คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 21

ตอน 21

ตูม โครมมม!

บึ้ม! ตูมมม!

“อ๊ากกกก!”

“ชะ-ช่วยด้วยยย!”

“ยิงสิวะ! มัวทำบ้าอะไรอยู่ ยิงเข้าไป ไอ้พวกโง่เอ๊ย!”

ท่ามกลางสะเก็ดระเบิดที่ปลิวว่อน สมาชิกแก๊งฉงชิ่งต่างกรีดร้องพลางล้มกลิ้งเกลือกไปกับพื้น

ทุกคนต่างตื่นตระหนกจนไม่อาจเล็งปากกระบอกปืนได้อย่างถูกต้อง

“กะเอาให้ตายเลยนี่หว่า”

ยังไม่ทันจะหายทึ่ง พวกหน่วยลอบสังหารคนอื่นๆ ก็เริ่มยิงเครื่องยิงจรวดออกมาพร้อมกันจากตำแหน่งของตน

การโจมตีด้วยจรวดพร้อมๆ กันโหมกระหน่ำเข้าใส่อาคารของแก๊งฉงชิ่งจากรอบทิศทาง

สายตาของผมไล่ตามรอยควันสีขาวจางๆ ที่ลากยาวออกมาจากจุดศูนย์กลางการระเบิด

‘คนที่ยิงจรวดมีทั้งหมดห้าคน ตำแหน่งคือ...’

น่าประหลาดใจนัก เหนือหัวของผมเองก็มีหนึ่งในพวกหน่วยลอบสังหารปักหลักอยู่ด้วยเช่นกัน

พร้อมกับกลิ่นดินปืนที่โชยมาแตะจมูก สายควันสีขาวสายหนึ่งพลันพวยพุ่งเป็นทางยาวไปในอากาศ

บนดาดฟ้าของอาคารที่อยู่ห่างออกไป มีความเคลื่อนไหวอีกระลอกหนึ่งปรากฏขึ้น

ดาดาดาดัง!

ปัง! ปังๆ!

“อ๊ากกก! แขนฉัน! แขนฉ๊านนน!”

“ศัตรู! สวนกลับไป! ตึกฝั่งโน้น! ยิงปืนสิวะ เร็วเข้า!”

หลังจากเปิดฉากการต่อสู้ด้วยการระดมยิงจรวดไปทั้งหมดสิบเอ็ดลูก พวกมันก็สั่นสะเทือนสนามรบด้วยการสาดกระสุนปืนกล

หน่วยลอบสังหารเล็งยิงอย่างใจเย็นราวกับกำลังวาดภาพด้วยปืนกล และกระสุนหลายร้อยนัดที่สาดซัดลงมาจากรอบทิศก็ฉีกร่างสมาชิกแก๊งฉงชิ่งที่กำลังกรีดร้องวิ่งพล่านจนกลายเป็นเศษเนื้อชิ้นเล็กชิ้นน้อยทีละคน

ในทางกลับกัน สมาชิกแก๊งฉงชิ่งที่ถูกซุ่มโจมตีกลับไม่รู้กระทั่งว่ากระสุนพุ่งมาจากทิศทางไหน ได้แต่สาดกระสุนทิ้งไปในอากาศอย่างสะเปะสะปะ

เสียงตวาดห้ามไม่ให้ยิงมั่วซั่วพลันไร้ความหมาย มีเพียงเสียงปืนที่กระหน่ำยิงใส่อากาศธาตุเท่านั้นที่ทำหน้าที่แทนเสียงร้องโหยหวนอย่างหมดหนทางของพวกเขา

รูปแบบการต่อสู้นี้เป็นภาพของการสังหารหมู่อยู่ฝ่ายเดียวโดยสิ้นเชิง

‘เสียงดังเอะอะแบบนี้สิดี’

ด้วยเหตุนี้ สภาพแวดล้อมที่เหมาะเจาะที่สุดสำหรับสายลับเงาในการเคลื่อนไหวจึงถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย

ยามค่ำคืนที่ยิ่งทวีความมืดมิด ผมมุ่งหน้าขึ้นไปยังดาดฟ้าเหนือหัวตัวเอง

แอ๊ด

เมื่อแง้มประตูออกช้าๆ ก็เห็นด้านหลังศีรษะอันดำมืดของหนึ่งในหน่วยลอบสังหารที่แนบกายชิดกับราวระเบียงดาดฟ้าพลางเหนี่ยวไกปืนกล

มันมัวแต่จดจ่อกับการสังหารหมู่ที่แผ่ขยายอยู่เบื้องล่าง จนไม่ได้ระแวดระวังข้างหลังตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ตูดาดาดาดา!

พ้นจากความมืดมิดไป มีเพียงเสียงห่ากระสุนที่สาดกระหน่ำดังสนั่น

ผมหยิบกล็อก 19 ออกมาจากอกเสื้อแล้วเล็งตรงไป

ฟุ่บ

“อึก?”

หัวใจของมันถูกทะลวงทะลุ และในจังหวะเดียวกันนั้นศีรษะก็พับผล็อยลงไปข้างหน้า

เสียงโลหะแผ่วเบาที่ดังจากปืนพกถูกกลืนหายไปในเสียงปืนที่กึกก้องจากรอบด้าน

“ไหนดูซิ”

ผมใช้เท้าเขี่ยศพที่ล้มพับออกไปเบาๆ แล้วหยิบอาวุธปืนที่มันถืออยู่ขึ้นมา

ปืนกลประจำกองพัน ไทป์ 73

มันคือปืนที่มีเอกลักษณ์ตรงดีไซน์พิลึกพิลั่น ใช้ระบบป้อนกระสุนแบบเช็กเกียที่ต้องเสียบซองกระสุนจากด้านบน

แม้จะมีข้อเสียร้ายแรงตรงที่ซองกระสุนซึ่งชี้โด่ขึ้นมาบดบังศูนย์เล็ง แต่แต่แรกปืนกลก็ไม่ได้มีไว้ใช้สำหรับการเล็งยิงอย่างแม่นยำอยู่แล้ว

“ฮึบ”

ผมจับปืนที่พาดไว้บนราวระเบียงแล้วเบนสายตาไป ก็เห็นแสงไฟแลบจากปากกระบอกปืนกลอีกกระบอกที่กำลังพ่นไฟอยู่บนดาดฟ้าตึกตรงข้ามที่ใกล้ที่สุด

ผมเล็งปากกระบอกปืนไปทางนั้นทันที

ตูดูดูดูดูง!

ในขณะที่แรงถีบหนักหน่วงกระแทกเข้าใส่หัวไหล่อย่างไม่ปรานี กลุ่มกระสุนปืนกลที่ผมสาดออกไปก็กวาดถล่มดาดฟ้าฝั่งตรงข้ามจนราบเป็นหน้ากลอง

เลือดสาดกระเซ็นท่ามกลางความมืด พร้อมกับร่างของมันที่ทรุดฮวบลงกระแทกพื้นคอนกรีตอย่างไร้เรี่ยวแรง

-อะไรวะ ข้าศึกโจมตี!

-มาจากทางแมวน้ำหมายเลข 3! ยิงเลย!

พวกทีมลอบสังหารที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติส่งเสียงตอบรับผ่านวิทยุทันควัน

คงเพราะมีกระสุนส่องวิถีปนอยู่ด้วย วิถีกระสุนที่ยิงจากตำแหน่งพวกเดียวกันไปยังพวกเดียวกันอีกคนจึงเผยออกมาให้เห็นจะจะ

ม่านกระสุนของพวกมันที่อยู่จุดอื่นพุ่งเป้ามายังดาดฟ้าที่ผมยืนอยู่พร้อมกันเป็นตาเดียว

ปังๆๆๆ!

ตูดูดูดูดูดู!

“อุ๊ย”

ห่ากระสุนที่พุ่งมาจากรอบทิศบดขยี้ราวระเบียงดาดฟ้าจนแหลกละเอียด พร้อมกับกระแทกเข้าที่หน้าอกและหัวไหล่ของผมเสียงดังตึ้กๆ

แน่นอนว่ากระสุนไม่อาจเจาะทะลุผิวหนังของผมได้ ทำได้เพียงร่วงกราวลงไปกลิ้งอยู่บนพื้นเท่านั้น

‘ร่วงแล้วสินะ’

ไหนๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว ผมจึงทิ้งตัวกระโดดข้ามราวระเบียงลงไปทันที

โครม! พลั่ก!

“อึ้ก”

เพราะเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยลองทำมาก่อน ท่าลงสู่พื้นจึงค่อนข้างเอิกเกริกเอาเรื่อง

ร่างกายของผมที่ตกอย่างอิสระจากความสูงระดับชั้นสามเอาหัวไหล่กระแทกอัดลงบนพื้นแอสฟัลต์แข็งๆ เข้าเต็มเปา

สภาพคงดูเหมือนศพที่ถูกยิงแล้วร่วงลงมาตายไม่มีผิด

ผมแกล้งนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นแบบนั้นแล้วกลั้นหายใจนิ่งสนิท

-ตกตึกลงไปตายคาที่แล้ว

-รับทราบ จะเริ่มทำการโจมตีต่อเดี๋ยวนี้

โชคดีที่วิทยุสื่อสารที่ห้อยไว้กับตัวยังใช้งานได้ปกติ

พวกมันคงคิดว่าผมตายไปแล้วจึงไม่มีห่ากระสุนสาดลงมาซ้ำอีก

พวกมันหันปากกระบอกปืนกลับไปแล้วจดจ่อกับการเก็บกวาดสมาชิกแก๊งฉงชิ่งต่อ

ปังๆๆๆๆ!

“ฟู่ว”

ผมคลานออกมาให้พ้นจากรัศมีของปืนกลแล้วยันตัวลุกขึ้นยืน

มีเพียงเสื้อผ้าที่ฉีกขาดนิดหน่อยเท่านั้น อย่าว่าแต่กระดูกหักเลย แม้แต่รอยขีดข่วนสักรอยก็ยังไม่มี

จากนั้นผมจึงสาวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังตึกถัดไปที่มีเสียงปืนดังแว่วมา

หลังจากนั้นก็เป็นงานซ้ำๆ ที่แสนจะคุ้นเคย

-พวกมันแย่งปืนกลของเราไปแล้วครับ!

-อีกแล้วเรอะ ระวังข้างหลังไว้!

-ทางแมวน้ำหมายเลข 4!

-ยิงสังหารแล้วครับ!

แม้จะเป็นความเข้าใจผิดที่สมเหตุสมผล แต่พวกมันก็เข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นคนอื่นทุกที

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงใช้วิธีเดิมจัดการพลปืนกลไปได้ถึงสี่คนในเวลาเพียงแค่สิบกว่านาที

ปังๆๆๆๆ!

‘พวกที่เหลือไปไหนกันหมด?’

ขณะที่ผมทิ้งตัวออกไปนอกระเบียงอีกครั้งเพื่อแกล้งตาย สายตาก็เหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวที่ดูวุ่นวายบางอย่าง

ผมเห็นพวกทีมลอบสังหารที่แต่งกายด้วยชุดสีดำล้วนทั้งตัว กำลังวิ่งตัดผ่านดงซากศพของพวกแก๊งฉงชิ่งที่โดนกวาดล้าง มุ่งหน้าไปยังเซฟเฮาส์ของแก๊งฉงชิ่ง

คนที่ผมฆ่าไปมีสี่คน

คนที่บุกเข้าไปมีหกคน

พลปืนกลที่เหลืออยู่มีหนึ่งคน

ไม่รู้ทำไมยอดคนถึงหายไปสองคนจากจำนวนที่ผมรู้

‘แอบลอบเข้าไปในโรงแรมเก้ามังกรหรือเปล่านะ?’

พร้อมกับการคาดเดาที่มีความเป็นไปได้ ผมจึงยันตัวลุกขึ้นแล้วย้ายไปยังอาคารอื่นอีกครั้ง

และแล้วก็มาถึงดาดฟ้าที่พลปืนกลคนที่ห้ากำลังประจำการอยู่

“เหวอ”

“อืม!”

สายตาผมประสานเข้ากับไอ้ทีมลอบสังหารที่กำลังเปลี่ยนซองกระสุนอยู่พอดิบพอดี

ดูเหมือนมันจะสัมผัสได้ถึงลางร้ายล่วงหน้า จึงระวังการลอบโจมตีจากด้านหลังอยู่ก่อนแล้ว

ในระหว่างที่มันกำลังเล็งปืนกลที่เปลี่ยนซองกระสุนเสร็จแล้วมาทางนี้ และเป็นจังหวะเดียวกับที่ผมชิงเล็งปืนพกใส่ก่อน

แกร๊ก

“ให้ตายสิ”

สไลด์ของกล็อก 19 ค้างไปข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

กระสุนหมดเกลี้ยงนั่นเอง

ปังๆๆๆๆ!

“ไปลงนรกซะ!”

ทันทีที่ก้าวขึ้นไปบนดาดฟ้า ห่ากระสุนปืนกลอันอึกทึกครึกโครมก็พุ่งเข้าใส่ร่างของผมอย่างบ้าคลั่ง

ในระหว่างที่ถูกแรงกระแทกอันรุนแรงซัดจนหงายหลังล้มลง ผมก็ดึงซองกระสุนออกจากอกเสื้อแล้วเปลี่ยนใหม่อย่างไม่รีบร้อน

ขณะที่ผมกลิ้งไปตามพื้นราวกับกำลังตั้งหลัก เสียงปืนก็สงบลง และไอ้หมอนั่นที่มั่นใจว่าผมตายไปแล้วก็หอบหายใจอย่างเหนื่อยล้าจากแรงถีบของปืน

ปัง!

“อ๊ากกก!”

ตาของมันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงขณะที่ทรุดตัวลงเมื่อถูกกระสุนฝังเข้าที่ต้นขา

มันคงแทบเสียสติที่เห็นภาพผมยันตัวลุกขึ้นมาขยับเขยื้อนได้อย่างไร้รอยขีดข่วน ทั้งที่ร่างนี้น่าจะแหลกเป็นเศษเนื้อจากการโดนห่ากระสุนปืนกลสาดใส่แท้ๆ

ปัง!

ยิงซ้ำเพื่อความแน่ใจเป็นการปิดฉาก

“ปืนกลเคลียร์หมดแล้ว”

ตอนนี้คงถึงเวลาไปจัดการพวกทีมลอบสังหารที่แทรกซึมเข้าไปในอาคารของแก๊งฉงชิ่งเสียที

พวกสมาชิกแก๊งฉงชิ่งที่ตั้งค่ายอยู่ข้างนอกกลายเป็นกองซากศพไปตั้งนานแล้วโดยไม่มีโอกาสได้โต้ตอบห่ากระสุนปืนกลเลยสักนิด

“ฮึบ”

โดยไม่จำเป็นต้องเสียเวลาเดินหาบันไดเพื่อลงไป ผมกระโดดข้ามขอบระเบียงลงไปทันที

การทิ้งตัวดิ่งลงไปด้วยตัวเปล่าที่เริ่มจะคุ้นชิน ร่างกายของผมลอยเคว้งอยู่กลางอากาศเพียงชั่วครู่

โครม! พลั่ก!

แม้จะกระแทกลงบนพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น แต่ผมก็ปัดก้นสองสามทีก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนได้อย่างรวดเร็ว

“เฮ้อ”

สภาพรอบเซฟเฮาส์ของแก๊งฉงชิ่งไม่ต่างอะไรกับขุมนรกบนดิน

ตัวอาคารพังทลายไปครึ่งหนึ่งจากการระดมยิงด้วยกระสุนระเบิดแรงสูง บนพื้นถนนเต็มไปด้วยเสียงครวญครางรวยรินของเหล่าคนที่กำลังจะขาดใจตาย

ท่ามกลางแอ่งเลือด ผมก้มลงหยิบปืนกระบอกหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา

มันคือปืนลูกซองปั๊มแอ็กชันไม่ทราบสัญชาติที่ดูเหมือนลอกเลียนแบบดีไซน์ของเรมิงตันมา

‘ลองเข้าไปดูข้างในกัน’

ในระหว่างนั้น เสียงปืนจากทีมลอบสังหารยังคงดังอึกทึกอย่างต่อเนื่องจากด้านในเซฟเฮาส์

เสียงสะอื้นไห้ราวกับเสียงกรีดร้องระคนไปกับเสียงปืนเหล่านั้นลอยล่องมาตามสายลม

ในจังหวะที่ผมกำลังจะก้าวเข้าไปข้างในเซฟเฮาส์ที่ยังคงมีพายุหมุนแห่งความบ้าคลั่งโหมกระหน่ำอยู่นั้นเอง

“ฮือๆ แม่จ๋า...”

“ตะ-ตายกันหมดแล้ว พวกเราจบเห่แล้วโว้ย...”

“ฮึก ฮือออ...”

เสียงร้องระงมอย่างเจ็บปวดดังแว่วมาจากด้านหลังกำแพงคอนกรีตกันน้ำตรงมุมทางเข้า

พอผมเล็งปืนแล้วเดินเข้าไปใกล้ กลับพบใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างไม่คาดคิด

“โฮฮฮฮ...”

สามเกลอแก๊งเสือดำ

ชายร่างใหญ่กำยำสามคนกำลังนั่งคุดคู้อยู่บนพื้นที่นองไปด้วยเลือดและกอดกันกลม

ดูเหมือนว่าทันทีที่เริ่มมีการยิงปะทะกัน พวกมันจะกระโจนหลบหลังกำแพงกันน้ำได้อย่างเฉียดฉิวจนรอดชีวิตมาได้

สัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอดนี่นับว่าน่าชมเชยอยู่หรอก

เมื่อสัมผัสได้ถึงการมาของผม พวกมันก็ตัวสั่นงันงกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง

“เฮือก!”

“อะ-อ้าว?”

“กะ-แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...?”

เมื่อเห็นสภาพของผม พวกมันก็อ้าปากค้างราวกับเห็นผี

ภาพที่น่าเวทนาอย่างไร้เหตุผลนั้นทำให้ผมเผลอชั่งใจอยู่ชั่วครู่

หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดผมก็ลดปืนลง

“รับไป”

แปะ

ผมหยิบกุญแจรถดอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนเข้าไปในอ้อมอกของพวกมัน

มันคือกุญแจแท็กซี่ของหวังชีที่ผมขับมาจอดไว้แถวนี้

“ออกไปนอกซอยแล้วเลี้ยวซ้ายตรงไปเรื่อยๆ จะเห็นแท็กซี่สีฟ้าจอดอยู่คันหนึ่ง ขับคันนั้นแล้วมุ่งหน้าเข้าตัวเมืองตานตงไปโดยไม่ต้องหันหลังกลับมามอง จากนั้นก็ทิ้งรถแล้วหนีไปซะ เข้าใจไหม”

ก็ไม่รู้ทำไมผมถึงอยากทำแบบนี้

เจ้าพวกที่คอยแวะมาซ้อมผมทุกวี่ทุกวันนี่มีอะไรน่าเอ็นดูนักหนา ถึงต้องยอมช่วยขนาดนี้กัน

สงสัยผมคงจะเผลอผูกพันกับพวกมันไปโดยไม่รู้ตัวเข้าแล้วจริงๆ

“กะ-แกเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย? ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่...”

“รู้มากไปจะไม่ปลอดภัยนะ ถ้ายังถามเรื่องไร้สาระไม่หยุด พวกแกคงต้องตายกันตรงนี้แหละ”

“ฮึก อุ๊บ”

เมื่อครู่นี้ นกกระเรียนหมายเลข 13 เพิ่งจะสิ้นลมไปอย่างไร้หนทางขัดขืน

อย่างน้อยก็แค่วันนี้ ที่ผมไม่อยากให้คนที่รู้จักต้องมาตายไปมากกว่านี้อีกแล้ว

แค่นั้นจริงๆ

“พวกแกไม่เคยเจอฉันที่นี่ เข้าใจไหม”

“คะ-ครับผม!”

“ไปได้แล้ว”

เมื่อผมเตือนด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนถึงที่สุด พวกมันก็กลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วพยักหน้าหงึกหงักอย่างบ้าคลั่ง

พอผมพยักพเยิดหน้าอีกครั้ง พวกมันก็แทบจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งหนีเตลิดไปทางที่ผมบอกอย่างสุดชีวิต

“อย่าได้มาเจอกันในที่แบบนี้อีกเลยนะ...”

หลังจากมองส่งจนแผ่นหลังของพวกมันกลืนหายไปในความมืดสนิท ผมจึงก้าวเข้าไปในตัวตึกทันที

บันไดที่มุ่งหน้าสู่ชั้นสองของเซฟเฮาส์อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ก่อนแล้ว

ซากศพที่นอนเกลื่อนกลาด

ส่วนใหญ่ล้วนมีรูกระสุนเจาะเข้าตรงกลางหน้าผากและหัวใจอย่างแม่นยำ

เป็นภาพที่สะท้อนให้เห็นถึงฝีมือการเคลื่อนพลเชิงยุทธวิธีของหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือได้อย่างชัดเจน

“หือ”

“ข้าศึกบุก!”

ทว่าเมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง สมาชิกหน่วยลอบสังหารสองนายที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของผมก็หันปากกระบอกปืนมาทันควัน

พวกมันที่กำลังยิงซ้ำเพื่อความแน่ใจใส่พวกเศษเดนของแก๊งฉงชิ่ง ลั่นไกใส่ทันทีโดยไม่มีการเตือนใดๆ เพียงแค่เห็นเงาร่างของผม

ปังๆๆ!

ปัง ปังๆ!

กระสุนพุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกและหน้าท้องของผมอย่างแม่นยำ

กลุ่มกระสุนเกาะกลุ่มกันอย่างไร้ที่ติตามแบบฉบับมืออาชีพ

แต่ผมไม่ได้หยุดฝีเท้าลงเลย

“อะ-อะไรวะนั่น”

“มันใส่เสื้อเกราะกันกระสุน! เล็งยิงหัวมันสิวะ!”

เมื่อเห็นผมยังคงเดินหน้าเข้ามาหาอย่างใจเย็นทั้งที่โดนยิงเข้ากลางอก พวกมันจึงลนลานเลื่อนจุดเล็งขึ้นด้านบน

ปัง! ปัง!

คอของผมสะบัดไปข้างหลังเล็กน้อย ก่อนจะดีดกลับมาที่เดิม

พร้อมกับเสียง ‘กิ๊ง’ หัวกระสุนที่ปลายบี้แบนก็ร่วงลงแทบเท้าของผม

“นะ-นี่มันเรื่องบ้าอะ...”

ปัง!

หนึ่งในนั้นถูกลูกซองที่ผมเล็งยิงส่งเดชเข้าจังๆ จนร่างลอยกระเด็นไถลไปข้างหลัง

“เก็บไปหนึ่ง”

“อะ-ไอ้สัตว์ประหลาด!”

ปัง!

“อ่อก!”

“เก็บไปสอง”

แกร๊ก แกร๊ก

กระสุนที่บรรจุไว้หมดลงแค่นั้น

ผมทิ้งปืนลงทันทีแล้วก้มลงหยิบปืนเล็กยาวจู่โจมที่หน่วยลอบสังหารถืออยู่ขึ้นมาแทน

ครั้งนี้ก็เป็นปืนที่ไม่ทราบรุ่นแน่ชัดอีกเช่นเคย ดูท่าคงเป็นปืนรุ่นใหม่ที่เกาหลีเหนือเพิ่งพัฒนาขึ้นมาในคราวนี้

“ข้างล่างมีเสียงปืนดังขึ้น! ไปหนุนกำลังเร็ว!”

สมาชิกหน่วยลอบสังหารที่เหลือซึ่งสังเกตเห็นการจู่โจมของผมพากันกรูมาที่บริเวณชานพักบันไดชั้นสาม

หลังจากทิ้งซองกระสุนที่พร่องไปครึ่งหนึ่งลงพื้น ผมก็ดึงซองกระสุนจากกระเป๋าเสื้อของไอ้หมอนั่นที่ล้มลงมาเสียบเข้าไปใหม่ แล้วมุ่งหน้าไปยังชั้นสาม

ปังๆๆๆๆ!

ทันทีที่ผมเข้าใกล้ชั้นสาม กระสุนก็สาดซัดเข้ามาจากรอบทิศทางเหมือนรอคอยเวลานี้อยู่แล้ว

ซีเมนต์บนผนังแตกกระจาย เสื้อผ้าของผมตอนนี้กลายสภาพเป็นเศษผ้าขี้ริ้วไปหมดแล้ว

แกร๊ก แกร๊ก

ปืนที่อุตส่าห์เก็บมาพังยับเยินเพราะโดนกระสุนลูกหลงเข้าไป

‘ของทำจากเกาหลีเหนือนี่ไว้ใจไม่ได้จริงๆ’

ผมหยิบระเบิดมือลูกหนึ่งจากสองลูกที่ยึดมาได้แยกต่างหากออกมา

ระเบิดมือ RGO ลูกนี้ไม่จำเป็นต้องรอเวลาหน่วงให้เสียเวลา เพียงแค่ดึงสลักนิรภัยแล้วขว้างออกไป มันก็จะระเบิดขึ้นเองด้วยแรงกระแทก

ทว่าทันทีที่ดึงสลักนิรภัยออก มันคงโดนกระสุนลูกหลงเข้าอย่างจัง

ตูมมม!

“อั่ก!”

กำปั้นของผมที่ถือระเบิดมืออยู่ระเบิดออกพร้อมกับแสงวาบอันเจิดจ้าบาดตา

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 21
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 22 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 20กลับหน้าเรื่อง
ตอน 20ตอน 22