คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 27

ตอน 27

ผลลัพธ์ก็คือ ผมต้องกลับมาพึ่งพาใบบุญของโรงแรมเก้ามังกรอีกครั้ง

“เพื่อเป็นการเตือนความจำนะคะ ฐานะของคุณในโรงแรมเก้ามังกรแห่งนี้ก็ยังคงเป็นคนรักกำมะลอของฉันอยู่เหมือนเดิม”

ในฐานะคนรักกำมะลอของหยางเหม่ยหลิงเหมือนเมื่อก่อนนั่นแหละ

“ทำไมอีกล่ะครับ”

“ทำไมน่ะเหรอคะ ก็เพราะพนักงานทุกคนในโรงแรมจำคุณได้แบบนั้นไปแล้วน่ะสิ ข่าวลือเรื่องที่ฉันตามไปลากคอคนรักที่หนีหายไปกลางดึกกลับมาจากต้าเหลียนด้วยตัวเองแพร่สะพัดไปทั่วในหมู่พนักงานหมดแล้วค่ะ”

“...”

“ช่วงนี้ก็พักผ่อนในห้องของฉันให้สบายใจเถอะค่ะ”

เธออยากให้ผมพักผ่อนสบายๆ จริงน่ะหรือ

ไม่รู้ทำไมผมถึงอดรู้สึกเหมือนโดนสนตะพายไม่ได้แฮะ

ช่างเถอะ

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงได้กลับมาใช้ห้องพักรับรองบนชั้นเพนต์เฮาส์ของหยางเหม่ยหลิงอีกครั้ง

“บอกให้พัก ก็ต้องพักสิเนอะ”

ไหนๆ ก็ได้มาพึ่งพาอาศัยทั้งที วันแรกผมเลยเดินสำรวจตามจุดต่างๆ ในโรงแรมเสียทั่ว

ช่วงเช้าก็ไปว่ายน้ำเล่นในสระว่ายน้ำในร่มของโรงแรม พอตกบ่ายก็ไปออกกำลังกายนิดหน่อยที่ห้องฟิตเนส

ตกเย็นก็ลองใช้บริการนวดจากคอนเซียร์จ พอตกดึกก็สั่งเหล้าราคาแพงมาดื่มบนรูฟท็อปชั้นดาดฟ้า

“สวัสดีครับท่านประธาน!”

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณท่าน!”

“ขอให้สุขสำราญครับพี่ใหญ่!”

“อ่า... ครับ ลำบากกันหน่อยนะครับ”

ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น สมาชิกแก๊งเก้ามังกรที่ยืนคุ้มกันอยู่ตามจุดต่างๆ พอเห็นผมปุ๊บก็พร้อมใจกันก้มหัวทักทายอย่างมีระเบียบวินัยสุดๆ

ท่านประธาน คุณท่าน พี่ใหญ่

คำเรียกขานแปลกหูที่ไม่เคยได้ยินมาตลอดทั้งชีวิต

ผมมั่นใจเลย

‘นี่มันกับดักขงเบ้งชัดๆ’

สถานการณ์ทั้งหมดนี้เป็นแผนการของหยางเหม่ยหลิงที่หวังจะดึงผมเข้ามาไว้ในกำมือ

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมเลยขลุกอยู่แต่ในห้องอย่างสงบเสงี่ยม

สั่งรูมเซอร์วิสมากิน ข้าวปลาอาหารก็แก้ขัดไป แล้วนั่งดูหนังผ่านจอโทรทัศน์ขนาด 100 นิ้วในห้องนั่งเล่นตลอดทั้งวันทั้งคืน

- ฉันจะกลับมา (I’ll be back)

- ตือดือตื๊อ↗ ตือ→ ตื่อ↘

หนีบถังป๊อปคอร์นเคลือบเนยไว้ข้างลำตัวพลางดูดนิ้วจ๊วบๆ ไปด้วย

พอเห็นสภาพของผมแบบนั้น หยางเหม่ยหลิงก็แค่นหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ

“อย่ามัวแต่นอนอืดอยู่ตรงนี้เลยค่ะ ออกไปหาอะไรทำข้างนอกบ้างเถอะ”

“ทำไมต้องดั้นด้นออกไปด้วยล่ะครับ ที่นี่ทั้งเย็นสบายแล้วก็สะดวกที่สุดแล้ว”

ผมทำเป็นไม่ได้ยินแล้วแกล้งไขสือไปเรื่อย

ขืนยอมตามน้ำไปง่ายๆ แบบนี้ มีหวังโดนสนตะพายของจริงแน่

“อยู่ที่บ้านผมก็นอนพักแบบนี้ทุกวันแหละครับ”

เพราะงั้น เพื่อให้หยางเหม่ยหลิงเข็ดขยาดและถอดใจไปเอง ผมเลยจงใจสวมบทคนตกงานว่างงานไร้แก่นสารมันซะเลย

ชื่อปฏิบัติการ แบดบอย

“ผู้ชายแขนขาดีๆ มานอนจมอยู่บนโซฟาทั้งวันทั้งคืนแบบนี้ เห็นแล้วมันอึดอัดแทนเข้าใจไหมคะ”

“คุณคงยังไม่ค่อยรู้จักผู้ชายดีสินะครับ ผู้ชายส่วนใหญ่บนโลกนี้เขาก็ใช้ชีวิตกันแบบนี้ทั้งนั้นแหละ เอิ๊ก”

ผมไม่คิดจะกลั้นเรอ ทั้งยังนอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาพลางเกาพุงแกรกๆ

ดูท่าเธอจะเป็นคนรักความสะอาด แผนการตื้นๆ ของผมต้องได้ผลชะงัดอย่างแน่นอน

“แหม ตายจริง... ไม่ยักรู้มาก่อนเลยนะคะว่าเป็นคนแบบนี้”

ทว่าหยางเหม่ยหลิงที่เห็นสภาพของผมกลับเผยสีหน้าผ่อนคลายราวกับกำลังมองเรื่องสนุกเสียอย่างนั้น

...ไม่ใช่แบบนี้เหรอเนี่ย

“เอาเถอะค่ะ ออกไปข้างนอกหน่อยเถอะ วันนี้ฉันว่าจะเรียกแม่บ้านขึ้นมาทำความสะอาดห้องสักหน่อย”

“ไหนบอกให้พักผ่อนเต็มที่ไงครับ...”

“เร็วเข้าสิคะ”

สุดท้ายเมื่อต้านทานท่าทีออดอ้อนแกมบงการของเธอไม่ไหว นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมต้องเดินคอตกมุ่งหน้าไปยังลิฟต์อย่างในตอนนี้

รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นหัวหน้าครอบครัววัยกลางคนที่โดนเมียจู้จี้จนเตะโด่งออกมานอกบ้านไม่มีผิด

“เฮ้อ”

เพิ่งจะผ่านไปแค่สองวันแท้ๆ

เวลาเพิ่งผ่านไปเพียงแค่สองวัน แต่ความสุขสบายล้นเหลือทั้งหมดนี้กลับทำให้ผมรู้สึกหมดเรี่ยวแรงพิลึก

ถึงจะได้พักแต่ก็ไม่เหมือนได้พักผ่อนจริงๆ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเป็นแบบนี้

‘หรือเพราะดูหนังคนเหล็กภาคหนึ่งสองสามติดต่อกันรวดเดียววะ’

ขณะที่ผมกำลังเดินเข้าไปในลิฟต์ด้วยความรู้สึกกร่อยๆ ในใจ

“ยินดีต้อนรับครับท่านประธาน เดี๋ยวผมนำทางไปที่ชั้นคาสิโนให้นะครับ”

“เอ๊ะ?”

ทว่าพนักงานคุมลิฟต์ที่ยืนเกร็งตัวลีบกลับกดปุ่มชั้นคาสิโนใต้ดินทันทีโดยไม่รู้สาเหตุ

เป็นการเคลื่อนไหวของมือที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทั้งที่ผมยังไม่ทันได้อ้าปากบอกชั้นเลยสักคำ

“...”

“...?”

ขืนบอกไปตอนนี้ว่าจะไปที่อื่น พนักงานคนนี้คงหน้าถอดสีแล้วลนลานทำตัวไม่ถูกแหงๆ

ผมลังเลอยู่เพียงครู่เดียว

แล้วก็ตัดสินใจปล่อยตัวปล่อยใจไหลไปตามน้ำแต่โดยดี

‘ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ดีเหมือนกัน’

ติ๊ง

ประตูลิฟต์เปิดออก เผยให้เห็นทัศนียภาพอันโอ่อ่าหรูหราของคาสิโน

ในเวลาเดียวกัน บรรดาสมาชิกแก๊งเก้ามังกรหน้าตาเหี้ยมเกรียมก็พากันเบิกตากว้างหันขวับมามองผม

ทันทีที่สบตากัน สีหน้าดุดันน่ากลัวของพวกเขาก็พลันอ่อนลงในพริบตา

“ยินดีต้อนรับครับท่านประธาน!”

“ขอให้เพลิดเพลินกับช่วงเวลาดีๆ ครับ!”

“อ่า... ครับ ลำบากกันแย่เลยนะครับ”

หลังจากผงกศีรษะรับการทำความเคารพอย่างนอบน้อมของสมาชิกแก๊ง ผมก็เดินสำรวจภายในคาสิโนเหมือนคนบ้านนอกเข้ากรุงอย่างไรอย่างนั้น

‘อลังการงานสร้างชะมัด’

ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เป็นภาพที่ชวนให้ตาค้างไปหมด

แชนเดอเลียร์ระยิบระยับส่องประกายเจิดจ้าด้วยลูกแก้วนับไม่ถ้วน

ตู้สล็อตแมชชีนที่เสียงแจ็กพอตแตกดังขึ้นไม่ขาดสาย

ทั้งเสียงเครื่องจักรที่อึกทึกครึกโครม เสียงชิปกระทบกันดังกุกกัก ไปจนถึงเสียงกรีดร้องอย่างหมดหวังและเสียงเฮลั่นอย่างบ้าคลั่ง

‘การป้องกันก็โคตรจะแน่นหนาเลยแฮะ’

คงเพราะเพิ่งผ่านศึกดวลปืนหนักๆ มาหลายระลอกในช่วงไม่กี่วันมานี้ ด้านหลังแผ่นโพลีคาร์บอเนตหนาเตอะจึงมีกองกำลังติดอาวุธครบมือของแก๊งเก้ามังกรยืนประจำตำแหน่งตรวจตรากันอย่างถี่ถิบ

แม้จะวางกำลังรปภ. ติดอาวุธไว้อย่างหนาแน่นจนแทบจะเหยียบกันตายขนาดนี้ แต่ดูเหมือนจำนวนลูกค้าในคาสิโนจะยิ่งมีมากกว่านั้นเสียอีก

ตอนที่ผมกำลังเดินด้อมๆ มองๆ แถวโต๊ะรูเล็ตเพื่อเปิดหูเปิดตาอยู่นั้นเอง

“ขอประทานโทษครับ ท่านลูกค้า”

“ครับ?”

ชายคนหนึ่งที่ใส่โพเมดเซตผมเรียบแปล้ในชุดสูทเนี้ยบกริบได้มายืนประชิดตรงหน้าผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

คนที่ดูเหมือนจะเป็นผู้จัดการคาสิโนฉีกยิ้มหวานแบบฉบับพนักงานบริการ

“ขอขอบพระคุณที่แวะมาเยือนคาสิโนของโรงแรมเก้ามังกรครับ ทางเราได้จัดเตรียมถาดชิปแยกไว้ให้เป็นพิเศษเพื่อให้ท่านเพลิดเพลินกับเกมได้อย่างสะดวกสบายครับ”

พูดจบเขาก็ยื่นถาดชิปที่ปูด้วยผ้ากำมะหยี่เนื้อนุ่มส่งให้ผมด้วยสองมืออย่างนอบน้อมไม่ใช่หรือไง

ในนั้นมีชิปที่สลักตัวเลขหลักร้อย หลักพัน และหลักหมื่น วางซ้อนกันเป็นตั้งๆ รวมแล้วหลายสิบอัน

“หา? เอ่อ... ผมไม่มีเงินหรอกครับ ขอโทษด้วยนะครับ”

เดี๋ยวนี้คาสิโนเขาหาลูกค้ากันแบบนี้แล้วหรือไงนะ

พอผมรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน ผู้จัดการกลับไม่ได้มีท่าทีอึกอักแม้แต่น้อย แต่กลับยิ่งยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตรพลางส่ายหัว

“ไม่ใช่แบบนั้นครับท่านลูกค้า นี่ไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่เป็นชิปจ่ายล่วงหน้าที่ท่านประธานหยางเหม่ยหลิงของโรงแรมเราจ่ายไว้ให้สำหรับท่านลูกค้าครับ เพื่อให้ท่านลงมาเล่นเกมที่คาสิโนได้อย่างสบายใจทุกเมื่อน่ะครับ”

“อ๋อ”

“หลังจากเพลิดเพลินกับเกมอย่างสบายใจแล้ว ท่านค่อยนำถาดมาคืนที่เคาน์เตอร์แลกเงินก็ได้ครับ หากชิปไม่พอ ท่านสามารถบอกได้ตลอดเวลาเลยนะครับ”

ชิปจ่ายล่วงหน้าเนี่ยนะ

กริ๊ก

พอลองแตะชิปดูสองสามอัน มันก็ส่งเสียงกระทบกันอย่างรื่นหู

หนึ่ง สิบ ร้อย พัน...

กะดูด้วยสายตาคร่าวๆ ก็น่าจะราวๆ ห้าแสนหยวนได้

คิดเป็นเงินเกาหลีก็หนึ่งร้อยล้านวอน ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่กินขาดเงินเดือนทั้งปีของพนักงานบริษัททั่วไปสบายๆ เลย

“งั้นผมจะหยิบอันนี้หนีไปเลยก็ได้เหรอครับ”

“ได้สิครับ ท่านประธานของเราคงไม่ถือสาเรื่องนั้นเลยสักนิดครับ ว่าแต่ท่านต้องการชิปเพิ่มอีกไหมครับ”

“...ไม่ล่ะครับ”

ทั้งคำสรรพนามที่เรียกว่าท่านประธาน ทั้งท่าทีนอบน้อมของพวกสมาชิกร่วมแก๊ง แถมยังมีเงินเดิมพันก้อนโตนี่อีก

รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นแมงดาหนุ่มที่ได้รับความโปรดปรานอย่างล้นหลามจากประธานสาวของแก๊งอาชญากรรมยักษ์ใหญ่จริงๆ แฮะ

‘ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังได้โดนสนตะพายเข้าจริงๆ แน่ ให้ตายสิ...’

ผมเผลอหัวเราะแห้งๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว

“แต่ความจริงนี่เป็นครั้งแรกที่ผมมาคาสิโนน่ะครับ เลยไม่ค่อยรู้ว่าต้องทำอะไรยังไงบ้าง”

“อย่างนั้นเหรอครับ ให้ผมช่วยนำทางไปยังเกมที่สามารถเพลิดเพลินได้ง่ายๆ ดีไหมครับ”

“ครับ รบกวนด้วยนะครับ”

ภายใต้การนำทางอย่างสุภาพของผู้จัดการ พวกเราก็เดินทอดน่องสำรวจไปทั่วทุกซอกทุกมุมของคาสิโน

เกมไพ่ที่ซับซ้อน สล็อตแมชชีนแสงสีวิบวับ หรือพวกที่ต้องจำกฎกติกาอย่างไพ่นกกระจอกล้วนถูกเดินผ่านไปทั้งหมด

“เกมนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ”

มันเป็นการพนันทายตัวเลขจากการทอยลูกเต๋าที่เรียกว่าไฮโล

กติกาคือตอนที่ดีลเลอร์ทอยลูกเต๋าสามลูก ถ้าทายถูกเลขเดียวจะได้เงินเดิมพัน 1 เท่า ทายถูกสองเลขได้ 2 เท่า และถ้าทายถูกทั้งสามเลขก็จะได้เงินคืนกลับมา 3 เท่า

นอกจากนั้นก็ยังมีให้ทายผลรวมของแต้มลูกเต๋า หรือการวางเดิมพันกับชุดรูปแบบเฉพาะเจาะจง เป็นต้น

“ครับ เดี๋ยวผมขอลองอันนี้ดูแล้วกันครับ”

“ขอให้มีช่วงเวลาที่เพลิดเพลินนะครับ ท่านลูกค้า”

หลังจากส่งผู้จัดการที่โค้งคำนับให้อย่างนอบน้อมแล้วเดินจากไป ผมก็นั่งลงตรงที่ว่างตรงมุมหนึ่งของโต๊ะ

กำลังมีการเดิมพันกันอย่างดุเดือดอยู่พอดีทีเดียว

ลูกเต๋าในกระบอกกลิ้งออกมาโดยอัตโนมัติพร้อมกับเสียงประโคมแตรดังลั่น

ตัวเลขบนลูกเต๋าที่กลิ้งออกมาบนโต๊ะคือ 6 5 4 ตามลำดับ

“อ๊าก บัดซบเอ๊ย! นี่มันโกงกันชัดๆ!”

ก่อนที่เจ้ามือจะทันได้ประกาศผล เสียงกรีดร้องก็ดังลั่นขึ้นมาจากมุมหนึ่งของโต๊ะ

ชายคนหนึ่งทุบขอบโต๊ะดังปังๆ พร้อมกับแผดเสียงตะโกนโวยวาย

“เวรเอ๊ย! ไปเล่นตุกติกอะไรกับกระบอกนั่นกันแน่วะ? ไปเรียกประธานหยางเหม่ยหลิงออกมาซิ!”

ผมจ้องมองเขาเงียบๆ เพราะรู้สึกว่าใบหน้านั้นคุ้นตาอย่างประหลาด

“แล้วแกเป็นใครวะ! มองหน้าหาเรื่องอะไร?”

“...”

“ไม่หลบสายตาอีก... อ้าว?”

“ไง”

ชายคนนั้นอ้าปากค้างเมื่อจำผมได้

พอผมพยักหน้าให้เพราะรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาโดยใช่เหตุ ใบหน้าของหมอนั่นก็บิดเบี้ยวจนแดงก่ำ

“แก แกนี่เอง! ไอ้ระยำเอ๊ย! เจอตัวดีนักนะ!”

จินห่าว หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่ง

คนที่ซัดปลายคางจนหมอนั่นสลบเหมือดแล้วลากมาที่โรงแรมแห่งนี้เมื่อไม่กี่วันก่อนก็คือตัวผมเอง จึงไม่แปลกใจเลยที่มันจะโกรธจนตาเหลือกขนาดนี้

“คางเป็นยังไงบ้างล่ะ? ตอนนั้นอุตส่าห์ต่อยเบาๆ ให้แล้วนะ”

“ไอ้ลูกหมาเอ๊ย! เพราะแกนั่นแหละ ตอนนี้ฉันถึงยังเคี้ยวอะไรแทบไม่ได้เลย!”

“แหม แย่จังแฮะ”

“ฉันคือจินห่าวเว้ย จินห่าว! คอยดูเถอะถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่! ฉันจะเป่ากบาลแกให้เป็นรู...”

เมื่อได้กลิ่นความวุ่นวายที่ส่อแววจะปะทุขึ้น ผู้เล่นคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่รอบโต๊ะต่างก็พากันทยอยลุกหนีไปทีละคนสองคนอย่างรู้จังหวะ

เป็นจังหวะเดียวกับที่หมอนั่นฟิวส์ขาดและกำลังจะพุ่งข้ามโต๊ะเข้ามา

“นั่งลงครับ”

“อึ่ก! ปล่อยนะโว้ย! ไม่ปล่อยใช่ไหม?”

“บอกให้นั่งลงไง ถ้ายังก่อความวุ่นวายอีกล่ะก็ จะจับขังลืมไว้ในห้องซะเลย”

“ไอ้เวรเอ๊ย!”

ลูกน้องแก๊งเก้ามังกรที่ยืนเตรียมพร้อมอยู่ข้างหลังหมอนั่นอยู่แล้ว ช่วยกันกดไหล่ทั้งสองข้างของจินห่าวลงอย่างแรง

จินห่าวที่ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิดเดียวจึงได้แต่กัดฟันกรอดพลางจ้องเขม็งมาที่ผม

“ผมไม่เป็นไรหรอก ปล่อยเขาไปเถอะครับ”

“...จะดีเหรอครับ ท่านประธาน?”

“ครับ พอดีผมอยากจะเปิดอกคุยกับเพื่อนคนนี้สักหน่อยน่ะ”

พวกลูกน้องแก๊งเก้ามังกรลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันมองหน้ากันไปมา

จากนั้นก็พยักหน้ารับแล้วยอมปล่อยตัวจินห่าวให้เป็นอิสระ

“บัดซบ... คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะซาบซึ้งใจงั้นเหรอ?”

ทั้งที่รอดมาได้เพราะผมแท้ๆ แต่สีหน้าของจินห่าวกลับยิ่งบิดเบี้ยวบึ้งตึงขึ้นไปอีก

เมื่อเห็นท่าทีกินบนเรือนขี้บนหลังคาของหมอนั่น ผมจึงยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้

“ทำไมถึงได้โมโหขนาดนั้นกันเล่า?”

“ว่าไงนะ? เฮ้ย! ก็แกเป็นฝ่ายเปิดฉากต่อยฉันก่อนไม่ใช่เรอะ!”

“เรื่องนั้นมันก็จริงอยู่ ถ้าเจ็บก็ขอโทษด้วยละกัน ฉันขอโทษนะ”

“วะ-ว่าไงนะ?”

คงไม่คิดว่าจะได้รับคำขอโทษล่ะสิ?

สีหน้าของจินห่าวปั่นป่วนยุ่งเหยิงไปหมด

“แต่ถ้าฉันไม่พาตัวนายมา นายก็คงตายอยู่ที่นั่นไปแล้ว จริงไหมล่ะ”

“เรื่องนั้นมัน...”

“คงโดนกระสุนของพวกหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือยิงพรุนจนกลายเป็นรังผึ้งไปแล้วมั้ง ถ้าคิดดูให้ดีๆ ฉันถือเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตนายเลยไม่ใช่หรือไง”

“...”

ดูเหมือนในชั่วพริบตานั้นเขาจะเผลอคล้อยตามโดยไม่รู้ตัว

มองเห็นได้ชัดเลยว่าอุณหภูมิความเดือดดาลที่พลุ่งพล่านจนถึงขีดสุดของหมอนั่นลดฮวบลงในชั่วพริบตา

“ฉันเข้าใจดีว่าตอนนี้นายกำลังหัวเสียเพราะผลาญเงินจนหมดเกลี้ยง แต่เลือกคนระบายอารมณ์ผิดไปหน่อยนะ เพราะยังไงนายก็ทำอะไรฉันที่นี่ไม่ได้อยู่แล้ว”

“บัดซบเอ๊ย...”

“ต่อให้กำหมัดซัดกันตอนนี้ นายก็แพ้อยู่ดีไม่ใช่หรือไง”

“...”

ใบหน้าที่แดงก่ำของหมอนั่นบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกอัปยศอดสู

เพราะไม่มีคำไหนผิดเลยสักนิดจึงเถียงไม่ออก ได้แต่ฮึดฮัดด้วยความเจ็บใจ ดูแล้วเหมือนเด็กไม่รู้จักโตไม่มีผิด

เพราะอย่างนั้นหรือเปล่านะ

จู่ๆ ผมก็เกิดความคิดอยากจะแกล้งปั่นหัวหมอนั่นขึ้นมา

“ถ้ามันเจ็บใจนัก จะมาแข่งกับฉันด้วยเรื่องอื่นไหมล่ะ”

“...อะไรนะ แข่งอะไร”

“วันนี้ฉันเพิ่งเคยเข้าคาสิโนเป็นครั้งแรก มาแข่งกันหน่อยไหมว่าใครจะกวาดเงินเดิมพันได้มากกว่ากัน”

จินห่าวหัวเราะเยาะออกมาด้วยความเหลือเชื่อ

“เหอะ! ตอนนี้คิดจะมาท้าฉันเล่นการพนันเนี่ยนะ ทั้งที่ตัวเองเป็นแค่มือใหม่อ่อนหัดเนี่ยนะ”

“ก็นะ ถ้าไม่มั่นใจก็ช่างเถอะ แต่ถ้านายชนะ ฉันจะยอมให้นายต่อยคางฉันได้ทีหนึ่งเป็นไง”

พอได้ยินแบบนั้น นัยน์ตาของหมอนั่นก็เบิกโพลงขึ้นมาทันที

ถึงขั้นแสยะยิ้มเย้ยหยันออกมาอย่างโจ่งแจ้ง

“ไอ้เวรนี่เป็นบ้าไปแล้วจริงๆ สินะ... ได้ วันนี้ฉันจะทำให้แกต้องหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดเลยคอยดู!”

หมอนั่นฮึดฮัดพร้อมกับกวาดชิปที่เหลืออยู่บนถาดมารวมกันอย่างกระตือรือร้น

จินห่าวที่วางเดิมพันไปที่ตัวเลขสามตัวคือ 1 2 และ 4 ฉีกยิ้มกว้างออกมา

สีหน้าดูเหมือนคนที่มีเลือดลมสูบฉีดขึ้นมาอีกครั้ง

“เอาสิ แกก็วางเดิมพันด้วยสิวะ”

“รอก่อนสิ กำลังคิดอยู่”

ในระหว่างที่เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป จู่ๆ ความคิดประหลาดบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว

ผมหยิบชิปขึ้นมาแบบส่งๆ แล้ววางเดิมพันลงบนตัวเลขที่ตรงข้ามกับที่จินห่าวแทงไว้อย่างสิ้นเชิง

ตัวเลข 3 5 และ 6

พอเห็นตำแหน่งที่ชิปของผมวางอยู่ จินห่าวก็กระตุกยิ้มที่มุมปาก

“หึ นี่คิดจะดักแทงสวนฉันงั้นสิ”

“ก็ประมาณนั้นมั้ง...”

“ตลกสิ้นดี ตอนนี้ลางสังหรณ์ฉันกำลังมาเว้ย เทพแห่งไฮโลได้จุติลงมาแล้ว แกอย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”

หมอนั่นยั่วยุผมด้วยความรู้สึกกระหายชัยชนะที่ลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง

อีกไม่นาน เมื่อดีลเลอร์ส่งสัญญาณด้วยมือ เวลาสำหรับการวางเดิมพันก็สิ้นสุดลงทั้งหมด

ลูกเต๋าภายในฝาครอบกึ่งโปร่งแสงกระดอนกระแทกกันไปมาอย่างอึกทึก

กริ๊กๆ กริ๊กๆ

“ขอสวยๆ!”

พร้อมกับเสียงตะโกนอย่างคาดหวังสุดชีวิตของจินห่าว ลูกเต๋าก็หยุดนิ่งลงบนโต๊ะ

แต้มคือ 3 5 6

“เชี่ยเอ๊ย!”

“โอ้ หวานเจี๊ยบ”

ระหว่างที่จินห่าวทุบโต๊ะไปกรีดร้องคร่ำครวญไป ผมก็ค่อยๆ กวาดชิปที่เพิ่มขึ้นมาถึงสามเท่าและถูกดันมาตรงหน้าเก็บเข้ากระเป๋า

ขณะที่ผมฮัมเพลงในคออย่างอารมณ์ดี แก้มข้างหนึ่งก็รู้สึกคันยุบยิบขึ้นมา

“กะ-แก ไอ้หมา ไอ้เวรเจ้าเล่ห์เอ๊ย... เอาใหม่อีกตา!”

จินห่าวหอบหายใจฟึดฟัดขณะจ้องเขม็งมาที่ผม

“แก แทงอย่าให้ซ้ำกับฉันไปจนจบนั่นแหละ ถ้าแต้มซ้ำกับฉันแม้แต่อันเดียว ฉันฆ่าแกทิ้งจริงๆ แน่!”

สำหรับผมแล้วมันเป็นข้อเสนอที่ไม่มีเหตุผลให้ต้องปฏิเสธเลยสักนิด

ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เงินผมอยู่แล้ว และที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ตอนนี้ดวงของจินห่าวกำลังกุดสุดๆ

ขอแค่แทงสวนทางกับไอ้หมอนี่ที่ดวงตก ปาฏิหาริย์ทั้งจักรวาลก็แทบจะหลั่งไหลมาหาผมแล้ว

“ได้สิ มาลองดูกันสักตั้ง”

“ฮึๆ ไอ้โง่เอ๊ย ไม่รู้ซะแล้วว่านั่นมันก็แค่โชคของมือใหม่... ฉันคือจินห่าวนะเว้ย จินห่าว! อยู่ไต้หวันใครๆ ก็เรียกฉันว่าราชาไฮโลทั้งนั้น!”

“พูดมากจังวะ เอาเวลาขยับปากไปวางเดิมพันเถอะ”

“ไอ้เวรนี่มัน... ช่างเถอะ ดี! ใช่แล้ว มันต้องใจถึงขนาดนี้สิถึงจะสมกับเป็นคู่มือของฉันหน่อย!”

ด้วยเหตุผลกลใดก็สุดรู้ ศึกประลองอันดุเดือดระหว่างเราสองคนจึงได้เปิดฉากขึ้นเช่นนั้น

เมื่อจินห่าวเลือกแต้ม ผมก็จะวางชิปสวนทางกับจินห่าวอย่างไม่มีข้อยกเว้น

กริ๊กๆ กริ๊กๆ

ลูกเต๋ากลิ้งคลุกคลักออกมา

“เชี่ยเอ๊ย!”

กริ๊กๆ กริ๊กๆ

ตอนนี้เริ่มมีพวกไทยมุงเข้ามารุมล้อมดูกันเพียบแล้ว

“เฮ้ย ทำไมเป็นงี้วะ”

กริ๊กๆ กริ๊กๆ

คราวนี้ยอดเงินเดิมพันก็พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

“ไปตามหยางเหม่ยหลิงออกมา!”

กริ๊กๆ กริ๊กๆ

กริ๊กๆ กริ๊กๆ

◆ ◆ ◆

เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วก็ไม่อาจทราบได้

“ฮึก บัดซบเอ๊ย...”

ผลลัพธ์ช่างน่าอนาถใจ

แน่นอนว่าหมายถึงจินห่าวคนเดียวเท่านั้น

“แกนี่ โคตรไม่มีดวงเอาซะเลยว่ะ”

“หุบปากไปเลย!”

“วันหลังเรามาสนิทกันไว้เถอะ จะได้ขอสูบดวงแกหน่อย”

“ไอ้ชาติหมาเอ๊ย...”

ในทางกลับกัน เงินเดิมพันในถาดของผมกลับพอกพูนขึ้นมามากกว่าสามเท่าตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 27
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 28 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 26กลับหน้าเรื่อง
ตอน 26ตอน 28