ตอนแรกผมกะว่าจะกลับไปยังร้านหวังชุนซานผิงฟาง
ทว่าในเมื่อได้ตัวจินห่าว หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่งมาแล้ว สถานที่ที่ผมต้องไปจึงแคบลงเหลือเพียงแห่งเดียว
“ฟู่ ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย”
พออาบน้ำเสร็จออกมา กลิ่นคาวเลือดที่ติดตรึงฝังแน่นตามเนื้อตัวก็ดูเหมือนจะจางหายไปจนหมดสิ้น
ผมสวมเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ต่างหากตรงมุมหนึ่งของห้องนอนอย่างลวกๆ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
สมกับที่เป็นชั้นเพนต์เฮาส์ของโรงแรมที่ดีที่สุดในตานตง วิวทิวทัศน์ของเมืองจึงทอดตัวอยู่เบื้องล่างให้เห็นได้ทั่วทั้งเมือง
‘รีโนเวตใหม่แล้วงั้นเหรอ’
จำได้ว่าไม่กี่วันก่อนพวกลูกน้องแก๊งฉงชิ่งเพิ่งจะบุกมาพังเละเทะทั้งข้างนอกข้างในไปหยกๆ แต่ทำไมสภาพถึงยังดูดีอยู่ได้นะ
จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าควรจะดื่มน้ำสักหน่อย จึงก้าวเดินออกไปนอกห้องนอน
“อาบน้ำสบายตัวดีไหมคะ”
ราวกับกำลังนั่งรอให้ผมอาบน้ำเสร็จเพียงอย่างเดียว หยางเหม่ยหลิงนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามอยู่บนโซฟา
“ครับ อุ่นสบายดีจัง ขอบคุณคุณมากเลย ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อยแล้ว”
พอดีบนโต๊ะมีขวดน้ำแร่วางเรียงอยู่ห้าหกขวด
ผมเปิดฝาเพื่อดื่มดับกระหายให้คอที่แห้งผาก ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับหยางเหม่ยหลิง
“หิวข้าวไหมคะ ถ้าสั่งรูมเซอร์วิสแป๊บเดียวก็ขึ้นมาส่งแล้วนะ”
“ไม่ล่ะครับ ผมขอกินพวกนี้แทนได้ไหม”
“ตามสบายเลยค่ะ”
ตรงกลางโต๊ะมีถาดของว่างหน้าตาน่ากินวางซ้อนกันเป็นชั้นๆ ผมจึงเริ่มหยิบเข้าปาก
ง่ำๆ
เมื่อเห็นดังนั้น หยางเหม่ยหลิงที่เฝ้าสังเกตผมอยู่นานก็เอียงตัวโน้มเข้ามาหาผม
เส้นผมของเธอทิ้งตัวสยายพาดผ่านหัวไหล่อย่างแผ่วเบา
กลิ่นหอมหวานกำจายออกมาจากซอกคอและเรือนผมนั้น
“ระหว่างที่คุณเข้าไปอาบน้ำในห้อง ทั่วทั้งตานตงคงพลิกแผ่นดินตามหากันวุ่นวายไปสองสามตลบแล้วล่ะค่ะ”
“ช่วงที่ผมอาบน้ำเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกเหรอครับ”
“นั่นเป็นคำที่ฉันควรจะถามคุณมากกว่านะคะ ฉันลองสืบดูต่างหากแล้วพบว่าคนในรังของแก๊งฉงชิ่งโดนกวาดล้างตายเรียบไม่เหลือรอดสักคนเลย ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ”
ผมเคี้ยวของว่างพลางเลือกสรรคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง
ผมไม่ได้อยากจะโอ้อวดทำนองว่าตัวเองเป็นคนยิงเก็บหน่วยลอบสังหารไปเกือบหมดหรอกนะ
“นั่นสิครับ”
“...ตอบแค่นั้นเหรอคะ”
“ครับ ก็อย่างที่ว่านั่นแหละ ทั้งแก๊งฉงชิ่งและหน่วยลอบสังหารกอดคอกันพินาศไปด้วยกันทั้งคู่เลยครับ”
“แล้วคุณไปชิงตัวจินห่าวออกมาจากใจกลางสมรภูมินั้นได้ยังไงกันแน่คะ แถมยังรอดมาได้แบบไร้รอยขีดข่วนทั้งคู่อีก”
“ดวงดีน่ะครับ เห็นพวกนั้นยิงใส่กันแล้วก็ระเบิดกันตูมตามวุ่นวาย ผมก็แค่ชุบมือเปิบฉกตัวหมอนั่นมาแบบชิลๆ เท่านั้นเอง”
“...”
“เป็นเรื่องใหญ่โตเอาการเลยล่ะครับ”
เมื่อผมตอบกลับไปอย่างไม่แยแส หยางเหม่ยหลิงก็ขมวดคิ้วมุ่น
สายตาของเธอจ้องเขม็งมาราวกับจะมองทะลุเข้าไปในใจของผมให้ได้
“ทำไมคุณถึงได้ดวงดีทุกรอบเลยล่ะคะ ตอนที่ลักพาตัวซอเซฮย็อกมาก็พูดแบบนี้ จะไม่ยอมบอกความจริงกันไปจนถึงที่สุดเลยใช่ไหม”
“ผมเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งน่ะครับ”
เมื่อได้ยินคำตอบอันหน้าด้านๆ ของผม หยางเหม่ยหลิงก็กระตุกหางตาด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าคันปากอยากซักไซ้จนแทบทนไม่ไหว
เธอแสดงสีหน้าราวกับจะคลั่งตายด้วยความอยากรู้ว่าผมไปเล่นกลอะไรมากันแน่
แต่ดูเหมือนเธอจะรู้แล้วว่าผมคงไม่มีทางยอมตอบดีๆ จึงได้แต่พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ
“ยังไงก็เถอะ การที่คุณพาตัวจินห่าวมาส่งแบบครบสามสิบสอง ก็ช่วยให้การเจรจากับแก๊งฉงชิ่งที่จะมีขึ้นในเร็วๆ นี้ง่ายขึ้นเยอะเลยค่ะ”
“ถ้าพูดถึงการเจรจา...”
“ฉันกะว่าจะใช้จินห่าวเป็นตัวประกันแล้วยื่นข้อเสนอกับผู้นำสูงสุดของแก๊งฉงชิ่งโดยตรงน่ะค่ะ เพราะถ้าอยากฮุบผลประโยชน์ทางธุรกิจของแก๊งฉงชิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ในตานตงมาให้หมด ก็จำเป็นต้องได้รับความร่วมมือจากสมาคมใหญ่ทางฝั่งไต้หวันอยู่บ้างเหมือนกัน”
ผมเอียงคอสงสัยไปโดยไม่รู้ตัว
“คนชื่อจินห่าวนั่นเป็นคนที่มีค่าตัวสูงขนาดนั้นเลยเหรอครับ”
“ตายจริง ไม่รู้หรอกเหรอคะ จินห่าวคือลูกชายคนรองของผู้นำสูงสุดแก๊งฉงชิ่งเลยนะ”
“โอ้โห”
เมื่อคืนเห็นเอาแต่นั่งคุดคู้อยู่บนเบาะรถพลางตัวสั่นงันงกจนนึกสงสัยว่าเป็นตัวอะไรมาจากไหน ที่แท้ก็มีสายเลือดของผู้นำสูงสุดแก๊งฉงชิ่งนี่เอง
ผมเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมหยางเหม่ยหลิงถึงได้เจาะจงขอร้องให้จับเป็นหมอนั่นมาให้ได้
“ฉันไม่คิดฝันมาก่อนเลยจริงๆ ค่ะว่า ก่อนที่คุณจะติดต่อมาตกลงรับงานจ้างอย่างเป็นทางการ คุณจะหิ้วตัวจินห่าวมาส่งประเคนให้ถึงที่แบบนี้”
“ตัวผมเองก็ไม่ได้คิดเหมือนกันครับว่าเมื่อคืนจะได้ทำภารกิจนั้นให้สำเร็จลุล่วงไปได้”
“เอาเป็นว่า ค่าตอบแทนที่ตกลงกันไว้ต่างหาก ฉันจะรีบเตรียมไว้ให้นะคะ”
จะว่าไปก็จริงแฮะ
ดูเหมือนผมจะเคยได้ยินเธอพูดเปรยๆ ตอนคุยโทรศัพท์ว่า ถ้าทำสำเร็จจะตอบแทนให้อย่างงามด้วยเงินก้อนโตชนิดที่ทั้งชีวิตนี้ไม่มีทางได้สัมผัสมาก่อน
‘กะจะให้เท่าไหร่กันแน่ถึงทำให้ใจคนเต้นระทึกได้ขนาดนี้นะ’
เป็นจังหวะเดียวกับที่ผมกำลังชั่งใจว่าจะลองเอ่ยปากถามจำนวนเงินให้หายข้องใจไปเลยดีไหม เพราะรู้สึกสนใจขึ้นมาตงิดๆ
“แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง เห็นบอกว่าในบรรดาสมาชิกหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือ มีหัวหน้าทีมคนหนึ่งรอดชีวิตแล้วหนีไปได้ใช่ไหมคะ”
“...อย่าบอกนะว่า”
“ฉันรู้แล้วค่ะว่าตอนนี้หมอนั่นไปกบดานอยู่ที่ไหน”
ร่างกายที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จจนผ่อนคลายเต็มที่ของผมพลันตึงเครียดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
ผมไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเธอไปสืบรู้เรื่องนั้นมาได้อย่างไร ในช่วงเวลาแค่ชั่วครู่ที่ผมเดินเข้าไปอาบน้ำ
‘ผู้หญิงคนนี้ มีเส้นสายกว้างขวางขนาดไหนกันแน่ ชักจะเดาไม่ถูกแล้วสิ’
แต่พอลองคิดดูอีกนิด คำตอบก็ปรากฏขึ้นมาแทบจะทันที
หลังจากยืนยันการเสียชีวิตของนกกระเรียนหมายเลข 13 หยางเหม่ยหลิงก็เคยมีประวัติเจาะข้อมูลลับมาจากกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐจีน จนสืบทราบมาได้ว่าหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือมีจำนวนทั้งหมดสิบห้าคน
คราวนี้เธอก็คงใช้ช่องทางเดิมจนได้พิกัดตำแหน่งของหัวหน้าทีมลอบสังหารมาเช่นกัน
“หมอนั่น ตอนนี้กบดานอยู่ที่ฮวังกึมพย็องค่ะ ถ้าพูดให้เจาะจงลงไปก็คืออาคารสำนักงานบริหารฮวังกึมพย็อง คุณคงรู้ดีสินะคะว่าที่นั่นคือที่ไหน”
ผมพยักหน้าตอบรับคำพูดของหยางเหม่ยหลิงไปตามสัญชาตญาณ
ฮวังกึมพย็อง
พื้นที่ที่ติดอยู่กับผืนแผ่นดินตานตงและมีเพียงรั้วลวดหนามกั้นขวางไว้ แต่หากว่ากันตามหลักแล้ว มันถูกจัดว่าเป็นดินแดนของเกาหลีเหนือ
“รู้ดีเลยละครับ”
พอลองมาคิดดูแล้ว คงไม่มีสถานที่ไหนสมบูรณ์แบบไปกว่านี้สำหรับการซ่อนตัวของเศษซากเดนตายหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนืออีกแล้ว
เพราะมันสามารถหลบเลี่ยงการตามล่าของกงอันตานตงได้ แถมหากเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็ยังเป็นเส้นทางหลบหนีชั้นยอดที่ข้ามแม่น้ำยาลูกลับไปยังประเทศบ้านเกิดได้ตลอดเวลา
ไม่แน่ว่ามันอาจจะชิ่งหนีกลับเกาหลีเหนือไปเลยก็ได้ เพราะงั้นผมจึงต้องรีบลงมือ
‘ก่อนอื่นไปเอาปืนก่อนดีกว่า’
ต่อให้คิดจะมุ่งหน้าไปฮวังกึมพย็องเดี๋ยวนี้ ปัญหาก็คือตอนนี้ผมไม่มีอาวุธอะไรติดตัวอยู่เลยสักชิ้น
บุกเข้าไปทั้งมือเปล่าโต้งๆ มันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก แต่มีอาวุธให้มันครบเครื่องไว้ก่อนย่อมดีกว่า
‘ถึงจะต้องอ้อมไปไกลหน่อย แต่ในรูกระต่ายคงมีของให้ใช้บ้างละน่า’
ทว่าจู่ๆ ผมก็นึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่ได้เอ่ยปากขอบคุณหยางเหม่ยหลิงอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเลยสักครั้ง
ตั้งแต่คดีลักพาตัวซอเซฮย็อก มาจนถึงการตายของนกกระเรียนหมายเลข 13
เรื่องราวมากมายที่เธอคอยยื่นมือเข้าช่วยเหลือแล่นผ่านเข้ามาในหัวผมอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตาเดียว
พอสบตากัน เธอก็เอียงคอด้วยความสงสัย
“ขอบคุณนะครับ”
ดวงตาของหยางเหม่ยหลิงเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจกับคำขอบคุณที่ผมโพล่งออกมาอย่างกะทันหัน
“ขอบคุณเหรอคะ จู่ๆ มาขอบคุณเรื่องอะไรกัน?”
“ตั้งแต่เรื่องช่วยเก็บกู้ร่างของรุ่นพี่นกกระเรียนหมายเลข 13 ไปจนถึงเรื่องที่คุณคอยช่วยเหลือผมเป็นการส่วนตัวขนาดนี้ ทั้งหมดเลยครับ”
“เหอะ เพิ่งจะมารู้จักขอบคุณเอาป่านนี้ มันไม่สายเกินไปหน่อยเหรอคะ”
หยางเหม่ยหลิงที่ยืนฟังคำอธิบายของผมอย่างเงียบๆ แค่นหัวเราะในลำคอ
แม้ปากจะพูดจาเหน็บแนมแบบนั้น แต่รอยยิ้มที่แต้มอยู่ตรงมุมปากกลับดูไม่ได้อารมณ์เสียเลยสักนิด
“ฉันเองก็ต้องขอบคุณเหมือนกันค่ะ ที่คุณช่วยล้างแค้นให้นกกระเรียนหมายเลข 13”
“อ่า”
“ถึงแม้เขาจะต้องมาตายในต่างแดนด้วยสถานะตัวตนที่ไร้ที่มา แต่ก็ยังดีที่อย่างน้อยร่างของเขาก็ได้กลับคืนสู่มาตุภูมิเพราะคุณ”
รอยยิ้มขมขื่นที่ผุดขึ้นตรงมุมปากของหยางเหม่ยหลิงทำให้ผมรู้สึกสะกิดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ถ้าให้เดา ทั้งสองคนนี้ก็น่าจะเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่เคยร่วมชายคา NIS ในช่วงเวลาเดียวกันหรือเปล่านะ?
พอผมจ้องมองเธอเขม็ง หยางเหม่ยหลิงก็แกล้งกระแอมไอเพื่อดึงบรรยากาศให้กลับมาเป็นปกติ
“เอาเถอะ หนทางยังอีกยาวไกลไม่ใช่เหรอคะ?”
“นั่นสิครับ”
จากนี้ถ้าต้องแวะไปที่รูกระต่ายก่อนแล้วค่อยมุ่งหน้าไปยังฮวังกึมพย็อง คงต้องเสียเวลาไม่น้อยทีเดียว
‘ถ้าสามารถย่นเวลาเดินทางไปรูกระต่ายจากตรงนี้ได้สักหน่อยก็คงจะดี’
จู่ๆ ความคิดดีๆ อย่างหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว
ผมแกล้งทำใจกล้ายืดอกขึ้นอย่างหน้าด้านๆ
“เพิ่งจะเอ่ยปากขอบคุณไปหยกๆ ก็จริง แต่ดูเหมือนผมคงต้องรบกวนคุณอีกสักเรื่องแล้วล่ะครับ”
“จะมารบกวนเรื่องอะไรอีกล่ะคะ?”
“ก่อนจะไปจัดการกับหัวหน้าหน่วยลอบสังหารคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ไม่ทราบว่าพอจะมีปืนพกเหลือให้ผมยืมบ้างไหมครับ”
“อาฮะ”
“ถ้าไม่มี ผมคงต้องอ้อมกลับไปเอาปืนที่รูกระต่ายซึ่งอยู่ไกลมากน่ะครับ”
“หึๆ ช่างหน้าด้านหน้าทนจริงๆ เลยนะ”
โชคดีที่เพิ่งกล่าวขอบคุณไปก่อนหน้านี้หรือเปล่านะ?
แม้จะเป็นคำขอร้องอันไร้ยางอายของผม แต่หยางเหม่ยหลิงก็แย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางพยักหน้ารับอย่างง่ายดาย
“ก็ได้ค่ะ ตามฉันมาสิ”
เธอลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วนำทางผมไปยังห้องส่วนตัวของเธอที่อยู่ลึกเข้าไปในเพนต์เฮาส์
ผมพยายามข่มใจไม่สนใจกลิ่นหอมหวานเย้ายวนที่อบอวลไปทั่วทั้งห้อง แล้วก้าวตรงไปยังส่วนด้านในสุดจนพบกับห้องที่มีลักษณะคล้ายห้องแต่งตัว
“เลือกหยิบไปเท่าที่จำเป็นได้เลยค่ะ”
“โอ้”
ภายในห้องแต่งตัวเรียงรายไปด้วยอาวุธปืนหลากหลายชนิด ตั้งแต่มีดสั้นสำหรับขว้าง ปืนพก ปืนไรเฟิล ไปจนถึงปืนสไนเปอร์
ถึงแม้จะเผลอทึ่งไปชั่วขณะ แต่เอาเข้าจริงของที่พอจะหยิบไปใช้งานได้ก็มีอยู่แค่ไม่กี่ชิ้น
อย่างน้อยที่สุดผมก็หยิบปืนพกกล็อก 17 ที่คุ้นมือออกมาหนึ่งกระบอกพร้อมกับแม็กกาซีนสำรองอีกสองสามอัน
พอดึงสไลด์ดูก็พบว่าได้รับการชโลมน้ำมันหล่อลื่นไว้อย่างดีเยี่ยม
“แค่นั้นจะพอเหรอคะ?”
“ครับ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว แต่ว่าพอจะมีพวกเคลย์มอร์บ้างไหมครับ?”
“...อะไรนะคะ? เคลย์มอร์เนี่ยนะ?”
เมื่อได้ยินคำถามของผม หยางเหม่ยหลิงก็เลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างไม่อยากจะเชื่อหู
“จะพกของน่าสะพรึงกลัวพรรค์นั้นติดตัวไปด้วยทำไมกันคะเนี่ย?”
“เปล่าหรอกครับ เผื่อไว้ก่อนน่ะ...”
“ไม่มีหรอกค่ะ แน่นอนอยู่แล้ว”
หงอยเลย
ถ้าได้ติดมือไปด้วยคงเอาไปพลิกแพลงใช้ประโยชน์ได้หลายอย่างแท้ๆ ช่างน่าเสียดายจริงๆ
‘คงต้องหาเวลาว่างไปตระเวนดูตามรูกระต่ายสักรอบแล้วสิ’
ผมเหน็บปืนพกพร้อมซองใส่เข้ากับเข็มขัดตรงเอวก่อนจะก้าวเดินออกจากห้อง
“แล้วจะไปฮวังกึมพย็องยังไงคะ?”
หยางเหม่ยหลิงคว้าคอเสื้อด้านหลังของผมไว้เบาๆ เพื่อรั้งให้หยุด
“กะว่าจะเรียกแท็กซี่ไปน่ะครับ”
“อย่าเลยค่ะ ตามฉันมาทางนี้ดีกว่า”
หยางเหม่ยหลิงพาผมขึ้นลิฟต์ไปอีกครั้ง
จุดหมายปลายทางคือลานจอดรถชั้นใต้ดินชั้น 2 ซึ่งสงวนไว้สำหรับ VIP ของโรงแรมเก้ามังกร
ท่ามกลางรถเก๋งหรูระดับท็อปอย่างเบนท์ลีย์และมายบัคที่จอดเรียงรายเป็นทิวแถวระยิบระยับ จุดที่พวกเราเดินมุ่งหน้าไปกลับเป็นมุมอับที่แยกตัวออกมาเป็นพิเศษ
“คุณขี่มอเตอร์ไซค์เป็นไหมคะ?”
“เป็นครับ เมื่อก่อนเคยเอาเจ้า 300 ซีซีออกทริปวนรอบประเทศมาแล้ว”
“ดีเลยค่ะ”
เธอจับผ้าคลุมที่คลุมวัตถุตรงมุมนั้นแล้วดึงออก
สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องล่างคือมอเตอร์ไซค์ทรงครูเซอร์
เครื่องยนต์สูบวีคู่ (V-Twin) ระบายความร้อนด้วยอากาศ
ฮาร์ลีย์ เดวิดสัน โฟร์ตี้เอท พ่นสีดำด้าน
“ขี่คันนี้ไปเถอะค่ะ”
“โอ้โห”
ผมเผลอส่งเสียงตอบรับดังไปหน่อยโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นสายตาที่เป็นประกายระยิบระยับของผม หยางเหม่ยหลิงก็หลุดหัวเราะหึๆ ออกมา
สีหน้าของเธอราวกับกำลังเฝ้ามองเด็กน้อยที่เพิ่งได้เข้ามาในร้านขายของเล่น
“มีเจ้าหน้าที่พรรคคอมมิวนิสต์คนหนึ่งเอารถทั้งหมดของตัวเองมาค้ำประกันแล้วเล่นกาสิโนจนหมดตัว สุดท้ายก็ต้องกลับบ้านมือเปล่า รถยนต์คันอื่นๆ ก็พอจะหาทางขายออกไปได้หมดแล้ว แต่ดันเหลือเจ้าคันนี้อยู่คันเดียว สำหรับฉันมันเป็นภาระที่จัดการยากน่าดูเลยล่ะค่ะ”
“แต่ถ้าผมเอาไปขี่ลุยแหลกจนพังยับเยินขึ้นมา...”
“จอดทิ้งให้ฝุ่นเกาะอยู่ที่นี่กับให้คุณเอาไปขี่จนพัง สำหรับฉันมันก็ไม่ต่างกันหรอกค่ะ เอาไปใช้ตามใจชอบได้เลย”
กุญแจถูกเสียบคาไว้ที่ช่องสตาร์ตของมอเตอร์ไซค์อยู่แล้ว
ผมหย่อนก้นลงนั่งบนเบาะโดยสัญชาตญาณแล้วสตาร์ตเครื่องยนต์ทันที
ตึ่กตั่กๆๆๆๆ
เสียงท่อไอเสียจังหวะเกือกม้าอันเป็นเอกลักษณ์ดังกึกก้องจนสะเทือนไปทั่วทั้งลานจอดรถใต้ดิน
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของผมอย่างห้ามไม่อยู่
ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะออกตัวไปด้วยความรู้สึกฟินสุดๆ นั่นเอง หยางเหม่ยหลิงก็เอานิ้วสะกิดสีข้างของผมเบาๆ
“อย่าตายนะ”
สายตาอันอบอุ่นและลึกซึ้งของเธอทำให้หัวใจของผมเต้นระรัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
อาการสั่นไหวในตอนนี้ คงเป็นเพราะแรงสั่นสะเทือนของเครื่องยนต์นั่นแหละ
“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ขนหน้าแข้งผมไม่ร่วงแม้แต่เส้นเดียวแน่นอน”
“ตกลงค่ะ เดินทางระวังๆ นะคะ”
พอบอกแบบนั้น หยางเหม่ยหลิงถึงยอมขยับตัวหลีกทางให้
ผมบิดคันเร่งส่งเดชจนมิด และพุ่งออกจากลานจอดรถไปในชั่วพริบตา
บรืนนนนน!
สายลมที่พัดกระหน่ำกรีดผ่านแก้มของผมไปอย่างเย็นเฉียบ
เสียงคลิกเมาส์และเสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังระรัว ภายในห้องสถานการณ์อบอวลไปด้วยสรรพเสียงน่ารำคาญ
สิ่งที่ส่งผ่านกันในความเงียบงันมีเพียงการสบตากันอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ต่างคนต่างปิดปากเงียบและคอยลอบสังเกตท่าทีอยู่เท่านั้น
“เอ่อ หัวหน้าครับ?”
“อะไรอีกล่ะ มีรายงานใหม่เข้ามาหรือไง”
“อะ ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่เรื่องนั้น...”
นักวิเคราะห์คนหนึ่งที่โต๊ะสื่อสารเอ่ยปากขึ้นอย่างระมัดระวังโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ
“เมื่อครู่นี้มีสายติดต่อมาจากกองบัญชาการกงอันมณฑลเหลียวหนิงครับ ทางนั้นบอกว่าตอนนี้มีแก๊งไตรแอดถูกกวาดล้างยกแก๊งอยู่แถบชานเมืองตานตง และซักไซ้มาว่าสำนักงานใหญ่ของเรามีส่วนพัวพันกับความขัดแย้งนี้หรือเปล่า ตอนนี้มีกำลังพลของหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายถูกส่งไปที่เกิดเหตุแล้ว...”
“เรื่องบ้าอะไรอีกวะเนี่ย... ช่างหัวมัน บอกไปว่าไม่รู้เรื่อง”
“รับทราบครับ”
“เรื่องพวกอันธพาลระยำตีกันแค่นั้นทำไมต้องมาถามเรา บอกไปว่าเราไม่รู้เรื่อง ไม่ใช่กงการอะไรของพวกเรา”
“...รับทราบครับ จะจัดการตามนั้นครับ”
เหล่านักวิเคราะห์ต่างพากันปิดปากเงียบเพราะกลัวจะโดนลูกหลงจากอารมณ์ฉุนเฉียวของเขา
ชเวมินชิกขมวดคิ้วมุ่นพลางกล่าวเสริม
“แล้วก็ฟังให้ดี ถ้าเจ้านกกระจอกโดนกงอันจับได้ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ล่ะก็ ตัดหางปล่อยวัดไปเลย ยืนยันหนักแน่นว่าไม่ใช่คนของเราเด็ดขาด”
“เอ๊ะ แต่ว่า...”
“แต่ว่าอะไรของนาย!”
ระบบการเลื่อนตำแหน่งของ NIS มีส่วนคล้ายกับกองทัพอยู่มาก
เหมือนกับที่หน่วยแนวหน้าจะมีโอกาสเลื่อนขั้นสูงกว่า บุคลากรสายปฏิบัติการภาคสนามจึงได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นอันดับแรก
ด้วยเหตุนี้ หัวหน้าทีมชเวมินชิกที่เข้ามาทำงานในสายบริหารจัดการตั้งแต่แรก จึงเพิ่งได้รับโอกาสเลื่อนตำแหน่งเป็นครั้งที่สาม
“ฉันขอพูดให้ชัดตรงนี้เลยนะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเจ้านั่นเป็นแค่ลูกที่ถูกตัดหางปล่อยวัด เป็นไอ้ลูกทรพีเข้าใจไหม ไอ้ลูกทรพี! เข้าใจหรือยัง”
“ขะ-เข้าใจแล้วครับหัวหน้า”
รัสเซีย ตะวันออกกลาง สามมณฑลภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
แม้จะอยู่ในหน่วยปฏิบัติการพิเศษแผนกต่างประเทศที่ทีม 1 ถึง 4 ต้องแข่งขันแย่งชิงอันดับกันตลอดเวลา เขาก็เป็นหัวหน้าทีม 3 ที่ขึ้นชื่อเรื่องอาภัพอับโชคเป็นพิเศษ
โดยเฉพาะสามมณฑลภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่เขาดูแลอยู่นั้น ไม่ต่างจากการต้องเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางๆ ทุกวี่ทุกวัน
เพิ่งจะเปิดแชมเปญฉลองผลงานอันยิ่งใหญ่อย่างยากลำบากไปเมื่อไม่กี่วันก่อนแท้ๆ จู่ๆ หน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือกลับบุกจู่โจมเข้ามาเนี่ยนะ!
“เฮ้อ ตอนที่หมอนั่นลักพาตัวซอเซฮย็อกมาได้ ฉันยังนึกว่าคราวนี้จะได้เลื่อนตำแหน่งจริงๆ เสียอีก...”
ถ้าทำตามใจอยากได้ล่ะก็ เขาแทบอยากจะคว้าปืนบุกเข้าไปยิงพวกหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือให้ตายเรียบเสียเดี๋ยวนี้
ไม่ว่าจะตายห่าตายโหงยังไง อย่างน้อยก็น่าจะได้เลื่อนตำแหน่งบ้างสิวะ!
“เชี่ยเอ๊ย...”
ไม่ต้องดูก็รู้เลยว่าในการประชุมพรุ่งนี้เช้าเขาจะต้องโดนเตะก้นขนาดไหน
แค่ควบคุมลูกทีมคนเดียวยังทำไม่ได้ น่าขายหน้าสิ้นดี
เพียงแค่จินตนาการถึงภาพนั้น โทสะก็พลุ่งพล่านจนแทบอกแตกตาย
“ผลงานชิ้นโบแดงขนาดนั้นแท้ๆ กลับพังพินาศในคืนเดียว... เพราะไอ้หมอนั่นคนเดียว พวกเราถึงต้องมารวมหัวกันทนลำบากตรากตรำกลางดึกแบบนี้เนี่ยนะ”
ถ้าพูดกันตามตรง หากไม่ใช่เพราะนกกระจอกหมายเลข 7 พอได้รับรายงานว่าสายลับในตานตงอพยพไปยังเซฟเฮาส์เรียบร้อยแล้ว เขาก็คงปิดจบสถานการณ์แล้วไปนอนงีบต่อในห้องเวรยามได้สบายใจเฉิบไปแล้ว
ชเวมินชิกที่หลับตาแน่นสู้กับความง่วงงุนอันเหนียวหนืดทิ้งตัวพิงลึกเข้าไปในเก้าอี้
“เชี่ยเอ๊ย...”
ในตอนที่เขากำลังสบถพึมพำกับตัวเองด้วยความคับแค้นใจอยู่นั้น
“หะ-หัวหน้าคะ! ยืนยันการรอดชีวิตของนกกระจอกหมายเลข 7 ได้แล้วค่ะ!”
เสียงร้องอย่างร้อนรนของนักวิเคราะห์สาวดังแว่วเข้ามาทำลายความเงียบ
แม้จะเป็นข่าวที่น่ายินดีขนาดนั้น แต่ชเวมินชิกกลับหรี่ตาขึ้นมองเพียงข้างเดียวแล้วพูดประชดประชัน
“เหอะ รอดมาได้ด้วยงั้นเหรอ หมอนั่นว่าไงบ้างล่ะ โดนกระสุนฝังเข้าที่ก้นหรือไง ตอนนี้แอบมุดอยู่ในท่อระบายน้ำที่ไหนล่ะ ร้องขอให้ไปช่วยชีวิตแทบตายเลยไหม”
“มะ-ไม่ใช่ค่ะ คือว่า... รายงานแจ้งว่าสถานการณ์คลี่คลายแล้วค่ะ”
เมื่อนั้นเองชเวมินชิกถึงได้เบิกตาทั้งสองข้างกว้างขึ้นและกะพริบตาปริบๆ
“...สถานการณ์คลี่คลายแล้วเนี่ยนะ มันเป็นใครถึงกล้ามาสั่งให้พวกเราปิดสถานการณ์ไม่ทราบ”
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ... นกกระจอกหมายเลข 7 สังหารหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือที่ถูกส่งมายังตานตงไปได้สิบสี่คนจากทั้งหมดสิบห้าคน และปัจจุบันเจ้าตัวล่าถอยออกจากจุดเกิดเหตุแล้วโดยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ ค่ะ”
“?”
หรือเพราะไม่ได้ถูกเรียกมาเข้าเวรยามนานเกินไปกันแน่นะ
ดูเหมือนว่าเขากำลังสะลึมสะลือและยังไม่ตื่นจากความฝัน
แคะๆ
แคะๆ แคะๆ
กำลังโหลดความเห็น...