เวลาล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปมากแล้ว ห้องสถานการณ์ของ NIS เกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น
เหล่านักวิเคราะห์ที่เข้าเวรกะดึกต่างมารวมตัวกันและรัวแป้นพิมพ์อย่างเร่งรีบ ส่วนหัวหน้าทีมชเวมินชิกในฐานะผู้บัญชาการเวรซึ่งถูกเรียกตัวมาด่วนหลังได้รับแจ้ง ก็เดินขยี้ตาอันอ่อนล้าเข้ามาในห้องสถานการณ์
“หัวหน้า มาแล้วเหรอครับ”
“เออ มีรายงานเพิ่มเติมอะไรเข้ามาอีกไหม”
“ครับ จะขอเปิดภาพจากกล้องจับความร้อนที่นกฮูกหมายเลข 5 เพิ่งกู้ภาพจากกล้องวงจรปิดแถวแม่น้ำยาลูแล้วส่งมาให้ดูครับ”
“ฮาาาว...”
หัวหน้าทีมชเวมินชิกหาวออกมาก่อน ขณะมองดูหน้าจอที่นักวิเคราะห์เปิดขึ้น
บนใบหน้าของเขาที่สวมเพียงชุดวอร์มลวกๆ ยังคงเต็มไปด้วยความงัวเงียที่ไม่อาจสลัดทิ้งไปได้หมด
“เมื่อเวลาเที่ยงคืนของเมื่อวาน หน่วยรบพิเศษเกาหลีเหนือได้ลอบยกพลขึ้นบกที่ฮวังกึมพย็องครับ ยืนยันจำนวนได้สิบห้านาย”
“ยังไม่รู้สังกัดอีกเหรอ”
“กำลังตรวจสอบเปรียบเทียบภาพถ่ายดาวเทียมอย่างต่อเนื่องอยู่ครับ แต่ไม่พบร่องรอยการเคลื่อนกำลังพลอื่นใดภายในพื้นที่ชายแดนใกล้เคียงเลยครับ”
“ไม่ใช่ว่าส่งตรงมาจากเปียงยางหรอกนะ”
“ยังยืนยันไม่ได้ครับ แต่มีความเป็นไปได้สูง เมื่อดูจากระดับยุทโธปกรณ์และความคล่องตัวแล้วไม่ใช่เจ้าหน้าที่ธรรมดา คาดการณ์อย่างยิ่งว่าน่าจะเป็นหน่วยลอบสังหารของหน่วยรบพิเศษเกาหลีเหนือที่ได้รับคำสั่งพิเศษให้ข้ามมายังตานตงครับ”
“พวกเวรนี่... ส่งหน่วยรบพิเศษเข้ามาถึงแผ่นดินใหญ่ของจีนเนี่ยนะ คิดจะบ้ากันให้สุดทางเลยสินะ”
บนหน้าจอกล้องตรวจจับความร้อนโทนสีเขียว มองเห็นเงามืดของกองกำลังติดอาวุธที่เคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบพร้อมเพรียงได้อย่างชัดเจน
“แล้วสถานการณ์ของสายลับฝั่งเราล่ะเป็นยังไงบ้าง”
“ตอนนี้ยืนยันแล้วครับว่าสายลับในตานตงทุกคนได้ย้ายไปยังเซฟเฮาส์เรียบร้อยแล้ว แต่ว่า...”
“ยืนยันแล้ว แล้วทำไม”
“นกกระจอกหมายเลข 7 ที่เคลื่อนกำลังไปเพื่อยืนยันการเสียชีวิตของนกกระเรียนหมายเลข 13 ในขั้นสุดท้าย ยังไม่สามารถระบุพิกัดได้ครับ”
หัวคิ้วของชเวมินชิกเริ่มขมวดเข้าหากันทีละน้อย
สีหน้าของเขาราวกับเพิ่งตื่นจากความฝันอันเหนื่อยล้ามาเผชิญกับความจริงอันเจ็บปวด
“...ยังไม่มีการติดต่อมาอีกเหรอ”
“ครับ ขาดการติดต่ออยู่ครับ”
ชเวมินชิกชำเลืองมองบอร์ดสถานการณ์ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ
ตรงนั้นมีข้อมูลสถานการณ์ปัจจุบันสรุปเอาไว้สั้นๆ
[เหยี่ยวดำหมายเลข 3 / นกฮูกหมายเลข 5 นกฮูกหมายเลข 8 / นกกระเรียนหมายเลข 12 นกกระเรียนหมายเลข 14 / ...]
[รอดชีวิต ย้ายไปยังเซฟเฮาส์เสร็จสิ้น]
กะพริบ กะพริบ
รายชื่อของสายลับที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างกะพริบแสงสีแดงราวกับชีพจรหัวใจเต้น เพื่อแจ้งสถานะของตนเอง
ในทางกลับกัน
[นกกระเรียนหมายเลข 13]
[เสียชีวิต]
ตัวอักษรของสายลับที่เสียชีวิตถูกขีดฆ่าด้วยเส้นสีแดงคล้ำ
และอีกหนึ่งคน
[นกกระจอกหมายเลข 7]
[สูญหาย]
มีเพียงคนเดียวที่ไม่ทราบสถานการณ์ในปัจจุบัน และกำลังกะพริบเป็นสีเหลือง
[นกกระจอกหมายเลข 7 เคลื่อนไหวเพียงลำพังเพื่อล้างแค้นให้นกกระเรียนหมายเลข 13]
รายงานสั้นๆ ห้วนๆ ที่ได้รับมาจากเหยี่ยวดำหมายเลข 3
ทันทีที่ได้เห็นข้อความนั้น หัวหน้าทีมชเวมินชิกก็อยากให้ตอนนี้นี่เป็นแค่ความฝันเหลือเกิน
คงเพราะอยากจะปฏิเสธความจริงละมั้ง?
“ฮะ ซวยชิบ... ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ก็เริ่มช่วงประเมินเลื่อนตำแหน่งแล้วแท้ๆ”
“...”
“รอบนี้ฉันต้องได้เลื่อนตำแหน่งจริงๆ นะ... ทำไมเรื่องบ้าๆ ต้องมาเกิดกับฉันด้วยเนี่ย ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ให้ตายสิ”
ปฏิกิริยาที่โคตรจะอยู่กับความเป็นจริง ช่างห่างไกลจากสถานการณ์ปัจจุบันที่ชีวิตของเจ้าหน้าที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายเหลือเกิน
เสียงตัดพ้อนั้นทำให้ทุกคนในห้องสถานการณ์เงียบกริบลงอย่างพร้อมเพรียงโดยธรรมชาติ
[นกกระเรียนหมายเลข 13]
[เสียชีวิต]
ใต้ตัวอักษรสีแดงคล้ำดั่งเลือดแห้งกรัง
กะพริบ กะพริบ
[นกกระจอกหมายเลข 7]
[สูญหาย]
มีเพียงตัวอักษรที่ส่องแสงสีเหลืองอร่ามเท่านั้นที่ยังคงเปล่งประกายอย่างเฉยเมย ราวกับแยกตัวอยู่อย่างโดดเดี่ยวภายในห้องสถานการณ์
“อั่ก!”
ระเบิดมือทำงานผิดพลาดจนระเบิดขึ้นอย่างกะทันหัน
สะเก็ดระเบิดที่กระจายตัวออกจากการระเบิดฉีกกระชากขั้นบันไดจนแหลกละเอียด
กลิ้งหลุนๆ
ร่างของผมที่ถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นกลิ้งตกบันไดลงไปจนพ้นจากสายตาของพวกมัน
การระเบิดอย่างกะทันหันของระเบิดมือทำให้พวกหน่วยลอบสังหารหยุดยิง
“อะไรวะ? ระเบิดมือระเบิดใส่ตัวเองเหรอ?”
“ไอ้ลูกหมาดวงกุดเอ๊ย”
แต่น่าเสียดายสำหรับพวกมัน เพราะท่ามกลางกลุ่มควันฝุ่นที่ลอยคละคลุ้ง ผมได้หยิบระเบิดมือลูกที่สองออกมาอีกครั้งแล้ว
ขอแค่คราวนี้มันไม่ด้านก็พอ
ฟึ่บ!
ตูมมม!
“อ๊ากกก!”
“อ่อก!”
โชคดีที่ระเบิดมือพุ่งเข้าเป้าตรงจุดที่ผมต้องการเป๊ะ
ชานพักบันไดแคบๆ อัดแน่นไปด้วยเสียงระเบิด สะเก็ดระเบิด และกลิ่นดินปืนฉุนกึก
หน่วยลอบสังหารสองคนที่อยู่ในรัศมีการระเบิดถูกแรงอัดกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างจังจนแขนขาฉีกขาดแล้วกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น
พอก้าวขึ้นบันไดไปก็เห็นหนึ่งในนั้นกำลังคลานอยู่บนพื้นในสภาพโชกเลือด
ผมถอดเสื้อเชิ้ตที่ขาดวิ่นจนเป็นเศษผ้าทิ้งไป แล้วเล็งปืนกล็อกไปที่หัวของมัน
แกร๊ก แกร๊ก
“อา บ้าเอ๊ย พังซะได้”
ยังดีที่พกมีดสั้นทหารติดมาด้วย
หลังจากใช้คมมีดอันคมกริบแทงทะลุหัวใจเพื่อปิดฉากมัน ผมก็ก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้น 3 ต่อ
ยังเหลือไอ้พวกที่ต้องตายอีกสองคน
“...อะไรกัน?”
ทว่ากลับไม่เห็นร่องรอยของสองคนที่เหลืออยู่ที่ไหนเลย
พอรู้สึกเอะใจจึงมองออกไปนอกตัวอาคาร ก็เห็นเงาร่างในชุดสีดำกำลังเผ่นหนีหายเข้าไปในซอยแคบๆ ด้านหลังโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองไม่ใช่หรือไง?
“อา ให้ตายสิ”
ดูเหมือนจะหนีรอดไปได้ทางบันไดหนีไฟที่ต่อออกไปข้างนอก
ระยะห่างเกินไปจนสายเกินกว่าจะไล่ตามทันแล้ว
ตอนนั้นเอง บนชานพักบันไดก็มีเสียง ซ่า ซ่า เป็นเสียงสัญญาณเครื่องจักรเบาๆ แว่วเข้ามา
นึกว่าอะไร ที่แท้ก็มีวิทยุสื่อสารเครื่องหนึ่งถูกทับอยู่ใต้ศพของหน่วยลอบสังหารที่นอนเกลื่อนกลาด
ส่วนวิทยุสื่อสารที่ผมพกติดตัวมานั้นแหลกเป็นชิ้นๆ ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ คงเพราะโดนแรงกระแทกจากระเบิดมือ
-สหายหัวหน้าทีม ไม่มีการตอบรับทางวิทยุเลยครับ ดูเหมือนจะเสียชีวิตกันหมดแล้ว...
-ช่วยไม่ได้ ฉันจะถอนตัวออกจากพื้นที่เพื่อดำเนินแผนการขั้นต่อไป ส่วนแกก็เคลื่อนไหวตามแผนเดิมซะ
-รับทราบครับ
ทันทีที่รับรู้ว่าสถานการณ์เริ่มเละเทะ ก็สามารถถอนตัวออกจากจุดเกิดเหตุได้อย่างไร้ความลังเล นับเป็นความสามารถในการหลบหนีที่ยอดเยี่ยมจริงๆ
การตัดสินใจและการลงมือทำที่รวดเร็วขนาดนั้น สมแล้วที่เป็นสายลับเงาระดับหัวกะทิของเกาหลีเหนือ
‘กะว่าจะเผด็จศึกให้จบๆ ที่นี่แท้ๆ’
ในเมื่อเผ่นหนีไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองแบบนั้น ก็คงหมดหวังที่จะตามรอยได้แล้ว
ระหว่างที่มองออกไปนอกตัวอาคารอย่างเหม่อลอยพลางเดาะลิ้นด้วยความเสียดาย จู่ๆ ก็มีภาพแปลกตาอย่างหนึ่งสะดุดเข้ากับสายตาของผม
รถเก๋งซีดานสีดำคันหนึ่งที่จอดอยู่ตรงมุมลานจอดรถ
“...อะไรน่ะ”
ดูท่าจะเป็นรถที่จอดเตรียมไว้ใช้หลบหนี แต่ประตูฝั่งคนขับกลับเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง
ดูเหมือนว่าถ้าใช้เจ้านั่นก็น่าจะตามพวกมันทันได้อยู่
ตอนนี้พอจะจับเคล็ดลับได้คร่าวๆ แล้วว่าจะต้องทิ้งตัวลงจากความสูงระดับนี้อย่างไรถึงจะลงสู่พื้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ฟึ่บ ผมกระโดดสละตัวลอยละลิ่วออกไปนอกตัวอาคารอย่างคล่องแคล่ว
โครมคราม!
“...คงต้องฝึกท่าลงพื้นเพิ่มอีกหน่อยแล้วสิ”
ความรู้สึกขายหน้าเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่
ผมรีบถอดเสื้อแจ็กเก็ตจากศพที่นอนเกลื่อนอยู่แถวนั้นมาเปลี่ยนใส่ก่อนเป็นอันดับแรก
จากนั้นก็เปิดประตูฝั่งคนขับแล้วก้าวขึ้นไป โชคดีที่กุญแจรถเสียบค้างไว้อยู่พอดี
กำลังจะสตาร์ตเครื่องยนต์ในทันที ทว่า
“ระ-ระ-รีบออกรถสิ! ขับรถออกไปเดี๋ยวนี้เลย!”
“หือ?”
ใครบางคนที่กำลังขดตัวคุดคู้อยู่กับพื้นเบาะหลังสะดุ้งพรวดพราดขึ้นมา
พอหันกลับไปมอง ก็เห็นใบหน้าละอ่อนของชายคนหนึ่งที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเหงื่อกาฬและคราบน้ำตา
ไม่ใช่แค่ผมที่ตกใจ อีกฝ่ายเองก็ทำสีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กันเมื่อเห็นหน้าผมชัดๆ
ใบหน้าของเขาถอดสีจนขาวซีด
“กะ-แกไม่ใช่คนขับรถของฉันนี่... กะ-แกเป็นใครกัน!”
ในจังหวะที่ผมกำลังจะอ้าปากถามตัวตนของมันกลับไปนั่นเอง
ปังๆๆๆๆๆ!
“อ๊ากกกก!”
เสียงกึกก้องกัมปนาทนับไม่ถ้วนก็สาดกระหน่ำใส่ท้ายรถที่จอดอยู่อย่างกะทันหัน
ผ่านกระจกรถที่แตกละเอียด หนึ่งในสองคนของหน่วยลอบสังหารที่นึกว่าหนีไปแล้วกำลังถือปืนกลกราดยิงกระสุนเข้าใส่พวกเราอย่างบ้าคลั่ง
หรือว่าแผนเดิมที่พวกมันคุยกันผ่านวิทยุสื่อสารจะหมายถึงเรื่องนี้กันแน่?
“ทะ-ทำอะไรสักอย่างสิ! ทำอะไรก็ได้!”
ชายที่แอบอยู่ตรงเบาะหลังหวีดร้องด้วยความหวาดกลัวพลางรีบโผตัวข้ามไปยังทิศทางของเบาะข้างคนขับทันที
ผมปล่อยให้ชายที่นอนขดตัวกรีดร้องอย่างน่าเวทนาอยู่อย่างนั้น แล้วกระชับมีดสั้นทหารในมือแน่น
ทันทีที่เปิดประตูฝั่งคนขับก้าวออกไป กระสุนก็พุ่งเข้าเจาะสีข้างของผมราวกับรอคอยเวลานี้อยู่แล้ว
ถึงอย่างนั้น เมื่อเห็นผมยังคงก้าวเดินต่อไปด้วยท่าทางสงบนิ่ง ดวงตาของอีกฝ่ายก็ค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น
ในระยะที่ไม่ไกลเท่าไรนัก ผมเริ่มง้างแขนขึ้นเตรียมขว้าง
ฟึ่บ!
“อ๊อก!”
เมื่อมีดสั้นทหารที่พุ่งเข้าใส่ปักทะลวงเครื่องใน มันก็ทรุดฮวบลงกับพื้นทันที
ในระหว่างที่ผมกำลังก้าวเข้าไปใกล้ มันก็ใช้มือที่สั่นระริกล้วงเข้าไปในอกเสื้อเพื่อหยิบอะไรบางอย่างออกมา
“จะใช้วิทยุสื่อสารเหรอ?”
ก่อนที่มันจะได้พูดจาไร้สาระอะไรออกไป ผมก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวแล้วใช้เท้าสะกิดมีดสั้นทหารที่ปักลึกอยู่ในท้องของมันเบาๆ
“อึก...”
มันกัดฟันแน่นจนเลือดสดๆ ไหลซึมออกมาจากมุมปาก
ผมแย่งวิทยุสื่อสารมาจากอุ้งมือที่ไร้เรี่ยวแรงของมัน
หลังจากกดปุ่มส่งสัญญาณค้างไว้ ผมก็เอ่ยคำทักทายออกไปทันที
“นี่ สหายหัวหน้าทีม จะทิ้งลูกน้องให้ตายกันหมดแล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียวหรือไง?”
ซ่า...
ชั่วขณะหนึ่งมีเพียงเสียงสัญญาณรบกวนดังลั่นมาจากวิทยุสื่อสารโดยไร้เสียงคนพูด
ไม่นานนัก เสียงคำรามต่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังรอดผ่านสัญญาณมา
-...แกเป็นใคร?
“คนที่ลักพาตัวซอเซฮย็อกไปไงล่ะ”
คงเพราะเป็นคำตอบที่คาดไม่ถึงเลยล่ะมั้ง?
ชั่วครู่หนึ่งจึงมีเพียงเสียงสัญญาณรบกวนแผ่วเบาดังมาจากปลายสาย
ไอ้หน่วยลอบสังหารที่นอนแผ่หลาอยู่ตรงหน้ากำลังทำสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีดฉันใด หัวหน้าหน่วยลอบสังหารที่อยู่ปลายสายก็คงกำลังทำสีหน้าไม่ต่างกันฉันนั้น
“อย่ามัวแต่หนีไปกบดานเลย มาที่นี่แล้วมาดวลกับฉันดีกว่า”
-...ไอ้ลูกหมา แกคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเล่นๆ หรือไง?
ผมไม่ตอบ แต่บิดมีดสั้นทหารที่ปักคาอยู่ในท้องของไอ้หน่วยลอบสังหารไปครึ่งรอบแทนคำตอบ
“อ๊ากกกก!”
เสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาดังสะท้อนผ่านวิทยุสื่อสารไปอย่างชัดเจนครบถ้วน
พลันที่ผมปล่อยมือออกจากมีดสั้นทหาร มันก็เริ่มครางฮือและสะอื้นไห้ออกมาทันที
“ฉันดูเหมือนคนกำลังล้อเล่นหรือไง?”
“มาตัดสินให้มันจบๆ กันตรงนี้ระหว่างเราสองคนเป็นไง ว่าไงล่ะ?”
แต่น่าเสียดายที่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมติดกับดักตามแผนของผม
ปลายสายวิทยุเงียบงันไปเนิ่นนาน
-ฉันจะจำหน้าแกไว้ให้ขึ้นใจ
หลังสิ้นเสียงประโยคนั้น ก็มีเพียงเสียงคลื่นสัญญาณรบกวนดังยาวต่อเนื่อง
หลังจากโยนวิทยุสื่อสารที่ใช้งานอะไรไม่ได้อีกต่อไปทิ้งไป ผมก็ดึงมีดสั้นทหารกลับคืนมา
“ฮึก!”
ผมไม่ใช่พวกโรคจิตสักหน่อย และก็ไม่ได้คิดจะทรมานมันให้เจ็บปวดไปมากกว่านี้อยู่แล้ว
ฉึก
หลังจากแทงทะลุหัวใจมันไปหนึ่งทีเพื่อปิดฉาก ผมก็เช็ดมีดสั้นทหารกับขากางเกงส่งๆ แล้วเดินกลับไปยังรถซีดานที่ถูกปืนกลยิงถล่มจนฉีกขาดเละเทะอีกครั้ง
ตัวถังพรุนไปด้วยรูกระสุนไม่ต่างจากชีสเน่าๆ แต่ยังโชคดีที่ยางรถยังปกติดีอยู่
เอี๊ยด
“ฮะ-เฮือก!”
พอผมกลับเข้ามานั่งที่เบาะคนขับ ชายที่หมอบราบอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับก็กรีดร้องออกมา
ทันทีที่มันค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมาเห็นผม บนใบหน้านั้นก็เริ่มฉายแววโล่งอกขึ้นมาในที่สุด
ไร้สาระสิ้นดี
เคยเห็นหน้าผมตั้งแต่เมื่อไหร่กันถึงได้มาทำท่าโล่งอกขนาดนี้
“ระ-รีบขับสิ! ไปไหนก็ได้ เร็วเข้า!”
“ไม่รู้ทำไมถึงชอบมาชี้นิ้วสั่งฉันนักนะ แกเป็นใครใหญ่โตมาจากไหนวะ”
“อะ-อะไรนะ แกไม่รู้จักฉันเหรอ ฉะ-ฉันจินห่าวไง จินห่าว!”
“...จินห่าว? หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่งน่ะเหรอ”
“ใช่! รู้จักดีนี่!”
แกก็รู้จักฉันนี่หว่า!
เมื่อเห็นท่าทางของจินห่าวที่แสดงความดีใจอย่างออกนอกหน้าด้วยสีหน้าโล่งใจแบบนั้น ผมก็เผลอหลุดหัวเราะในลำคอออกมา
หน่วยลอบสังหารสิบนายถูกส่งเข้ามาที่เซฟเฮาส์เพื่อตามล่าฆ่าไอ้หมอนี่คนเดียวแท้ๆ แต่กลับโดนผมเก็บเรียบวุธ ในขณะที่เป้าหมายตัวจริงของพวกมันดันมาแอบมุดหัวเอาชีวิตรอดอยู่ที่นี่เฉยเลย
“ระ-รีบขับสิ รีบไปที่ท่าเรือต้าเหลียนกันเถอะ! ขอแค่กลับไต้หวันได้ละก็ ฉะ-ฉันจะทำให้แกคนเดียวได้ดิบได้ดีอย่างยิ่งใหญ่เลย!”
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ผมก็นึกถึงคำขอว่าจ้างหนึ่งที่หยางเหม่ยหลิงเคยขอไว้ขึ้นมาได้
ที่ขอให้พาตัวจินห่าว หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่ง ไปให้เธอแบบเป็นๆ
“โชคดีจังแฮะ”
“โชะ-โชคเหรอ โชคอะไร ฉันน่ะเหรอ”
“เปล่า ไม่ใช่แก แต่เป็นฉันต่างหาก”
“...อะไรนะ”
“อย่าเพิ่งไปไต้หวันเลย ไปกับฉันสักที่ก่อนดีกว่า”
ผัวะ!
“แอ้ก”
กำปั้นของผมซัดเข้าใส่ปลายคางของจินห่าวเต็มแรง
คอของจินห่าวสะบัดหันขวับ ดวงตาเหลือกค้างขึ้นทันที ก่อนที่ร่างซึ่งแข็งเกร็งจะหมดเรี่ยวแรงลงในพริบตา
ผมปล่อยให้จินห่าวนอนหมดสติคอพับอยู่ตรงเบาะ แล้วจึงเหยียบคันเร่ง
รถซีดานสีดำเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ
เมื่อผมลดกระจกข้างรถลง กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปกับสายลมก็พัดกระหน่ำทั้งข้างในและข้างนอก
“...อะไรน่ะ”
ในขณะที่ผมกำลังเร่งความเร็วเพื่อออกจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว กลุ่มแสงไฟที่สว่างจ้าผิดปกติจากฟากโน้นของปลายถนนทางหลวงก็กะพริบวูบวาบและค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้
สัญชาตญาณบอกว่ามีสิ่งไม่ชอบมาพากล ผมจึงหักพวงมาลัยเข้าข้างทางโดยอัตโนมัติ
ทันทีที่ดับเครื่องยนต์และกลั้นหายใจนิ่ง ไม่นานนักเสียงไซเรนดังกึกก้องก็แล่นผ่านหน้าผมไปเป็นขบวนยาว
[กองบัญชาการกงอันมณฑลเหลียวหนิง]
ตัวอักษรสีขาวที่สลักอยู่ข้างตัวรถหุ้มเกราะสีดำทมิฬ รถบัสคุมขังนักโทษขนาดใหญ่ และรถตำรวจอีกหลายสิบคัน สะท้อนแสงไฟข้างทางอย่างเด่นชัด
กองกำลังติดอาวุธต่อต้านการก่อการร้ายที่ถูกส่งมาจากตำรวจกงอันระดับมณฑล
“...โชคดีจริงๆ ด้วยแฮะ”
ถ้าหากมัวแต่หลอกล่อหัวหน้าหน่วยลอบสังหารเพื่อเปิดฉากยิงกันต่อ มีหวังคงหนีไม่ทันเวลาและโดนกงอันจับกุมไปแล้ว
หลังจากแน่ใจว่าพวกนั้นที่มาถึงช้าไปหนึ่งก้าวได้แล่นไกลออกไปจนลับขอบฟ้าของถนนทางหลวงฝั่งตรงข้ามแล้ว ผมจึงสตาร์ตเครื่องยนต์ขึ้นมาอีกครั้ง
ระหว่างแล่นตัดผ่านถนนทางหลวงอันมืดสลัวและเงียบสงัดโดยไร้แม้กระทั่งแสงไฟหน้ารถ ถึงตอนนั้นเองที่รู้สึกเหมือนว่าค่ำคืนอันแสนยาวนานได้ผ่านพ้นไปเสียที
‘ยังเหลือไอ้สารเลวอีกคนสินะ’
ผมยังไม่มีความคิดที่จะคลายความตึงเครียดลงเลยสักนิด
กำลังโหลดความเห็น...