา
“ยะ-ยิงฉันแทนเถอะ”
พอได้ยินแบบนั้น คนที่โดนปืนจ่ออยู่ก็เบิกตากว้างคล้ายจะคัดค้าน
ผมกดปากกระบอกปืนที่ยังอุ่นๆ แนบลงบนหน้าผากของมันโดยไม่พูดจา
“ชู่ว อยากให้เปลี่ยนกฎอีกรอบไหมล่ะ ตอบช้าไปแบบนี้มันต้องโดนยิงไม่ใช่หรือไง”
พลันนั้นมันก็ทำได้เพียงกัดริมฝีปากแน่น ไม่อาจเอ่ยคำตอบใดๆ ออกมาได้
“ดี ค่อยคุยกันรู้เรื่องขึ้นมาหน่อย จากนี้ไปฉันถามอะไรก็ตอบมาให้ครบทุกคำ ถ้าตอบช้าเมื่อไหร่ ไอ้หมอนี่ตาย”
“ขะ-เข้าใจแล้ว”
“สังกัดไหน”
“กองทัพประชาชนเกาหลี สำนักข่าวกรองลาดตระเวน... กองพันลาดตระเวนที่ 24 ในสังกัด”
สำนักข่าวกรองลาดตระเวน กองทัพประชาชนเกาหลีเหนือ
ในบรรดานั้น กองพันลาดตระเวนที่ 24 คือชื่อที่แม้แต่ผมเองก็ยังจำได้ขึ้นใจ
มันไม่ใช่แค่หน่วยทหารธรรมดา แต่เป็นหน่วยองครักษ์ในสังกัดโดยตรงที่ผู้นำสูงสุดแห่งเปียงยางส่งมาเอง
“มีกี่คน”
“สะ-สิบ... คน”
ดูจากการพูดติดอ่างแล้ว มีความเป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นเรื่องโกหกที่แต่งขึ้นมาส่งเดช
ทว่ายังมีเรื่องต้องถามอีกมาก ผมจึงแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปก่อน
“รู้ไหมว่าสายลับคนที่พวกแกเพิ่งฆ่าไปคือใคร”
“รู้แค่ว่าเป็นสายลับเกาใต้ ไม่รู้รายละเอียดที่แน่ชัดหรอก”
“ที่มาของข้อมูลล่ะ”
“ไม่รู้ พวกเราแค่ได้รับคำสั่งให้มาฆ่าเท่านั้น”
“เป้าหมายอื่นมีใครอีก”
“ผู้บัญชาการกงอันตานตง หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งเก้ามังกร หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่ง มีแค่นั้นแหละ”
“มีสายลับเกาใต้อื่นอีกไหม”
“ไม่มีแล้ว”
“รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”
“ไม่รู้”
พอลองฟังรายชื่อทั้งหมดดูก็พอจะจับเค้าลางได้
ไอ้พวกนี้คือหน่วยลอบสังหารที่เกาหลีเหนือส่งมา
ที่จริง เกาหลีเหนือมีเหตุผลให้ส่งพวกนี้มามากเกินพออยู่แล้ว
แต่สิ่งที่ยังนับเป็นความโชคดีในความโชคร้าย ก็คือข้อเท็จจริงที่ว่าสายลับที่ข้อมูลตำแหน่งรั่วไหลจำกัดอยู่แค่นกกระเรียนหมายเลข 13
หากข้อมูลของผมหลุดไปด้วย เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่แฝงตัวเป็นคนท้องถิ่นก็คงจะตกอยู่ในอันตรายตามไปด้วยเป็นแน่
“ที่ซ่อนของพวกแกอยู่ที่ไหน”
“...”
“ตอบช้าไปนะ”
“ดะ-เดี๋ยว...”
ฟุ่บ ฟุ่บ!
ผมลั่นไกติดต่อกัน เจาะรูกลางหว่างคิ้วของไอ้พวกนั้นสองคนอย่างแม่นยำ
หลังจากยืนมองศพทั้งสองที่ล้มพับลงอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่เงียบๆ ผมก็ค้นตัวพวกมัน
วิทยุสื่อสาร ปืนพกแพ็กดูซานของเกาหลีเหนือ และระเบิดมือ RGO ที่ใช้ชนวนกระทบแตกอย่างละหนึ่งชิ้น
นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ
“ให้ตายสิ”
ผมลากฝีเท้าอันหนักอึ้งที่แทบจะก้าวไม่ออกเดินเข้าไปหานกกระเรียนหมายเลข 13
ร่างของเขาที่กำลังเย็นชืดลง
มีรูโหว่ขนาดใหญ่ปรากฏอยู่บริเวณหัวใจ
อันที่จริง ช่วงเวลาที่เราได้พบหน้ากันนั้นไม่ได้ยาวนานอะไรเลย
แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ต้องทำเป็นเฉยชาต่อความตายของเพื่อนร่วมงาน
ผมพยายามลบสีหน้าหดหู่ออกไป แล้วค่อยๆ ลูบปิดเปลือกตาที่เปิดค้างอยู่ครึ่งหนึ่งของเขาลง
“ลำบากมามากแล้วครับพี่ พักผ่อนให้สบายเถอะ”
กำลังโหลดความเห็น...