การใช้ชีวิตวนเวียนอยู่กับการฆ่าฟันมาหลายปี ทำให้เกิดความเข้าใจทะลุปรุโปร่งเกี่ยวกับความตายของมนุษย์อยู่บ้าง
และหนึ่งในนั้นก็คือ
ต่อหน้าคนที่เตรียมใจตาย ตรรกะของคนเป็นย่อมใช้ไม่ได้ผล
ต่อให้ป่าวประกาศเรื่องความแค้นหรือการเอาคืนไป มันก็เป็นแค่การเสียเวลาอย่างไร้ความหมายต่อหน้าความตายเท่านั้น
นี่ไม่ใช่ความรู้สึกที่เพิ่งผุดขึ้นมาในหัวกะทันหัน แต่เป็นสิ่งที่ผมคิดมานานแล้ว
‘ไอ้นั่นก็ทำเอาเสียวสันหลังวาบอยู่เหมือนกันแฮะ ตัวผมเองก็ไม่แน่ใจว่าจะทนแรงระเบิดขนาดนั้นไหวหรือเปล่าด้วยสิ...’
ในเวลาแบบนี้ สู้ทำหน้าหนาเข้าไว้ก็สิ้นเรื่อง
แทนที่จะเอาปืนไปจ่อใส่คนที่ตัดสินใจแล้วว่าจะตาย สู้หน้าด้านนอนแผ่หราไปเลยยังจะดีกว่า
เมื่อเป็นเช่นนี้ อีกฝ่ายจะรู้สึกหงอไปเองโดยไม่รู้ตัว
เหมือนกับเปลวเพลิงที่ถูกกลืนกินด้วยเปลวไฟที่ใหญ่กว่า
จังหวะนี้ถ้าได้ลองชวนคุยอะไรสักหน่อย ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มักจะค่อยๆ ไหลรินออกมาทีละนิด
“ฉันชื่อคังแฮชาน”
“...”
“ไม่มีครอบครัวอะไรกับเขาหรอก เด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งอย่างฉันมียายคอยเก็บมาชุบเลี้ยงจนโต แต่ท่านก็เสียชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์แล้วล่ะ”
“...”
“เดิมทีก็เป็นทหารอยู่หรอก แต่เพิ่งเข้ามาเป็นสายลับเงาของ NIS ได้แค่ปีเศษๆ เอง ช่วงที่ผ่านมาเป็นช่วงทดลองงาน เพิ่งจะได้เริ่มต้นชีวิตสายลับอย่างเต็มตัวก็ตอนเข้ามาที่ตานตงนี่แหละ”
แล้วถ้าจะให้พูดตรงๆ ก็คือ ผมเองก็แค่อยากจะนั่งพักเหนื่อยแบบนี้เหมือนกัน
คงเป็นเพราะวันนี้ต้องคอยเฝ้าดูคนเกือบร้อยชีวิตล้มตายไปต่อหน้าต่อตาล่ะมั้ง
จิตใจของผมเองก็ดูเหมือนจะอ่อนล้าไปไม่น้อยตลอดทั้งคืน
“ถามว่าชื่ออะไรน่ะ นี่ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถามเป็นรอบที่ร้อยแล้วนะ”
ต่อให้ผมจะถามออกไปแค่ไหน อีกฝ่ายก็ไม่ยอมตอบเอาแต่เม้มปากแน่น
ทว่าในชั่วพริบตาหนึ่ง สีหน้าของเขาก็ค่อยๆ คลายความตึงเครียดลง
พอลองมาคิดดูแล้ว มันก็จริงของเขา
ณ วินาทีนี้ เพียงแค่กดปุ่มคลิกเดียว ชีวิตก็พร้อมจะมอดไหม้กระดูกและเนื้อหนังเป็นจุณในพริบตาจนไม่เหลือแม้แต่เศษเถ้าถ่าน
เจตนาของผมจะเป็นอะไร มาถึงตอนนี้มันจะไปมีความหมายอะไรเล่า
ชายหนุ่มที่ตระหนักได้ว่าทุกสิ่งล้วนไร้ประโยชน์พลันมีสีหน้าบิดเบี้ยวขึ้นมาทันที
“ฉัน...”
ช่วงเวลาสุดท้ายที่อยู่ตรงหน้าคนที่เตรียมใจตาย
เขายังคงวางนิ้วหัวแม่มือค้างไว้บนสวิตช์ที่กำแน่น ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นดาดฟ้าโดยเว้นระยะห่างจากผมไม่กี่ก้าว
สายตาที่มองมาที่ผมดูเหนื่อยล้าไปเองจนหมดแรง
“ฉันคือ... รีมย็องฮัก”
“อายุเท่าไหร่ล่ะ ปีนี้ฉันสามสิบ”
“...ฉันเองก็ ราวๆ นั้นแหละ”
“อ้าว อะไรกัน หน้าแก่นำอายุไปไกลเลยนี่หว่า”
“...ว่าไงนะ”
“ฉันนึกว่านายแก่กว่าฉันสักสิบปีเสียอีก”
“ไอ้ลูกหมานี่กล้าพล่ามปากเปราะตามใจชอบ... ถ้ารู้อยู่แล้วว่าเป็นผู้ใหญ่กว่าก็ควรจะพูดจาให้เกียรติกันบ้างสิ”
“เอาน่า จะเป็นไรไป อีกเดี๋ยวก็ต้องตายกันแล้ว เรื่องอายุมันจะสำคัญอะไรนักหนา”
“...ก็จริงของแกนั่นแหละ พูดได้ดีนี่”
หัวหน้าหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือที่มีระเบิดพันรอบตัว กับสายลับเงาแห่งสาธารณรัฐเกาหลี
ท่ามกลางบรรยากาศอันพิลึกพิลั่น ทั้งสองต่างแลกเปลี่ยนบทสนทนาที่เปิดอกต่อกันอยู่บ้าง
แน่นอนว่ารีมย็องฮักยังคงไม่ลดความระแวดระวังลง และยังคงวางมือคาไว้บนตัวจุดชนวนอยู่เช่นเดิม
“อาจจะฟังดูจู่ๆ ไปหน่อยนะ แต่รู้จักมูดังไหม หมอผีแบบเกาหลีน่ะ”
“มูดัง? หมอดูประหลาดๆ ที่ชอบล่อลวงคนป่วยเพื่อไถเงินพวกนั้นน่ะไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ มูดังพวกนั้นแหละ”
“แล้วไง มูดังพวกนั้นมันทำไมเหรอ”
“ยายของฉันเคยเป็นมูดังน่ะสิ”
สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที
“...ฉันไม่ได้ตั้งใจจะนินทาว่าร้ายแบบนั้นหรอกนะ”
“ไม่หรอก ช่างเถอะ มันก็จริงอย่างว่า อาชีพที่ไถเงินจากคนป่วย”
เรื่องครอบครัว
ไม่มีเรื่องไหนจะช่วยคลายความระแวดระวังของอีกฝ่ายได้ดีไปกว่าเรื่องนี้อีกแล้ว
ผมถึงได้เปิดประเด็นด้วยเรื่องของยายขึ้นมาก่อน
เพราะท่านคือครอบครัวเพียงคนเดียวที่กินเนื้อที่ส่วนใหญ่ที่สุดในชีวิตของผม
“แล้วไง ที่ยกเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะอยากจะนินทายายตัวเองให้ฟังหรือไง”
“เปล่าหรอก แค่อยู่ๆ ก็คิดถึงความหลังขึ้นมาน่ะ ยายของฉันเจอหน้าฉันทีไรก็มักจะพูดติดปากเสมอ บอกว่าแฮชานแกน่ะชะตาชีวิตยาวไกล อยู่ถึงร้อยปีได้สบายๆ แน่”
“หึ ดูท่าฝีมือทำนายทายทักของยายแกจะไม่แม่นเอาซะเลยนะ”
“ไม่จริงหรอก เรื่องที่ยายเคยบอกไว้ค่อนข้างแม่นแทบทั้งหมดเลยนะ”
“งั้นเหรอ แล้วยายแกเคยทำนายอะไรไว้อีกบ้างล่ะ”
“ท่านเตือนว่าให้ระวังผู้หญิงสวยๆ เอาไว้ บอกว่าดวงฉันมีดาวเจ้าเสน่ห์ติดตัว”
“...ไม่แม่นจริงๆ ด้วยสินะ”
“เฮ้ย เรื่องจริงนะ”
พอผมเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย รีมย็องฮักที่ยืนฟังอยู่นิ่งๆ ก็เริ่มค่อยๆ แง้มปากพูดออกมาบ้าง
เริ่มจากเรื่องราวธรรมดาๆ ทั่วไปที่ไม่มีอะไรพิเศษ
“ฉันเกิดและโตที่หมู่บ้านฮยังบงรีในอำเภอยอด็อก ไม่ใช่ว่าเกิดมาแล้วก็อยากจะเป็นทหารตั้งแต่แรกหรอกนะ”
“แล้วอยากเป็นอะไรล่ะ”
“อยากเป็นครูน่ะ ครูสอนหนังสือ เห็นตาลุงนั่นเดินเบ่งวางก้ามโตกว่าผู้ใหญ่บ้านของพวกเราอีก ก็เลยคิดว่าอยากจะลองมีอำนาจบารมีแบบนั้นดูบ้าง”
“ไม่ได้อยากเป็นครูหรอก แค่อยากได้ปลอกแขนแสดงอำนาจต่างหาก”
“หึๆ ใช่แล้วล่ะ เพราะงั้นตอนนี้ฉันถึงได้สวมปลอกแขนอย่างผ่าเผยอยู่นี่ไงล่ะ”
เขานั่งยองๆ ใต้แสงจันทร์ พลางเล่าถึงเส้นทางชีวิตที่ตัวเองก้าวผ่านมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
วีรกรรมของตัวเองที่เกิดและโตในหมู่บ้านฮยังบงรี อำเภอยอด็อก อดทนต่อการฝึกฝนอันหฤโหดจนได้กลายมาเป็นพลทหารในกองพันลาดตระเวนเกาหลีเหนือ ไปจนถึงการคุยโวว่าหลังจากได้สถานะอันทรงเกียรติและกลับบ้านเกิดอย่างสง่างาม คนในหมู่บ้านทุกคนต่างก็แหงนหน้ามองเขาด้วยความยกย่อง
บทสนทนาไหลลื่นไปสู่เรื่องส่วนตัวที่เปราะบางอย่างเป็นธรรมชาติ
ต่อหน้าความตาย คนเรามักจะเปิดอกพูดคุยกันได้อย่างจริงใจถึงเพียงนี้เสมอ
“ดูท่าจะแต่งงานเร็วมากเลยนะ ลูกชายอายุตั้งสิบขวบแล้วเหรอ”
“ใช่แล้ว วัยกำลังน่ารักน่าชังเชียวล่ะ แต่ว่าแกน่ะ อายุป่านนี้แล้วทำไมถึงยังไม่มีลูกอีกล่ะ”
“พวกเราสมัยนี้แต่งงานกันช้าจะตาย การทำมาหากินมันฝืดเคือง แค่เอาตัวเองให้รอดยังเหนื่อยแทบแย่”
“พวกคนเกาใต้นี่เรื่องมากจุกจิกน่ารำคาญจริงๆ ชายหญิงใจตรงกันแค่นั้นมันก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่หรือไง”
“ฮ่าๆ”
“ขนขึ้นตรงหว่างขาแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรถ้าไม่ทำหน้าที่ สร้างครอบครัวแล้วมีลูกสิถึงจะเป็นผู้ใหญ่ที่แท้จริง ไม่ใช่หรือไง”
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่พูดถึงลูกชาย แววตาของรีมย็องฮักจะอ่อนโยนลงเป็นพิเศษ
ใบหน้านั้นไม่ใช่เจ้าหน้าที่หน่วยลอบสังหารที่กำลังเผชิญหน้ากับความตาย แต่เหมือนคุณลุงธรรมดาๆ ตามหมู่บ้านคนหนึ่ง
เขาพูดพลางพ่นลมหายใจอย่างภาคภูมิใจ คุยโวพ่นน้ำลายแตกฟองไม่หยุดว่าลูกชายของเขาฉลาดเป็นกรดแค่ไหน มีพรสวรรค์ด้านคอมพิวเตอร์แต่กำเนิด และในอนาคตจะได้ใช้พรสวรรค์นั้นเพื่อสาธารณรัฐอันยิ่งใหญ่อย่างเต็มที่แน่นอน
“ลูกชายชื่ออะไรล่ะ”
“รีย็องกวัง”
“งั้นตอนนี้ก็คงอยู่ที่มหาวิทยาลัยมีริมในเปียงยางสินะ”
“...มีริมเหรอ เปลี่ยนชื่อไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้เป็นมหาวิทยาลัยความมั่นคงประชาชนต่างหากเล่า”
“อ่า จริงด้วย”
“ที่นั่นเป็นที่เรียน และได้ยินว่าไม่นานนี้จะมีการก่อตั้งหน่วยแฮกเกอร์ขนาดใหญ่เพื่อเตรียมส่งไปปฏิบัติการจริง ก็เลยย้ายไปที่ทังซังดงแล้ว”
คงเป็นเพราะการพูดคุยที่เปิดอกคุยกันอย่างเป็นกันเองกระมัง
พอนั่งฟังเขาอวดเรื่องลูกชายเงียบๆ ความรู้สึกเวทนาสงสารก็ผุดขึ้นมาในก้นบึ้งหัวใจของผมโดยไม่รู้ตัว
ปากของผมเริ่มพล่ามออกไปเองโดยไม่ทันยั้งคิด
“หมอนั่นคงต้องลำบากมากแน่ๆ ในอนาคต”
“อะไรนะ”
“พอโตเป็นผู้ใหญ่ หมอนั่นก็คงต้องทำงานเป็นสายลับแฮกเกอร์สังกัดสำนักข่าวกรองลาดตระเวนของเกาหลีเหนือใช่ไหมล่ะ”
“มันก็แน่อยู่แล้ว จะได้รับเกียรติเป็นโล่กำบังให้สาธารณรัฐอันยิ่งใหญ่”
“ไม่เหมือนคนเกาหลีเหนือธรรมดาทั่วไปหรอก หมอนั่นจะได้เปิดหูเปิดตาผ่านอินเทอร์เน็ตจนตระหนักได้เร็วกว่าใครว่าโลกใบนี้กว้างใหญ่และมีสีสันแค่ไหน จะได้สัมผัสผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ว่าเกาหลีเหนือที่ตัวเองถูกขังอยู่นั้นเป็นแค่กรงนกอันคับแคบและน่าอึดอัดเพียงใด และโลกภายนอกลูกกรงเหล็กนั้นกำลังหมุนไปอย่างเจิดจ้าขนาดไหน”
“...”
“โลกนี้มันโหดร้ายชะมัด ถ้าหากเกิดต่ำลงไปทางใต้กว่านี้อีกนิด พรสวรรค์อันยอดเยี่ยมขนาดนั้นคงได้ใช้เพื่อตัวเองล้วนๆ แทนที่จะเป็นประเทศชาติ คงได้กางปีกบินทะยานไปจนสุดขอบฟ้ากว้างใหญ่ตามใจปรารถนาแท้ๆ...”
คำรำพึงรำพันอย่างเรียบเฉยของผมทำให้ริมฝีปากของรีมย็องฮักสั่นระริกขึ้นมาในพริบตา
“...หุบปากพล่ามๆ นั่นซะ”
ในน้ำเสียงคำรามต่ำของเขามีทั้งความโกรธแค้นที่ไม่อาจสะกดกลั้นและความเจ็บปวดอันเหลือล้นผสมปนเปกันอยู่
ถึงตรงนี้ผมถึงเพิ่งฉุกคิดขึ้นมาได้
“โทษที ไม่ได้ตั้งใจจะโทษใครหรอกนะ”
“...”
“เอาเข้าจริงมันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะโทษใครได้อยู่แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างมันแค่ช่วยไม่ได้จริงๆ จริงไหมล่ะ”
แม้จะพยายามกอบกู้บรรยากาศให้ดีขึ้นมาบ้าง แต่ใบหน้าของรีมย็องฮักกลับบิดเบี้ยวบึ้งตึงอย่างหนักและไม่มีทีท่าว่าจะคลายลงเลยแม้แต่น้อย
พวกเราไม่ได้คุยอะไรกันต่ออีกพักใหญ่ มีเพียงเสียงหายใจฟึดฟัดเท่านั้นที่ได้ยินชัดเจน
‘ปากพาซวยแท้ๆ’
เมื่อความเงียบสงบเข้าปกคลุมหลังบทสนทนาอันตึงเครียดสิ้นสุดลง
หว่อ!
หว่อออออ!
“อ่า”
เสียงไซเรนเริ่มดังแว่วใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากระยะไกล
ดูเหมือนว่ากองกำลังต่อต้านการก่อการร้ายของกองบัญชาการกงอันมณฑลเหลียวหนิงจะเคลียร์พื้นที่แก๊งฉงชิ่งเสร็จแล้วมุ่งหน้ามาถึงที่นี่
ทัศนียภาพของแสงไฟสัญญาณฉุกเฉินจากรถตำรวจที่ย้อมเมฆบนท้องฟ้าสูงให้กลายเป็นสีแดงและสีน้ำเงิน ทำให้ผมรู้สึกได้ว่าในที่สุดเวทีแห่งนี้ก็ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว
เมื่อหันกลับไปมองรีมย็องฮัก สายตาของผมกับเขาก็ประสานกันโดยธรรมชาติ
“คงไม่ได้เปลี่ยนใจกะทันหันหรอกนะ”
“...ใช่ จะไปเปลี่ยนใจได้ยังไงกัน”
“เหงื่อไม่ออกมือแน่นะ”
“ถึงแกไม่พูด มันก็ชุ่มไปหมดอยู่แล้ว”
เหตุผลที่รีมย็องฮักยังไม่ยอมกดชนวนจุดระเบิดจนถึงตอนนี้ก็อยู่ตรงนี้นี่เอง
สันนิษฐานว่าเขารอจังหวะให้กองกำลังต่อต้านการก่อการร้ายของกงอันเข้ามาใกล้ชิดขนาดนี้เท่านั้น
มันคือแผนการที่จะส่งคำเตือนอย่างเด็ดขาดไปยังกงอันทั้งหมด ว่าการที่กงอันตานตงรับเงินใต้โต๊ะจาก NIS คอยหลอกลวงและดูถูกเกาหลีเหนือมาโดยตลอด ผลกรรมของมันก็คือการระเบิดวินาศสันตะโรต่อหน้าต่อตานี้
การที่พวกมันลอบสังหารผู้บัญชาการกงอันหวังเซียนชิงเป็นคนแรกทันทีที่ข้ามแม่น้ำยาลูมาถึงตานตงจึงไม่ใช่เรื่องอื่นใดเลย
เมื่อผมเอามือยันพื้นลุกขึ้นยืน รีมย็องฮักก็พลอยขยับตัวลุกขึ้นตามไปด้วย
“ที่ผ่านมาลำบากแย่เลยนะ คุณรีมย็องฮัก ทั้งในฐานะพ่อคนและในฐานะทหารเกาหลีเหนือ”
“หึ ไอ้ลูกหมาเอ๊ย... เพราะแกแท้ๆ ทำให้ฉันได้ปลดเปลื้องความคับแค้นที่ต้องอมพะนำมาตลอดชีวิตก่อนตายจนได้สินะ”
“อย่างนั้นเหรอ”
“เออสิ เพราะแกแท้ๆ เชียว”
“ถ้าอย่างนั้นก่อนตายช่วยบอกอะไรฉันตรงๆ สักข้อได้ไหม”
“อะไรล่ะ”
“ความในใจจริงๆ ที่อยากจะฝากไปถึงลูกชายอะไรทำนองนั้นน่ะ”
“...”
รีมย็องฮักที่ลูบคลำชนวนจุดระเบิดอยู่นานโดยไม่พูดจาอะไรหันมาจ้องมองผมตาเป๋ง
บนใบหน้าของเขาที่เงียบงันไปชั่วขณะพลันปรากฏรอยยิ้มอันเปล่าเปลี่ยวระบายขึ้นมา
มันคือสีหน้าโล่งอกอันเป็นเอกลักษณ์ของคนที่ยอมรับความตายอันมิอาจหลีกเลี่ยงได้อย่างสมบูรณ์
“การที่ฉันได้สละชีวิตทั้งหมดเพื่อสาธารณรัฐอันยิ่งใหญ่ที่นี่ ย่อมทำให้ครอบครัวที่เหลืออยู่ของฉันได้กินข้าวสวยกับแกงเนื้ออย่างไม่อั้นไปตลอดทั้งชีวิต แล้วเรื่องนี้มันจะไม่น่ายินดีได้ยังไงกันเล่า”
“คงงั้นมั้ง”
“แต่สำหรับลูกชายฉันแล้ว... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ก็อย่างที่แกเพิ่งพูดไปนั่นแหละ ถ้าหากเกิดต่ำลงไปอีกสักนิด ก็อาจจะมีชะตาชีวิตที่ต่างออกไปก็ได้ คงจะได้ปลดปล่อยพรสวรรค์ของตัวเองออกมาได้อย่างเต็มที่แท้ๆ เชียว”
สายตาของเขาที่กำลังยิ้มขื่นๆ ปรายไปมองแผ่นดินเกาหลีเหนือที่มองเห็นอยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำยาลูชั่วครู่
สิ่งที่แววตาคู่นั้นซึ่งกำลังทอดมองไปยังที่อันไกลโพ้นวาดหวังไว้ คงไม่ใช่เพียงแค่ตัวแผ่นดินเกาหลีเหนือเท่านั้นเป็นแน่
“เมื่อกี้บอกว่าชื่อคังแฮชานใช่ไหม”
“อือ”
“เดี๋ยวเราก็คงได้เจอกันในปรโลกแล้ว ไว้ค่อยไปคุยกันต่อที่นั่นก็แล้วกัน”
ในจังหวะที่ขบวนรถของกองกำลังต่อต้านการก่อการร้ายมณฑลเหลียวหนิงปิดล้อมอาคารสำนักงานไว้หลายชั้น
กริ๊ก
ทัศนวิสัยเบื้องหน้าของผมถูกฟอกจนขาวโพลนราวกับดวงตามืดบอดลงไปในพริบตา
ตูมมมมมมม!
เสียงระเบิดอันสะเทือนเลื่อนลั่นฉีกกระชากความมืดมิดของฮวังกึมพย็องออกเป็นชิ้นๆ ในพริบตาเดียว
สุญญากาศสีขาวโพลนชั่วขณะ และเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำแผดเผาทั้งข้างในและข้างนอกนั้น
ดินระเบิด C4 ปริมาณมหาศาลที่ระเบิดออกพร้อมเพรียงกันปะทุเป็นเปลวไฟขนาดยักษ์พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
คลื่นกระแทกที่เกิดจากการระเบิดทำให้ผนังภายนอกอาคารปริแตกออกเป็นริ้วๆ ส่วนรถกงอันที่ปิดล้อมอาคารอยู่ก็โยกคลอนสั่นไหวอย่างรุนแรง
“!!!”
“!!!!”
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องอย่างตื่นตระหนกของผู้คนที่ถูกเสียงระเบิดอันบาดแก้วหูกลืนหายไปอย่างสิ้นท่า เศษซากปรักหักพังของตัวอาคารก็ปลิวกระเด็นลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงลิบ
การทะยานขึ้นย่อมนำพามาซึ่งการร่วงหล่นเป็นธรรมดา
สิ่งที่พุ่งทะยานขึ้นไปสูงลิบลิ่วเหล่านั้น ไม่นานนักก็ร่วงหล่นกระแทกพื้นราวกับลูกเห็บ
ระหว่างนั้นเอง ตูม!
เศษก้อนขนาดใหญ่เป็นพิเศษชิ้นหนึ่งตกลงไปกระแทกตลิ่งแม่น้ำยาลูอย่างสนั่นหวั่นไหว
และแล้วอย่างช้าๆ
บุ๋งๆๆ
มันค่อยๆ จมลงไป
ไม่สิ ไม่มีเวลาให้ค่อยๆ จมลงไปอย่างสงบหรอก
พรวด!
“ฟู่ฮ่า!”
กำลังโหลดความเห็น...