คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 22

ตอน 22

เวลาล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปมากแล้ว ห้องสถานการณ์ของ NIS เกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น

เหล่านักวิเคราะห์ที่เข้าเวรกะดึกต่างมารวมตัวกันและรัวแป้นพิมพ์อย่างเร่งรีบ ส่วนหัวหน้าทีมชเวมินชิกในฐานะผู้บัญชาการเวรซึ่งถูกเรียกตัวมาด่วนหลังได้รับแจ้ง ก็เดินขยี้ตาอันอ่อนล้าเข้ามาในห้องสถานการณ์

“หัวหน้า มาแล้วเหรอครับ”

“เออ มีรายงานเพิ่มเติมอะไรเข้ามาอีกไหม”

“ครับ จะขอเปิดภาพจากกล้องจับความร้อนที่นกฮูกหมายเลข 5 เพิ่งกู้ภาพจากกล้องวงจรปิดแถวแม่น้ำยาลูแล้วส่งมาให้ดูครับ”

“ฮาาาว...”

หัวหน้าทีมชเวมินชิกหาวออกมาก่อน ขณะมองดูหน้าจอที่นักวิเคราะห์เปิดขึ้น

บนใบหน้าของเขาที่สวมเพียงชุดวอร์มลวกๆ ยังคงเต็มไปด้วยความงัวเงียที่ไม่อาจสลัดทิ้งไปได้หมด

“เมื่อเวลาเที่ยงคืนของเมื่อวาน หน่วยรบพิเศษเกาหลีเหนือได้ลอบยกพลขึ้นบกที่ฮวังกึมพย็องครับ ยืนยันจำนวนได้สิบห้านาย”

“ยังไม่รู้สังกัดอีกเหรอ”

“กำลังตรวจสอบเปรียบเทียบภาพถ่ายดาวเทียมอย่างต่อเนื่องอยู่ครับ แต่ไม่พบร่องรอยการเคลื่อนกำลังพลอื่นใดภายในพื้นที่ชายแดนใกล้เคียงเลยครับ”

“ไม่ใช่ว่าส่งตรงมาจากเปียงยางหรอกนะ”

“ยังยืนยันไม่ได้ครับ แต่มีความเป็นไปได้สูง เมื่อดูจากระดับยุทโธปกรณ์และความคล่องตัวแล้วไม่ใช่เจ้าหน้าที่ธรรมดา คาดการณ์อย่างยิ่งว่าน่าจะเป็นหน่วยลอบสังหารของหน่วยรบพิเศษเกาหลีเหนือที่ได้รับคำสั่งพิเศษให้ข้ามมายังตานตงครับ”

“พวกเวรนี่... ส่งหน่วยรบพิเศษเข้ามาถึงแผ่นดินใหญ่ของจีนเนี่ยนะ คิดจะบ้ากันให้สุดทางเลยสินะ”

บนหน้าจอกล้องตรวจจับความร้อนโทนสีเขียว มองเห็นเงามืดของกองกำลังติดอาวุธที่เคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบพร้อมเพรียงได้อย่างชัดเจน

“แล้วสถานการณ์ของสายลับฝั่งเราล่ะเป็นยังไงบ้าง”

“ตอนนี้ยืนยันแล้วครับว่าสายลับในตานตงทุกคนได้ย้ายไปยังเซฟเฮาส์เรียบร้อยแล้ว แต่ว่า...”

“ยืนยันแล้ว แล้วทำไม”

“นกกระจอกหมายเลข 7 ที่เคลื่อนกำลังไปเพื่อยืนยันการเสียชีวิตของนกกระเรียนหมายเลข 13 ในขั้นสุดท้าย ยังไม่สามารถระบุพิกัดได้ครับ”

หัวคิ้วของชเวมินชิกเริ่มขมวดเข้าหากันทีละน้อย

สีหน้าของเขาราวกับเพิ่งตื่นจากความฝันอันเหนื่อยล้ามาเผชิญกับความจริงอันเจ็บปวด

“...ยังไม่มีการติดต่อมาอีกเหรอ”

“ครับ ขาดการติดต่ออยู่ครับ”

ชเวมินชิกชำเลืองมองบอร์ดสถานการณ์ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

ตรงนั้นมีข้อมูลสถานการณ์ปัจจุบันสรุปเอาไว้สั้นๆ

[เหยี่ยวดำหมายเลข 3 / นกฮูกหมายเลข 5 นกฮูกหมายเลข 8 / นกกระเรียนหมายเลข 12 นกกระเรียนหมายเลข 14 / ...]

[รอดชีวิต ย้ายไปยังเซฟเฮาส์เสร็จสิ้น]

กะพริบ กะพริบ

รายชื่อของสายลับที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างกะพริบแสงสีแดงราวกับชีพจรหัวใจเต้น เพื่อแจ้งสถานะของตนเอง

ในทางกลับกัน

[นกกระเรียนหมายเลข 13]

[เสียชีวิต]

ตัวอักษรของสายลับที่เสียชีวิตถูกขีดฆ่าด้วยเส้นสีแดงคล้ำ

และอีกหนึ่งคน

[นกกระจอกหมายเลข 7]

[สูญหาย]

มีเพียงคนเดียวที่ไม่ทราบสถานการณ์ในปัจจุบัน และกำลังกะพริบเป็นสีเหลือง

[นกกระจอกหมายเลข 7 เคลื่อนไหวเพียงลำพังเพื่อล้างแค้นให้นกกระเรียนหมายเลข 13]

รายงานสั้นๆ ห้วนๆ ที่ได้รับมาจากเหยี่ยวดำหมายเลข 3

ทันทีที่ได้เห็นข้อความนั้น หัวหน้าทีมชเวมินชิกก็อยากให้ตอนนี้นี่เป็นแค่ความฝันเหลือเกิน

คงเพราะอยากจะปฏิเสธความจริงละมั้ง?

“ฮะ ซวยชิบ... ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ก็เริ่มช่วงประเมินเลื่อนตำแหน่งแล้วแท้ๆ”

“...”

“รอบนี้ฉันต้องได้เลื่อนตำแหน่งจริงๆ นะ... ทำไมเรื่องบ้าๆ ต้องมาเกิดกับฉันด้วยเนี่ย ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ให้ตายสิ”

ปฏิกิริยาที่โคตรจะอยู่กับความเป็นจริง ช่างห่างไกลจากสถานการณ์ปัจจุบันที่ชีวิตของเจ้าหน้าที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายเหลือเกิน

เสียงตัดพ้อนั้นทำให้ทุกคนในห้องสถานการณ์เงียบกริบลงอย่างพร้อมเพรียงโดยธรรมชาติ

[นกกระเรียนหมายเลข 13]

[เสียชีวิต]

ใต้ตัวอักษรสีแดงคล้ำดั่งเลือดแห้งกรัง

กะพริบ กะพริบ

[นกกระจอกหมายเลข 7]

[สูญหาย]

มีเพียงตัวอักษรที่ส่องแสงสีเหลืองอร่ามเท่านั้นที่ยังคงเปล่งประกายอย่างเฉยเมย ราวกับแยกตัวอยู่อย่างโดดเดี่ยวภายในห้องสถานการณ์

◆ ◆ ◆

“อั่ก!”

ระเบิดมือทำงานผิดพลาดจนระเบิดขึ้นอย่างกะทันหัน

สะเก็ดระเบิดที่กระจายตัวออกจากการระเบิดฉีกกระชากขั้นบันไดจนแหลกละเอียด

กลิ้งหลุนๆ

ร่างของผมที่ถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นกลิ้งตกบันไดลงไปจนพ้นจากสายตาของพวกมัน

การระเบิดอย่างกะทันหันของระเบิดมือทำให้พวกหน่วยลอบสังหารหยุดยิง

“อะไรวะ? ระเบิดมือระเบิดใส่ตัวเองเหรอ?”

“ไอ้ลูกหมาดวงกุดเอ๊ย”

แต่น่าเสียดายสำหรับพวกมัน เพราะท่ามกลางกลุ่มควันฝุ่นที่ลอยคละคลุ้ง ผมได้หยิบระเบิดมือลูกที่สองออกมาอีกครั้งแล้ว

ขอแค่คราวนี้มันไม่ด้านก็พอ

ฟึ่บ!

ตูมมม!

“อ๊ากกก!”

“อ่อก!”

โชคดีที่ระเบิดมือพุ่งเข้าเป้าตรงจุดที่ผมต้องการเป๊ะ

ชานพักบันไดแคบๆ อัดแน่นไปด้วยเสียงระเบิด สะเก็ดระเบิด และกลิ่นดินปืนฉุนกึก

หน่วยลอบสังหารสองคนที่อยู่ในรัศมีการระเบิดถูกแรงอัดกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างจังจนแขนขาฉีกขาดแล้วกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น

พอก้าวขึ้นบันไดไปก็เห็นหนึ่งในนั้นกำลังคลานอยู่บนพื้นในสภาพโชกเลือด

ผมถอดเสื้อเชิ้ตที่ขาดวิ่นจนเป็นเศษผ้าทิ้งไป แล้วเล็งปืนกล็อกไปที่หัวของมัน

แกร๊ก แกร๊ก

“อา บ้าเอ๊ย พังซะได้”

ยังดีที่พกมีดสั้นทหารติดมาด้วย

หลังจากใช้คมมีดอันคมกริบแทงทะลุหัวใจเพื่อปิดฉากมัน ผมก็ก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้น 3 ต่อ

ยังเหลือไอ้พวกที่ต้องตายอีกสองคน

“...อะไรกัน?”

ทว่ากลับไม่เห็นร่องรอยของสองคนที่เหลืออยู่ที่ไหนเลย

พอรู้สึกเอะใจจึงมองออกไปนอกตัวอาคาร ก็เห็นเงาร่างในชุดสีดำกำลังเผ่นหนีหายเข้าไปในซอยแคบๆ ด้านหลังโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองไม่ใช่หรือไง?

“อา ให้ตายสิ”

ดูเหมือนจะหนีรอดไปได้ทางบันไดหนีไฟที่ต่อออกไปข้างนอก

ระยะห่างเกินไปจนสายเกินกว่าจะไล่ตามทันแล้ว

ตอนนั้นเอง บนชานพักบันไดก็มีเสียง ซ่า ซ่า เป็นเสียงสัญญาณเครื่องจักรเบาๆ แว่วเข้ามา

นึกว่าอะไร ที่แท้ก็มีวิทยุสื่อสารเครื่องหนึ่งถูกทับอยู่ใต้ศพของหน่วยลอบสังหารที่นอนเกลื่อนกลาด

ส่วนวิทยุสื่อสารที่ผมพกติดตัวมานั้นแหลกเป็นชิ้นๆ ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ คงเพราะโดนแรงกระแทกจากระเบิดมือ

-สหายหัวหน้าทีม ไม่มีการตอบรับทางวิทยุเลยครับ ดูเหมือนจะเสียชีวิตกันหมดแล้ว...

-ช่วยไม่ได้ ฉันจะถอนตัวออกจากพื้นที่เพื่อดำเนินแผนการขั้นต่อไป ส่วนแกก็เคลื่อนไหวตามแผนเดิมซะ

-รับทราบครับ

ทันทีที่รับรู้ว่าสถานการณ์เริ่มเละเทะ ก็สามารถถอนตัวออกจากจุดเกิดเหตุได้อย่างไร้ความลังเล นับเป็นความสามารถในการหลบหนีที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

การตัดสินใจและการลงมือทำที่รวดเร็วขนาดนั้น สมแล้วที่เป็นสายลับเงาระดับหัวกะทิของเกาหลีเหนือ

‘กะว่าจะเผด็จศึกให้จบๆ ที่นี่แท้ๆ’

ในเมื่อเผ่นหนีไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองแบบนั้น ก็คงหมดหวังที่จะตามรอยได้แล้ว

ระหว่างที่มองออกไปนอกตัวอาคารอย่างเหม่อลอยพลางเดาะลิ้นด้วยความเสียดาย จู่ๆ ก็มีภาพแปลกตาอย่างหนึ่งสะดุดเข้ากับสายตาของผม

รถเก๋งซีดานสีดำคันหนึ่งที่จอดอยู่ตรงมุมลานจอดรถ

“...อะไรน่ะ”

ดูท่าจะเป็นรถที่จอดเตรียมไว้ใช้หลบหนี แต่ประตูฝั่งคนขับกลับเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง

ดูเหมือนว่าถ้าใช้เจ้านั่นก็น่าจะตามพวกมันทันได้อยู่

ตอนนี้พอจะจับเคล็ดลับได้คร่าวๆ แล้วว่าจะต้องทิ้งตัวลงจากความสูงระดับนี้อย่างไรถึงจะลงสู่พื้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ฟึ่บ ผมกระโดดสละตัวลอยละลิ่วออกไปนอกตัวอาคารอย่างคล่องแคล่ว

โครมคราม!

“...คงต้องฝึกท่าลงพื้นเพิ่มอีกหน่อยแล้วสิ”

ความรู้สึกขายหน้าเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่

ผมรีบถอดเสื้อแจ็กเก็ตจากศพที่นอนเกลื่อนอยู่แถวนั้นมาเปลี่ยนใส่ก่อนเป็นอันดับแรก

จากนั้นก็เปิดประตูฝั่งคนขับแล้วก้าวขึ้นไป โชคดีที่กุญแจรถเสียบค้างไว้อยู่พอดี

กำลังจะสตาร์ตเครื่องยนต์ในทันที ทว่า

“ระ-ระ-รีบออกรถสิ! ขับรถออกไปเดี๋ยวนี้เลย!”

“หือ?”

ใครบางคนที่กำลังขดตัวคุดคู้อยู่กับพื้นเบาะหลังสะดุ้งพรวดพราดขึ้นมา

พอหันกลับไปมอง ก็เห็นใบหน้าละอ่อนของชายคนหนึ่งที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเหงื่อกาฬและคราบน้ำตา

ไม่ใช่แค่ผมที่ตกใจ อีกฝ่ายเองก็ทำสีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กันเมื่อเห็นหน้าผมชัดๆ

ใบหน้าของเขาถอดสีจนขาวซีด

“กะ-แกไม่ใช่คนขับรถของฉันนี่... กะ-แกเป็นใครกัน!”

ในจังหวะที่ผมกำลังจะอ้าปากถามตัวตนของมันกลับไปนั่นเอง

ปังๆๆๆๆๆ!

“อ๊ากกกก!”

เสียงกึกก้องกัมปนาทนับไม่ถ้วนก็สาดกระหน่ำใส่ท้ายรถที่จอดอยู่อย่างกะทันหัน

ผ่านกระจกรถที่แตกละเอียด หนึ่งในสองคนของหน่วยลอบสังหารที่นึกว่าหนีไปแล้วกำลังถือปืนกลกราดยิงกระสุนเข้าใส่พวกเราอย่างบ้าคลั่ง

หรือว่าแผนเดิมที่พวกมันคุยกันผ่านวิทยุสื่อสารจะหมายถึงเรื่องนี้กันแน่?

“ทะ-ทำอะไรสักอย่างสิ! ทำอะไรก็ได้!”

ชายที่แอบอยู่ตรงเบาะหลังหวีดร้องด้วยความหวาดกลัวพลางรีบโผตัวข้ามไปยังทิศทางของเบาะข้างคนขับทันที

ผมปล่อยให้ชายที่นอนขดตัวกรีดร้องอย่างน่าเวทนาอยู่อย่างนั้น แล้วกระชับมีดสั้นทหารในมือแน่น

ทันทีที่เปิดประตูฝั่งคนขับก้าวออกไป กระสุนก็พุ่งเข้าเจาะสีข้างของผมราวกับรอคอยเวลานี้อยู่แล้ว

ถึงอย่างนั้น เมื่อเห็นผมยังคงก้าวเดินต่อไปด้วยท่าทางสงบนิ่ง ดวงตาของอีกฝ่ายก็ค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น

ในระยะที่ไม่ไกลเท่าไรนัก ผมเริ่มง้างแขนขึ้นเตรียมขว้าง

ฟึ่บ!

“อ๊อก!”

เมื่อมีดสั้นทหารที่พุ่งเข้าใส่ปักทะลวงเครื่องใน มันก็ทรุดฮวบลงกับพื้นทันที

ในระหว่างที่ผมกำลังก้าวเข้าไปใกล้ มันก็ใช้มือที่สั่นระริกล้วงเข้าไปในอกเสื้อเพื่อหยิบอะไรบางอย่างออกมา

“จะใช้วิทยุสื่อสารเหรอ?”

ก่อนที่มันจะได้พูดจาไร้สาระอะไรออกไป ผมก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวแล้วใช้เท้าสะกิดมีดสั้นทหารที่ปักลึกอยู่ในท้องของมันเบาๆ

“อึก...”

มันกัดฟันแน่นจนเลือดสดๆ ไหลซึมออกมาจากมุมปาก

ผมแย่งวิทยุสื่อสารมาจากอุ้งมือที่ไร้เรี่ยวแรงของมัน

หลังจากกดปุ่มส่งสัญญาณค้างไว้ ผมก็เอ่ยคำทักทายออกไปทันที

“นี่ สหายหัวหน้าทีม จะทิ้งลูกน้องให้ตายกันหมดแล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียวหรือไง?”

ซ่า...

ชั่วขณะหนึ่งมีเพียงเสียงสัญญาณรบกวนดังลั่นมาจากวิทยุสื่อสารโดยไร้เสียงคนพูด

ไม่นานนัก เสียงคำรามต่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังรอดผ่านสัญญาณมา

-...แกเป็นใคร?

“คนที่ลักพาตัวซอเซฮย็อกไปไงล่ะ”

คงเพราะเป็นคำตอบที่คาดไม่ถึงเลยล่ะมั้ง?

ชั่วครู่หนึ่งจึงมีเพียงเสียงสัญญาณรบกวนแผ่วเบาดังมาจากปลายสาย

ไอ้หน่วยลอบสังหารที่นอนแผ่หลาอยู่ตรงหน้ากำลังทำสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีดฉันใด หัวหน้าหน่วยลอบสังหารที่อยู่ปลายสายก็คงกำลังทำสีหน้าไม่ต่างกันฉันนั้น

“อย่ามัวแต่หนีไปกบดานเลย มาที่นี่แล้วมาดวลกับฉันดีกว่า”

-...ไอ้ลูกหมา แกคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเล่นๆ หรือไง?

ผมไม่ตอบ แต่บิดมีดสั้นทหารที่ปักคาอยู่ในท้องของไอ้หน่วยลอบสังหารไปครึ่งรอบแทนคำตอบ

“อ๊ากกกก!”

เสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาดังสะท้อนผ่านวิทยุสื่อสารไปอย่างชัดเจนครบถ้วน

พลันที่ผมปล่อยมือออกจากมีดสั้นทหาร มันก็เริ่มครางฮือและสะอื้นไห้ออกมาทันที

“ฉันดูเหมือนคนกำลังล้อเล่นหรือไง?”

◆ ◆ ◆

“มาตัดสินให้มันจบๆ กันตรงนี้ระหว่างเราสองคนเป็นไง ว่าไงล่ะ?”

แต่น่าเสียดายที่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมติดกับดักตามแผนของผม

ปลายสายวิทยุเงียบงันไปเนิ่นนาน

-ฉันจะจำหน้าแกไว้ให้ขึ้นใจ

หลังสิ้นเสียงประโยคนั้น ก็มีเพียงเสียงคลื่นสัญญาณรบกวนดังยาวต่อเนื่อง

หลังจากโยนวิทยุสื่อสารที่ใช้งานอะไรไม่ได้อีกต่อไปทิ้งไป ผมก็ดึงมีดสั้นทหารกลับคืนมา

“ฮึก!”

ผมไม่ใช่พวกโรคจิตสักหน่อย และก็ไม่ได้คิดจะทรมานมันให้เจ็บปวดไปมากกว่านี้อยู่แล้ว

ฉึก

หลังจากแทงทะลุหัวใจมันไปหนึ่งทีเพื่อปิดฉาก ผมก็เช็ดมีดสั้นทหารกับขากางเกงส่งๆ แล้วเดินกลับไปยังรถซีดานที่ถูกปืนกลยิงถล่มจนฉีกขาดเละเทะอีกครั้ง

ตัวถังพรุนไปด้วยรูกระสุนไม่ต่างจากชีสเน่าๆ แต่ยังโชคดีที่ยางรถยังปกติดีอยู่

เอี๊ยด

“ฮะ-เฮือก!”

พอผมกลับเข้ามานั่งที่เบาะคนขับ ชายที่หมอบราบอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับก็กรีดร้องออกมา

ทันทีที่มันค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมาเห็นผม บนใบหน้านั้นก็เริ่มฉายแววโล่งอกขึ้นมาในที่สุด

ไร้สาระสิ้นดี

เคยเห็นหน้าผมตั้งแต่เมื่อไหร่กันถึงได้มาทำท่าโล่งอกขนาดนี้

“ระ-รีบขับสิ! ไปไหนก็ได้ เร็วเข้า!”

“ไม่รู้ทำไมถึงชอบมาชี้นิ้วสั่งฉันนักนะ แกเป็นใครใหญ่โตมาจากไหนวะ”

“อะ-อะไรนะ แกไม่รู้จักฉันเหรอ ฉะ-ฉันจินห่าวไง จินห่าว!”

“...จินห่าว? หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่งน่ะเหรอ”

“ใช่! รู้จักดีนี่!”

แกก็รู้จักฉันนี่หว่า!

เมื่อเห็นท่าทางของจินห่าวที่แสดงความดีใจอย่างออกนอกหน้าด้วยสีหน้าโล่งใจแบบนั้น ผมก็เผลอหลุดหัวเราะในลำคอออกมา

หน่วยลอบสังหารสิบนายถูกส่งเข้ามาที่เซฟเฮาส์เพื่อตามล่าฆ่าไอ้หมอนี่คนเดียวแท้ๆ แต่กลับโดนผมเก็บเรียบวุธ ในขณะที่เป้าหมายตัวจริงของพวกมันดันมาแอบมุดหัวเอาชีวิตรอดอยู่ที่นี่เฉยเลย

“ระ-รีบขับสิ รีบไปที่ท่าเรือต้าเหลียนกันเถอะ! ขอแค่กลับไต้หวันได้ละก็ ฉะ-ฉันจะทำให้แกคนเดียวได้ดิบได้ดีอย่างยิ่งใหญ่เลย!”

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ผมก็นึกถึงคำขอว่าจ้างหนึ่งที่หยางเหม่ยหลิงเคยขอไว้ขึ้นมาได้

ที่ขอให้พาตัวจินห่าว หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่ง ไปให้เธอแบบเป็นๆ

“โชคดีจังแฮะ”

“โชะ-โชคเหรอ โชคอะไร ฉันน่ะเหรอ”

“เปล่า ไม่ใช่แก แต่เป็นฉันต่างหาก”

“...อะไรนะ”

“อย่าเพิ่งไปไต้หวันเลย ไปกับฉันสักที่ก่อนดีกว่า”

ผัวะ!

“แอ้ก”

กำปั้นของผมซัดเข้าใส่ปลายคางของจินห่าวเต็มแรง

คอของจินห่าวสะบัดหันขวับ ดวงตาเหลือกค้างขึ้นทันที ก่อนที่ร่างซึ่งแข็งเกร็งจะหมดเรี่ยวแรงลงในพริบตา

ผมปล่อยให้จินห่าวนอนหมดสติคอพับอยู่ตรงเบาะ แล้วจึงเหยียบคันเร่ง

รถซีดานสีดำเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ

เมื่อผมลดกระจกข้างรถลง กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปกับสายลมก็พัดกระหน่ำทั้งข้างในและข้างนอก

“...อะไรน่ะ”

ในขณะที่ผมกำลังเร่งความเร็วเพื่อออกจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว กลุ่มแสงไฟที่สว่างจ้าผิดปกติจากฟากโน้นของปลายถนนทางหลวงก็กะพริบวูบวาบและค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้

สัญชาตญาณบอกว่ามีสิ่งไม่ชอบมาพากล ผมจึงหักพวงมาลัยเข้าข้างทางโดยอัตโนมัติ

ทันทีที่ดับเครื่องยนต์และกลั้นหายใจนิ่ง ไม่นานนักเสียงไซเรนดังกึกก้องก็แล่นผ่านหน้าผมไปเป็นขบวนยาว

[กองบัญชาการกงอันมณฑลเหลียวหนิง]

ตัวอักษรสีขาวที่สลักอยู่ข้างตัวรถหุ้มเกราะสีดำทมิฬ รถบัสคุมขังนักโทษขนาดใหญ่ และรถตำรวจอีกหลายสิบคัน สะท้อนแสงไฟข้างทางอย่างเด่นชัด

กองกำลังติดอาวุธต่อต้านการก่อการร้ายที่ถูกส่งมาจากตำรวจกงอันระดับมณฑล

“...โชคดีจริงๆ ด้วยแฮะ”

ถ้าหากมัวแต่หลอกล่อหัวหน้าหน่วยลอบสังหารเพื่อเปิดฉากยิงกันต่อ มีหวังคงหนีไม่ทันเวลาและโดนกงอันจับกุมไปแล้ว

หลังจากแน่ใจว่าพวกนั้นที่มาถึงช้าไปหนึ่งก้าวได้แล่นไกลออกไปจนลับขอบฟ้าของถนนทางหลวงฝั่งตรงข้ามแล้ว ผมจึงสตาร์ตเครื่องยนต์ขึ้นมาอีกครั้ง

ระหว่างแล่นตัดผ่านถนนทางหลวงอันมืดสลัวและเงียบสงัดโดยไร้แม้กระทั่งแสงไฟหน้ารถ ถึงตอนนั้นเองที่รู้สึกเหมือนว่าค่ำคืนอันแสนยาวนานได้ผ่านพ้นไปเสียที

‘ยังเหลือไอ้สารเลวอีกคนสินะ’

ผมยังไม่มีความคิดที่จะคลายความตึงเครียดลงเลยสักนิด

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 22
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 23 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 21กลับหน้าเรื่อง
ตอน 21ตอน 23