ผลลัพธ์ก็คือ ผมต้องกลับมาพึ่งพาใบบุญของโรงแรมเก้ามังกรอีกครั้ง
“เพื่อเป็นการเตือนความจำนะคะ ฐานะของคุณในโรงแรมเก้ามังกรแห่งนี้ก็ยังคงเป็นคนรักกำมะลอของฉันอยู่เหมือนเดิม”
ในฐานะคนรักกำมะลอของหยางเหม่ยหลิงเหมือนเมื่อก่อนนั่นแหละ
“ทำไมอีกล่ะครับ”
“ทำไมน่ะเหรอคะ ก็เพราะพนักงานทุกคนในโรงแรมจำคุณได้แบบนั้นไปแล้วน่ะสิ ข่าวลือเรื่องที่ฉันตามไปลากคอคนรักที่หนีหายไปกลางดึกกลับมาจากต้าเหลียนด้วยตัวเองแพร่สะพัดไปทั่วในหมู่พนักงานหมดแล้วค่ะ”
“...”
“ช่วงนี้ก็พักผ่อนในห้องของฉันให้สบายใจเถอะค่ะ”
เธออยากให้ผมพักผ่อนสบายๆ จริงน่ะหรือ
ไม่รู้ทำไมผมถึงอดรู้สึกเหมือนโดนสนตะพายไม่ได้แฮะ
ช่างเถอะ
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงได้กลับมาใช้ห้องพักรับรองบนชั้นเพนต์เฮาส์ของหยางเหม่ยหลิงอีกครั้ง
“บอกให้พัก ก็ต้องพักสิเนอะ”
ไหนๆ ก็ได้มาพึ่งพาอาศัยทั้งที วันแรกผมเลยเดินสำรวจตามจุดต่างๆ ในโรงแรมเสียทั่ว
ช่วงเช้าก็ไปว่ายน้ำเล่นในสระว่ายน้ำในร่มของโรงแรม พอตกบ่ายก็ไปออกกำลังกายนิดหน่อยที่ห้องฟิตเนส
ตกเย็นก็ลองใช้บริการนวดจากคอนเซียร์จ พอตกดึกก็สั่งเหล้าราคาแพงมาดื่มบนรูฟท็อปชั้นดาดฟ้า
“สวัสดีครับท่านประธาน!”
“อรุณสวัสดิ์ครับคุณท่าน!”
“ขอให้สุขสำราญครับพี่ใหญ่!”
“อ่า... ครับ ลำบากกันหน่อยนะครับ”
ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น สมาชิกแก๊งเก้ามังกรที่ยืนคุ้มกันอยู่ตามจุดต่างๆ พอเห็นผมปุ๊บก็พร้อมใจกันก้มหัวทักทายอย่างมีระเบียบวินัยสุดๆ
ท่านประธาน คุณท่าน พี่ใหญ่
คำเรียกขานแปลกหูที่ไม่เคยได้ยินมาตลอดทั้งชีวิต
ผมมั่นใจเลย
‘นี่มันกับดักขงเบ้งชัดๆ’
สถานการณ์ทั้งหมดนี้เป็นแผนการของหยางเหม่ยหลิงที่หวังจะดึงผมเข้ามาไว้ในกำมือ
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมเลยขลุกอยู่แต่ในห้องอย่างสงบเสงี่ยม
สั่งรูมเซอร์วิสมากิน ข้าวปลาอาหารก็แก้ขัดไป แล้วนั่งดูหนังผ่านจอโทรทัศน์ขนาด 100 นิ้วในห้องนั่งเล่นตลอดทั้งวันทั้งคืน
- ฉันจะกลับมา (I’ll be back)
- ตือดือตื๊อ↗ ตือ→ ตื่อ↘
หนีบถังป๊อปคอร์นเคลือบเนยไว้ข้างลำตัวพลางดูดนิ้วจ๊วบๆ ไปด้วย
พอเห็นสภาพของผมแบบนั้น หยางเหม่ยหลิงก็แค่นหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ
“อย่ามัวแต่นอนอืดอยู่ตรงนี้เลยค่ะ ออกไปหาอะไรทำข้างนอกบ้างเถอะ”
“ทำไมต้องดั้นด้นออกไปด้วยล่ะครับ ที่นี่ทั้งเย็นสบายแล้วก็สะดวกที่สุดแล้ว”
ผมทำเป็นไม่ได้ยินแล้วแกล้งไขสือไปเรื่อย
ขืนยอมตามน้ำไปง่ายๆ แบบนี้ มีหวังโดนสนตะพายของจริงแน่
“อยู่ที่บ้านผมก็นอนพักแบบนี้ทุกวันแหละครับ”
เพราะงั้น เพื่อให้หยางเหม่ยหลิงเข็ดขยาดและถอดใจไปเอง ผมเลยจงใจสวมบทคนตกงานว่างงานไร้แก่นสารมันซะเลย
ชื่อปฏิบัติการ แบดบอย
“ผู้ชายแขนขาดีๆ มานอนจมอยู่บนโซฟาทั้งวันทั้งคืนแบบนี้ เห็นแล้วมันอึดอัดแทนเข้าใจไหมคะ”
“คุณคงยังไม่ค่อยรู้จักผู้ชายดีสินะครับ ผู้ชายส่วนใหญ่บนโลกนี้เขาก็ใช้ชีวิตกันแบบนี้ทั้งนั้นแหละ เอิ๊ก”
ผมไม่คิดจะกลั้นเรอ ทั้งยังนอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาพลางเกาพุงแกรกๆ
ดูท่าเธอจะเป็นคนรักความสะอาด แผนการตื้นๆ ของผมต้องได้ผลชะงัดอย่างแน่นอน
“แหม ตายจริง... ไม่ยักรู้มาก่อนเลยนะคะว่าเป็นคนแบบนี้”
ทว่าหยางเหม่ยหลิงที่เห็นสภาพของผมกลับเผยสีหน้าผ่อนคลายราวกับกำลังมองเรื่องสนุกเสียอย่างนั้น
...ไม่ใช่แบบนี้เหรอเนี่ย
“เอาเถอะค่ะ ออกไปข้างนอกหน่อยเถอะ วันนี้ฉันว่าจะเรียกแม่บ้านขึ้นมาทำความสะอาดห้องสักหน่อย”
“ไหนบอกให้พักผ่อนเต็มที่ไงครับ...”
“เร็วเข้าสิคะ”
สุดท้ายเมื่อต้านทานท่าทีออดอ้อนแกมบงการของเธอไม่ไหว นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมต้องเดินคอตกมุ่งหน้าไปยังลิฟต์อย่างในตอนนี้
รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นหัวหน้าครอบครัววัยกลางคนที่โดนเมียจู้จี้จนเตะโด่งออกมานอกบ้านไม่มีผิด
“เฮ้อ”
เพิ่งจะผ่านไปแค่สองวันแท้ๆ
เวลาเพิ่งผ่านไปเพียงแค่สองวัน แต่ความสุขสบายล้นเหลือทั้งหมดนี้กลับทำให้ผมรู้สึกหมดเรี่ยวแรงพิลึก
ถึงจะได้พักแต่ก็ไม่เหมือนได้พักผ่อนจริงๆ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเป็นแบบนี้
‘หรือเพราะดูหนังคนเหล็กภาคหนึ่งสองสามติดต่อกันรวดเดียววะ’
ขณะที่ผมกำลังเดินเข้าไปในลิฟต์ด้วยความรู้สึกกร่อยๆ ในใจ
“ยินดีต้อนรับครับท่านประธาน เดี๋ยวผมนำทางไปที่ชั้นคาสิโนให้นะครับ”
“เอ๊ะ?”
ทว่าพนักงานคุมลิฟต์ที่ยืนเกร็งตัวลีบกลับกดปุ่มชั้นคาสิโนใต้ดินทันทีโดยไม่รู้สาเหตุ
เป็นการเคลื่อนไหวของมือที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทั้งที่ผมยังไม่ทันได้อ้าปากบอกชั้นเลยสักคำ
“...”
“...?”
ขืนบอกไปตอนนี้ว่าจะไปที่อื่น พนักงานคนนี้คงหน้าถอดสีแล้วลนลานทำตัวไม่ถูกแหงๆ
ผมลังเลอยู่เพียงครู่เดียว
แล้วก็ตัดสินใจปล่อยตัวปล่อยใจไหลไปตามน้ำแต่โดยดี
‘ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ดีเหมือนกัน’
ติ๊ง
ประตูลิฟต์เปิดออก เผยให้เห็นทัศนียภาพอันโอ่อ่าหรูหราของคาสิโน
ในเวลาเดียวกัน บรรดาสมาชิกแก๊งเก้ามังกรหน้าตาเหี้ยมเกรียมก็พากันเบิกตากว้างหันขวับมามองผม
ทันทีที่สบตากัน สีหน้าดุดันน่ากลัวของพวกเขาก็พลันอ่อนลงในพริบตา
“ยินดีต้อนรับครับท่านประธาน!”
“ขอให้เพลิดเพลินกับช่วงเวลาดีๆ ครับ!”
“อ่า... ครับ ลำบากกันแย่เลยนะครับ”
หลังจากผงกศีรษะรับการทำความเคารพอย่างนอบน้อมของสมาชิกแก๊ง ผมก็เดินสำรวจภายในคาสิโนเหมือนคนบ้านนอกเข้ากรุงอย่างไรอย่างนั้น
‘อลังการงานสร้างชะมัด’
ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เป็นภาพที่ชวนให้ตาค้างไปหมด
แชนเดอเลียร์ระยิบระยับส่องประกายเจิดจ้าด้วยลูกแก้วนับไม่ถ้วน
ตู้สล็อตแมชชีนที่เสียงแจ็กพอตแตกดังขึ้นไม่ขาดสาย
ทั้งเสียงเครื่องจักรที่อึกทึกครึกโครม เสียงชิปกระทบกันดังกุกกัก ไปจนถึงเสียงกรีดร้องอย่างหมดหวังและเสียงเฮลั่นอย่างบ้าคลั่ง
‘การป้องกันก็โคตรจะแน่นหนาเลยแฮะ’
คงเพราะเพิ่งผ่านศึกดวลปืนหนักๆ มาหลายระลอกในช่วงไม่กี่วันมานี้ ด้านหลังแผ่นโพลีคาร์บอเนตหนาเตอะจึงมีกองกำลังติดอาวุธครบมือของแก๊งเก้ามังกรยืนประจำตำแหน่งตรวจตรากันอย่างถี่ถิบ
แม้จะวางกำลังรปภ. ติดอาวุธไว้อย่างหนาแน่นจนแทบจะเหยียบกันตายขนาดนี้ แต่ดูเหมือนจำนวนลูกค้าในคาสิโนจะยิ่งมีมากกว่านั้นเสียอีก
ตอนที่ผมกำลังเดินด้อมๆ มองๆ แถวโต๊ะรูเล็ตเพื่อเปิดหูเปิดตาอยู่นั้นเอง
“ขอประทานโทษครับ ท่านลูกค้า”
“ครับ?”
ชายคนหนึ่งที่ใส่โพเมดเซตผมเรียบแปล้ในชุดสูทเนี้ยบกริบได้มายืนประชิดตรงหน้าผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
คนที่ดูเหมือนจะเป็นผู้จัดการคาสิโนฉีกยิ้มหวานแบบฉบับพนักงานบริการ
“ขอขอบพระคุณที่แวะมาเยือนคาสิโนของโรงแรมเก้ามังกรครับ ทางเราได้จัดเตรียมถาดชิปแยกไว้ให้เป็นพิเศษเพื่อให้ท่านเพลิดเพลินกับเกมได้อย่างสะดวกสบายครับ”
พูดจบเขาก็ยื่นถาดชิปที่ปูด้วยผ้ากำมะหยี่เนื้อนุ่มส่งให้ผมด้วยสองมืออย่างนอบน้อมไม่ใช่หรือไง
ในนั้นมีชิปที่สลักตัวเลขหลักร้อย หลักพัน และหลักหมื่น วางซ้อนกันเป็นตั้งๆ รวมแล้วหลายสิบอัน
“หา? เอ่อ... ผมไม่มีเงินหรอกครับ ขอโทษด้วยนะครับ”
เดี๋ยวนี้คาสิโนเขาหาลูกค้ากันแบบนี้แล้วหรือไงนะ
พอผมรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน ผู้จัดการกลับไม่ได้มีท่าทีอึกอักแม้แต่น้อย แต่กลับยิ่งยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตรพลางส่ายหัว
“ไม่ใช่แบบนั้นครับท่านลูกค้า นี่ไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่เป็นชิปจ่ายล่วงหน้าที่ท่านประธานหยางเหม่ยหลิงของโรงแรมเราจ่ายไว้ให้สำหรับท่านลูกค้าครับ เพื่อให้ท่านลงมาเล่นเกมที่คาสิโนได้อย่างสบายใจทุกเมื่อน่ะครับ”
“อ๋อ”
“หลังจากเพลิดเพลินกับเกมอย่างสบายใจแล้ว ท่านค่อยนำถาดมาคืนที่เคาน์เตอร์แลกเงินก็ได้ครับ หากชิปไม่พอ ท่านสามารถบอกได้ตลอดเวลาเลยนะครับ”
ชิปจ่ายล่วงหน้าเนี่ยนะ
กริ๊ก
พอลองแตะชิปดูสองสามอัน มันก็ส่งเสียงกระทบกันอย่างรื่นหู
หนึ่ง สิบ ร้อย พัน...
กะดูด้วยสายตาคร่าวๆ ก็น่าจะราวๆ ห้าแสนหยวนได้
คิดเป็นเงินเกาหลีก็หนึ่งร้อยล้านวอน ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่กินขาดเงินเดือนทั้งปีของพนักงานบริษัททั่วไปสบายๆ เลย
“งั้นผมจะหยิบอันนี้หนีไปเลยก็ได้เหรอครับ”
“ได้สิครับ ท่านประธานของเราคงไม่ถือสาเรื่องนั้นเลยสักนิดครับ ว่าแต่ท่านต้องการชิปเพิ่มอีกไหมครับ”
“...ไม่ล่ะครับ”
ทั้งคำสรรพนามที่เรียกว่าท่านประธาน ทั้งท่าทีนอบน้อมของพวกสมาชิกร่วมแก๊ง แถมยังมีเงินเดิมพันก้อนโตนี่อีก
รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นแมงดาหนุ่มที่ได้รับความโปรดปรานอย่างล้นหลามจากประธานสาวของแก๊งอาชญากรรมยักษ์ใหญ่จริงๆ แฮะ
‘ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังได้โดนสนตะพายเข้าจริงๆ แน่ ให้ตายสิ...’
ผมเผลอหัวเราะแห้งๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว
“แต่ความจริงนี่เป็นครั้งแรกที่ผมมาคาสิโนน่ะครับ เลยไม่ค่อยรู้ว่าต้องทำอะไรยังไงบ้าง”
“อย่างนั้นเหรอครับ ให้ผมช่วยนำทางไปยังเกมที่สามารถเพลิดเพลินได้ง่ายๆ ดีไหมครับ”
“ครับ รบกวนด้วยนะครับ”
ภายใต้การนำทางอย่างสุภาพของผู้จัดการ พวกเราก็เดินทอดน่องสำรวจไปทั่วทุกซอกทุกมุมของคาสิโน
เกมไพ่ที่ซับซ้อน สล็อตแมชชีนแสงสีวิบวับ หรือพวกที่ต้องจำกฎกติกาอย่างไพ่นกกระจอกล้วนถูกเดินผ่านไปทั้งหมด
“เกมนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ”
มันเป็นการพนันทายตัวเลขจากการทอยลูกเต๋าที่เรียกว่าไฮโล
กติกาคือตอนที่ดีลเลอร์ทอยลูกเต๋าสามลูก ถ้าทายถูกเลขเดียวจะได้เงินเดิมพัน 1 เท่า ทายถูกสองเลขได้ 2 เท่า และถ้าทายถูกทั้งสามเลขก็จะได้เงินคืนกลับมา 3 เท่า
นอกจากนั้นก็ยังมีให้ทายผลรวมของแต้มลูกเต๋า หรือการวางเดิมพันกับชุดรูปแบบเฉพาะเจาะจง เป็นต้น
“ครับ เดี๋ยวผมขอลองอันนี้ดูแล้วกันครับ”
“ขอให้มีช่วงเวลาที่เพลิดเพลินนะครับ ท่านลูกค้า”
หลังจากส่งผู้จัดการที่โค้งคำนับให้อย่างนอบน้อมแล้วเดินจากไป ผมก็นั่งลงตรงที่ว่างตรงมุมหนึ่งของโต๊ะ
กำลังมีการเดิมพันกันอย่างดุเดือดอยู่พอดีทีเดียว
ลูกเต๋าในกระบอกกลิ้งออกมาโดยอัตโนมัติพร้อมกับเสียงประโคมแตรดังลั่น
ตัวเลขบนลูกเต๋าที่กลิ้งออกมาบนโต๊ะคือ 6 5 4 ตามลำดับ
“อ๊าก บัดซบเอ๊ย! นี่มันโกงกันชัดๆ!”
ก่อนที่เจ้ามือจะทันได้ประกาศผล เสียงกรีดร้องก็ดังลั่นขึ้นมาจากมุมหนึ่งของโต๊ะ
ชายคนหนึ่งทุบขอบโต๊ะดังปังๆ พร้อมกับแผดเสียงตะโกนโวยวาย
“เวรเอ๊ย! ไปเล่นตุกติกอะไรกับกระบอกนั่นกันแน่วะ? ไปเรียกประธานหยางเหม่ยหลิงออกมาซิ!”
ผมจ้องมองเขาเงียบๆ เพราะรู้สึกว่าใบหน้านั้นคุ้นตาอย่างประหลาด
“แล้วแกเป็นใครวะ! มองหน้าหาเรื่องอะไร?”
“...”
“ไม่หลบสายตาอีก... อ้าว?”
“ไง”
ชายคนนั้นอ้าปากค้างเมื่อจำผมได้
พอผมพยักหน้าให้เพราะรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาโดยใช่เหตุ ใบหน้าของหมอนั่นก็บิดเบี้ยวจนแดงก่ำ
“แก แกนี่เอง! ไอ้ระยำเอ๊ย! เจอตัวดีนักนะ!”
จินห่าว หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งฉงชิ่ง
คนที่ซัดปลายคางจนหมอนั่นสลบเหมือดแล้วลากมาที่โรงแรมแห่งนี้เมื่อไม่กี่วันก่อนก็คือตัวผมเอง จึงไม่แปลกใจเลยที่มันจะโกรธจนตาเหลือกขนาดนี้
“คางเป็นยังไงบ้างล่ะ? ตอนนั้นอุตส่าห์ต่อยเบาๆ ให้แล้วนะ”
“ไอ้ลูกหมาเอ๊ย! เพราะแกนั่นแหละ ตอนนี้ฉันถึงยังเคี้ยวอะไรแทบไม่ได้เลย!”
“แหม แย่จังแฮะ”
“ฉันคือจินห่าวเว้ย จินห่าว! คอยดูเถอะถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่! ฉันจะเป่ากบาลแกให้เป็นรู...”
เมื่อได้กลิ่นความวุ่นวายที่ส่อแววจะปะทุขึ้น ผู้เล่นคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่รอบโต๊ะต่างก็พากันทยอยลุกหนีไปทีละคนสองคนอย่างรู้จังหวะ
เป็นจังหวะเดียวกับที่หมอนั่นฟิวส์ขาดและกำลังจะพุ่งข้ามโต๊ะเข้ามา
“นั่งลงครับ”
“อึ่ก! ปล่อยนะโว้ย! ไม่ปล่อยใช่ไหม?”
“บอกให้นั่งลงไง ถ้ายังก่อความวุ่นวายอีกล่ะก็ จะจับขังลืมไว้ในห้องซะเลย”
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
ลูกน้องแก๊งเก้ามังกรที่ยืนเตรียมพร้อมอยู่ข้างหลังหมอนั่นอยู่แล้ว ช่วยกันกดไหล่ทั้งสองข้างของจินห่าวลงอย่างแรง
จินห่าวที่ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิดเดียวจึงได้แต่กัดฟันกรอดพลางจ้องเขม็งมาที่ผม
“ผมไม่เป็นไรหรอก ปล่อยเขาไปเถอะครับ”
“...จะดีเหรอครับ ท่านประธาน?”
“ครับ พอดีผมอยากจะเปิดอกคุยกับเพื่อนคนนี้สักหน่อยน่ะ”
พวกลูกน้องแก๊งเก้ามังกรลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันมองหน้ากันไปมา
จากนั้นก็พยักหน้ารับแล้วยอมปล่อยตัวจินห่าวให้เป็นอิสระ
“บัดซบ... คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะซาบซึ้งใจงั้นเหรอ?”
ทั้งที่รอดมาได้เพราะผมแท้ๆ แต่สีหน้าของจินห่าวกลับยิ่งบิดเบี้ยวบึ้งตึงขึ้นไปอีก
เมื่อเห็นท่าทีกินบนเรือนขี้บนหลังคาของหมอนั่น ผมจึงยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้
“ทำไมถึงได้โมโหขนาดนั้นกันเล่า?”
“ว่าไงนะ? เฮ้ย! ก็แกเป็นฝ่ายเปิดฉากต่อยฉันก่อนไม่ใช่เรอะ!”
“เรื่องนั้นมันก็จริงอยู่ ถ้าเจ็บก็ขอโทษด้วยละกัน ฉันขอโทษนะ”
“วะ-ว่าไงนะ?”
คงไม่คิดว่าจะได้รับคำขอโทษล่ะสิ?
สีหน้าของจินห่าวปั่นป่วนยุ่งเหยิงไปหมด
“แต่ถ้าฉันไม่พาตัวนายมา นายก็คงตายอยู่ที่นั่นไปแล้ว จริงไหมล่ะ”
“เรื่องนั้นมัน...”
“คงโดนกระสุนของพวกหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือยิงพรุนจนกลายเป็นรังผึ้งไปแล้วมั้ง ถ้าคิดดูให้ดีๆ ฉันถือเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตนายเลยไม่ใช่หรือไง”
“...”
ดูเหมือนในชั่วพริบตานั้นเขาจะเผลอคล้อยตามโดยไม่รู้ตัว
มองเห็นได้ชัดเลยว่าอุณหภูมิความเดือดดาลที่พลุ่งพล่านจนถึงขีดสุดของหมอนั่นลดฮวบลงในชั่วพริบตา
“ฉันเข้าใจดีว่าตอนนี้นายกำลังหัวเสียเพราะผลาญเงินจนหมดเกลี้ยง แต่เลือกคนระบายอารมณ์ผิดไปหน่อยนะ เพราะยังไงนายก็ทำอะไรฉันที่นี่ไม่ได้อยู่แล้ว”
“บัดซบเอ๊ย...”
“ต่อให้กำหมัดซัดกันตอนนี้ นายก็แพ้อยู่ดีไม่ใช่หรือไง”
“...”
ใบหน้าที่แดงก่ำของหมอนั่นบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกอัปยศอดสู
เพราะไม่มีคำไหนผิดเลยสักนิดจึงเถียงไม่ออก ได้แต่ฮึดฮัดด้วยความเจ็บใจ ดูแล้วเหมือนเด็กไม่รู้จักโตไม่มีผิด
เพราะอย่างนั้นหรือเปล่านะ
จู่ๆ ผมก็เกิดความคิดอยากจะแกล้งปั่นหัวหมอนั่นขึ้นมา
“ถ้ามันเจ็บใจนัก จะมาแข่งกับฉันด้วยเรื่องอื่นไหมล่ะ”
“...อะไรนะ แข่งอะไร”
“วันนี้ฉันเพิ่งเคยเข้าคาสิโนเป็นครั้งแรก มาแข่งกันหน่อยไหมว่าใครจะกวาดเงินเดิมพันได้มากกว่ากัน”
จินห่าวหัวเราะเยาะออกมาด้วยความเหลือเชื่อ
“เหอะ! ตอนนี้คิดจะมาท้าฉันเล่นการพนันเนี่ยนะ ทั้งที่ตัวเองเป็นแค่มือใหม่อ่อนหัดเนี่ยนะ”
“ก็นะ ถ้าไม่มั่นใจก็ช่างเถอะ แต่ถ้านายชนะ ฉันจะยอมให้นายต่อยคางฉันได้ทีหนึ่งเป็นไง”
พอได้ยินแบบนั้น นัยน์ตาของหมอนั่นก็เบิกโพลงขึ้นมาทันที
ถึงขั้นแสยะยิ้มเย้ยหยันออกมาอย่างโจ่งแจ้ง
“ไอ้เวรนี่เป็นบ้าไปแล้วจริงๆ สินะ... ได้ วันนี้ฉันจะทำให้แกต้องหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดเลยคอยดู!”
หมอนั่นฮึดฮัดพร้อมกับกวาดชิปที่เหลืออยู่บนถาดมารวมกันอย่างกระตือรือร้น
จินห่าวที่วางเดิมพันไปที่ตัวเลขสามตัวคือ 1 2 และ 4 ฉีกยิ้มกว้างออกมา
สีหน้าดูเหมือนคนที่มีเลือดลมสูบฉีดขึ้นมาอีกครั้ง
“เอาสิ แกก็วางเดิมพันด้วยสิวะ”
“รอก่อนสิ กำลังคิดอยู่”
ในระหว่างที่เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป จู่ๆ ความคิดประหลาดบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว
ผมหยิบชิปขึ้นมาแบบส่งๆ แล้ววางเดิมพันลงบนตัวเลขที่ตรงข้ามกับที่จินห่าวแทงไว้อย่างสิ้นเชิง
ตัวเลข 3 5 และ 6
พอเห็นตำแหน่งที่ชิปของผมวางอยู่ จินห่าวก็กระตุกยิ้มที่มุมปาก
“หึ นี่คิดจะดักแทงสวนฉันงั้นสิ”
“ก็ประมาณนั้นมั้ง...”
“ตลกสิ้นดี ตอนนี้ลางสังหรณ์ฉันกำลังมาเว้ย เทพแห่งไฮโลได้จุติลงมาแล้ว แกอย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”
หมอนั่นยั่วยุผมด้วยความรู้สึกกระหายชัยชนะที่ลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง
อีกไม่นาน เมื่อดีลเลอร์ส่งสัญญาณด้วยมือ เวลาสำหรับการวางเดิมพันก็สิ้นสุดลงทั้งหมด
ลูกเต๋าภายในฝาครอบกึ่งโปร่งแสงกระดอนกระแทกกันไปมาอย่างอึกทึก
กริ๊กๆ กริ๊กๆ
“ขอสวยๆ!”
พร้อมกับเสียงตะโกนอย่างคาดหวังสุดชีวิตของจินห่าว ลูกเต๋าก็หยุดนิ่งลงบนโต๊ะ
แต้มคือ 3 5 6
“เชี่ยเอ๊ย!”
“โอ้ หวานเจี๊ยบ”
ระหว่างที่จินห่าวทุบโต๊ะไปกรีดร้องคร่ำครวญไป ผมก็ค่อยๆ กวาดชิปที่เพิ่มขึ้นมาถึงสามเท่าและถูกดันมาตรงหน้าเก็บเข้ากระเป๋า
ขณะที่ผมฮัมเพลงในคออย่างอารมณ์ดี แก้มข้างหนึ่งก็รู้สึกคันยุบยิบขึ้นมา
“กะ-แก ไอ้หมา ไอ้เวรเจ้าเล่ห์เอ๊ย... เอาใหม่อีกตา!”
จินห่าวหอบหายใจฟึดฟัดขณะจ้องเขม็งมาที่ผม
“แก แทงอย่าให้ซ้ำกับฉันไปจนจบนั่นแหละ ถ้าแต้มซ้ำกับฉันแม้แต่อันเดียว ฉันฆ่าแกทิ้งจริงๆ แน่!”
สำหรับผมแล้วมันเป็นข้อเสนอที่ไม่มีเหตุผลให้ต้องปฏิเสธเลยสักนิด
ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เงินผมอยู่แล้ว และที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ตอนนี้ดวงของจินห่าวกำลังกุดสุดๆ
ขอแค่แทงสวนทางกับไอ้หมอนี่ที่ดวงตก ปาฏิหาริย์ทั้งจักรวาลก็แทบจะหลั่งไหลมาหาผมแล้ว
“ได้สิ มาลองดูกันสักตั้ง”
“ฮึๆ ไอ้โง่เอ๊ย ไม่รู้ซะแล้วว่านั่นมันก็แค่โชคของมือใหม่... ฉันคือจินห่าวนะเว้ย จินห่าว! อยู่ไต้หวันใครๆ ก็เรียกฉันว่าราชาไฮโลทั้งนั้น!”
“พูดมากจังวะ เอาเวลาขยับปากไปวางเดิมพันเถอะ”
“ไอ้เวรนี่มัน... ช่างเถอะ ดี! ใช่แล้ว มันต้องใจถึงขนาดนี้สิถึงจะสมกับเป็นคู่มือของฉันหน่อย!”
ด้วยเหตุผลกลใดก็สุดรู้ ศึกประลองอันดุเดือดระหว่างเราสองคนจึงได้เปิดฉากขึ้นเช่นนั้น
เมื่อจินห่าวเลือกแต้ม ผมก็จะวางชิปสวนทางกับจินห่าวอย่างไม่มีข้อยกเว้น
กริ๊กๆ กริ๊กๆ
ลูกเต๋ากลิ้งคลุกคลักออกมา
“เชี่ยเอ๊ย!”
กริ๊กๆ กริ๊กๆ
ตอนนี้เริ่มมีพวกไทยมุงเข้ามารุมล้อมดูกันเพียบแล้ว
“เฮ้ย ทำไมเป็นงี้วะ”
กริ๊กๆ กริ๊กๆ
คราวนี้ยอดเงินเดิมพันก็พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
“ไปตามหยางเหม่ยหลิงออกมา!”
กริ๊กๆ กริ๊กๆ
กริ๊กๆ กริ๊กๆ
เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วก็ไม่อาจทราบได้
“ฮึก บัดซบเอ๊ย...”
ผลลัพธ์ช่างน่าอนาถใจ
แน่นอนว่าหมายถึงจินห่าวคนเดียวเท่านั้น
“แกนี่ โคตรไม่มีดวงเอาซะเลยว่ะ”
“หุบปากไปเลย!”
“วันหลังเรามาสนิทกันไว้เถอะ จะได้ขอสูบดวงแกหน่อย”
“ไอ้ชาติหมาเอ๊ย...”
ในทางกลับกัน เงินเดิมพันในถาดของผมกลับพอกพูนขึ้นมามากกว่าสามเท่าตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
กำลังโหลดความเห็น...