“ฉันว่าฉันคงหูฝาดไปแน่ๆ... ดะ-เดี๋ยวก่อนนะ?”
ชเวมินชิกที่ฟังเรื่องราวทั้งหมดจบยกมือขึ้นแคะรูหูราวกับคนโดนผีเข้า
“รายงานอีกที อีกทีซิ เมื่อกี้ว่าไงนะ?”
“อ๊ะ! มีรายงานเพิ่มเติมเข้ามาเดี๋ยวนี้เองครับ! แจ้งมาว่าพวกหน่วยรบพิเศษเกาหลีเหนือสังกัดกองพันลาดตระเวนที่ 24 สำนักข่าวกรองลาดตระเวน ส่วนผู้บัญชาการหวังเซียนชิงตอนนี้ถูกลอบสังหารเสียชีวิตแล้วครับ”
“เออ เออ...”
“สมาชิกหน่วยลอบสังหารคนสุดท้ายที่รอดชีวิตคือหัวหน้าหน่วยลอบสังหาร เนื่องจากติดตามตัวต่อได้ยากจึงตัดสินใจยุติสถานการณ์ครับ”
ชเวมินชิกนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้พลางอ้าปากค้างอยู่นานสองนาน
ตอนนี้กระทั่งคำพูดยังเปล่งออกมาแทบไม่เป็นภาษา
ในหัวของเขาเริ่มมีหลายสิ่งหลายอย่างตีกันยุ่งเหยิงไปหมด
“ฉันว่าฉันคงฟังผิดไปจริงๆ... นกกระจอกหมายเลข 7 สังหารหน่วยลอบสังหารไปสิบสี่คน งั้นเรอะ?”
“อ๊ะ! ขะ-ขออภัยครับ ผมอ่านรายงานผิดไปเอง เนื้อหาในรายงานที่ถูกต้องระบุไว้เพียงว่ายืนยันการเสียชีวิตของพวกนั้นด้วยสายตาเท่านั้นครับ”
“กะ-ก็ใช่น่ะสิ? มันต้องอย่างนั้นสิ?”
ชเวมินชิกขมวดคิ้วทำสีหน้ากระอักกระอ่วนกับคำตอบของนักวิเคราะห์
ถึงอย่างนั้น ทำไมกันนะ?
อาจเป็นเพราะประวัติผลงานอันโชกโชนที่นกกระจอกหมายเลข 7 ก่อไว้คนเดียวมาตั้งแต่ภารกิจซินอึยจูจนถึงตอนนี้น่ะหรือ?
‘แต่เข้าหูฉันมันฟังดูเหมือนว่าหมอนั่นเป็นคนฆ่าทั้งสิบสี่คนด้วยตัวเองเลยนี่หว่า ถ้าเป็นไอ้หมอนั่นละก็ ไม่แน่อาจจะ...’
ไม่รู้ทำไมแต่ต้นคอถึงได้รู้สึกเสียววาบขึ้นมา
จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาของชเวมินชิกก็เบิกกว้าง
“นักวิเคราะห์ซองจียอน มาทางนี้แป๊บหนึ่ง...”
“คะ? อ๊ะ ค่ะ”
หลังครุ่นคิดอยู่นานพอสมควร เขาก็มุ่งหน้าไปยังมุมอับสายตาของห้องสถานการณ์
นักวิเคราะห์ที่เห็นสัญญาณมือของเขาจึงถอดหูฟังออกแล้วเดินเข้าไปหาอย่างงุนงง
“คุณจียอน เรื่องนี้ยังไม่ได้รายงานขึ้นไปถึงระดับหัวหน้าหน่วยใช่ไหม?”
“ค่ะ ตอนนี้ยังอยู่ในขั้นตอนที่ผู้บัญชาการเวรรับผิดชอบดูแลทั้งหมดอยู่ค่ะ...”
เมื่อได้ยินดังนั้น ชเวมินชิกก็กลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบา
“งั้นเรื่องนี้... เรามาทำให้เป็นว่านกกระจอกหมายเลข 7 ของเราเป็นคนฆ่าทั้งหมดเถอะ”
“...คะ?”
นักวิเคราะห์ซองจียอนทำหน้าเด๋อด๋าไปชั่วขณะ
ไม่ว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร สีหน้าของหัวหน้าทีมชเวมินชิกที่กำลังตึงเครียดนั้นกลับจริงจังเป็นอย่างยิ่ง
“ตอนนี้ช่วยไปเขียนคำสั่งปฏิบัติการด้วยลายมือขึ้นมาสักฉบับทีสิ ตอนที่มีรายงานเข้ามาว่านกกระจอกหมายเลข 7 ออกไปล้างแค้นให้นกกระเรียนหมายเลข 13 ก็แค่แอบเติมข้อความลงไปว่าฉันเป็นคนอนุมัติและรับผิดชอบเอง ถือเสียว่ารับเอารายงานของนกกระจอกหมายเลข 7 มาเป็นแผนปฏิบัติการอย่างเป็นทางการไปเลยไง”
“หาาา?”
นักวิเคราะห์ซองจียอนเข้าใจเจตนาของเขาทันทีในพริบตา
เพื่อที่จะเพิ่มผลงานของตัวเองรวมถึงของทีม เขาถึงกับสั่งให้ปลอมแปลงเอกสารราชการกันซึ่งๆ หน้าเลยเนี่ยนะ!
แม้จะเป็นความลับที่รู้กันทั่วว่าพวกผู้บัญชาการเวรมักจะแอบเป่าฟองสบู่เพิ่มผลงานแบบนี้กันทุกครั้งที่เข้าเวรก็เถอะ
“หะ-หัวหน้าคะ เรื่องนี้มัน...”
“คุณจียอน ได้โปรดเถอะ ฉันขอร้องจริงๆ นะ ฉันมีลูกต้องดูแลตั้งสองคน ถ้าคราวนี้ไม่ได้เลื่อนตำแหน่งก็ต้องโดนย้ายไปอยู่ฝ่ายส่งตรงแล้วเตรียมตัวถอดเครื่องแบบออก เธอเองก็รู้ไม่ใช่เหรอ?”
“ตะ-แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ...”
“คนที่ทั้งชีวิตทำแต่งานนี้อย่างฉันจะไปทำมาหากินอะไรได้อีกล่ะ? ประวัติการทำงานที่ NIS น่ะ ลาออกไปแล้วก็เอาไปพูดที่ไหนไม่ได้ เธอเองก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ?”
“ตะ-แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ...”
หลักการนั้นเรียบง่ายมาก
ตอนที่นกกระจอกหมายเลข 7 ออกไปล้างแค้นให้นกกระเรียนหมายเลข 13 หากระดับหัวหน้าทีมไม่อนุมัติ ในรายงานประเมินผลการปฏิบัติงานภายหลังก็จะมีมลทินแปะไว้ว่า ‘ละทิ้งพื้นที่ปฏิบัติการโดยไม่ได้รับอนุญาต’
หากเป็นเช่นนั้น นกกระจอกหมายเลข 7 ก็จะตกอยู่ในสถานะที่ไม่อาจรอดพ้นจากการถูกเอาผิดฐานขัดคำสั่งได้
แต่ถ้าได้รับการอนุมัติในนามของหัวหน้าทีมชเวมินชิกล่ะ?
นั่นก็เท่ากับว่าเป็นการเสนอขออนุมัติปฏิบัติการอย่างเป็นทางการ
นอกจากจะมีผู้รับผิดชอบต่อปฏิบัติการอย่างเป็นทางการแล้ว สูตรการประเมินผลงานตามผลลัพธ์ที่ได้ก็จะถูกนำมาคิดคำนวณด้วย
“ฟังนะ เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าจะได้ประโยชน์แค่ฉันคนเดียวสักหน่อย”
เมื่อเห็นว่านักวิเคราะห์ซองจียอนไม่มีทีท่าว่าจะยอมคล้อยตามเลยสักนิด ชเวมินชิกก็เลียริมฝีปากเพื่อเตรียมหว่านล้อมทันที
“เธอเองก็รู้นี่ว่าถ้าการเคลื่อนไหวของเจ้าหน้าที่ในทีมได้รับการรับรองเป็นผลงานทางการ มันจะถูกนำไปบวกเพิ่มเป็นผลงานของทั้งทีมด้วย ถ้าใส่เรื่องนี้เข้าไปเป็นปฏิบัติการทางการแล้วลงบันทึกอนุมัติย้อนหลัง แค่ผลงานสิ้นปีนี้ที่ได้รับก็น่าจะเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าแล้วนะ ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่แค่หน่วยรบพิเศษธรรมดาของเกาหลีเหนือ แต่เป็นถึงเจ้าหน้าที่หน่วยราชองครักษ์ของสำนักข่าวกรองลาดตระเวนเชียวนะ”
“อึก”
“คิดว่าในแผนกต่างประเทศจะมีผลงานแบบนี้โผล่มาอีกหรือไง? ไม่มีทางหรอก”
หัวหน้าทีมชเวมินชิกรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง
หากคราวนี้ไม่ได้เลื่อนตำแหน่ง ชะตากรรมของเขาก็คือการถูกปลดจากตำแหน่งหัวหน้าทีมนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วโดนลดขั้นไปอยู่ที่อื่น
“เพราะงั้นนะ นะ? ได้โปรดเถอะ... ถึงภายหลังจะมีใครมาซักไซ้ไล่เลียง ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบเองว่าได้รับรายงานโดยตรงจากเจ้าตัว นะ? ขอร้องล่ะ!”
นักวิเคราะห์ซองจียอนสับสนและลังเลอยู่นานสองนาน
ทว่าเมื่อทนสายตาเว้าวอนที่จ้องมองมายังตนไม่ไหว สุดท้ายเธอก็พยักหน้าจนได้
“...เข้าใจแล้วค่ะ”
ด้วยเหตุนี้ ในรายงานเวรประจำวันจึงถูกบันทึกไว้อย่างเป็นทางการว่า นกกระจอกหมายเลข 7 กวาดล้างหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือทั้งสิบสี่คนด้วยตัวคนเดียวจนเกลี้ยง
[นกกระจอกหมายเลข 7 สังหารทหารหน่วยรบของกองพันลาดตระเวนที่ 24 เกาหลีเหนือจำนวน 14 นายเสร็จสิ้น]
เรื่องนั้นจะเป็นความจริงหรือไม่ ไม่ใช่ประเด็นสำคัญสำหรับหัวหน้าทีมชเวมินชิกที่กำลังหน้ามืดตามัวเพราะเรื่องเลื่อนตำแหน่งเลยสักนิด
ปัญหามันอยู่ที่หลังจากนั้นต่างหาก
ตั้งแต่ผู้อำนวยการ NIS ไปจนถึงเจ้าหน้าที่ระดับล่างสุดของ NIS
ข่าวลืออันพิลึกกึกกือเริ่มแพร่สะพัดไปในหมู่ผู้คน
เสียงซุบซิบดังระงม
“เฮ้ย เรื่องนี้จริงเหรอวะ?”
“โฮ่ บ้าเอ๊ย... ในคืนเดียวเนี่ยนะ? บ้าไปแล้วจริงๆ”
“ถ้าเป็นกองพันลาดตระเวนที่ 24 พวกนี้มันหน่วยราชองครักษ์เปียงยางไม่ใช่เหรอ?”
“รหัสนกกระจอกเนี่ยนะจะทำเรื่องแบบนี้ได้? ขี้โม้หรือเปล่าวะ?”
“โห... หัวหน้าทีมชเวมินชิกนี่ลาภลอยชัดๆ แจ็กพอตแตกแล้วสิ”
“ทำยังไงดี ดึงตัวหมอนี่มาอยู่แผนกเราไม่ได้หรือไง?”
“ถ้ารหัสนกกระจอก ปีกกล้าขาแข็งยังไม่เต็มที่ ดึงตัวมาง่ายแน่”
“การให้ตานตงยึดครองอยู่ฝ่ายเดียวนี่มันไม่ยุติธรรมเลย ของดีๆ ต้องแบ่งกันใช้สิ จริงไหม?”
“...ผู้อำนวยการโอ ช่วยไปสืบเรื่องเจ้าหน้าที่คนนี้แทนฉันที อย่าให้รองผู้อำนวยการคนที่ 1 รู้ล่ะ”
เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่
ชื่อของนกกระจอกหมายเลข 7 ค่อยๆ กลายเป็นหัวข้อที่ถูกยกขึ้นมาพูดถึงในทุกวงสนทนา
ข่าวลือก็เป็นเช่นนี้เอง มันเป็นสิ่งที่แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วจนควบคุมไม่ได้โดยที่ไม่มีใครคาดคิด
ฮวังกึมพย็องเดิมทีเป็นเกาะที่ลอยอยู่กลางแม่น้ำยาลู ทว่าเมื่อมีการสะสมของตะกอนดินซ้ำแล้วซ้ำเล่า รูปร่างของมันจึงแข็งตัวจนแนบชิดติดกับดินแดนของจีน
ด้วยลักษณะเฉพาะทางภูมิศาสตร์เช่นนี้ ในอดีตจีนกับเกาหลีเหนือจึงเคยทำเกษตรกรรมร่วมกัน และทั้งสองประเทศยังเคยร่วมมือกันกำหนดให้เป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษเพื่อผลักดันการพัฒนาครั้งใหญ่ด้วย
ทว่าด้วยท่าทีอันเฉยชาของบรรดาบริษัทจีนที่มีต่อการพัฒนาเกาหลีเหนือ ประกอบกับจุดเปลี่ยนสำคัญคือการที่หัวหน้าฝ่ายบริหารของพรรคแรงงานเกาหลีเหนือถูกประหารชีวิตในปี 2013 แผนการพัฒนาทั้งหมดจึงล่มสลายไปโดยสิ้นเชิง
ด้วยเหตุนี้ ที่นี่จึงกลายเป็นสถานที่รกร้างไปครึ่งหนึ่ง แต่ช่วงนี้กลับมีข่าวลือหนาหูว่าจะพัฒนาเป็นเส้นทางท่องเที่ยวอีกครั้ง
ในใจผมคิดตามตรงว่า ถ้าจะต้องมาเที่ยวฮวังกึมพย็อง สู้ไปนั่งรถทัวร์แอร์เย็นฉ่ำเที่ยวซินอึยจูอีกรอบยังดีกว่าเป็นร้อยเท่า
‘ข้ามรั้วลวดหนามตรงนี้เลยแล้วกัน’
ด้านหลังรั้วลวดหนามเป็นเขตหวงห้ามทางทหารอันเข้มงวด จึงมีป้อมยามของทหารเกาหลีเหนือตั้งอยู่ประปราย และนานๆ ครั้งก็จะมีคนเดินลาดตระเวน
อาจเป็นเพราะเป็นยามดึกใกล้รุ่ง บรรยากาศชวนขนลุกนั่นก็เรื่องหนึ่ง แต่เสียงแพะร้องแบ๊ะๆ จากที่ไหนสักแห่งกลับแว่วมาอย่างน่าเวทนา
“ฮึบ”
ผมไม่สามารถขี่มอเตอร์ไซค์ที่หยางเหม่ยหลิงให้มาเข้าไปข้างในได้ จึงจับมอเตอร์ไซค์นอนซ่อนไว้ในพงหญ้ารกชัฏลวกๆ ก่อนจะปีนข้ามรั้วลวดหนามไป
หนามแหลมคมเกี่ยวเข้าตามร่างกายหลายจุด แต่มีแค่ชายเสื้อเท่านั้นที่ขาดไปเล็กน้อย
‘ต้องรีบกว่านี้แล้ว’
ขณะที่เดินข้ามรั้วลวดหนามตัดผ่านถนนลูกรังอันโล่งว่าง อาคารหลังใหญ่หลังหนึ่งก็ตั้งตระหง่านอยู่แต่ไกล
ที่นั่นคืออาคารสำนักงานบริหารฮวังกึมพย็อง
มันเป็นอาคารที่จีนทุ่มทุนสร้างให้โดยตรงตอนเริ่มโครงการพัฒนา แต่หลังจากโครงการล่มไป มันก็เหลือเพียงโครงสร้างอันผุพังโดยไม่มีกระจกหน้าต่างแม้แต่บานเดียว
ภายในอาคารไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตอยู่เลย
มีเพียงรอยรองเท้าบูตทหารหนาเตอะที่ทิ้งร่องรอยไว้ท่ามกลางฝุ่นทรายเก่าเก็บ
ผมชักปืนพกออกมาอย่างเงียบเชียบ พลางเดินตามรอยเท้าขึ้นบันไดไปจนถึงดาดฟ้า และในตอนนั้นเอง
“อย่าขยับ”
เสียงอันชั่วร้ายดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด
เมฆหมอกพลันเคลื่อนคล้อย แสงจันทร์สาดส่องลงมาพอดี ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตามลำพังใจกลางดาดฟ้า
หัวหน้าหน่วยลอบสังหารแสยะยิ้มเมื่อเห็นผม
มันเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร
“ในที่สุดก็ได้เห็นหน้าค่าตากันเสียที แกคือไอ้คนที่ลักพาตัวผู้อำนวยการซอเซฮย็อกไปใช่ไหม”
“...”
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกต้องมาที่นี่”
ดูเหมือนว่าเขากำลังรอผมอยู่จริงๆ
ตั้งแต่ตอนที่ได้ยินทางวิทยุสื่อสารว่าผมคือคนที่ลักพาตัวซอเซฮย็อกไป เขาคงเชื่อมั่นอย่างสนิทใจว่าไม่ทางใดก็ทางหนึ่งผมจะต้องแกะรอยตามหาเขาจนเจอ
ต่อให้ผมไม่มา เขาก็คงไม่สนอยู่แล้ว
“หึๆ ไอ้ลูกหมา ทำตัวน่ารังเกียจขนาดนั้น สุดท้ายแกก็มีชะตากรรมต้องมาตายไปพร้อมกับฉันอยู่ดี”
บริเวณทั้งด้านในและด้านนอกของเสื้อกั๊กทหารที่เขาสวมอยู่ มีวัตถุคล้ายดินน้ำมันสีขาวถูกพันด้วยเทปกาวเอาไว้อย่างระเกะระกะ
เหนือก้อนหยาบๆ เหล่านั้นมีเชื้อปะทุร้อยเรียงกันอย่างหนาแน่น และเชื่อมต่อเป็นสายระโยงระยางเข้ากับอุปกรณ์จุดชนวนที่ชายคนนั้นถืออยู่
เสื้อกั๊กติดระเบิดสำหรับภารกิจพลีชีพที่อัดแน่นไปด้วยระเบิด C4
“ถ้าก้าวเข้ามาแม้แต่นิดเดียว ฉันจะกดชนวนระเบิดนี่ทันที”
“...”
“ไอ้ลูกหมา แกต้องตายไปพร้อมกับฉัน เข้าใจไหม”
สิ่งนั้นสื่อความหมายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
แต่แรกเขาก็ไม่ได้คิดจะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่อยู่แล้ว
“...”
“...”
การคุมเชิงอันชวนอึดอัดดำเนินต่อไปท่ามกลางความเงียบงัน
อีกฝ่ายคลึงอุปกรณ์จุดชนวนที่ส่องแสงสีแดงวาบอยู่ตลอดเวลา ส่วนผมเองก็นิ่งมองปืนพกในมือเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง
“...ก็ได้”
หลังจากความคิดหลายอย่างแล่นผ่านเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว ผมก็เก็บปืนพกที่ถืออยู่กลับเข้าที่
จากนั้นก็นั่งแปะลงกับพื้นดาดฟ้าตรงนั้นทันที
ชายคนนั้นสะดุ้งตกใจพลางถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“กะ-แกกำลังทำบ้าอะไรของแกวะ!”
“ก็เปล่า แค่คิดว่าก่อนนายจะกดระเบิด เราน่าจะมาคุยกันสักหน่อยน่ะ”
“...อะไรนะ”
“เริ่มจากแนะนำตัวกันก่อนเป็นไง นายชื่ออะไรล่ะ”
“นี่แกเล่นตลกอะไรวะ!”
อีกฝ่ายแยกเขี้ยวขู่ฟ่อราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหวาดกลัว
จะยังไงก็ช่าง ผมยักไหล่ตอบ
“ก็บอกแล้วไงว่ามาคุยกันหน่อย นายคงยังไม่กดปุ่มนั่นทันทีตอนนี้ใช่ไหมล่ะ”
“ไอ้ลูกหมานี่... แกวางแผนระยำอะไรอยู่กันแน่”
“จะให้พูดอีกกี่รอบเนี่ย บอกว่ามาคุยกันสักหน่อยไง จะเป็นคำสั่งเสียก็ได้”
“ลุกขึ้นมา! อย่ามาเล่นตุกติก รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!”
ก็สมควรจะมีปฏิกิริยาแบบนั้นอยู่หรอก
เพราะเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับภาพที่ไม่สามารถทำความเข้าใจได้ด้วยสมอง คนธรรมดาทั่วไปก็ย่อมรู้สึกประหม่าและหวาดกลัวเป็นธรรมดา
ชายคนนั้นสะดุ้งตกใจแล้วเริ่มหันซ้ายแลขวาเลิ่กลั่กมองไปรอบตัว
“ซุ่มสไนเปอร์ไว้แถวนี้งั้นเหรอ แกคิดจะเบี่ยงเบนความสนใจของฉันเพื่อถ่วงเวลาสินะ”
“สไนเปอร์เนี่ยนะ ลองกวาดตาดูรอบๆ หน่อยสิ แถวนี้ตึกสูงก็มีแค่นี้ตึกเดียวเนี่ย”
“...ถ้าอย่างนั้นทำไปเพื่ออะไรกันแน่ แกตั้งใจจะเยาะเย้ยฉันหรือไงวะ”
ขึ้นชื่อว่าเป็นหน่วยรบพิเศษระดับหัวกะทิของเกาหลีเหนือ ย่อมเป็นอาวุธสังหารเดินดินที่ผ่านสมรภูมิจริงมานับครั้งไม่ถ้วน
ทว่าวิธีรับมือกับไอ้บ้าที่มานั่งถามชื่ออย่างหน้าตาเฉยต่อหน้าคนที่ใส่เสื้อกั๊กพลีชีพ C4 คงไม่มีระบุไว้ในคู่มือเล่มไหนของพวกเขาอย่างแน่นอน
ถ้าหากมีคู่มือแบบนั้นอยู่จริง ผมเองก็อยากจะขอดูเป็นบุญตาเหมือนกัน
“จะคิดว่าฉันบ้าไปแล้วก็ได้ พอนึกว่านายแค่กดปุ่มคลิกเดียวฉันก็ต้องตายแหงแก๋ สติเลยหลุดลอยไปหมดไงล่ะ”
“กะ-แกนี่... เสียสติไปแล้วจริงๆ ใช่ไหมวะ”
ผมฉีกยิ้มกว้าง
“ถ้าสติดีก็ทำงานพรรค์นี้ไม่ได้หรอก จริงไหมล่ะ”
กำลังโหลดความเห็น...