คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 23

ตอน 23

ตอนแรกผมกะว่าจะกลับไปยังร้านหวังชุนซานผิงฟาง

ทว่าในเมื่อได้ตัวจินห่าว หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่งมาแล้ว สถานที่ที่ผมต้องไปจึงแคบลงเหลือเพียงแห่งเดียว

“ฟู่ ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย”

พออาบน้ำเสร็จออกมา กลิ่นคาวเลือดที่ติดตรึงฝังแน่นตามเนื้อตัวก็ดูเหมือนจะจางหายไปจนหมดสิ้น

ผมสวมเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ต่างหากตรงมุมหนึ่งของห้องนอนอย่างลวกๆ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

สมกับที่เป็นชั้นเพนต์เฮาส์ของโรงแรมที่ดีที่สุดในตานตง วิวทิวทัศน์ของเมืองจึงทอดตัวอยู่เบื้องล่างให้เห็นได้ทั่วทั้งเมือง

‘รีโนเวตใหม่แล้วงั้นเหรอ’

จำได้ว่าไม่กี่วันก่อนพวกลูกน้องแก๊งฉงชิ่งเพิ่งจะบุกมาพังเละเทะทั้งข้างนอกข้างในไปหยกๆ แต่ทำไมสภาพถึงยังดูดีอยู่ได้นะ

จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าควรจะดื่มน้ำสักหน่อย จึงก้าวเดินออกไปนอกห้องนอน

“อาบน้ำสบายตัวดีไหมคะ”

ราวกับกำลังนั่งรอให้ผมอาบน้ำเสร็จเพียงอย่างเดียว หยางเหม่ยหลิงนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามอยู่บนโซฟา

“ครับ อุ่นสบายดีจัง ขอบคุณคุณมากเลย ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อยแล้ว”

พอดีบนโต๊ะมีขวดน้ำแร่วางเรียงอยู่ห้าหกขวด

ผมเปิดฝาเพื่อดื่มดับกระหายให้คอที่แห้งผาก ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับหยางเหม่ยหลิง

“หิวข้าวไหมคะ ถ้าสั่งรูมเซอร์วิสแป๊บเดียวก็ขึ้นมาส่งแล้วนะ”

“ไม่ล่ะครับ ผมขอกินพวกนี้แทนได้ไหม”

“ตามสบายเลยค่ะ”

ตรงกลางโต๊ะมีถาดของว่างหน้าตาน่ากินวางซ้อนกันเป็นชั้นๆ ผมจึงเริ่มหยิบเข้าปาก

ง่ำๆ

เมื่อเห็นดังนั้น หยางเหม่ยหลิงที่เฝ้าสังเกตผมอยู่นานก็เอียงตัวโน้มเข้ามาหาผม

เส้นผมของเธอทิ้งตัวสยายพาดผ่านหัวไหล่อย่างแผ่วเบา

กลิ่นหอมหวานกำจายออกมาจากซอกคอและเรือนผมนั้น

“ระหว่างที่คุณเข้าไปอาบน้ำในห้อง ทั่วทั้งตานตงคงพลิกแผ่นดินตามหากันวุ่นวายไปสองสามตลบแล้วล่ะค่ะ”

“ช่วงที่ผมอาบน้ำเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกเหรอครับ”

“นั่นเป็นคำที่ฉันควรจะถามคุณมากกว่านะคะ ฉันลองสืบดูต่างหากแล้วพบว่าคนในรังของแก๊งฉงชิ่งโดนกวาดล้างตายเรียบไม่เหลือรอดสักคนเลย ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ”

ผมเคี้ยวของว่างพลางเลือกสรรคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง

ผมไม่ได้อยากจะโอ้อวดทำนองว่าตัวเองเป็นคนยิงเก็บหน่วยลอบสังหารไปเกือบหมดหรอกนะ

“นั่นสิครับ”

“...ตอบแค่นั้นเหรอคะ”

“ครับ ก็อย่างที่ว่านั่นแหละ ทั้งแก๊งฉงชิ่งและหน่วยลอบสังหารกอดคอกันพินาศไปด้วยกันทั้งคู่เลยครับ”

“แล้วคุณไปชิงตัวจินห่าวออกมาจากใจกลางสมรภูมินั้นได้ยังไงกันแน่คะ แถมยังรอดมาได้แบบไร้รอยขีดข่วนทั้งคู่อีก”

“ดวงดีน่ะครับ เห็นพวกนั้นยิงใส่กันแล้วก็ระเบิดกันตูมตามวุ่นวาย ผมก็แค่ชุบมือเปิบฉกตัวหมอนั่นมาแบบชิลๆ เท่านั้นเอง”

“...”

“เป็นเรื่องใหญ่โตเอาการเลยล่ะครับ”

เมื่อผมตอบกลับไปอย่างไม่แยแส หยางเหม่ยหลิงก็ขมวดคิ้วมุ่น

สายตาของเธอจ้องเขม็งมาราวกับจะมองทะลุเข้าไปในใจของผมให้ได้

“ทำไมคุณถึงได้ดวงดีทุกรอบเลยล่ะคะ ตอนที่ลักพาตัวซอเซฮย็อกมาก็พูดแบบนี้ จะไม่ยอมบอกความจริงกันไปจนถึงที่สุดเลยใช่ไหม”

“ผมเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งน่ะครับ”

เมื่อได้ยินคำตอบอันหน้าด้านๆ ของผม หยางเหม่ยหลิงก็กระตุกหางตาด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าคันปากอยากซักไซ้จนแทบทนไม่ไหว

เธอแสดงสีหน้าราวกับจะคลั่งตายด้วยความอยากรู้ว่าผมไปเล่นกลอะไรมากันแน่

แต่ดูเหมือนเธอจะรู้แล้วว่าผมคงไม่มีทางยอมตอบดีๆ จึงได้แต่พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ

“ยังไงก็เถอะ การที่คุณพาตัวจินห่าวมาส่งแบบครบสามสิบสอง ก็ช่วยให้การเจรจากับแก๊งฉงชิ่งที่จะมีขึ้นในเร็วๆ นี้ง่ายขึ้นเยอะเลยค่ะ”

“ถ้าพูดถึงการเจรจา...”

“ฉันกะว่าจะใช้จินห่าวเป็นตัวประกันแล้วยื่นข้อเสนอกับผู้นำสูงสุดของแก๊งฉงชิ่งโดยตรงน่ะค่ะ เพราะถ้าอยากฮุบผลประโยชน์ทางธุรกิจของแก๊งฉงชิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ในตานตงมาให้หมด ก็จำเป็นต้องได้รับความร่วมมือจากสมาคมใหญ่ทางฝั่งไต้หวันอยู่บ้างเหมือนกัน”

ผมเอียงคอสงสัยไปโดยไม่รู้ตัว

“คนชื่อจินห่าวนั่นเป็นคนที่มีค่าตัวสูงขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“ตายจริง ไม่รู้หรอกเหรอคะ จินห่าวคือลูกชายคนรองของผู้นำสูงสุดแก๊งฉงชิ่งเลยนะ”

“โอ้โห”

เมื่อคืนเห็นเอาแต่นั่งคุดคู้อยู่บนเบาะรถพลางตัวสั่นงันงกจนนึกสงสัยว่าเป็นตัวอะไรมาจากไหน ที่แท้ก็มีสายเลือดของผู้นำสูงสุดแก๊งฉงชิ่งนี่เอง

ผมเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมหยางเหม่ยหลิงถึงได้เจาะจงขอร้องให้จับเป็นหมอนั่นมาให้ได้

“ฉันไม่คิดฝันมาก่อนเลยจริงๆ ค่ะว่า ก่อนที่คุณจะติดต่อมาตกลงรับงานจ้างอย่างเป็นทางการ คุณจะหิ้วตัวจินห่าวมาส่งประเคนให้ถึงที่แบบนี้”

“ตัวผมเองก็ไม่ได้คิดเหมือนกันครับว่าเมื่อคืนจะได้ทำภารกิจนั้นให้สำเร็จลุล่วงไปได้”

“เอาเป็นว่า ค่าตอบแทนที่ตกลงกันไว้ต่างหาก ฉันจะรีบเตรียมไว้ให้นะคะ”

จะว่าไปก็จริงแฮะ

ดูเหมือนผมจะเคยได้ยินเธอพูดเปรยๆ ตอนคุยโทรศัพท์ว่า ถ้าทำสำเร็จจะตอบแทนให้อย่างงามด้วยเงินก้อนโตชนิดที่ทั้งชีวิตนี้ไม่มีทางได้สัมผัสมาก่อน

‘กะจะให้เท่าไหร่กันแน่ถึงทำให้ใจคนเต้นระทึกได้ขนาดนี้นะ’

เป็นจังหวะเดียวกับที่ผมกำลังชั่งใจว่าจะลองเอ่ยปากถามจำนวนเงินให้หายข้องใจไปเลยดีไหม เพราะรู้สึกสนใจขึ้นมาตงิดๆ

“แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง เห็นบอกว่าในบรรดาสมาชิกหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือ มีหัวหน้าทีมคนหนึ่งรอดชีวิตแล้วหนีไปได้ใช่ไหมคะ”

“...อย่าบอกนะว่า”

“ฉันรู้แล้วค่ะว่าตอนนี้หมอนั่นไปกบดานอยู่ที่ไหน”

ร่างกายที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จจนผ่อนคลายเต็มที่ของผมพลันตึงเครียดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

ผมไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเธอไปสืบรู้เรื่องนั้นมาได้อย่างไร ในช่วงเวลาแค่ชั่วครู่ที่ผมเดินเข้าไปอาบน้ำ

‘ผู้หญิงคนนี้ มีเส้นสายกว้างขวางขนาดไหนกันแน่ ชักจะเดาไม่ถูกแล้วสิ’

แต่พอลองคิดดูอีกนิด คำตอบก็ปรากฏขึ้นมาแทบจะทันที

หลังจากยืนยันการเสียชีวิตของนกกระเรียนหมายเลข 13 หยางเหม่ยหลิงก็เคยมีประวัติเจาะข้อมูลลับมาจากกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐจีน จนสืบทราบมาได้ว่าหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือมีจำนวนทั้งหมดสิบห้าคน

คราวนี้เธอก็คงใช้ช่องทางเดิมจนได้พิกัดตำแหน่งของหัวหน้าทีมลอบสังหารมาเช่นกัน

“หมอนั่น ตอนนี้กบดานอยู่ที่ฮวังกึมพย็องค่ะ ถ้าพูดให้เจาะจงลงไปก็คืออาคารสำนักงานบริหารฮวังกึมพย็อง คุณคงรู้ดีสินะคะว่าที่นั่นคือที่ไหน”

ผมพยักหน้าตอบรับคำพูดของหยางเหม่ยหลิงไปตามสัญชาตญาณ

ฮวังกึมพย็อง

พื้นที่ที่ติดอยู่กับผืนแผ่นดินตานตงและมีเพียงรั้วลวดหนามกั้นขวางไว้ แต่หากว่ากันตามหลักแล้ว มันถูกจัดว่าเป็นดินแดนของเกาหลีเหนือ

“รู้ดีเลยละครับ”

พอลองมาคิดดูแล้ว คงไม่มีสถานที่ไหนสมบูรณ์แบบไปกว่านี้สำหรับการซ่อนตัวของเศษซากเดนตายหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนืออีกแล้ว

เพราะมันสามารถหลบเลี่ยงการตามล่าของกงอันตานตงได้ แถมหากเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็ยังเป็นเส้นทางหลบหนีชั้นยอดที่ข้ามแม่น้ำยาลูกลับไปยังประเทศบ้านเกิดได้ตลอดเวลา

ไม่แน่ว่ามันอาจจะชิ่งหนีกลับเกาหลีเหนือไปเลยก็ได้ เพราะงั้นผมจึงต้องรีบลงมือ

‘ก่อนอื่นไปเอาปืนก่อนดีกว่า’

ต่อให้คิดจะมุ่งหน้าไปฮวังกึมพย็องเดี๋ยวนี้ ปัญหาก็คือตอนนี้ผมไม่มีอาวุธอะไรติดตัวอยู่เลยสักชิ้น

บุกเข้าไปทั้งมือเปล่าโต้งๆ มันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก แต่มีอาวุธให้มันครบเครื่องไว้ก่อนย่อมดีกว่า

‘ถึงจะต้องอ้อมไปไกลหน่อย แต่ในรูกระต่ายคงมีของให้ใช้บ้างละน่า’

ทว่าจู่ๆ ผมก็นึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่ได้เอ่ยปากขอบคุณหยางเหม่ยหลิงอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเลยสักครั้ง

ตั้งแต่คดีลักพาตัวซอเซฮย็อก มาจนถึงการตายของนกกระเรียนหมายเลข 13

เรื่องราวมากมายที่เธอคอยยื่นมือเข้าช่วยเหลือแล่นผ่านเข้ามาในหัวผมอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตาเดียว

พอสบตากัน เธอก็เอียงคอด้วยความสงสัย

“ขอบคุณนะครับ”

ดวงตาของหยางเหม่ยหลิงเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจกับคำขอบคุณที่ผมโพล่งออกมาอย่างกะทันหัน

“ขอบคุณเหรอคะ จู่ๆ มาขอบคุณเรื่องอะไรกัน?”

“ตั้งแต่เรื่องช่วยเก็บกู้ร่างของรุ่นพี่นกกระเรียนหมายเลข 13 ไปจนถึงเรื่องที่คุณคอยช่วยเหลือผมเป็นการส่วนตัวขนาดนี้ ทั้งหมดเลยครับ”

“เหอะ เพิ่งจะมารู้จักขอบคุณเอาป่านนี้ มันไม่สายเกินไปหน่อยเหรอคะ”

หยางเหม่ยหลิงที่ยืนฟังคำอธิบายของผมอย่างเงียบๆ แค่นหัวเราะในลำคอ

แม้ปากจะพูดจาเหน็บแนมแบบนั้น แต่รอยยิ้มที่แต้มอยู่ตรงมุมปากกลับดูไม่ได้อารมณ์เสียเลยสักนิด

“ฉันเองก็ต้องขอบคุณเหมือนกันค่ะ ที่คุณช่วยล้างแค้นให้นกกระเรียนหมายเลข 13”

“อ่า”

“ถึงแม้เขาจะต้องมาตายในต่างแดนด้วยสถานะตัวตนที่ไร้ที่มา แต่ก็ยังดีที่อย่างน้อยร่างของเขาก็ได้กลับคืนสู่มาตุภูมิเพราะคุณ”

รอยยิ้มขมขื่นที่ผุดขึ้นตรงมุมปากของหยางเหม่ยหลิงทำให้ผมรู้สึกสะกิดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ถ้าให้เดา ทั้งสองคนนี้ก็น่าจะเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่เคยร่วมชายคา NIS ในช่วงเวลาเดียวกันหรือเปล่านะ?

พอผมจ้องมองเธอเขม็ง หยางเหม่ยหลิงก็แกล้งกระแอมไอเพื่อดึงบรรยากาศให้กลับมาเป็นปกติ

“เอาเถอะ หนทางยังอีกยาวไกลไม่ใช่เหรอคะ?”

“นั่นสิครับ”

จากนี้ถ้าต้องแวะไปที่รูกระต่ายก่อนแล้วค่อยมุ่งหน้าไปยังฮวังกึมพย็อง คงต้องเสียเวลาไม่น้อยทีเดียว

‘ถ้าสามารถย่นเวลาเดินทางไปรูกระต่ายจากตรงนี้ได้สักหน่อยก็คงจะดี’

จู่ๆ ความคิดดีๆ อย่างหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว

ผมแกล้งทำใจกล้ายืดอกขึ้นอย่างหน้าด้านๆ

“เพิ่งจะเอ่ยปากขอบคุณไปหยกๆ ก็จริง แต่ดูเหมือนผมคงต้องรบกวนคุณอีกสักเรื่องแล้วล่ะครับ”

“จะมารบกวนเรื่องอะไรอีกล่ะคะ?”

“ก่อนจะไปจัดการกับหัวหน้าหน่วยลอบสังหารคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ไม่ทราบว่าพอจะมีปืนพกเหลือให้ผมยืมบ้างไหมครับ”

“อาฮะ”

“ถ้าไม่มี ผมคงต้องอ้อมกลับไปเอาปืนที่รูกระต่ายซึ่งอยู่ไกลมากน่ะครับ”

“หึๆ ช่างหน้าด้านหน้าทนจริงๆ เลยนะ”

โชคดีที่เพิ่งกล่าวขอบคุณไปก่อนหน้านี้หรือเปล่านะ?

แม้จะเป็นคำขอร้องอันไร้ยางอายของผม แต่หยางเหม่ยหลิงก็แย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางพยักหน้ารับอย่างง่ายดาย

“ก็ได้ค่ะ ตามฉันมาสิ”

เธอลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วนำทางผมไปยังห้องส่วนตัวของเธอที่อยู่ลึกเข้าไปในเพนต์เฮาส์

ผมพยายามข่มใจไม่สนใจกลิ่นหอมหวานเย้ายวนที่อบอวลไปทั่วทั้งห้อง แล้วก้าวตรงไปยังส่วนด้านในสุดจนพบกับห้องที่มีลักษณะคล้ายห้องแต่งตัว

“เลือกหยิบไปเท่าที่จำเป็นได้เลยค่ะ”

“โอ้”

ภายในห้องแต่งตัวเรียงรายไปด้วยอาวุธปืนหลากหลายชนิด ตั้งแต่มีดสั้นสำหรับขว้าง ปืนพก ปืนไรเฟิล ไปจนถึงปืนสไนเปอร์

ถึงแม้จะเผลอทึ่งไปชั่วขณะ แต่เอาเข้าจริงของที่พอจะหยิบไปใช้งานได้ก็มีอยู่แค่ไม่กี่ชิ้น

อย่างน้อยที่สุดผมก็หยิบปืนพกกล็อก 17 ที่คุ้นมือออกมาหนึ่งกระบอกพร้อมกับแม็กกาซีนสำรองอีกสองสามอัน

พอดึงสไลด์ดูก็พบว่าได้รับการชโลมน้ำมันหล่อลื่นไว้อย่างดีเยี่ยม

“แค่นั้นจะพอเหรอคะ?”

“ครับ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว แต่ว่าพอจะมีพวกเคลย์มอร์บ้างไหมครับ?”

“...อะไรนะคะ? เคลย์มอร์เนี่ยนะ?”

เมื่อได้ยินคำถามของผม หยางเหม่ยหลิงก็เลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างไม่อยากจะเชื่อหู

“จะพกของน่าสะพรึงกลัวพรรค์นั้นติดตัวไปด้วยทำไมกันคะเนี่ย?”

“เปล่าหรอกครับ เผื่อไว้ก่อนน่ะ...”

“ไม่มีหรอกค่ะ แน่นอนอยู่แล้ว”

หงอยเลย

ถ้าได้ติดมือไปด้วยคงเอาไปพลิกแพลงใช้ประโยชน์ได้หลายอย่างแท้ๆ ช่างน่าเสียดายจริงๆ

‘คงต้องหาเวลาว่างไปตระเวนดูตามรูกระต่ายสักรอบแล้วสิ’

ผมเหน็บปืนพกพร้อมซองใส่เข้ากับเข็มขัดตรงเอวก่อนจะก้าวเดินออกจากห้อง

“แล้วจะไปฮวังกึมพย็องยังไงคะ?”

หยางเหม่ยหลิงคว้าคอเสื้อด้านหลังของผมไว้เบาๆ เพื่อรั้งให้หยุด

“กะว่าจะเรียกแท็กซี่ไปน่ะครับ”

“อย่าเลยค่ะ ตามฉันมาทางนี้ดีกว่า”

หยางเหม่ยหลิงพาผมขึ้นลิฟต์ไปอีกครั้ง

จุดหมายปลายทางคือลานจอดรถชั้นใต้ดินชั้น 2 ซึ่งสงวนไว้สำหรับ VIP ของโรงแรมเก้ามังกร

ท่ามกลางรถเก๋งหรูระดับท็อปอย่างเบนท์ลีย์และมายบัคที่จอดเรียงรายเป็นทิวแถวระยิบระยับ จุดที่พวกเราเดินมุ่งหน้าไปกลับเป็นมุมอับที่แยกตัวออกมาเป็นพิเศษ

“คุณขี่มอเตอร์ไซค์เป็นไหมคะ?”

“เป็นครับ เมื่อก่อนเคยเอาเจ้า 300 ซีซีออกทริปวนรอบประเทศมาแล้ว”

“ดีเลยค่ะ”

เธอจับผ้าคลุมที่คลุมวัตถุตรงมุมนั้นแล้วดึงออก

สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องล่างคือมอเตอร์ไซค์ทรงครูเซอร์

เครื่องยนต์สูบวีคู่ (V-Twin) ระบายความร้อนด้วยอากาศ

ฮาร์ลีย์ เดวิดสัน โฟร์ตี้เอท พ่นสีดำด้าน

“ขี่คันนี้ไปเถอะค่ะ”

“โอ้โห”

ผมเผลอส่งเสียงตอบรับดังไปหน่อยโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นสายตาที่เป็นประกายระยิบระยับของผม หยางเหม่ยหลิงก็หลุดหัวเราะหึๆ ออกมา

สีหน้าของเธอราวกับกำลังเฝ้ามองเด็กน้อยที่เพิ่งได้เข้ามาในร้านขายของเล่น

“มีเจ้าหน้าที่พรรคคอมมิวนิสต์คนหนึ่งเอารถทั้งหมดของตัวเองมาค้ำประกันแล้วเล่นกาสิโนจนหมดตัว สุดท้ายก็ต้องกลับบ้านมือเปล่า รถยนต์คันอื่นๆ ก็พอจะหาทางขายออกไปได้หมดแล้ว แต่ดันเหลือเจ้าคันนี้อยู่คันเดียว สำหรับฉันมันเป็นภาระที่จัดการยากน่าดูเลยล่ะค่ะ”

“แต่ถ้าผมเอาไปขี่ลุยแหลกจนพังยับเยินขึ้นมา...”

“จอดทิ้งให้ฝุ่นเกาะอยู่ที่นี่กับให้คุณเอาไปขี่จนพัง สำหรับฉันมันก็ไม่ต่างกันหรอกค่ะ เอาไปใช้ตามใจชอบได้เลย”

กุญแจถูกเสียบคาไว้ที่ช่องสตาร์ตของมอเตอร์ไซค์อยู่แล้ว

ผมหย่อนก้นลงนั่งบนเบาะโดยสัญชาตญาณแล้วสตาร์ตเครื่องยนต์ทันที

ตึ่กตั่กๆๆๆๆ

เสียงท่อไอเสียจังหวะเกือกม้าอันเป็นเอกลักษณ์ดังกึกก้องจนสะเทือนไปทั่วทั้งลานจอดรถใต้ดิน

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของผมอย่างห้ามไม่อยู่

ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะออกตัวไปด้วยความรู้สึกฟินสุดๆ นั่นเอง หยางเหม่ยหลิงก็เอานิ้วสะกิดสีข้างของผมเบาๆ

“อย่าตายนะ”

สายตาอันอบอุ่นและลึกซึ้งของเธอทำให้หัวใจของผมเต้นระรัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

อาการสั่นไหวในตอนนี้ คงเป็นเพราะแรงสั่นสะเทือนของเครื่องยนต์นั่นแหละ

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ขนหน้าแข้งผมไม่ร่วงแม้แต่เส้นเดียวแน่นอน”

“ตกลงค่ะ เดินทางระวังๆ นะคะ”

พอบอกแบบนั้น หยางเหม่ยหลิงถึงยอมขยับตัวหลีกทางให้

ผมบิดคันเร่งส่งเดชจนมิด และพุ่งออกจากลานจอดรถไปในชั่วพริบตา

บรืนนนนน!

สายลมที่พัดกระหน่ำกรีดผ่านแก้มของผมไปอย่างเย็นเฉียบ

◆ ◆ ◆

เสียงคลิกเมาส์และเสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังระรัว ภายในห้องสถานการณ์อบอวลไปด้วยสรรพเสียงน่ารำคาญ

สิ่งที่ส่งผ่านกันในความเงียบงันมีเพียงการสบตากันอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ต่างคนต่างปิดปากเงียบและคอยลอบสังเกตท่าทีอยู่เท่านั้น

“เอ่อ หัวหน้าครับ?”

“อะไรอีกล่ะ มีรายงานใหม่เข้ามาหรือไง”

“อะ ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่เรื่องนั้น...”

นักวิเคราะห์คนหนึ่งที่โต๊ะสื่อสารเอ่ยปากขึ้นอย่างระมัดระวังโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ

“เมื่อครู่นี้มีสายติดต่อมาจากกองบัญชาการกงอันมณฑลเหลียวหนิงครับ ทางนั้นบอกว่าตอนนี้มีแก๊งไตรแอดถูกกวาดล้างยกแก๊งอยู่แถบชานเมืองตานตง และซักไซ้มาว่าสำนักงานใหญ่ของเรามีส่วนพัวพันกับความขัดแย้งนี้หรือเปล่า ตอนนี้มีกำลังพลของหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายถูกส่งไปที่เกิดเหตุแล้ว...”

“เรื่องบ้าอะไรอีกวะเนี่ย... ช่างหัวมัน บอกไปว่าไม่รู้เรื่อง”

“รับทราบครับ”

“เรื่องพวกอันธพาลระยำตีกันแค่นั้นทำไมต้องมาถามเรา บอกไปว่าเราไม่รู้เรื่อง ไม่ใช่กงการอะไรของพวกเรา”

“...รับทราบครับ จะจัดการตามนั้นครับ”

เหล่านักวิเคราะห์ต่างพากันปิดปากเงียบเพราะกลัวจะโดนลูกหลงจากอารมณ์ฉุนเฉียวของเขา

ชเวมินชิกขมวดคิ้วมุ่นพลางกล่าวเสริม

“แล้วก็ฟังให้ดี ถ้าเจ้านกกระจอกโดนกงอันจับได้ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ล่ะก็ ตัดหางปล่อยวัดไปเลย ยืนยันหนักแน่นว่าไม่ใช่คนของเราเด็ดขาด”

“เอ๊ะ แต่ว่า...”

“แต่ว่าอะไรของนาย!”

ระบบการเลื่อนตำแหน่งของ NIS มีส่วนคล้ายกับกองทัพอยู่มาก

เหมือนกับที่หน่วยแนวหน้าจะมีโอกาสเลื่อนขั้นสูงกว่า บุคลากรสายปฏิบัติการภาคสนามจึงได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นอันดับแรก

ด้วยเหตุนี้ หัวหน้าทีมชเวมินชิกที่เข้ามาทำงานในสายบริหารจัดการตั้งแต่แรก จึงเพิ่งได้รับโอกาสเลื่อนตำแหน่งเป็นครั้งที่สาม

“ฉันขอพูดให้ชัดตรงนี้เลยนะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเจ้านั่นเป็นแค่ลูกที่ถูกตัดหางปล่อยวัด เป็นไอ้ลูกทรพีเข้าใจไหม ไอ้ลูกทรพี! เข้าใจหรือยัง”

“ขะ-เข้าใจแล้วครับหัวหน้า”

รัสเซีย ตะวันออกกลาง สามมณฑลภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

แม้จะอยู่ในหน่วยปฏิบัติการพิเศษแผนกต่างประเทศที่ทีม 1 ถึง 4 ต้องแข่งขันแย่งชิงอันดับกันตลอดเวลา เขาก็เป็นหัวหน้าทีม 3 ที่ขึ้นชื่อเรื่องอาภัพอับโชคเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะสามมณฑลภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่เขาดูแลอยู่นั้น ไม่ต่างจากการต้องเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางๆ ทุกวี่ทุกวัน

เพิ่งจะเปิดแชมเปญฉลองผลงานอันยิ่งใหญ่อย่างยากลำบากไปเมื่อไม่กี่วันก่อนแท้ๆ จู่ๆ หน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือกลับบุกจู่โจมเข้ามาเนี่ยนะ!

“เฮ้อ ตอนที่หมอนั่นลักพาตัวซอเซฮย็อกมาได้ ฉันยังนึกว่าคราวนี้จะได้เลื่อนตำแหน่งจริงๆ เสียอีก...”

ถ้าทำตามใจอยากได้ล่ะก็ เขาแทบอยากจะคว้าปืนบุกเข้าไปยิงพวกหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือให้ตายเรียบเสียเดี๋ยวนี้

ไม่ว่าจะตายห่าตายโหงยังไง อย่างน้อยก็น่าจะได้เลื่อนตำแหน่งบ้างสิวะ!

“เชี่ยเอ๊ย...”

ไม่ต้องดูก็รู้เลยว่าในการประชุมพรุ่งนี้เช้าเขาจะต้องโดนเตะก้นขนาดไหน

แค่ควบคุมลูกทีมคนเดียวยังทำไม่ได้ น่าขายหน้าสิ้นดี

เพียงแค่จินตนาการถึงภาพนั้น โทสะก็พลุ่งพล่านจนแทบอกแตกตาย

“ผลงานชิ้นโบแดงขนาดนั้นแท้ๆ กลับพังพินาศในคืนเดียว... เพราะไอ้หมอนั่นคนเดียว พวกเราถึงต้องมารวมหัวกันทนลำบากตรากตรำกลางดึกแบบนี้เนี่ยนะ”

ถ้าพูดกันตามตรง หากไม่ใช่เพราะนกกระจอกหมายเลข 7 พอได้รับรายงานว่าสายลับในตานตงอพยพไปยังเซฟเฮาส์เรียบร้อยแล้ว เขาก็คงปิดจบสถานการณ์แล้วไปนอนงีบต่อในห้องเวรยามได้สบายใจเฉิบไปแล้ว

ชเวมินชิกที่หลับตาแน่นสู้กับความง่วงงุนอันเหนียวหนืดทิ้งตัวพิงลึกเข้าไปในเก้าอี้

“เชี่ยเอ๊ย...”

ในตอนที่เขากำลังสบถพึมพำกับตัวเองด้วยความคับแค้นใจอยู่นั้น

“หะ-หัวหน้าคะ! ยืนยันการรอดชีวิตของนกกระจอกหมายเลข 7 ได้แล้วค่ะ!”

เสียงร้องอย่างร้อนรนของนักวิเคราะห์สาวดังแว่วเข้ามาทำลายความเงียบ

แม้จะเป็นข่าวที่น่ายินดีขนาดนั้น แต่ชเวมินชิกกลับหรี่ตาขึ้นมองเพียงข้างเดียวแล้วพูดประชดประชัน

“เหอะ รอดมาได้ด้วยงั้นเหรอ หมอนั่นว่าไงบ้างล่ะ โดนกระสุนฝังเข้าที่ก้นหรือไง ตอนนี้แอบมุดอยู่ในท่อระบายน้ำที่ไหนล่ะ ร้องขอให้ไปช่วยชีวิตแทบตายเลยไหม”

“มะ-ไม่ใช่ค่ะ คือว่า... รายงานแจ้งว่าสถานการณ์คลี่คลายแล้วค่ะ”

เมื่อนั้นเองชเวมินชิกถึงได้เบิกตาทั้งสองข้างกว้างขึ้นและกะพริบตาปริบๆ

“...สถานการณ์คลี่คลายแล้วเนี่ยนะ มันเป็นใครถึงกล้ามาสั่งให้พวกเราปิดสถานการณ์ไม่ทราบ”

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ... นกกระจอกหมายเลข 7 สังหารหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือที่ถูกส่งมายังตานตงไปได้สิบสี่คนจากทั้งหมดสิบห้าคน และปัจจุบันเจ้าตัวล่าถอยออกจากจุดเกิดเหตุแล้วโดยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ ค่ะ”

“?”

หรือเพราะไม่ได้ถูกเรียกมาเข้าเวรยามนานเกินไปกันแน่นะ

ดูเหมือนว่าเขากำลังสะลึมสะลือและยังไม่ตื่นจากความฝัน

แคะๆ

แคะๆ แคะๆ

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 23
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 24 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 22กลับหน้าเรื่อง
ตอน 22ตอน 24