คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 26

ตอน 26

“แฮ่ก แฮ่ก”

ผมโผล่พรวดขึ้นมาจากผิวน้ำที่ปั่นป่วนของแม่น้ำยาลู

ทันทีที่ตะเกียกตะกายตีน้ำขึ้นมาถึงริมฝั่งได้ ผมก็ทรุดตัวลงนั่งแปะกับพื้นอย่างหมดแรงโดยไม่รู้ตัว

“ฮ่าก ฟู่ ฟู่ว...”

ระยะทางที่ถูกแรงระเบิดซัดกระเด็นมานั้นไกลเอาเรื่องทีเดียว

ไกลออกไปเบื้องหน้า ผมมองเห็นอาคารสำนักงานที่ถูกเปลวเพลิงกลืนกิน และภาพหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายของกงอันที่กำลังแตกตื่นกรีดร้องโกลาหลอยู่ด้านล่างได้อย่างเลือนราง

พอนั่งเหม่ออยู่แบบนั้น สติสัมปชัญญะก็ค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาทีละน้อย

“พูดตรงๆ นะ... รอบนี้คิดว่าจะตายเข้าให้จริงๆ ซะแล้ว”

สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือประสบการณ์เชิงอภิปรัชญาที่ไม่อาจหาคำพูดใดมาบรรยายได้

แรงกระแทกราวกับแรงโน้มถ่วงมลายหายไป สุญญากาศที่ดูดกลืนร่างทั้งร่างเข้าไป

อาจเพราะประสบการณ์นั้น ภาพขุมนรกแตกที่แผ่กว้างอยู่ไกลลิบๆ จึงให้ความรู้สึกเหนือจริงราวกับกำลังยืนมองไฟไหม้บ้านคนอื่นอย่างไรอย่างนั้น

‘เดี๋ยวก็เจอกันในปรโลกแล้ว ค่อยไปคุยกันต่อที่นั่นละกัน’

ต่างจากผมที่เอาชีวิตรอดมาได้ในท้ายที่สุด คำพูดสุดท้ายของรีมย็องฮักที่คงแหลกสลายเป็นจุณ ณ ใจกลางระเบิดในชั่วพริบตานั้นก็พลันผุดขึ้นมาในหัวอย่างไร้เหตุผล

คงเป็นคำสั่งเสียที่ทิ้งไว้อย่างองอาจน่าดู ทว่าดูเหมือนผมจะต้องขออยู่ต่ออีกหน่อยแล้วค่อยตามไปทีหลังแล้วล่ะ

เสียงหัวเราะเยาะตัวเองหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว

‘โทษทีนะ คุณรีมย็องฮัก ช่วยรอจนกว่าฉันจะอายุครบร้อยปีก่อนก็แล้วกัน’

อย่างที่บอกไป คำทำนายดวงชะตาของยายผมมันแม่นยำจนน่าตกใจเลยนี่นา

“ฟู่ ไปจากที่นี่ก่อนดีกว่า”

ผมก้มมองร่างกายของตัวเองที่โดนแรงระเบิดจนกลับคืนสู่สภาพเปลือยเปล่าเหมือนตอนแรกเกิด

ไม่ใช่แค่เสื้อผ้ากับโทรศัพท์มือถือ แม้กระทั่งปืนพกที่อุตส่าห์ยืมมายังระเหยหายไปจนเกลี้ยงโดยที่ยังไม่ได้เหนี่ยวไกสักนัดเดียว

ยังดีเป็นบ้าที่เอะใจเสียบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์คาไว้

“ถ้าลองค้นดู ในรูกระต่ายก็น่าจะมีอะไรอยู่บ้างแหละน่า”

หลังจากนั่งหอบหายใจรวยรินบนพื้นอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็ลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซไปตามริมฝั่งแม่น้ำ

ขณะที่ก้าวเท้าเดินไปได้พักใหญ่ จู่ๆ

“อ๊ะ”

ฝีเท้าของผมก็ชะงักลงโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเงยหน้าขึ้น หมู่ดาวที่เปล่งประกายระยิบระยับอยู่สูงเสียดฟ้าก็สะท้อนเข้าสู่สายตาของผม

ท่ามกลางดวงดาวเหล่านั้น มีดาวไร้นามดวงหนึ่งกำลังจับจ้องมองผมอยู่อย่างเงียบงัน

วินาทีนั้น คำตัดพ้อของนกกระเรียนหมายเลข 13 ก็พลันแล่นผ่านเข้ามาในหัว

‘สัญญากับลูกสาวไว้แล้วว่าจะซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้เป็นของขวัญวันเด็กแท้ๆ...’

ผมพยักหน้าราวกับส่งสัญญาณตอบรับดวงดาวที่ส่องประกายดวงนั้น

หากได้พักร้อนในคราวนี้ มีเรื่องหนึ่งที่ผมกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องทำ

◆ ◆ ◆

สมาชิกหน่วยรบพิเศษที่เป็นทีมลอบสังหารของเกาหลีเหนือแทรกซึมเข้ามาในตานตง

ซ้ำร้ายยังมีสถานการณ์ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนอย่างการเสียชีวิตของนกกระเรียนหมายเลข 13

แม้ชเวมินชิกจะผ่านพ้นการเข้าเวรที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกมาได้อย่างปลอดภัย แต่เขาก็ถูกคิมจินแท็ก รองผู้อำนวยการคนที่ 1 ของ NIS เรียกตัวไปรายงานตัวต่อหน้าโดยตรงทันที

“ยืนยันได้หรือยังว่าการระเบิดที่เกิดขึ้นในฮวังกึมพย็องเมื่อวานนี้แท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่”

“คือ มีผลวิเคราะห์ออกมาว่าเป็นการก่อการร้ายด้วยการระเบิดพลีชีพโดยเจตนาของเกาหลีเหนือเพื่อประท้วงกงอันจีนครับ มีเจ้าหน้าที่หน่วยต่อต้านการก่อการร้ายของมณฑลเหลียวหนิงสองสามนายถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลจากแรงปะทะของระเบิด และทางฝั่งจีนยังไม่ได้ออกมาแสดงท่าทีใดๆ เป็นพิเศษครับ”

“เพราะรับเงินใต้โต๊ะมาเยอะเกินไปจนไม่กล้าไปไล่เบี้ยถามเกาหลีเหนือตรงๆ สินะ”

รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กพลิกหน้าเอกสารไปมาอย่างรวดเร็ว

ระหว่างนั้น ชเวมินชิกก็ลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอโดยไม่รู้ตัว

รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กตรงหน้าเป็นอดีตเจ้าหน้าที่ภาคสนามที่เจนจัดโชกโชน เล่ห์เหลี่ยมตื้นๆ ทั่วไปไม่อาจปิดบังต่อหน้าเขาได้เลย

“แล้วสายทางฝั่งกงอันเป็นยังไงบ้าง”

“การติดต่อถูกตัดขาดทั้งหมดครับ ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถใช้สัญญาณช่องทางเดิมได้อีกต่อไปแล้วครับ”

“ก็ถือว่าใช้เงินงบกิจกรรมพิเศษเกือบทั้งปีได้อย่างคุ้มค่าแล้วล่ะ ได้ตัวทั้งฮย็อนยองชอล รีชอลจุน ไปจนถึงซอเซฮย็อกมาครอง จริงไหมล่ะ”

“ฮะ-ฮ่าๆ ชะ-ใช่แล้วครับ”

ชเวมินชิกได้แต่คอยลอบสังเกตท่าทางของรองผู้อำนวยการคิมจินแท็กที่กำลังพลิกหน้าเอกสารด้วยความกระวนกระวายใจ

“นกกระเรียนหมายเลข 13 หรือ... เสียดายคนมีฝีมือจริงๆ”

“เป็นเช่นนั้นจริงๆ ครับ เขาเป็นรุ่นเก๋าที่ปักหลักรักษาตำแหน่งในตานตงมาได้ยาวนานที่สุดแท้ๆ... แต่ตอนนี้ยังยืนยันไม่ได้เลยครับว่าข้อมูลตำแหน่งรั่วไหลไปจากจุดไหน”

รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กเปิดพลิกเอกสารโดยไม่พูดจาพลางส่ายหน้า

“คงเกิดความผิดพลาดในขั้นตอนการกลบเกลื่อนเส้นทางการเคลื่อนย้ายนั่นแหละ ช่องว่างที่เกิดจากการเสียชีวิตของนกกระเรียนหมายเลข 13 ก็มอบหมายให้นกกระเรียนหมายเลข 12 ที่ประจำการอยู่เสิ่นหยางรับผิดชอบไป”

“รับทราบครับ”

ทันใดนั้น รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กที่ละสายตาจากเอกสารก็เหลือบมองชเวมินชิก

“สรุปว่าหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือถูกวิสามัญจนหมดเกลี้ยงเลยสินะ”

“คะ-ครับ”

“นกกระจอกหมายเลข 7 เด็กคนนี้ลงมือสังหารหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือทั้งสิบสี่คนด้วยตัวคนเดียวจริงๆ หรือ”

เมื่อสายตาอันเฉียบคมคู่นั้นจ้องเขม็งมาราวกับจะเค้นหาความจริง ชเวมินชิกก็ลอบกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่ก่อนจะพยักหน้ารับ

เขาได้ท่องจำคำตอบนี้ไว้ไม่ต่างจากบทละคร เพื่อรอคอยให้คำถามนี้มาถึงโดยเฉพาะ

“ถูกต้องแล้วครับ”

“ได้รับการยืนยันจากปากเจ้าตัวเองเลยใช่ไหม”

“ตอนที่ได้รับรายงานจากหน้างาน... ได้ยินมาแบบนั้นครับ”

“อย่างนั้นเหรอ หืม...”

รายงานเวรปฏิบัตินี้มีไว้เพื่อรับฟังรายงานสถานการณ์ตามจริงในตอนนั้นเท่านั้น

พูดกันตามตรง ไม่ว่านกกระจอกหมายเลข 7 จะเป็นคนสังหารหน่วยลอบสังหารทั้งสิบสี่คนคนเดียวจริงๆ หรือว่าแก๊งฉงชิ่งกับหน่วยลอบสังหารจะปะทะกันจนพินาศไปทั้งคู่ก็ตาม

หรือต่อให้ความจริงจะถูกเปิดเผยในภายหลังว่าไม่ตรงกัน ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเป็นพิเศษอยู่แล้ว

เพราะหากไม่เรียกตัวนกกระจอกหมายเลข 7 กลับเข้ามาในประเทศเพื่อซักฟอกความจริง ก็ไม่มีทางที่จะตรวจสอบข้อเท็จจริงได้ และเมื่อถึงเวลานั้น ข่าวลือที่แพร่สะพัดไปแล้วก็คงจะถูกยอมรับประหนึ่งข้อเท็จจริงไปเรียบร้อย

“ตอนนี้เด็กคนนี้พักอยู่ที่ไหนนะ”

“เรื่องนั้น ได้รับรายงานขั้นสุดท้ายมาแค่ว่าเข้าพักอยู่ที่โมเทลแห่งหนึ่งในเมืองต้าเหลียนครับ”

“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็สั่งให้เขากลับเกาหลีซะ”

“คะ-ครับ?”

ทว่าคำสั่งที่คาดไม่ถึงกลับทำให้ดวงตาของชเวมินชิกเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง

หัวใจของเขาพลันเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ด้วยเกรงว่าแผนการร้ายของตนเองจะถูกจับได้เข้าเสียแล้ว

“พูดตามตรงนะ พอได้ยินแบบนี้แล้วชักอยากจะถามจากปากเจ้าตัวเองขึ้นมาเลยว่าเรื่องจริงหรือเปล่า ต่อให้เคยอยู่หน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหารมาก็เถอะ”

“มะ-มัน... มันก็จริงอยู่ครับ แต่ว่า...”

ชเวมินชิกไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่ารองผู้อำนวยการคิมจินแท็กจะให้ความสนใจกับเรื่องนี้ ริมฝีปากของเขาจึงสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว

“ตะ-แต่ว่า... ในช่วงเวลาที่นกกระเรียนหมายเลข 13 เพิ่งเสียชีวิตไปแบบนี้ กำลังคนในตานตงที่ขาดแคลนอยู่แล้วจะไม่ยิ่งเกิดสุญญากาศขึ้นเหรอครับ”

“ถ้าเครือข่ายข่าวกรองตานตงมันจะพังพาบลงเพียงเพราะดึงตัวนกกระจอกออกมาแค่ตัวเดียว มันก็ควรจะพังไปตั้งแต่ตอนที่หน่วยลอบสังหารบุกเข้ามาแล้วไม่ใช่หรือไง จริงไหมล่ะ”

“เรื่องนั้น...”

รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กโบกมือตัดบทประหนึ่งจะบอกว่าไม่ต้องมาพูดพล่ามซ้ำซากอีกต่อไป

ความคิดในหัวที่ตีกันยุ่งเหยิงทำให้ชเวมินชิกไม่ทันได้รู้สึกตัวเลยว่าเหงื่อกาฬกำลังไหลรินอาบแผ่นหลัง

รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กที่เฝ้ามองภาพนั้นอยู่อย่างเงียบๆ พลันผุดรอยยิ้มบางๆ ออกมา

“หมอนั่นดูโรแมนติกดีไม่ใช่เหรอ”

“คะ-ครับ?”

“แก้แค้นให้เพื่อนร่วมงานที่ตายไปจนหมดสิ้นเลยนี่นะ ในยุคสมัยนี้หายากจริงๆ... เป็นสายลับเงาที่โรแมนติกมาก ฉันคิดแบบนั้นนะ หรือหัวหน้าชเวไม่ได้คิดเหมือนกันล่ะ”

“ครับ? อ๊ะ! เปล่าครับ! จะ-จริงอย่างที่ท่านว่าเลยครับ เป็นคนที่... โรแมนติกจริงๆ นะ-น่าจะใช่ครับ”

“ใช่ไหมล่ะ เพราะงั้นฉันคงต้องไปดูให้เห็นกับตาตัวเองเสียหน่อยแล้วว่าหมอนี่เป็นคนแบบไหนกันแน่”

“ฮะ-ฮ่าๆ...”

เมื่อได้ยินคำพึมพำของรองผู้อำนวยการคิมจินแท็ก ชเวมินชิกก็จำต้องฝืนดึงมุมปากขึ้นยิ้มแหยๆ

‘ฉิบหาย ชะตาขาดแล้วกู’

◆ ◆ ◆

เมื่อออกจากตานตงมุ่งหน้าไปทางตะวันตกก็จะพบกับเมืองตงกั่ง และหากขับผ่านจุดนั้นไปอีกราวสามชั่วโมงก็จะถึงเมืองต้าเหลียน

ที่นั่นคือสถานที่ที่ผมเคยจับเป็นซอเซฮย็อกแล้วส่งลงเรือประมงผิดกฎหมายกลับไปนั่นเอง

“ไม่ได้ขี่มอเตอร์ไซค์ทางไกลนานขนาดนี้ รู้สึกดีเป็นบ้า”

หลังจากสะสางเรื่องราวอันคาวคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดทั้งหมดเสร็จสิ้น ผมก็ข้ามมายังต้าเหลียน

พอหาโมเทลเปิดห้องพักได้แล้ว ผมก็นอนหลับเป็นตายเลยจริงๆ

ระหว่างที่ต้องอดตาหลับขับตานอนเพื่อลุยศึกสังหารอันยาวนานตลอดทั้งคืน สภาพจิตใจของผมก็คงจะถูกบีบคั้นอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

พอลืมตากะพริบตาปริบๆ ดูอีกที เวลาก็ปาเข้าไปบ่าย 3 โมงแล้ว

“หาาว เรือที่จะไปเกาหลีออกกี่โมงกันล่ะเนี่ย”

ประจวบเหมาะกับที่มีคำสั่งให้ถอนตัวกลับพอดี ผมจึงตัดสินใจว่าจะนั่งเรือสำราญที่ออกจากท่าเรือต้าเหลียน

เมื่อตรวจดูตารางเวลาเดินเรือโดยสารระหว่างประเทศ โชคดีที่วันนี้มีเรือมุ่งหน้าสู่อินชอนรอบ 5 โมงเย็นอยู่เที่ยวหนึ่ง

หลังจากรีบจองตั๋วเสร็จสรรพ ผมก็แวะหาร้านโจ๊กสไตล์กวางตุ้งแถวนั้นเพื่อรองท้องคลายความหิว

ในระหว่างที่ผมกำลังก้มหน้าก้มตาตักโจ๊กร้อนๆ ควันฉุยเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยแทบจะมุดหน้าลงไปในชามอยู่นั้น

ง่ำๆ

“ไม่นึกว่าจะมาเจอกันในที่แบบนี้ได้เลยนะคะ”

“...?”

“คิดจะเบี้ยวนัดฉันอย่างไร้เยื่อใยอีกแล้วเหรอคะ”

มีที่ว่างตั้งเยอะแยะแต่จู่ๆ ก็มีคนคนหนึ่งเดินเข้ามานั่งลงตรงข้ามผมหน้าตาเฉย ผมจึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงงงวย

แล้วก็ แค่ก

“อ่อก”

ผมเผลอพ่นโจ๊กออกจากปากโดยไม่รู้ตัว

หยางเหม่ยหลิงกำลังจ้องมองผมที่สำลักโจ๊กเลอะเปรอะเปื้อนรอบปากด้วยสายตาเย็นเยียบ

“อะ-อ้าว? มะ-มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับเนี่ย”

แววตาที่เคยเฉียบคมของเธอนั้น พลันมีประกายแห่งความน้อยใจพาดผ่านไปอย่างน่าประหลาด

ตอนนั้นเองที่ผมเพิ่งฉุกคิดขึ้นมาได้

ด้วยความที่มัวแต่รีบร้อนถอนตัวออกจากพื้นที่เกิดเหตุ ผมจึงไม่ได้คิดที่จะติดต่อหาหยางเหม่ยหลิงเลยแม้แต่นิดเดียว

อาจเป็นเพราะหลังจากสะสางทุกอย่างเสร็จสิ้นเมื่อคืน ความรู้สึกโล่งใจจนหมดเรี่ยวแรงมันเข้าครอบงำกระมัง

“รู้ไหมคะ ตอนที่เกิดระเบิดขึ้นที่ฮวังกึมพย็อง ฉันนึกว่าคุณตายไปแล้วเสียอีก”

ถึงแม้ว่าการจะมานึกเสียใจเอาตอนนี้มันจะช้าเกินไปมากแล้วก็ตามที

“ฉันรู้สึกผิดมากเลยนะคะ นึกโทษตัวเองว่าเพราะฉันให้ข้อมูลบ้าๆ นั่นไปแท้ๆ ถึงทำให้คนมีค่าต้องมาตายเปล่า”

“อา คะ-คิดแบบนั้นเองเหรอครับ...”

“ฉันเป็นห่วงคุณมากเลยนะ ไม่ว่าจะโทรไปกี่สายก็ติดต่อไม่ได้ ต่อให้พยายามสืบหาข่าวยังไงก็ไม่มีวี่แวว ในหัวฉันมันเลยมีแต่จินตนาการเรื่องร้ายๆ ผุดขึ้นมาไม่หยุด”

“อ่าฮะ...”

“แล้วฉันก็นึกขึ้นได้ค่ะ ว่าฉันติดเครื่องติดตามพิกัดขนาดจิ๋วเอาไว้ที่มอเตอร์ไซค์ที่ให้คุณไปคันนั้น”

“...เอ๋?”

แต่ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังรู้สึกผิดอย่างเต็มเปี่ยม จู่ๆ เธอกลับพูดเรื่องชวนขนหัวลุกออกมาหน้าตาเฉย

ผมเผลอมองเธอด้วยสีหน้าปั้นยากโดยไม่รู้ตัว

“เดิมทีติดเอาไว้เผื่อโดนขโมยน่ะค่ะ แต่ระหว่างที่เฝ้ารอการติดต่อจากคุณที่อาจจะมีเข้ามา จู่ๆ ฉันก็นึกขึ้นมาได้”

แต่หยางเหม่ยหลิงกลับไม่สะทกสะท้านต่อแววตาหรี่มองของผมเลยสักนิด เธอผึ่งอกขึ้นอย่างผ่าเผยประหนึ่งตัวเองบริสุทธิ์ใจสุดๆ

“แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรนะคะ เครื่องติดตามพิกัดที่ติดอยู่กับมอเตอร์ไซค์ถึงได้แล่นมุ่งหน้าไปทางต้าเหลียนเอาเองตามใจชอบซะงั้น?”

“อ่าฮะ...”

“ถ้าเกิดว่าถูกขโมยไปจริงๆ ฉันก็กะว่าจะตามไปเอาเรื่องไอ้หัวขโมยให้หายแค้นสักหน่อย... แต่แหม ผู้ร้ายดันมาอยู่ที่นี่พอดิบพอดีเลยนะคะ?”

ตอนนี้ดวงตาของหยางเหม่ยหลิงกลับกลายเป็นฝ่ายจ้องเขม็งมาที่ผมอย่างหน้าตาเฉยแทน

“ฉันนึกว่าพวกเราสร้างความสัมพันธ์ที่ไว้เนื้อเชื่อใจกันได้ในระดับหนึ่งแล้วเสียอีก แต่ดูเหมือนคุณจะไม่คิดอย่างนั้นสินะคะ”

“...”

“ทำไมถึงไม่ติดต่อมาคะ? ฉันเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เมื่อโดนซักไล่บี้ด้วยท่าทีคุกคามของเธอ ผมจึงเผลอหลบตาไปอย่างเงียบๆ

แววตาทิ่มแทงที่จ้องมายังแก้มทำให้รู้สึกคันยุบยิบ

“ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ฉันก็ไม่อยากจะพูดคำนี้ออกมาหรอกนะ แต่มันไม่ไหวแล้วจริงๆ”

หยางเหม่ยหลิงพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเหลืออด

คิดจะพูดอะไรกันแน่เนี่ย

“คุณรุ่นไหนคะ?”

“...”

อึ้งกิมกี่

“ฉัน NIS รุ่น 72 ค่ะ ถามว่าคุณรุ่นไหน?”

“เอ่อคือ... คนที่เปลี่ยนสถานะไปเป็นสายลับอีกาแล้ว มาถามเรื่องรุ่นแบบนี้มัน...”

“รุ่นไหน”

“ผมเองก็รับราชการทหารมานานนะครับ? ถ้าวัดกันแค่ประวัติรับราชการทหารละก็ เรื่องรุ่นแค่นั้น...”

“ตอบ”

“...รุ่น 78 ครับ”

แววตาของเธอที่จ้องแก้มผมยิ่งทวีความดุดันขึ้นไปอีก

รุ่น 72 กับรุ่น 78

ถ้านับแค่จำนวนปีก็ห่างกันตั้ง 6 ปี เป็นช่วงเวลาที่ภูผาธาราสามารถเปลี่ยนโฉมไปได้ครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว

ต่อให้คิดว่าผมใช้รหัสนกกระจอก แต่นี่มันใช่ความต่างที่สมเหตุสมผลหรือไงกัน?

“ตะ-แต่ดูคุณจะอายุน้อยกว่าผมเสียอีก แล้วรุ่นจะห่างกันตั้ง 6 ปีได้ยังไง...”

“ฉันเข้าทำงานตอนอายุน้อยที่สุดค่ะ เป็นหัวกะทิในหมู่หัวกะทิถึงขนาดที่ว่าในบรรดาคนรุ่นเดียวกันไม่มีใครเข้าทำงานตอนอายุน้อยกว่าฉันเลย ถึงแม้ว่าตอนนี้ประวัติจะหายไปเพราะข้อมูลของฉันถูกลบล้างไปแล้วก็เถอะ”

“...”

“วันหลังถ้ารุ่นพี่พูดอะไรก็หัดฟังบ้าง เข้าใจไหมคะ?”

“...ครับผม”

ผมยืดหลังตรงและจัดแจงท่าทางให้นิ่งเรียบร้อยโดยไม่รู้ตัว

พอเป็นอย่างนั้นสีหน้าของหยางเหม่ยหลิงจึงอ่อนโยนลงเหมือนแมวที่อิ่มท้อง

“เอาเถอะ ช่างมันเถอะ... สรุปแล้ว คิดจะรีบร้อนไปไหนโดยไม่ติดต่อฉันคะ?”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ... ความจริงคือมีคำสั่งเรียกตัวกลับจากสำนักงานใหญ่ลงมา วันนี้ผมก็เลยวางแผนว่าจะขึ้นเรือสำราญที่ท่าเรือต้าเหลียนแล้วเดินทางกลับทันทีครับ”

ผมค่อยๆ หยิบตั๋วเรือสำราญที่จองล่วงหน้าไว้ออกมาให้เธอดู

เรือมีกำหนดจะออกเดินทางในอีกสองชั่วโมงข้างหน้านี้แล้ว

“ฉันกะว่าจะให้รางวัลตอบแทนที่คุณจับตัวจินห่าวมาให้เสียหน่อย แล้วคุณจะไม่รับไปด้วยเหรอคะ?”

“คงต้องบอกว่าผมดันลืมไปสนิทเลยน่ะครับ...”

เมื่อได้ยินดังนั้น หยางเหม่ยหลิงก็ครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเด็ดขาด

“เอาอย่างนี้ไหมคะ ทิ้งตั๋วเรือสำราญราคาถูกนั่นไปซะ แล้วฉันจะเปิดตั๋วเครื่องบินชั้นหนึ่งบินตรงกลับเกาหลีให้แทน”

“...”

หากนั่งเรือสำราญ จากต้าเหลียนไปถึงอินชอนต้องใช้เวลาตั้งสิบเจ็ดชั่วโมง

ในทางกลับกัน เครื่องบินใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวก็ถึง แถมยังเป็นตั๋วชั้นหนึ่งอีกต่างหาก มันจะดีเกินไปแล้วไหม

พูดกันตามตรง ถ้าบอกว่าไม่หวั่นไหวก็คงเป็นการโกหก

“แล้วฉันก็มีข้อเสนอให้อีกอย่างค่ะ อีกไม่กี่วันคนจากสำนักงานใหญ่จะมารับศพของนกกระเรียนหมายเลข 13 ในระหว่างนี้คุณมาพักผ่อนให้สบายใจที่โรงแรมของฉัน แล้วค่อยเดินทางกลับไปพร้อมกับคนคนนั้นไม่ดีกว่าเหรอคะ?”

“อืม”

มาถึงจุดนี้ ใจของผมก็เอนเอียงไปเกินครึ่งแล้ว

เพราะทางสำนักงานใหญ่ก็แค่บอกให้กลับ ไม่ได้ระบุเวลาแน่ชัดเสียหน่อยว่าต้องกลับถึงเมื่อไหร่

‘แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...’

แต่ถ้าผมรีบตะครุบข้อเสนอนี้เร็วเกินไป มันจะไม่ดูเป็นคนใจง่ายไปหน่อยหรือ

ผมจึงแสร้งก้มมองโจ๊กสีขาวซีดที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างลังเล

“ถ้าอย่างนั้น ขอผมกินชามนี้ให้หมดก่อน...”

“ฉันเป็นคนค่อนข้างยุ่งนะคะ รีบลุกขึ้นมาเถอะค่ะ”

“มันเพิ่งจะยกมาเสิร์ฟเองนะครับ...”

“เดี๋ยวฉันพาไปกินของที่อร่อยกว่านี้เอง รีบมาได้แล้วค่ะ”

“...”

“คุณเป็นรุ่นไหนกันแน่นะ เล่นตัวบ่อยๆ มันไม่สนุกหรอกนะคะ”

สุดท้ายคำตอบก็ถูกกำหนดไว้แต่แรกแล้ว

ผมถูกสมาชิกระดับล่างของแก๊งเก้ามังกรที่ยืนรออยู่ข้างนอกคุมตัวหิ้วปีกทั้งสองข้าง แล้วลากตัวไปยังโรงแรมแบบนั้นจนได้

รางวัลตอบแทนอะไรกัน

ครืดๆ

‘นี่มันจับกุมตัวชัดๆ’

สมกับเป็นแดนมังกรจริงๆ

ความยิ่งใหญ่อลังการมันช่างสะเทือนถึงขั้วหัวใจ

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 26
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 27 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 25กลับหน้าเรื่อง
ตอน 25ตอน 27