ผมใช้ผ้าห่มที่วางอยู่ในห้องคลุมร่างของนกกระเรียนหมายเลข 13 ไว้ แล้วจึงก้าวออกไปนอกอาคาร
บริเวณย่านการค้ายังคงเต็มไปด้วยเสียงเพลงอึกทึกและบรรยากาศวุ่นวาย ทว่าจิตใจของผมที่เพิ่งผ่านการต่อสู้อันสั้นกระชับมานั้นกลับจมดิ่งอยู่ในความเงียบงันอย่างเดียวดาย
เมื่อตัดผ่านตรอกซอยออกมา ก็เห็นรถแท็กซี่ส่วนบุคคลของนกกระเรียนหมายเลข 13 จอดอยู่ตรงมุมหนึ่งข้างทางพอดี
พอใช้กุญแจที่หยิบติดมือมาจากในห้องไขเปิดประตูรถ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาถูกด้านในก็โชยมาปะทะจมูก
ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่ยิ่งดิ่งจมลงสู่ก้นบึ้ง
-คุณเหรอ
ทันทีที่สายเชื่อมต่อ หยางเหม่ยหลิงก็ซักไซ้ตัวตนของผมทันที
ดูท่าเธอคงคิดว่าพวกที่ฆ่านกกระเรียนหมายเลข 13 อาจจะจัดการผมไปด้วยแล้ว และกำลังไล่ค้นประวัติการโทรในโทรศัพท์มือถืออยู่
“นกกระจอกหมายเลข 7 ครับ ผมฆ่าพวกมันไปสองคนในที่เกิดเหตุ”
-แล้วหวังชีล่ะ
“ทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุครับ เป็นสถานการณ์ที่ผมยื่นมือเข้าไปจัดการอะไรไม่ได้”
-ไม่ต้องสนใจเรื่องศพของเขาอีกแล้วละ เรื่องจัดการเก็บกวาดหลังจากนี้ฉันจะรับผิดชอบเอง
หยางเหม่ยหลิงรีบพูดเสริมขึ้นมา ราวกับมีปัญหาที่สำคัญยิ่งกว่านั้นเกิดขึ้น
-มีข้อมูลที่ฉันต้องบอกให้คุณรู้ค่ะ
“ว่ามาได้เลยครับ”
-เมื่อกี้หวังเซียนชิง ผู้บัญชาการกงอันตานตงถูกลอบสังหารแล้ว สาเหตุการตายคือแผลถูกยิง
ตรงตามเนื้อหาที่พวกทีมลอบสังหารสารภาพออกมาไม่มีผิด
ผมพยักหน้า
“พวกมันเป็นทีมลอบสังหารที่ข้ามมาจากเกาหลีเหนือครับ และคุณที่เป็นหัวหน้าแก๊งเก้ามังกรสาขาตานตงก็รวมอยู่ในบัญชีสังหารนั่นด้วยเหมือนกัน”
หยางเหม่ยหลิงสูดหายใจเข้าลึก
ในยามที่ผู้บัญชาการกงอันตานตงต้องมาตายลงอย่างง่ายดายเช่นนี้ ดูท่าเธอคงจะเริ่มสัมผัสได้ถึงความจริงที่ว่าตัวเองตกเป็นเป้าหมายของทีมลอบสังหารแล้ว
-รู้เรื่องนี้มาได้ยังไงกันคะ
“พอจ่อปืนใส่ พวกมันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเปิดปากหรอกครับ”
-พวกสายลับทางฝั่งเกาหลีเหนือไม่มีทางยอมปริปากง่ายๆ หรอกนะ
“มันมีวิธีอยู่ครับ พวกมันสังกัดกองพันลาดตระเวนที่ 24 สำนักข่าวกรองลาดตระเวนของเกาหลีเหนือ จำนวนคนทั้งหมดมีสิบคน ผมจัดการไปแล้วสองคน ตอนนี้เลยเหลืออีกแปดคนครับ”
ทว่าหยางเหม่ยหลิงกลับพูดแทรกขึ้นมากลางคัน
-ขอโทษด้วยนะ แต่จำนวนคนที่คุณได้มากับที่ฉันสืบรู้มามันไม่ตรงกันน่ะสิ เพราะฉันเพิ่งได้รับข้อมูลการข่าวเป็นการส่วนตัวมายืนยันว่า ยอดคนที่ข้ามแม่น้ำยาลูมาจากเกาหลีเหนือมีทั้งหมดสิบห้าคน
“ตอนบอกจำนวนคนเจ้านั่นมันอ้ำอึ้งอยู่บ้างเหมือนกันครับ คงกะจะซ่อนกำลังรบของตัวเองไว้นั่นแหละ”
ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่เหลืออยู่ก็ไม่ใช่แปดคน แต่เป็นสิบสามคน
ในขณะที่พยักหน้า จู่ๆ ผมก็นึกสงสัยขึ้นมา
“ได้ข้อมูลนั้นมายังไงครับ”
-ฉันมีเส้นสายระดับที่สูงกว่ากงอันตานตงมากอยู่ในมือน่ะสิ
“กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐจีนเหรอครับ”
-ถูกต้องแล้วค่ะ
กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐจีน MSS
หน่วยข่าวกรองของจีนที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับ CIA ของสหรัฐอเมริกา และ FSB ของรัสเซีย หากเทียบกับพวกเขาแล้ว เครือข่ายข่าวกรองต่างประเทศของ NIS สาธารณรัฐเกาหลีเราก็เป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวเล็กจิ๋วเท่านั้น
ผมพอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วว่าทำไมนกกระเรียนหมายเลข 13 ถึงบอกว่าสามารถไว้ใจเธอได้
ฝีไม้ลายมือของหยางเหม่ยหลิงดูยอดเยี่ยมขึ้นมาอีกระดับจริงๆ
“ยอดเยี่ยมไปเลยนะครับ”
-ในมุมมองของฉัน คุณที่เค้นคอทหารหน่วยรบพิเศษเกาหลีเหนือได้นั่นแหละที่ดูยอดเยี่ยมกว่านะคะ
“ขอบคุณสำหรับคำชมครับ แต่เอาเป็นว่าเป้าหมายของพวกมันคือการกำจัดทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีลักพาตัวซอเซฮย็อกแม้เพียงน้อยนิดให้สิ้นซาก ในนั้นรวมถึงคุณกับหัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่งด้วยครับ”
-แล้วที่ซ่อนของนกกระเรียนหมายเลข 13 หลุดไปได้ยังไงกันคะ
“ผมก็ไม่ทราบแน่ชัดครับ คิดว่าแท็กซี่ที่ขับอาจจะถูกสะกดรอยตามระหว่างทาง ช่วงสองสามวันมานี้เขาแทบไม่ได้นอนแล้วต้องขับรถตระเวนไปทั่ว ระหว่างนั้นอาจจะพลาดจังหวะสลับเปลี่ยนรถไปก็ได้ ลิงยังตกต้นไม้ได้ คนเราย่อมมีข้อผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ กันทั้งนั้นครับ”
พูดไปแล้วผมก็เผลอแค่นยิ้มเยาะตัวเองออกมา
เพียงแค่ความผิดพลาดเล็กน้อยครั้งเดียวกลับพรากชีวิตคนคนหนึ่งไปได้ ช่างเป็นเรื่องที่ว่างเปล่าไร้แก่นสารเสียจริง
ผมพยายามเอามือกุมหน้าผากที่กำลังปวดตุบๆ
“มีความเป็นไปได้ว่าพวกมันบางส่วนอาจแฝงตัวเป็นแขกเข้าไปในโรงแรมเก้ามังกรแล้วนะครับ”
-...คงจะเป็นอย่างนั้นสินะคะ ฉันต้องรีบสั่งค้นภายในเดี๋ยวนี้แล้ว
“ผมไม่รู้ว่าพวกมันติดอาวุธระดับไหน แต่พวกที่ฆ่านกกระเรียนหมายเลข 13 อย่างมากก็มีแค่ปืนพกกับระเบิดมือครับ”
-ไม่เป็นไรค่ะ แค่ควบคุมการเข้าออกโรงแรมทั้งหมดแล้วแจกปืนให้พวกการ์ดก็พอ ถ้าตั้งแนวรับไว้อย่างแน่นหนา ต่อให้กองพันลาดตระเวนยกพลมาทั้งกองร้อย ที่นี่ก็ไม่สะเทือนหรอกค่ะ
หยางเหม่ยหลิงกลับพูดปลอบให้ผมคลายกังวลด้วยน้ำเสียงที่บอกว่าไม่ต้องห่วง
-ยังโชคดีที่พวกแก๊งฉงชิ่งก็รวมอยู่ในเป้าหมายของพวกมันด้วย จากการที่ยิงผู้บัญชาการกงอันตานตงทิ้งเป็นคนแรก แสดงว่าคงสืบรู้ความสัมพันธ์ที่สมรู้ร่วมคิดกันระหว่างเขากับแก๊งฉงชิ่งทะลุปรุโปร่งแล้วล่ะค่ะ
พอตั้งใจฟังเรื่องราว ในหัวของผมก็วาดเค้าโครงแผนการขึ้นมาฉากหนึ่ง
เมื่อเห็นผมเงียบไปพักใหญ่โดยไม่ตอบอะไร หยางเหม่ยหลิงจึงร้องเรียกผมด้วยน้ำเสียงร้อนรน
-รีบมาที่โรงแรมเดี๋ยวนี้เถอะค่ะ ในเวลานี้ที่นี่คงเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดในตานตงแล้ว ผู้บัญชาการกงอันตานตงตายไปแบบนี้ ทางการจีนเองก็ต้องเคลื่อนไหวไม่ทางใดก็ทางหนึ่งแน่ ระหว่างที่พวกเขากำลังจัดการกับหน่วยลอบสังหาร เราก็แค่รอให้พายุพัดผ่านไปก็พอค่ะ
ผมส่ายหน้าให้กับข้อเสนอของเธอ
หากผมเป็นเจ้าหน้าที่ธรรมดาทั่วไป ก็คงมุ่งหน้าไปยังโรงแรมของเธอโดยไม่หันหลังกลับไปแล้ว
“ไม่ล่ะครับ ผมจะไปที่แก๊งฉงชิ่ง”
-...ว่ายังไงนะคะ คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า
“หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยแล้วผมจะติดต่อไปใหม่ครับ”
-เดี๋ย...
ผมตัดสายทิ้งโดยไม่รอฟังคำตอบ
อย่างที่เธอว่า เป้าหมายต่อไปของหน่วยลอบสังหารแทบจะถูกกำหนดไว้แล้ว และด้วยเหตุนั้น จุดหมายต่อไปของผมจึงพลอยชัดเจนตามไปด้วยอย่างเป็นธรรมชาติ
ผมล้วงกระเป๋าควานหาเศษกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา
มันคือนามบัตรที่เคยได้รับจากสามเกลอแก๊งเสือดำในคราวนั้น
[ตานตงพาราไดซ์]
[ยินดีต้อนรับและบริการอย่างสดชื่น]
ผมคิดที่จะผันตัวไปเป็นมือสังหารที่คอยล่าสังหารหน่วยลอบสังหารเหล่านั้น
“สหายหัวหน้าทีม สัญญาณจากสหายสองคนที่ส่งเข้าไปแฝงตัวในโรงแรมเก้ามังกรขาดหายไปแล้วครับ”
สิ้นรายงานของรองหัวหน้าทีมที่เพิ่งเสร็จสิ้นการติดต่อ มือของรีมย็องฮัก หัวหน้าหน่วยลอบสังหารที่กำลังหยิบบุหรี่จากอกเสื้อขึ้นมาจุดก็ชะงักค้างกลางอากาศ
หางตาอันเฉียบคมของเขาหรี่แคบลงอย่างเยือกเย็น
“งั้นเหรอ นังตัวแสบหัวไวนั่นจับพิรุธพวกเราได้เร็วชะมัดยาดเลยนะ”
“ก็นังนั่นมันคุมพื้นที่ตานตงแถบนี้ไว้ในกำมือ จมูกมันคงจะไวเป็นธรรมดาครับ”
รีมย็องฮักจุดไฟแช็กเผาปลายบุหรี่ที่คาบไว้ในปากพลางสูดควันเข้าปอดลึก
ฟู่ ควันสีขาวที่พ่นออกมายาวเหยียดลอยมาสะกิดปลายจมูก
“พวกเราควรจะเปิดฉากโจมตีโรงแรมเก้ามังกรเต็มกำลังตอนนี้เลยดีไหมครับ ตอนที่กำลังพลของพวกเรายังอยู่ครบสมบูรณ์แบบนี้น่าจะเป็นจังหวะที่เหมาะที่สุดครับ”
เมื่อได้ยินคำแนะนำของรองหัวหน้าทีม รีมย็องฮักก็กวาดสายตามองสมาชิกร่วมทีมคนอื่นๆ อย่างใจเย็น
ทั้งหมดมีสิบเอ็ดคน รวมลูกทีมสองคนที่เพิ่งลอบสังหารผู้บัญชาการกงอันตานตงแล้วตามมาสมทบ
พวกเขากำลังเคาะเศษชิ้นเนื้อที่ติดอยู่ใต้พื้นรองเท้าคอมแบททิ้ง พลางก้มหน้าก้มตาเช็ดล้างทำความสะอาดอาวุธปืนของตัวเองอย่างเงียบเชียบ
จนถึงเมื่อครู่นี้ ที่นี่เคยเป็นหนึ่งในเครือข่ายย่อยของแก๊งฉงชิ่งสาขาตานตง ทว่าบัดนี้กลับกลายเป็นเพียงสุสานที่ไร้แม้แต่เสียงลมหายใจ
รอบบริเวณเกลื่อนกลาดไปด้วยศพของสมาชิกร่วมยี่สิบคนจากแก๊งฉงชิ่งที่แขนขาแหลกเหลวด้วยห่ากระสุน
“ยังยืนยันไม่ได้อีกหรือว่าฐานที่มั่นของพวกแก๊งฉงชิ่งอยู่ที่ไหน”
“แม้จะเค้นทรมานพวกที่เหลือรอด แต่ในรายชื่อก็ไม่มีจุดที่ระบุได้แน่ชัดเลยครับ ดูเหมือนพวกมันจะดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอดกันน่าดู”
รีมย็องฮักเคี้ยวก้นกรองบุหรี่พลางทำสีหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“ไม่อย่างนั้นก็ลองทำแบบนี้ดู ใช้โทรศัพท์มือถือที่เพิ่งยึดมาได้ติดต่อพวกแก๊งฉงชิ่งไป บอกว่าถ้าคืนนี้ไม่อยากตายก่อนวัยอันควร ก็จงกวาดกำลังคนทั้งหมดที่เหลืออยู่แล้วเปิดฉากถล่มโรงแรมเก้ามังกรซะ ถ้ามันยอมรับข้อเสนออย่างว่าง่ายเราจะไว้ชีวิต แต่หากปฏิเสธ ภายในคืนนี้พวกเราจะตามไปเด็ดหัวพวกมันให้หมด”
“แต่สหายหัวหน้าทีม พวกแก๊งฉงชิ่งก็เป็นเป้าหมายที่ต้องกำจัดเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ เหตุใดจึงต้องร่วมมือกับพวกที่อย่างไรก็ต้องฆ่าทิ้งอยู่ดีล่ะครับ”
เมื่อได้ยินข้อสงสัยของรองหัวหน้าทีม รีมย็องฮักก็ลูบคางตัวเอง
“โรงแรมเก้ามังกรมีการป้องกันแน่นหนา แทนที่จะให้สหายร่วมทีมต้องหลั่งเลือดโดยเปล่าประโยชน์ สู้เอาพวกแก๊งฉงชิ่งไปเป็นโล่มนุษย์คอยรับกระสุนยังคุ้มค่ากว่ากันเยอะ”
“พวกมันเองก็น่าจะรู้แก่ใจว่าจะถูกพวกเราเสร็จนาฆ่าโคถึก แล้วจะยอมทำตามง่ายๆ หรือครับ”
“ถ้าไม่ช่วยก็ตายด้วยน้ำมือพวกเราทันที แต่ถ้าช่วยก็อาจจะมีหวังรอดชีวิตไม่ใช่เหรอ ถ้าอย่างไรก็ต้องตาย การยืดเวลาตายออกไปอีกนิดย่อมเป็นสันดานของมนุษย์อยู่แล้ว ไม่ว่าจะยอมรับหรือปฏิเสธ ฝ่ายเราก็ไม่มีอะไรจะเสียทั้งนั้น”
รีมย็องฮักใช้ปลายรองเท้าคอมแบทเขี่ยหัวของสมาชิกแก๊งฉงชิ่งที่นอนตายเกลื่อนอยู่บนพื้นเบาๆ
“หากพวกมันอยากมีชีวิตรอดจนรวบรวมกำลังพลที่เหลือทั้งหมดไปรวมกันที่จุดเดียว นั่นยิ่งเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเราไม่ใช่เหรอ แทนที่จะต้องควานหาตัวแบบสะเปะสะปะอย่างตอนนี้ ให้พวกมันมารวมกันที่เดียวแล้วกวาดล้างรวดเดียวย่อมง่ายกว่ากันตั้งเยอะ”
“โอ้โห”
รองหัวหน้าทีมพยักหน้าอย่างเห็นพ้องกับคำพูดนั้น
“เป็นอย่างที่ท่านว่าจริงๆ ครับ ผมจะรีบติดต่อพวกแก๊งฉงชิ่งเดี๋ยวนี้”
“ดี แล้วสหายสองคนที่ส่งไปฆ่าสายลับเกาใต้นั่นยังไม่ติดต่อมาอีกเหรอ”
เมื่อสั่งการเสร็จ รีมย็องฮักก็เชิดคางถามขึ้นราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้
ด้วยฝีมือของคนในทีมลอบสังหาร ป่านนี้น่าจะตัดหัวแล้วกลับมารวมกลุ่มได้ตั้งนานแล้ว
“มีวิทยุรายงานมาว่ายิงสังหารเรียบร้อยแล้วครับ เพียงแต่ตอนที่ปลิดชีพสายลับคนนั้น โทรศัพท์มือถือดันกำลังใช้งานอยู่ พวกเขาเลยรายงานว่าจะรอจัดการหนูท่อเกาใต้อีกตัวที่กำลังจะตามสายนั้นมาด้วย กำลังวางกับดักรอดักอยู่ อีกประเดี๋ยวคงติดต่อกลับมาครับ”
“อย่างนั้นเหรอ”
รีมย็องฮักแสยะยิ้มพลางพยักหน้า
เขาดีดก้นบุหรี่ที่มอดไหม้ลงไปในแอ่งเลือด ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปยังตัวเมืองตานตงที่มีแสงไฟส่องประกายระยิบระยับอยู่เบื้องหน้า
“ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยพวกมันไว้แล้วรีบเคลื่อนพล คืนนี้ยังอีกยาวไกลนัก”
แผนเดิมของผมคือการเปิดเผยตัวตนอย่างโจ่งแจ้งเพื่อทำตัวเองให้เป็นเหยื่อล่อ
เดิมทีคนที่ฝั่งเกาหลีเหนือกำลังพลิกแผ่นดินตามล่าอย่างเอาเป็นเอาตายก็คือผมอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง
คนที่ช่วยรัฐมนตรีกองทัพประชาชนหลบหนี คนที่ยิงปลิดชีพผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ และคนที่ลักพาตัวผู้อำนวยการสำนักสอบสวนไป
หากใช้เหยื่อล่ออันหอมหวานนี้ล่อทีมลอบสังหารให้มารวมตัวกันที่เดียว ผมก็กะจะใช้ร่างกายที่ไม่ระคายกระสุนต่างโล่แล้วกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก
ทว่าแผนการนั้นมีผลข้างเคียงร้ายแรงอยู่ข้อหนึ่ง
หากเปิดเผยตัวตนไปแล้ว ผมจะไม่สามารถปฏิบัติงานในฐานะสายลับเงาด้วยใบหน้านี้ได้อีกเป็นครั้งที่สอง
ผมจึงเปลี่ยนแผน
“เฮ้ย! ยืนบื้อทำอะไรอยู่ตรงนั้น รีบขึ้นรถสิวะ!”
“พวกเราต้องเริ่มงานตั้งแต่วันนี้เลย! เร็วเข้า!”
ณ ผับตานตงพาราไดซ์ แถบชานเมือง
เหล่าสมาชิกแก๊งเสือดำพากันกรูออกมาทางประตูด้านหลังอาคารพร้อมกับตะโกนเอะอะโวยวาย
มีจำนวนคนราวสิบสองคน
พวกเขายัดตัวเองเข้าไปในรถตู้สีเทาสภาพซอมซ่อสองคันราวกับสิ่งของ นั่งเบียดเสียดแนบชิดติดกันจนแทบไม่มีที่ว่าง
“ออกรถ ออกรถได้เลย!”
“ไปโว้ย! วันนี้พวกเราจะได้เลื่อนขั้นกันแล้ว!”
รถตู้คันนั้นพ่นควันไอเสียสีเข้มพวยพุ่งออกมาท่ามกลางความมืดมิดก่อนจะแล่นทะยานออกไป
ผมเฝ้ามองพวกมันเคลื่อนห่างออกไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะติดเครื่องแท็กซี่ของหวังชี
จากนั้นก็ดับไฟหน้ารถแล้วสะกดรอยตามไปติดๆ โดยรักษาระยะห่างไว้อย่างพอเหมาะ
รถทั้งสามคันแล่นตะบึงไปตามถนนชานเมืองอยู่พักใหญ่ ทิ้งแสงไฟนีออนอันเจิดจ้าของตัวเมืองตานตงไว้เบื้องหลัง
จนกระทั่งถึงจุดหนึ่ง รถตู้คันนั้นก็เลี้ยวลัดเลาะเข้าไปในเขตโรงงานร้าง
ดูเหมือนจะใกล้ถึงที่หมายแล้ว
ผมชะลอความเร็วลงอีกเล็กน้อย จากนั้นก็ขับตามกลิ่นควันไอเสียและรอยล้อรถไป
‘ที่นี่งั้นหรือ’
แล้วในที่สุด ผมก็เหลือบไปเห็นรถตู้คันที่ว่างเปล่าจอดทิ้งไว้ท่ามกลางตึกแถวร้าง
ผมขับรถเลยไปอีกสักพักเพื่อจอดแท็กซี่ทิ้งไว้ตรงหัวมุมตรอกเปลี่ยว
พอก้าวลงจากรถแล้วเดินตัดผ่านตรอกมืดด้านหลัง ในที่สุดผมก็ยืนยันจุดหมายปลายทางของพวกลูกกระจ๊อกแก๊งเสือดำได้สำเร็จ
“เคลื่อนพล เคลื่อนพลสิวะ!”
“เฮ้ย อย่ามัวแต่ยืนเหม่อ!”
“อ๊ะ! ขะ-ขอโทษครับ!”
มันคือซากตึกร้างสามชั้นที่สร้างขึ้นอย่างหยาบๆ ด้วยคอนกรีตทั้งหลัง
สภาพภายนอกดูเหมือนตึกแถวอัปลักษณ์ที่ถูกทิ้งร้างไว้กลางคันเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าก่อสร้าง
มีบันไดทอดขนานไปตามผนังด้านนอกตั้งแต่ชั้นหนึ่งไปจนถึงดาดฟ้า ซึ่งเป็นโครงสร้างที่เอื้อต่อการหลบหนีหรืออพยพออกไปได้ทันทีในทุกทิศทางหากเกิดเหตุฉุกเฉิน
ป้อมปราการที่ออกแบบมาโดยคำนึงถึงทั้งการตั้งรับและการหลบหนีไปพร้อมกัน
ที่นี่คือเซฟเฮาส์ของแก๊งฉงชิ่ง
“ทุกคนตื่นตัวกันหน่อย ถ้าใครกล้าทำเรื่องแผลงๆ ข้างในล่ะก็ อย่าหวังว่าจะเหลือแม้แต่เศษกระดูกเลย”
ท่ามกลางกลุ่มคนที่กำลังตะคอกจัดระเบียบแถวลูกน้อง มีใบหน้าที่คุ้นตาคนหนึ่งปรากฏอยู่
หนึ่งในสามเกลอแก๊งเสือดำที่แวะเวียนมาพังป้ายหน้าร้านหวังชุนซานผิงฟางตลอดช่วงหลายวันที่ผ่านมานั่นเอง
แม้จะพยายามเก๊กท่าทำตัวเป็นนักเลงโตตามสไตล์ แต่เสียงของมันกลับสั่นระริก อาจเป็นเพราะบรรยากาศอันดุดันน่าเกรงขามโดยรอบ
ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อทั้งภายในและภายนอกอาคารคราคร่ำไปด้วยสมาชิกแก๊งฉงชิ่งที่ติดอาวุธหนักครบมือจนดูน่าสะพรึงกลัว
“เฮือก”
“ดะ-ดูพวกนั้นถือปืนกันสิ...”
ขณะที่พวกลูกน้องแก๊งเสือดำทำได้แค่ยืนเกาะกลุ่มกันโดยถือท่อเหล็กหรือมีดซาชิมิ คนของแก๊งฉงชิ่งกลับพกทั้งปืนไรเฟิลและปืนลูกซองสีดำมะเมื่อมกันถ้วนหน้า
สภาพพร้อมเปิดศึกสงครามกลางเมืองอันนองเลือดได้ทุกวินาที
บรรดาสมาชิกแก๊งเสือดำที่ก้าวลงจากรถตู้มาอย่างฮึกเหิมเมื่อครู่ ต่างพากันกลืนน้ำลายเอื๊อก
“เฮ้ย พวกแกคือไอ้พวกแก๊งเสือดำใช่ไหม”
“คะ-ครับ! ใช่แล้วครับ!”
“มาเบิกปืนไปซะ ของมีไม่เยอะ ให้กระสุนคนละแม็กกาซีนเดียวเท่านั้น อย่าทะลึ่งยิงมั่วซั่วล่ะ”
“ครับ รับทราบครับ!”
“โธ่เว้ย เกิดมาทั้งชีวิตในวงการนักเลง ไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่ได้จับปืนของจริงกับเขาด้วย...”
ผมเลิกมองพวกลูกกระจ๊อกแก๊งเสือดำที่กำลังต่อแถวรับปืนด้วยท่าทางขลาดกลัว แล้วรีบเปลี่ยนจุดประจำการทันที
ไม่ไกลกันนัก มีตึกร้างอีกหลังหนึ่งที่สามารถมองลงไปเห็นฐานที่มั่นของพวกมันได้อย่างชัดเจน
ผมเดินขึ้นบันไดเก่าคร่ำครึที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่น แล้วหาจุดหลบในมุมอับสายตาของตัวตึก ก่อนจะชะโงกหน้ามองลงไปด้านล่าง
จำนวนคนที่อัดแน่นอยู่ข้างล่างนั้นถือว่าไม่น้อยเลย แต่อาวุธยุทโธปกรณ์ของพวกมันต่างหากที่น่าประทับใจเป็นพิเศษ
เป้าหมายเดิมของการจัดเตรียมอาวุธระดับนี้คงหนีไม่พ้นการเปิดศึกตะลุมบอนตัดสินขั้นแตกหักกับแก๊งเก้ามังกร
เมื่อมีอำนาจการยิงมหาศาลรวมศูนย์อยู่ในจุดเดียวขนาดนี้ ต่อให้เป็นหน่วยลอบสังหารของเกาหลีเหนือ ก็คงไม่อาจเจาะทะลวงเข้ามาได้ง่ายๆ แน่
‘ถ้าพวกมันเปิดฉากฆ่ากันเองจนเลือดสาด ทางผมก็สบายขึ้นเยอะ’
แผนของผมเรียบง่ายมาก
แค่นั่งรอดูทิศทางของการปะทะที่จะเกิดขึ้นในคืนนี้อย่างสบายอารมณ์
หากกำลังคนของแก๊งฉงชิ่งกับหน่วยลอบสังหารของเกาหลีเหนือเปิดฉากซัดกันจนพินาศไปทั้งคู่ นั่นย่อมเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับผมและหยางเหม่ยหลิง
แต่ถ้าหากพวกหน่วยลอบสังหารมีพลังการรบเหนือชั้นจนกวาดล้างคนของแก๊งฉงชิ่งตายเรียบ ผมก็คิดจะรอชุบมือเปิบด้วยการเด็ดหัวพวกหน่วยลอบสังหารที่กำลังหมดแรง
ผมจึงรอคอยโอกาสอย่างสงบเสงี่ยมเช่นนั้น
ความเงียบสงบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ หรือไม่ก็ใจกลางตาพายุ
บรรยากาศที่แผ่คลุมตึกร้างแห่งนี้ช่างให้ความรู้สึกแบบนั้นเป๊ะๆ
ในตอนที่ความเงียบงันชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกยังคงดำเนินต่อไป ราวกับว่าถ้ามีระเบิดตูมตามขึ้นมาสักลูกยังจะรู้สึกโล่งอกเสียกว่า ทันใดนั้นเอง
ซ่าๆ
-แมวน้ำหมายเลข 2 ประจำตำแหน่งพร้อม รอคำสั่ง
-แมวน้ำหมายเลข 3 ปกติดี
-แมวน้ำหมายเลข 4...
วิทยุสื่อสารที่ผมฉกมาจากศพของไอ้พวกหน่วยลอบสังหารก็ส่งเสียงดังขึ้นมาเอง
ในวินาทีที่ผมกวาดสายตามองรอบข้างไปตามสัญชาตญาณนั้นเอง
ตึง
ตูมมม!
“อะ-อะไรวะ!”
“อ๊ากกกก!”
ชั่วพริบตาเดียวที่ผมกะพริบตา ผนังด้านนอกมุมหนึ่งของอาคารเซฟเฮาส์ก็ระเบิดออกพร้อมกับพ่นเปลวเพลิงสีแดงฉาน
หัวรบระเบิดแรงสูงที่พุ่งแหวกอากาศมาปักเข้าเป้าอย่างแม่นยำจากระยะห่างศูนย์กลางการระเบิดราวๆ หนึ่งร้อยเมตร
‘บ้าไปแล้ว ยิงจรวดเนี่ยนะ?’
อาร์พีจี-7 หรือชื่อเรียกตามแบบเกาหลีเหนือคือ เครื่องยิงหมายเลข 7 นั่นเอง
กำลังโหลดความเห็น...