ตูม โครมมม!
บึ้ม! ตูมมม!
“อ๊ากกกก!”
“ชะ-ช่วยด้วยยย!”
“ยิงสิวะ! มัวทำบ้าอะไรอยู่ ยิงเข้าไป ไอ้พวกโง่เอ๊ย!”
ท่ามกลางสะเก็ดระเบิดที่ปลิวว่อน สมาชิกแก๊งฉงชิ่งต่างกรีดร้องพลางล้มกลิ้งเกลือกไปกับพื้น
ทุกคนต่างตื่นตระหนกจนไม่อาจเล็งปากกระบอกปืนได้อย่างถูกต้อง
“กะเอาให้ตายเลยนี่หว่า”
ยังไม่ทันจะหายทึ่ง พวกหน่วยลอบสังหารคนอื่นๆ ก็เริ่มยิงเครื่องยิงจรวดออกมาพร้อมกันจากตำแหน่งของตน
การโจมตีด้วยจรวดพร้อมๆ กันโหมกระหน่ำเข้าใส่อาคารของแก๊งฉงชิ่งจากรอบทิศทาง
สายตาของผมไล่ตามรอยควันสีขาวจางๆ ที่ลากยาวออกมาจากจุดศูนย์กลางการระเบิด
‘คนที่ยิงจรวดมีทั้งหมดห้าคน ตำแหน่งคือ...’
น่าประหลาดใจนัก เหนือหัวของผมเองก็มีหนึ่งในพวกหน่วยลอบสังหารปักหลักอยู่ด้วยเช่นกัน
พร้อมกับกลิ่นดินปืนที่โชยมาแตะจมูก สายควันสีขาวสายหนึ่งพลันพวยพุ่งเป็นทางยาวไปในอากาศ
บนดาดฟ้าของอาคารที่อยู่ห่างออกไป มีความเคลื่อนไหวอีกระลอกหนึ่งปรากฏขึ้น
ดาดาดาดัง!
ปัง! ปังๆ!
“อ๊ากกก! แขนฉัน! แขนฉ๊านนน!”
“ศัตรู! สวนกลับไป! ตึกฝั่งโน้น! ยิงปืนสิวะ เร็วเข้า!”
หลังจากเปิดฉากการต่อสู้ด้วยการระดมยิงจรวดไปทั้งหมดสิบเอ็ดลูก พวกมันก็สั่นสะเทือนสนามรบด้วยการสาดกระสุนปืนกล
หน่วยลอบสังหารเล็งยิงอย่างใจเย็นราวกับกำลังวาดภาพด้วยปืนกล และกระสุนหลายร้อยนัดที่สาดซัดลงมาจากรอบทิศก็ฉีกร่างสมาชิกแก๊งฉงชิ่งที่กำลังกรีดร้องวิ่งพล่านจนกลายเป็นเศษเนื้อชิ้นเล็กชิ้นน้อยทีละคน
ในทางกลับกัน สมาชิกแก๊งฉงชิ่งที่ถูกซุ่มโจมตีกลับไม่รู้กระทั่งว่ากระสุนพุ่งมาจากทิศทางไหน ได้แต่สาดกระสุนทิ้งไปในอากาศอย่างสะเปะสะปะ
เสียงตวาดห้ามไม่ให้ยิงมั่วซั่วพลันไร้ความหมาย มีเพียงเสียงปืนที่กระหน่ำยิงใส่อากาศธาตุเท่านั้นที่ทำหน้าที่แทนเสียงร้องโหยหวนอย่างหมดหนทางของพวกเขา
รูปแบบการต่อสู้นี้เป็นภาพของการสังหารหมู่อยู่ฝ่ายเดียวโดยสิ้นเชิง
‘เสียงดังเอะอะแบบนี้สิดี’
ด้วยเหตุนี้ สภาพแวดล้อมที่เหมาะเจาะที่สุดสำหรับสายลับเงาในการเคลื่อนไหวจึงถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย
ยามค่ำคืนที่ยิ่งทวีความมืดมิด ผมมุ่งหน้าขึ้นไปยังดาดฟ้าเหนือหัวตัวเอง
แอ๊ด
เมื่อแง้มประตูออกช้าๆ ก็เห็นด้านหลังศีรษะอันดำมืดของหนึ่งในหน่วยลอบสังหารที่แนบกายชิดกับราวระเบียงดาดฟ้าพลางเหนี่ยวไกปืนกล
มันมัวแต่จดจ่อกับการสังหารหมู่ที่แผ่ขยายอยู่เบื้องล่าง จนไม่ได้ระแวดระวังข้างหลังตัวเองเลยแม้แต่น้อย
ตูดาดาดาดา!
พ้นจากความมืดมิดไป มีเพียงเสียงห่ากระสุนที่สาดกระหน่ำดังสนั่น
ผมหยิบกล็อก 19 ออกมาจากอกเสื้อแล้วเล็งตรงไป
ฟุ่บ
“อึก?”
หัวใจของมันถูกทะลวงทะลุ และในจังหวะเดียวกันนั้นศีรษะก็พับผล็อยลงไปข้างหน้า
เสียงโลหะแผ่วเบาที่ดังจากปืนพกถูกกลืนหายไปในเสียงปืนที่กึกก้องจากรอบด้าน
“ไหนดูซิ”
ผมใช้เท้าเขี่ยศพที่ล้มพับออกไปเบาๆ แล้วหยิบอาวุธปืนที่มันถืออยู่ขึ้นมา
ปืนกลประจำกองพัน ไทป์ 73
มันคือปืนที่มีเอกลักษณ์ตรงดีไซน์พิลึกพิลั่น ใช้ระบบป้อนกระสุนแบบเช็กเกียที่ต้องเสียบซองกระสุนจากด้านบน
แม้จะมีข้อเสียร้ายแรงตรงที่ซองกระสุนซึ่งชี้โด่ขึ้นมาบดบังศูนย์เล็ง แต่แต่แรกปืนกลก็ไม่ได้มีไว้ใช้สำหรับการเล็งยิงอย่างแม่นยำอยู่แล้ว
“ฮึบ”
ผมจับปืนที่พาดไว้บนราวระเบียงแล้วเบนสายตาไป ก็เห็นแสงไฟแลบจากปากกระบอกปืนกลอีกกระบอกที่กำลังพ่นไฟอยู่บนดาดฟ้าตึกตรงข้ามที่ใกล้ที่สุด
ผมเล็งปากกระบอกปืนไปทางนั้นทันที
ตูดูดูดูดูง!
ในขณะที่แรงถีบหนักหน่วงกระแทกเข้าใส่หัวไหล่อย่างไม่ปรานี กลุ่มกระสุนปืนกลที่ผมสาดออกไปก็กวาดถล่มดาดฟ้าฝั่งตรงข้ามจนราบเป็นหน้ากลอง
เลือดสาดกระเซ็นท่ามกลางความมืด พร้อมกับร่างของมันที่ทรุดฮวบลงกระแทกพื้นคอนกรีตอย่างไร้เรี่ยวแรง
-อะไรวะ ข้าศึกโจมตี!
-มาจากทางแมวน้ำหมายเลข 3! ยิงเลย!
พวกทีมลอบสังหารที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติส่งเสียงตอบรับผ่านวิทยุทันควัน
คงเพราะมีกระสุนส่องวิถีปนอยู่ด้วย วิถีกระสุนที่ยิงจากตำแหน่งพวกเดียวกันไปยังพวกเดียวกันอีกคนจึงเผยออกมาให้เห็นจะจะ
ม่านกระสุนของพวกมันที่อยู่จุดอื่นพุ่งเป้ามายังดาดฟ้าที่ผมยืนอยู่พร้อมกันเป็นตาเดียว
ปังๆๆๆ!
ตูดูดูดูดูดู!
“อุ๊ย”
ห่ากระสุนที่พุ่งมาจากรอบทิศบดขยี้ราวระเบียงดาดฟ้าจนแหลกละเอียด พร้อมกับกระแทกเข้าที่หน้าอกและหัวไหล่ของผมเสียงดังตึ้กๆ
แน่นอนว่ากระสุนไม่อาจเจาะทะลุผิวหนังของผมได้ ทำได้เพียงร่วงกราวลงไปกลิ้งอยู่บนพื้นเท่านั้น
‘ร่วงแล้วสินะ’
ไหนๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว ผมจึงทิ้งตัวกระโดดข้ามราวระเบียงลงไปทันที
โครม! พลั่ก!
“อึ้ก”
เพราะเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยลองทำมาก่อน ท่าลงสู่พื้นจึงค่อนข้างเอิกเกริกเอาเรื่อง
ร่างกายของผมที่ตกอย่างอิสระจากความสูงระดับชั้นสามเอาหัวไหล่กระแทกอัดลงบนพื้นแอสฟัลต์แข็งๆ เข้าเต็มเปา
สภาพคงดูเหมือนศพที่ถูกยิงแล้วร่วงลงมาตายไม่มีผิด
ผมแกล้งนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นแบบนั้นแล้วกลั้นหายใจนิ่งสนิท
-ตกตึกลงไปตายคาที่แล้ว
-รับทราบ จะเริ่มทำการโจมตีต่อเดี๋ยวนี้
โชคดีที่วิทยุสื่อสารที่ห้อยไว้กับตัวยังใช้งานได้ปกติ
พวกมันคงคิดว่าผมตายไปแล้วจึงไม่มีห่ากระสุนสาดลงมาซ้ำอีก
พวกมันหันปากกระบอกปืนกลับไปแล้วจดจ่อกับการเก็บกวาดสมาชิกแก๊งฉงชิ่งต่อ
ปังๆๆๆๆ!
“ฟู่ว”
ผมคลานออกมาให้พ้นจากรัศมีของปืนกลแล้วยันตัวลุกขึ้นยืน
มีเพียงเสื้อผ้าที่ฉีกขาดนิดหน่อยเท่านั้น อย่าว่าแต่กระดูกหักเลย แม้แต่รอยขีดข่วนสักรอยก็ยังไม่มี
จากนั้นผมจึงสาวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังตึกถัดไปที่มีเสียงปืนดังแว่วมา
หลังจากนั้นก็เป็นงานซ้ำๆ ที่แสนจะคุ้นเคย
-พวกมันแย่งปืนกลของเราไปแล้วครับ!
-อีกแล้วเรอะ ระวังข้างหลังไว้!
-ทางแมวน้ำหมายเลข 4!
-ยิงสังหารแล้วครับ!
แม้จะเป็นความเข้าใจผิดที่สมเหตุสมผล แต่พวกมันก็เข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นคนอื่นทุกที
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงใช้วิธีเดิมจัดการพลปืนกลไปได้ถึงสี่คนในเวลาเพียงแค่สิบกว่านาที
ปังๆๆๆๆ!
‘พวกที่เหลือไปไหนกันหมด?’
ขณะที่ผมทิ้งตัวออกไปนอกระเบียงอีกครั้งเพื่อแกล้งตาย สายตาก็เหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวที่ดูวุ่นวายบางอย่าง
ผมเห็นพวกทีมลอบสังหารที่แต่งกายด้วยชุดสีดำล้วนทั้งตัว กำลังวิ่งตัดผ่านดงซากศพของพวกแก๊งฉงชิ่งที่โดนกวาดล้าง มุ่งหน้าไปยังเซฟเฮาส์ของแก๊งฉงชิ่ง
คนที่ผมฆ่าไปมีสี่คน
คนที่บุกเข้าไปมีหกคน
พลปืนกลที่เหลืออยู่มีหนึ่งคน
ไม่รู้ทำไมยอดคนถึงหายไปสองคนจากจำนวนที่ผมรู้
‘แอบลอบเข้าไปในโรงแรมเก้ามังกรหรือเปล่านะ?’
พร้อมกับการคาดเดาที่มีความเป็นไปได้ ผมจึงยันตัวลุกขึ้นแล้วย้ายไปยังอาคารอื่นอีกครั้ง
และแล้วก็มาถึงดาดฟ้าที่พลปืนกลคนที่ห้ากำลังประจำการอยู่
“เหวอ”
“อืม!”
สายตาผมประสานเข้ากับไอ้ทีมลอบสังหารที่กำลังเปลี่ยนซองกระสุนอยู่พอดิบพอดี
ดูเหมือนมันจะสัมผัสได้ถึงลางร้ายล่วงหน้า จึงระวังการลอบโจมตีจากด้านหลังอยู่ก่อนแล้ว
ในระหว่างที่มันกำลังเล็งปืนกลที่เปลี่ยนซองกระสุนเสร็จแล้วมาทางนี้ และเป็นจังหวะเดียวกับที่ผมชิงเล็งปืนพกใส่ก่อน
แกร๊ก
“ให้ตายสิ”
สไลด์ของกล็อก 19 ค้างไปข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
กระสุนหมดเกลี้ยงนั่นเอง
ปังๆๆๆๆ!
“ไปลงนรกซะ!”
ทันทีที่ก้าวขึ้นไปบนดาดฟ้า ห่ากระสุนปืนกลอันอึกทึกครึกโครมก็พุ่งเข้าใส่ร่างของผมอย่างบ้าคลั่ง
ในระหว่างที่ถูกแรงกระแทกอันรุนแรงซัดจนหงายหลังล้มลง ผมก็ดึงซองกระสุนออกจากอกเสื้อแล้วเปลี่ยนใหม่อย่างไม่รีบร้อน
ขณะที่ผมกลิ้งไปตามพื้นราวกับกำลังตั้งหลัก เสียงปืนก็สงบลง และไอ้หมอนั่นที่มั่นใจว่าผมตายไปแล้วก็หอบหายใจอย่างเหนื่อยล้าจากแรงถีบของปืน
ปัง!
“อ๊ากกก!”
ตาของมันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงขณะที่ทรุดตัวลงเมื่อถูกกระสุนฝังเข้าที่ต้นขา
มันคงแทบเสียสติที่เห็นภาพผมยันตัวลุกขึ้นมาขยับเขยื้อนได้อย่างไร้รอยขีดข่วน ทั้งที่ร่างนี้น่าจะแหลกเป็นเศษเนื้อจากการโดนห่ากระสุนปืนกลสาดใส่แท้ๆ
ปัง!
ยิงซ้ำเพื่อความแน่ใจเป็นการปิดฉาก
“ปืนกลเคลียร์หมดแล้ว”
ตอนนี้คงถึงเวลาไปจัดการพวกทีมลอบสังหารที่แทรกซึมเข้าไปในอาคารของแก๊งฉงชิ่งเสียที
พวกสมาชิกแก๊งฉงชิ่งที่ตั้งค่ายอยู่ข้างนอกกลายเป็นกองซากศพไปตั้งนานแล้วโดยไม่มีโอกาสได้โต้ตอบห่ากระสุนปืนกลเลยสักนิด
“ฮึบ”
โดยไม่จำเป็นต้องเสียเวลาเดินหาบันไดเพื่อลงไป ผมกระโดดข้ามขอบระเบียงลงไปทันที
การทิ้งตัวดิ่งลงไปด้วยตัวเปล่าที่เริ่มจะคุ้นชิน ร่างกายของผมลอยเคว้งอยู่กลางอากาศเพียงชั่วครู่
โครม! พลั่ก!
แม้จะกระแทกลงบนพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น แต่ผมก็ปัดก้นสองสามทีก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนได้อย่างรวดเร็ว
“เฮ้อ”
สภาพรอบเซฟเฮาส์ของแก๊งฉงชิ่งไม่ต่างอะไรกับขุมนรกบนดิน
ตัวอาคารพังทลายไปครึ่งหนึ่งจากการระดมยิงด้วยกระสุนระเบิดแรงสูง บนพื้นถนนเต็มไปด้วยเสียงครวญครางรวยรินของเหล่าคนที่กำลังจะขาดใจตาย
ท่ามกลางแอ่งเลือด ผมก้มลงหยิบปืนกระบอกหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา
มันคือปืนลูกซองปั๊มแอ็กชันไม่ทราบสัญชาติที่ดูเหมือนลอกเลียนแบบดีไซน์ของเรมิงตันมา
‘ลองเข้าไปดูข้างในกัน’
ในระหว่างนั้น เสียงปืนจากทีมลอบสังหารยังคงดังอึกทึกอย่างต่อเนื่องจากด้านในเซฟเฮาส์
เสียงสะอื้นไห้ราวกับเสียงกรีดร้องระคนไปกับเสียงปืนเหล่านั้นลอยล่องมาตามสายลม
ในจังหวะที่ผมกำลังจะก้าวเข้าไปข้างในเซฟเฮาส์ที่ยังคงมีพายุหมุนแห่งความบ้าคลั่งโหมกระหน่ำอยู่นั้นเอง
“ฮือๆ แม่จ๋า...”
“ตะ-ตายกันหมดแล้ว พวกเราจบเห่แล้วโว้ย...”
“ฮึก ฮือออ...”
เสียงร้องระงมอย่างเจ็บปวดดังแว่วมาจากด้านหลังกำแพงคอนกรีตกันน้ำตรงมุมทางเข้า
พอผมเล็งปืนแล้วเดินเข้าไปใกล้ กลับพบใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างไม่คาดคิด
“โฮฮฮฮ...”
สามเกลอแก๊งเสือดำ
ชายร่างใหญ่กำยำสามคนกำลังนั่งคุดคู้อยู่บนพื้นที่นองไปด้วยเลือดและกอดกันกลม
ดูเหมือนว่าทันทีที่เริ่มมีการยิงปะทะกัน พวกมันจะกระโจนหลบหลังกำแพงกันน้ำได้อย่างเฉียดฉิวจนรอดชีวิตมาได้
สัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอดนี่นับว่าน่าชมเชยอยู่หรอก
เมื่อสัมผัสได้ถึงการมาของผม พวกมันก็ตัวสั่นงันงกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง
“เฮือก!”
“อะ-อ้าว?”
“กะ-แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...?”
เมื่อเห็นสภาพของผม พวกมันก็อ้าปากค้างราวกับเห็นผี
ภาพที่น่าเวทนาอย่างไร้เหตุผลนั้นทำให้ผมเผลอชั่งใจอยู่ชั่วครู่
หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดผมก็ลดปืนลง
“รับไป”
แปะ
ผมหยิบกุญแจรถดอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนเข้าไปในอ้อมอกของพวกมัน
มันคือกุญแจแท็กซี่ของหวังชีที่ผมขับมาจอดไว้แถวนี้
“ออกไปนอกซอยแล้วเลี้ยวซ้ายตรงไปเรื่อยๆ จะเห็นแท็กซี่สีฟ้าจอดอยู่คันหนึ่ง ขับคันนั้นแล้วมุ่งหน้าเข้าตัวเมืองตานตงไปโดยไม่ต้องหันหลังกลับมามอง จากนั้นก็ทิ้งรถแล้วหนีไปซะ เข้าใจไหม”
ก็ไม่รู้ทำไมผมถึงอยากทำแบบนี้
เจ้าพวกที่คอยแวะมาซ้อมผมทุกวี่ทุกวันนี่มีอะไรน่าเอ็นดูนักหนา ถึงต้องยอมช่วยขนาดนี้กัน
สงสัยผมคงจะเผลอผูกพันกับพวกมันไปโดยไม่รู้ตัวเข้าแล้วจริงๆ
“กะ-แกเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย? ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่...”
“รู้มากไปจะไม่ปลอดภัยนะ ถ้ายังถามเรื่องไร้สาระไม่หยุด พวกแกคงต้องตายกันตรงนี้แหละ”
“ฮึก อุ๊บ”
เมื่อครู่นี้ นกกระเรียนหมายเลข 13 เพิ่งจะสิ้นลมไปอย่างไร้หนทางขัดขืน
อย่างน้อยก็แค่วันนี้ ที่ผมไม่อยากให้คนที่รู้จักต้องมาตายไปมากกว่านี้อีกแล้ว
แค่นั้นจริงๆ
“พวกแกไม่เคยเจอฉันที่นี่ เข้าใจไหม”
“คะ-ครับผม!”
“ไปได้แล้ว”
เมื่อผมเตือนด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนถึงที่สุด พวกมันก็กลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วพยักหน้าหงึกหงักอย่างบ้าคลั่ง
พอผมพยักพเยิดหน้าอีกครั้ง พวกมันก็แทบจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งหนีเตลิดไปทางที่ผมบอกอย่างสุดชีวิต
“อย่าได้มาเจอกันในที่แบบนี้อีกเลยนะ...”
หลังจากมองส่งจนแผ่นหลังของพวกมันกลืนหายไปในความมืดสนิท ผมจึงก้าวเข้าไปในตัวตึกทันที
บันไดที่มุ่งหน้าสู่ชั้นสองของเซฟเฮาส์อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ก่อนแล้ว
ซากศพที่นอนเกลื่อนกลาด
ส่วนใหญ่ล้วนมีรูกระสุนเจาะเข้าตรงกลางหน้าผากและหัวใจอย่างแม่นยำ
เป็นภาพที่สะท้อนให้เห็นถึงฝีมือการเคลื่อนพลเชิงยุทธวิธีของหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือได้อย่างชัดเจน
“หือ”
“ข้าศึกบุก!”
ทว่าเมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง สมาชิกหน่วยลอบสังหารสองนายที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของผมก็หันปากกระบอกปืนมาทันควัน
พวกมันที่กำลังยิงซ้ำเพื่อความแน่ใจใส่พวกเศษเดนของแก๊งฉงชิ่ง ลั่นไกใส่ทันทีโดยไม่มีการเตือนใดๆ เพียงแค่เห็นเงาร่างของผม
ปังๆๆ!
ปัง ปังๆ!
กระสุนพุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกและหน้าท้องของผมอย่างแม่นยำ
กลุ่มกระสุนเกาะกลุ่มกันอย่างไร้ที่ติตามแบบฉบับมืออาชีพ
แต่ผมไม่ได้หยุดฝีเท้าลงเลย
“อะ-อะไรวะนั่น”
“มันใส่เสื้อเกราะกันกระสุน! เล็งยิงหัวมันสิวะ!”
เมื่อเห็นผมยังคงเดินหน้าเข้ามาหาอย่างใจเย็นทั้งที่โดนยิงเข้ากลางอก พวกมันจึงลนลานเลื่อนจุดเล็งขึ้นด้านบน
ปัง! ปัง!
คอของผมสะบัดไปข้างหลังเล็กน้อย ก่อนจะดีดกลับมาที่เดิม
พร้อมกับเสียง ‘กิ๊ง’ หัวกระสุนที่ปลายบี้แบนก็ร่วงลงแทบเท้าของผม
“นะ-นี่มันเรื่องบ้าอะ...”
ปัง!
หนึ่งในนั้นถูกลูกซองที่ผมเล็งยิงส่งเดชเข้าจังๆ จนร่างลอยกระเด็นไถลไปข้างหลัง
“เก็บไปหนึ่ง”
“อะ-ไอ้สัตว์ประหลาด!”
ปัง!
“อ่อก!”
“เก็บไปสอง”
แกร๊ก แกร๊ก
กระสุนที่บรรจุไว้หมดลงแค่นั้น
ผมทิ้งปืนลงทันทีแล้วก้มลงหยิบปืนเล็กยาวจู่โจมที่หน่วยลอบสังหารถืออยู่ขึ้นมาแทน
ครั้งนี้ก็เป็นปืนที่ไม่ทราบรุ่นแน่ชัดอีกเช่นเคย ดูท่าคงเป็นปืนรุ่นใหม่ที่เกาหลีเหนือเพิ่งพัฒนาขึ้นมาในคราวนี้
“ข้างล่างมีเสียงปืนดังขึ้น! ไปหนุนกำลังเร็ว!”
สมาชิกหน่วยลอบสังหารที่เหลือซึ่งสังเกตเห็นการจู่โจมของผมพากันกรูมาที่บริเวณชานพักบันไดชั้นสาม
หลังจากทิ้งซองกระสุนที่พร่องไปครึ่งหนึ่งลงพื้น ผมก็ดึงซองกระสุนจากกระเป๋าเสื้อของไอ้หมอนั่นที่ล้มลงมาเสียบเข้าไปใหม่ แล้วมุ่งหน้าไปยังชั้นสาม
ปังๆๆๆๆ!
ทันทีที่ผมเข้าใกล้ชั้นสาม กระสุนก็สาดซัดเข้ามาจากรอบทิศทางเหมือนรอคอยเวลานี้อยู่แล้ว
ซีเมนต์บนผนังแตกกระจาย เสื้อผ้าของผมตอนนี้กลายสภาพเป็นเศษผ้าขี้ริ้วไปหมดแล้ว
แกร๊ก แกร๊ก
ปืนที่อุตส่าห์เก็บมาพังยับเยินเพราะโดนกระสุนลูกหลงเข้าไป
‘ของทำจากเกาหลีเหนือนี่ไว้ใจไม่ได้จริงๆ’
ผมหยิบระเบิดมือลูกหนึ่งจากสองลูกที่ยึดมาได้แยกต่างหากออกมา
ระเบิดมือ RGO ลูกนี้ไม่จำเป็นต้องรอเวลาหน่วงให้เสียเวลา เพียงแค่ดึงสลักนิรภัยแล้วขว้างออกไป มันก็จะระเบิดขึ้นเองด้วยแรงกระแทก
ทว่าทันทีที่ดึงสลักนิรภัยออก มันคงโดนกระสุนลูกหลงเข้าอย่างจัง
ตูมมม!
“อั่ก!”
กำปั้นของผมที่ถือระเบิดมืออยู่ระเบิดออกพร้อมกับแสงวาบอันเจิดจ้าบาดตา
กำลังโหลดความเห็น...