คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 28

ตอน 28

ในที่สุดความสงบสุขก็มาเยือนตานตง เมืองที่เคยเต็มไปด้วยเรื่องราววุ่นวายมากมาย

แม้จะละเว้นความขัดแย้งทางการทูตอันดุเดือดระหว่างจีนกับเกาหลีเหนือไว้ก่อน แต่อย่างน้อยความสัมพันธ์ระหว่างแก๊งเก้ามังกรกับแก๊งฉงชิ่งที่เคยแบ่งแยกตรอกซอกซอยในโลกมืดกันคนละครึ่งก็เป็นเช่นนั้น

“ลำบากแย่เลยนะคะ ประธานรุ่ยซิง”

“ทางผมต่างหากที่ต้องขอบคุณครับ คุณประธานหยางเหม่ยหลิง ผมจะไม่ลืมเลยว่าประธานหยางช่วยอำนวยความสะดวกให้การเจรจาครั้งนี้ลุล่วงไปด้วยดี”

“ประธานรุ่ยซิงอุตส่าห์เดินทางไกลมาด้วยตัวเอง การดูแลแค่นี้ถือเป็นเรื่องสมควรแล้วค่ะ”

บุคคลที่ถูกส่งตัวมาอย่างเร่งด่วนเพื่อเจรจาการค้ากับแก๊งเก้ามังกรในครั้งนี้คือประธานรุ่ยซิง ที่ปรึกษาสูงสุดของแก๊งฉงชิ่ง

เขาคือผู้ทำหน้าที่เสนาธิการเคียงข้างผู้นำสูงสุดของแก๊งฉงชิ่ง และในทางพฤตินัยก็คือเบอร์สองของแก๊งฉงชิ่งนั่นเอง

เมื่อผู้มาเยือนเป็นถึงผู้มีอิทธิพลระดับสูง ท่าทีของหยางเหม่ยหลิงจึงสุภาพนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง

“ตอนที่ขาดการติดต่อกับพวกแกนนำสาขาตานตงพร้อมกันทั้งหมด ผมคิดว่าคงโดนกวาดล้างตายกันหมดอย่างเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว พอได้รับการติดต่อจากแก๊งเก้ามังกรว่าจะใช้คุณชายน้อยจินห่าวเป็นตัวประกันเพื่อเจรจาแลกเปลี่ยน ตอนนั้นน่ะจริงๆ เลยนะครับ... รู้สึกเหมือนท้องฟ้าที่เคยมืดมิดกลับมาสว่างสดใสอีกครั้งเลยล่ะครับ”

“อย่างนั้นเองเหรอคะ ถ้าฉันบอกว่าความจริงฉันก็รู้สึกแบบเดียวกัน คุณจะเชื่อไหมคะ”

“ฮ่าๆ”

ธุรกิจหลักของแก๊งฉงชิ่งในตานตงคือการลักลอบขนยาเสพติด

ทว่าตัวยาเสพติดเองกลับไม่ใช่ธุรกิจหลักของพวกเขา

เส้นทางลักลอบขนของเถื่อนอันหลากหลายที่เชื่อมต่อไปทุกทิศทาง เช่น ท่าเรือตงกั่งและท่าเรือต้าเหลียน ต่างหากที่เป็นหัวใจหลักของธุรกิจพวกเขา

แก๊งฉงชิ่งใช้เส้นทางเหล่านี้ไม่เพียงแต่กระจายยาเสพติดเท่านั้น แต่ยังหมุนเวียนสิ่งของผิดกฎหมายสารพัดอย่างจนฟันกำไรมหาศาล และสิ่งที่แก๊งเก้ามังกรต้องการแย่งชิงมาผ่านชัยชนะในศึกตานตงครั้งนี้ก็คือเส้นทางลักลอบขนของเถื่อนเหล่านี้นี่เอง

“คุณตกลงที่จะให้ควบคุมตัวจินห่าวไว้ที่โรงแรมเก้ามังกรไปสักพัก เพื่อเป็นเครื่องหมายแสดงความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างองค์กรใช่ไหมคะ”

“แน่นอนอยู่แล้วครับ”

การเจรจาระหว่างสององค์กรในวันนี้สิ้นสุดลงด้วยดีเช่นนั้น โดยมีชีวิตของจินห่าวเป็นข้อแลกเปลี่ยน

ข้อตกลงคือทั้งสององค์กรจะร่วมกันบริหารจัดการเส้นทางลักลอบขนของเถื่อนภายในมณฑลเหลียวหนิง

มันคือข้อประนีประนอมที่คลอดออกมาหลังจากการชักเย่อแย่งชิงกันอย่างดุเดือด

“จะแวะไปหาจินห่าวหน่อยไหมคะ ป่านนี้น่าจะอยู่ที่คาสิโนแล้วล่ะค่ะ”

“ถึงไม่บอก ผมก็ได้ยินมาแล้วล่ะครับว่าเขาเข้าออกที่นั่นทุกวัน ทั้งที่ในมือคุณชายน้อยไม่น่าจะมีเงินเหลือแท้ๆ เชียว”

“หนี้คาสิโนที่คนคนนั้นกู้ไปเล่น ตอนนี้น่าจะตกราวๆ สองแสนหยวนแล้วล่ะค่ะ”

“หืม เงินที่เสียไปน้อยกว่าที่คิดไว้อีกนะครับ”

“ฉันจำกัดวงเงินไว้ให้แค่วันละแสนหยวนน่ะค่ะ พอทำแบบนั้นเขาก็อึดอัดจนแทบจะคลั่งตายอยู่รอมร่อเลยทีเดียว”

“อ่าฮะฮ่า”

รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของชายผู้เจนศึกราวกับขุนศึกเฒ่าที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน

“ประธานหยางนี่ช่างเฉลียวฉลาดจริงๆ เหมาะที่จะเป็นคุณแม่ที่เข้มงวดและยอดเยี่ยมมากเลยนะครับ”

“แหม ขอบคุณนะคะ จะถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกันค่ะ”

“เพื่อร่วมสนับสนุนความตั้งใจนั้น ทางเราจะโอนเงินมาให้เดือนละสี่ล้านหยวนครับ อย่างไรก็รบกวนช่วยดัดนิสัยสุรุ่ยสุร่ายของคุณชายน้อยด้วยวิธีแบบตอนนี้ต่อไปทีนะครับ”

“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ถือโอกาสนี้ช่วยสร้างนิสัยประหยัดมัธยัสถ์ให้แทนเลยแล้วกันนะคะ”

คนทั้งสองที่เสร็จสิ้นการเจรจาก้าวเดินออกจากบิสซิเนสเลานจ์ของโรงแรมเก้ามังกร

หยางเหม่ยหลิงมุ่งหน้าไปยังชั้นเพนต์เฮาส์ ส่วนประธานรุ่ยซิงมุ่งหน้าไปยังคาสิโน

ต่างฝ่ายต่างกำลังจะแยกย้ายไปตามทางของตน

“จะว่าไป นอกเหนือจากเรื่องข้อตกลงครั้งนี้แล้ว ผมมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอถามประธานหยางสักหน่อยครับ”

คำถามของประธานรุ่ยซิงทำให้หยางเหม่ยหลิงหยุดลิฟต์ไว้ครู่หนึ่ง

“ค่ะ เรื่องอะไรเหรอคะ”

“เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่เกิดการดวลปืนระหว่างแก๊งฉงชิ่งกับหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือ ได้ยินมาว่ามีคนช่วยชีวิตคุณชายน้อยของเราออกมาจากใจกลางสมรภูมินั้นได้อย่างปลอดภัย”

“ใช่ค่ะ”

“ผมอยากจะไปพบเขาด้วยตัวเองเพื่อกล่าวคำขอบคุณเสียหน่อย ไม่ทราบว่าเขาคนนั้นสังกัดแก๊งเก้ามังกรหรือเปล่าครับ”

“เปล่าค่ะ ไม่ใช่คนในแก๊ง แต่เป็นคนที่ฉันให้การสนับสนุนส่วนตัวน่ะค่ะ”

คนที่ให้การสนับสนุนส่วนตัวงั้นหรือ

เป็นมือสังหารจากที่ไหนสักแห่งหรืออย่างไร

สีหน้าของประธานรุ่ยซิงเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

“อย่างนั้นเหรอครับ ถ้าเช่นนั้นพอจะช่วยแนะนำให้รู้จักหน่อยได้ไหมครับ”

เมื่อรุ่ยซิงเอ่ยถามอย่างสุภาพและเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาดี มุมปากของหยางเหม่ยหลิงก็ยกยิ้มขึ้น

เธอส่ายหน้าพลางส่งยิ้มอันเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน

“ขอปฏิเสธค่ะ ท่านประธาน”

“...ทำไมเหรอครับ”

ประธานรุ่ยซิงแสดงสีหน้าแปลกประหลาดใจออกมา

ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไร หยางเหม่ยหลิงก็ส่งสัญญาณมือ ประตูลิฟต์จึงเริ่มปิดลง

“ก็คนคนนั้น ฉันกะว่าจะซ่อนไว้ให้มิดชิดแล้วเก็บไว้ทะนุถนอมเป็นของตัวเองคนเดียวน่ะสิคะ”

ไม่นานนัก ร่างของหยางเหม่ยหลิงก็ลับหายไปหลังบานประตูที่ปิดสนิท

ประธานรุ่ยซิงลูบริมฝีปากพลางเผยสีหน้าที่แฝงไปด้วยความใคร่รู้

‘เป็นคนมีความสามารถขนาดไหนกันเชียว...’

สีหน้าของเขาบอกชัดเจนเช่นนั้น

◆ ◆ ◆

โลกแห่งการเดิมพันย่อมโหดร้ายเสมอ

ผมถือถาดที่มีชิปเพิ่มขึ้นมาเป็นสามเท่าแล้วเดินเข้าไปใกล้จินห่าว

“ผลแพ้ชนะฉันเป็นฝ่ายชนะใช่ไหมล่ะ”

“...”

“ขอบใจที่ทำให้สนุกนะ ไว้คราวหน้ามาเล่นกันใหม่ล่ะ ฉันไปละนะ”

“ดะ-เดี๋ยวก่อน!”

ตอนที่ผมปัดมือเบาๆ ทำท่าจะหันหลังกลับ จินห่าวก็คว้าแขนท่อนล่างของผมไว้หมับ

“อะ-อีกตาเดียวน่า...”

“อีกตาเหรอ แกไม่มีเงินแล้วไม่ใช่หรือไง”

“...ให้ยืมหน่อยน่า เดี๋ยวฉันยอมรับคำขอโทษของแกแบบเท่ๆ เลยก็ได้”

ดูมันพูดเข้า

ผมขำออกมาด้วยความเหลือเชื่อ

ดูท่าหมอนี่คงแค่ชอบเล่นการพนันเอามากๆ สินะ

“เอาเถอะ ได้สิ แต่เรื่องที่ฉันซัดคางแกไปก็ต้องลืมๆ มันไปซะนะ ตกลงไหม”

“นะ-แน่นอนอยู่แล้ว”

และอันที่จริง การได้ดูสีหน้าของหมอนี่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมามันสนุกกว่าการได้เงินจากคาสิโนตั้งเยอะ

ถือว่าได้ดูอะไรเพลินๆ ก็เลยยอมใจป้ำให้สักหน่อย

เพราะแต่แรกมันก็ไม่ใช่เงินผมอยู่แล้วนี่

ชึ่บ

“เอ้า”

“โอเค! ลุยกันอีกรอบไปเลย!”

“จะเล่นไฮโลต่อยาวๆ เลยไหม”

“ซี๊ด วันนี้ดวงไฮโลไม่ค่อยเข้าข้างว่ะ ไปบาคาร่ากันดีกว่า”

“บาคาร่าเหรอ ฉันไม่ค่อยรู้กฎเท่าไหร่นะ”

“หึๆ เข้าทางเลยสิแบบนี้”

อย่างไรก็ตาม พวกเราพากันตระเวนไปทั่วทุกมุมของคาสิโนเคียงข้างกันเช่นนั้น

เกมถัดมาคือบาคาร่า

มันเป็นเกมที่คล้ายๆ กับแบล็กแจ็ก

“อ๊าก! เชี่ยเอ๊ย มันเป็นไปได้ยังไงวะเนี่ย”

“โอ้โห ปั๊มเงินหวานเจี๊ยบเลยแฮะ”

ทว่าต่อให้เปลี่ยนเกมหรือไม่ ความซวยของจินห่าวก็แทบไม่ได้ต่างไปจากเดิมเลย

ในขณะที่ชิปในถาดของผมเพิ่มพูนขึ้นอย่างไม่สิ้นสุด มันก็เป็นรูปแบบซ้ำเดิมที่ชิปของจินห่าวอันตรธานหายไปราวกับภาพลวงตา

นอกเหนือจากที่จินห่าวไม่มีดวงแล้ว ดูเหมือนว่าผมจะมีโชคเรื่องเงินทองอยู่พอสมควรทีเดียว

“บัดซบ! ให้ฉันยืมชิปเพิ่มอีกหน่อยสิ”

“จะคืนยังไงล่ะ”

“โธ่ เดี๋ยวเล่นได้ก็คืนให้ไงเล่า”

ทุกครั้งที่ผมยอมหยิบยื่นชิปให้ หมอนั่นก็ดีอกดีใจจนเนื้อเต้น

พอเป็นแบบนั้น นานๆ ทีเวลาที่เล่นได้เงินมาสักนิดสักหน่อยก็มักจะเมามันกับสารโดปามีนจนเริ่มบ่นตัดพ้อชะตากรรมของตัวเองออกมากลายๆ

“พี่ชายฉันน่ะวันๆ คอยประจบประแจงอยู่ใต้ปีกพ่อจนรุ่งเรืองเอาๆ ส่วนฉันก็โดนเอาไปเปรียบเทียบกับหมอนั่นแถมยังโดนดูถูกอยู่ตลอดเวลาเลยน่ะสิ... สุดท้ายก็โดนเตะโด่งมาซุกหัวอยู่ในบ้านนอกคอกนาอย่างตานตงจนมีสภาพน่าสมเพชแบบนี้ไง”

“อืม น่าเศร้าใจจริงๆ แฮะ”

“ก็ใช่น่ะสิ เฮ้ยแกรู้ไหม ถ้าฉันดวงดีกว่านี้อีกนิดเดียว ป้ายของโรงแรมเก้ามังกรแห่งนี้ก็คงต้องเปลี่ยนเป็นโรงแรมฉงชิ่งไปแล้ว”

ผมเหลือบมองเหล่าสมาชิกระดับล่างของแก๊งเก้ามังกรที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังของจินห่าว

แต่ละคนทำสีหน้าเหมือนอยากจะปรี่เข้ามาชกปากสักทีกับเรื่องที่จินห่าวพล่ามออกมาตามใจชอบ

จะยังไงก็ตามแต่ เจ้าตัวที่ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือคนนี้ก็มัวแต่ง่วนอยู่กับการดันชิปลงบนโต๊ะบาคาร่า

“ก็นะ ผลลัพธ์มันถึงได้ออกมาในสภาพทุเรศแบบนี้ไง ไม่รู้หรอกนะว่าตัวแทนเจรจาที่จะมาจากไต้หวันคือใคร แต่คงไม่เป็นมิตรกับฉันแน่ๆ... ผลลัพธ์น่ะชัดเจนอยู่แล้ว พอเสร็จสิ้นข้อตกลงกับแก๊งเก้ามังกร ฉันก็คงถูกลากตัวกลับสำนักงานใหญ่ของแก๊งฉงชิ่งนั่นแหละ”

“กลับไปแล้วทำอะไรต่อล่ะ”

“ไม่รู้สิ ก็คงเอาฉันไปหมกไว้ในซอกหลืบไม่ให้ใครเห็นอีกมั้ง ยังไงตำแหน่งผู้สืบทอดของแก๊งฉงชิ่งก็ต้องตกเป็นของพี่ชายคนเก่งของฉันอยู่แล้วนี่”

ดีลเลอร์หงายการ์ดขึ้นมา

ชิปของจินห่าวตกไปอยู่ในเงื้อมมือของดีลเลอร์อีกครั้ง ในทางกลับกัน ชิปของผมกลับเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

หลังจากทำซ้ำแบบนั้นอยู่หลายรอบ ถาดของจินห่าวก็เกลี้ยงเกลาหมดจดอีกหน

“เอ้า”

ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น ผมก็จะวางชิปปึกหนึ่งลงบนถาดของหมอนั่นอีกครา

เมื่อเป็นเช่นนั้น จินห่าวก็เริ่มฮัมเพลงในลำคอราวกับลืมความหดหู่ไปหมดสิ้น

ดูเหมือนหมอนั่นจะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเศษเงินที่ผมแบ่งให้ในตอนนี้ คือค่าเข้าชมสีหน้าของตัวเองที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาในทุกๆ นาที

“ขอบใจนะ ว่าแต่นี่แกมีเงินเยอะเหรอ รวยหรือไง”

“อืม เพราะฉันเพิ่งจะขายแกให้กับประธานของโรงแรมเก้ามังกรไป ก็เลยน่าจะได้จับเงินก้อนโตอยู่น่ะสิ”

“ไอ้เชี่ยเอ๊ย... ได้เงินมาเท่าไหร่กันวะ”

“ยังไม่ได้เช็กดูเลยยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่น่ะ”

จังหวะนั้นเอง สีหน้าของจินห่าวก็เคร่งขรึมจริงจังขึ้นมา

“ตามหลักมนุษยธรรมแล้ว แกควรจะต้องแบ่งให้ฉันคนละครึ่งไม่ใช่หรือไงวะ”

“อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ”

ในระหว่างที่พวกเรากำลังตระเวนเล่นในคาสิโนเพื่อฆ่าเวลาไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น

“คุณชายน้อยจินห่าว”

ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครมของคาสิโน ชายคนหนึ่งได้เอ่ยเรียกจินห่าวขึ้นมา

ชายสูงวัยร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านหลังตรงเป๊ะ โดยมีเหล่าลูกน้องในชุดสูทสีดำยืนเรียงรายเป็นฉากกั้นอยู่ด้านหลัง

ทันทีที่เหลือบไปเห็นชายผมขาวแซมประปรายคนนั้น จินห่าวที่เมื่อครู่ยังเต้นยักไหล่อย่างเริงร่าก็ตัวแข็งทื่อหยุดชะงักไปในพริบตา

“อ๊ะ! อะ-อารุ่ยซิง!”

“ได้ยินว่าอยู่ที่คาสิโนเลยแวะมาหาครับ ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับ”

“อย่าบอกนะว่าอา... คือตัวแทนที่มาเจรจากับแก๊งเก้ามังกรในวันนี้น่ะครับ”

“ถูกต้องแล้วครับ”

“อา อึก...”

จินห่าวเอ่ยเรียกเขาว่าอาพลางทำตัวลุกลี้ลุกลน

ดูจากท่าทางแล้ว ชายคนนี้น่าจะมีตำแหน่งสูงส่งพอตัวภายในแก๊งฉงชิ่ง

“เมื่อสักครู่ได้พูดคุยกับคุณหยางเหม่ยหลิงไปเกือบหมดแล้วครับ ไปที่ห้องพักโรงแรมกันก่อนเถอะครับ”

“งะ-งั้นเหรอครับ ขะ-เข้าใจแล้วครับ...”

“พวกเราคงมีเรื่องต้องคุยกันเยอะทีเดียวครับ”

ระหว่างนั้นสายตาของชายชราก็เลื่อนผ่านจินห่าวที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ ตรงมายังผมที่กำลังนั่งลูบคลำชิปอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้างๆ

“คนคนนี้คือ...”

“เอ่อ เพื่อนผมน่ะครับ เพิ่งรู้จักกันที่นี่”

ไม่รู้เหมือนกันว่าเราไปเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ตอนไหน แต่ยังไงจินห่าวก็แนะนำผมไปแบบนั้น

ผมก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อกล่าวทักทายคุณรุ่ยซิง

“เพื่อน อย่างนั้นเหรอครับ”

“ถ้าจะเล่ามันก็ยาวหน่อยนะครับ... แต่คนที่ช่วยผมจากพวกหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือก็คือหมอนี่แหละครับ”

ดวงตาของชายชราเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าทำไม แต่เขาจ้องหน้าผมพลางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

ไม่นานนักเขาก็ขยับริมฝีปากเอ่ยออกมาอย่างระมัดระวัง

“...อย่างนี้นี่เอง ทางเราเองก็อยากจะกล่าวขอบคุณในนามของแก๊งฉงชิ่งที่ได้ช่วยเหลือคุณชายน้อยของเราไว้เช่นกันครับ”

“ชมเกินไปแล้วครับ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง”

“เรื่องเล็กน้อยเหรอครับ ช่างถ่อมตัวเหลือเกินนะ”

ชายชรามองผมด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

จากนั้นจู่ๆ เหมือนเขาจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ จึงเริ่มล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านในสูท

สิ่งที่ปลายนิ้วของเขาหยิบออกมาคือนามบัตรขอบทองที่ดูหรูหราอย่างยิ่ง

“ฝีมือระดับนี้ ช่างน่าเสียดายเหลือเกินหากต้องปล่อยให้เน่าเปื่อยอยู่ในตานตงอันคับแคบแห่งนี้ หากคิดอยากจะโลดแล่นในเวทีที่ใหญ่กว่านี้เมื่อไหร่ ก็ติดต่อมาได้สบายๆ เลยนะครับ”

“อ้าว”

“แก๊งฉงชิ่งของเราเปิดประตูต้อนรับผู้มีความสามารถเช่นคุณอยู่เสมอครับ”

มันเป็นข้อเสนอชักชวนเข้าร่วมกลุ่มที่โจ่งแจ้งแต่ก็ลื่นไหลไร้ที่ติ

เมื่อผมยื่นมือออกไปรับนามบัตรมาอย่างงงๆ รุ่ยซิงก็หันหลังกลับอย่างสุภาพแล้วเดินจากไป

จินห่าวเดินตามหลังอาของตนไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ทว่าจู่ๆ หมอนั่นคงรู้สึกเสียดายอะไรบางอย่าง จึงหันขวับกลับมาแล้วตะโกนใส่ผมลั่น

“เฮ้ย! แกจะอยู่ที่โรงแรมนี้ต่อไหม”

“ไม่ล่ะ อีกเดี๋ยวก็ไปแล้ว”

“อย่างนั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าถ้ามีธุระต้องไปไต้หวันก็ติดต่อมาให้ได้นะ! ฉันรู้จักคลับเด็ดๆ อยู่เพียบเลย!”

“ก็ต้องบอกด้วยสิว่าที่ไหน”

“ดูนามบัตรที่อาฉันให้ไปแล้วตามมาก็แล้วกัน!”

“แล้วชิปที่ยืมไปจะคืนเมื่อไหร่ล่ะ”

จินห่าวแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของผมแล้วรีบจ้ำอ้าวออกจากคาสิโนไปอย่างรวดเร็ว

เป็นการบอกลาเหมือนเพื่อนแถวบ้านที่พูดว่าจะเจอกันที่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่อีกทีพรุ่งนี้ไม่มีผิด

“ไต้หวันเหรอ...”

หลังจากยืนโบกมือส่งพวกจินห่าวอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็เดินวนในคาสิโนต่ออีกสองสามรอบ

ทว่าพอไม่มีไอ้หมอนั่นคอยจ้ออยู่ข้างๆ มันก็เลยไม่ค่อยสนุกเอาเสียเลย

ผมจึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังจุดแลกเงิน

“เป็นไปได้ยังไงกัน เล่นได้มาเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ”

“บังเอิญน่ะครับ เล่นสนุกมากเลยทีเดียว”

“ถ้าท่านประธานได้ยินเรื่องนี้คงดีใจมากแน่ๆ ครับ”

“ฮะๆ”

จากหนึ่งร้อยล้านเพิ่มพูนขึ้นมาเป็นห้าร้อยล้าน

แม้จะส่งถาดคืนให้ แต่ผู้จัดการก็ไม่ได้แลกคืนมาเป็นเงินสดให้ตามที่คาดไว้

ผมเองก็ไม่ได้หวังอะไรอยู่แล้ว

เพราะถ้าเกิดเล่นเสียจนหมดเกลี้ยง ผมก็กะจะตีหน้าตายบอกว่าไม่ใช่เงินผมอยู่แล้วนี่

‘ได้เล่นสนุกขนาดนี้ก็พอแล้วล่ะ’

จากนั้นผมจึงตรงดิ่งไปยังชั้นเพนต์เฮาส์ทันที

ลิฟต์พุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นบนสุดอย่างรวดเร็ว เมื่อประตูเปิดออก ก็เห็นหยางเหม่ยหลิงในชุดสูทเรียบหรูยืนรอผมอยู่

“เที่ยวเล่นสนุกไหมคะ”

“ครับ ต้องขอบคุณคุณเลย”

พอผมพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย หยางเหม่ยหลิงก็แย้มยิ้มด้วยสายตามีเสน่ห์เย้ายวน

“ได้ยินว่าสนิทกับจินห่าวแล้วนี่คะ”

คงได้รับรายงานมาจากพวกสมาชิกระดับล่างที่คอยคุ้มกันจินห่าวสินะ

ผมพยักหน้าตอบอย่างไม่ปิดบัง

“บังเอิญเป็นแบบนั้นไปน่ะครับ”

“การผูกมิตรกับแก๊งฉงชิ่งไว้ไม่มีอะไรเสียหายหรอกค่ะ พวกเขาเป็นหนึ่งในผู้นำหลักของไตรแอดเชียวนะ”

“...”

คำพูดของเธอทำให้ผมรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ขึ้นมาทันที

ภาพของพนักงานกดลิฟต์ที่แสร้งทำเป็นกดปุ่มชั้นคาสิโนผิดผุดขึ้นมาในหัว

อย่าบอกนะว่า

“หรือว่าคุณจงใจส่งผมไปที่คาสิโนครับ”

“ใช่ค่ะ เพราะจินห่าวที่ถูกกักตัวไว้ในโรงแรมแทบจะสิงอยู่ที่นั่นทุกวันเลยนี่นา”

“เพื่อจะให้ผมสนิทกับจินห่าวเหรอครับ”

“คนที่สำคัญไม่ใช่จินห่าวหรอกค่ะ แต่เป็นประธานรุ่ยซิงที่มารับตัวเขาต่างหาก”

จินห่าว ไอ้หมอนี่ช่างน่าสงสารจริงๆ

ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็โดนมองเป็นแค่ตัวประกอบตลอด

ผมรู้สึกเวทนาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“ประธานรุ่ยซิงเป็นคนที่ทำหน้าที่เสนาธิการของผู้นำสูงสุดแก๊งฉงชิ่งค่ะ คำแนะนำเพียงคำเดียวของเขาสามารถชี้ชะตาทิศทางของทั้งแก๊งได้ และการตัดสินใจของเขาก็มีอำนาจล้นพ้นจนแทบจะเป็นตัวแทนของแก๊งฉงชิ่ง พูดได้เลยว่าเขาคือเบอร์สองของแก๊งฉงชิ่ง ดังนั้นนามบัตรของเขาที่คุณได้มา ต่อให้เอาเงินเป็นกอบเป็นกำมาแลกก็ยังหาซื้อไม่ได้เลยนะคะ”

ผมล้วงกระเป๋าหยิบนามบัตรเคลือบทองออกมาดูโดยไม่รู้ตัว

เศษกระดาษใบนี้น่ะมีค่ามหาศาลขนาดนั้นเชียวหรือ

ช่างเป็นการตีมูลค่าที่ไร้สาระสิ้นดี

“หรือว่าคุณอยากได้อันนี้เหรอครับ”

“นั่นเป็นของคุณค่ะ ต่อให้ฉันเก็บไว้ก็ไม่มีข้ออ้างที่จะติดต่อไปอยู่ดี”

ถ้าอย่างนั้นทำไมกันล่ะ

ความสงสัยยิ่งทวีคูณขึ้นในใจ

“ทำไมถึงบอกให้ผมผูกมิตรกับแก๊งฉงชิ่งล่ะครับ แก๊งเก้ามังกรกับแก๊งฉงชิ่งไม่ใช่คู่อริกันหรอกเหรอครับ”

“นั่นมันแค่ความสัมพันธ์เฉพาะในตานตงเท่านั้นแหละค่ะ แต่เดิมพื้นที่เคลื่อนไหวก็ต่างกันลิบลับอยู่แล้ว พวกเราคือฮ่องกง ส่วนแก๊งฉงชิ่งคือไต้หวัน เพราะงั้นถึงไม่มีเหตุผลต้องเป็นศัตรูกันหรืออะไรทำนองนั้นหรอกค่ะ”

“อ่า”

“อีกอย่าง คุณไม่ใช่ลูกน้องของฉันแต่สังกัด NIS นี่คะ การเพิ่มผู้ให้ความร่วมมือในพื้นที่ให้ได้แม้แต่คนเดียวนับเป็นเรื่องสำคัญเสมอนะคะ”

“...”

“ยินดีด้วยนะคะ ที่ได้เส้นสายอันล้ำค่าเพิ่มมาใหม่อีกหนึ่งคน”

สรุปความได้ว่า กระบวนการทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ ล้วนมีขึ้นเพื่อให้ผมได้ผูกสัมพันธ์กับประธานรุ่ยซิงนั่นเอง

การไล่ผมออกจากห้อง การบังคับให้ลิฟต์แล่นตรงไปยังคาสิโนตามใจชอบ หรือแม้แต่การทำให้ผมถือถาดชิปเต็มมือเดินไปยังโต๊ะไฮโล ทั้งหมดล้วนเป็นแผนการ

‘นี่คำนวณไว้ลึกถึงขนาดไหนกันแน่เนี่ย’

ที่เขาว่ากันว่าเป็นหัวกะทิในหมู่หัวกะทิและอายุน้อยที่สุดใน NIS

ดูเหมือนผมจะเข้าใจเหตุผลที่เธอได้รับยกย่องแบบนั้นแล้ว

แม้จะเหมือนถูกจูงจมูกด้วยอุ้งมือที่มองไม่เห็น แต่เอาเข้าจริงถึงจะโดนหลอกใช้ ผมกลับไม่รู้สึกแย่เลยสักนิด

เพราะเป้าหมายของเธอคือการมอบเส้นสายอันมั่นคงให้แก่ผม เพื่อให้ผมเคลื่อนไหวในต่างแดนได้สะดวกขึ้นนั่นเอง

เพียงแต่ข้อข้องใจยังคงหลงเหลืออยู่

“ช่วยตอบตามตรงสักข้อหนึ่งได้ไหมครับ”

“ค่ะ เรื่องอะไรเหรอคะ”

“ผมสงสัยน่ะครับว่าทำไมถึงดีกับผมขนาดนี้”

พอผมถามออกไปอย่างเปิดอก รอยยิ้มของหยางเหม่ยหลิงก็ดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย

หน้ากากอันเยือกเย็นสบายอารมณ์ของเธอเหมือนจะเปิดออกแผ่วเบา เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงซึ่งซ่อนอยู่ข้างใน

“ฉันติดหนี้ชีวิตคุณอยู่เรื่องหนึ่งน่ะสิคะ”

“ตอนที่ดวลปืนกับแก๊งฉงชิ่งในโรงแรมคราวก่อนน่ะเหรอครับ”

“ไม่ใช่ค่ะ ตอนที่คุณเตือนฉันล่วงหน้าเรื่องหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือที่ลอบเข้ามาในโรงแรมเก้ามังกรครั้งนี้ต่างหาก”

“อ่า”

“ถ้าตอนนั้นคุณแก้แค้นให้นกกระเรียนหมายเลข 13 ไม่สำเร็จ ถ้าคุณไม่บอกฉันให้ทันท่วงทีว่าฉันก็ตกเป็นเป้าหมายสังหารของพวกมันเหมือนกัน... ในวันนั้นฉันก็คงตายไปแล้วล่ะค่ะ”

ความหวาดกลัวต่อความตายที่คืบคลานมาประชิดตรงหน้า ดูเหมือนว่าเธอก็คงจะมีมันเช่นกัน

น้ำเสียงของหยางเหม่ยหลิงมีระลอกคลื่นความสั่นเทาเจือปนอยู่อย่างเบาบาง

เมื่อผมเฝ้ามองภาพนั้นโดยไม่พูดอะไร สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนกลับไปอีกครั้ง

ไม่ใช่หญิงสาวผู้บอบบาง แต่เป็นประธานหญิงผู้เด็ดเดี่ยว

หยางเหม่ยหลิงที่กลับคืนสู่สภาพเดิมปรบมือดังเพียะกะทันหัน

“จะว่าไป ฉันคงต้องแจ้งข่าวร้ายให้คุณที่กำลังสนุกเพลิดเพลินทราบสักหน่อยแล้วล่ะค่ะ”

“ข่าวร้ายเหรอครับ เรื่องอะไรครับ”

“นกกาเหว่าหมายเลข 1 ที่ถูกส่งมาจากสำนักงานใหญ่เดินทางมาถึงโรงแรมแล้วค่ะ นับจากนี้พวกคุณต้องปลอมตัวเป็นพนักงานบริษัทจัดงานศพของจีน แล้วลำเลียงร่างของนกกระเรียนหมายเลข 13 กลับเกาหลีนะคะ”

“โอ้”

ในที่สุดก็จะได้ยุติชีวิตอันสุขสบายในโรงแรมเก้ามังกร แล้วเดินทางกลับเกาหลีเสียที

เมื่อใบหน้าของผมเริ่มผุดประกายยินดี สีหน้าของหยางเหม่ยหลิงก็บึ้งตึงขึ้นมา

“อะไรกันคะ ไม่เห็นจะดูเสียดายเลยนี่นา”

“อา ฮะๆ เปล่าครับ น่าเสียดายสุดๆ เลยล่ะครับ จริงๆ นะ”

“เหอะ ช่างเถอะค่ะ ไม่เห็นต้องแกล้งทำเป็นพูดเอาใจกันเลย”

เธอแค่นหัวเราะแล้วยกแขนขึ้นกอดอก

ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางลิฟต์อย่างห้วนๆ

“ลงไปรอข้างล่างก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันเตรียมตัวไปส่งเสร็จแล้วจะรีบตามลงไปทันที”

เตรียมตัวไปส่ง?

แม้จะไม่รู้ว่าคืออะไร แต่ผมก็พยักหน้ารับไปก่อน

◆ ◆ ◆

พอกดลิฟต์ลงมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน ก็เห็นรถลำเลียงศพจอดอยู่ตรงหน้าทันที

ด้านหน้ารถคันนั้นมีคนคนหนึ่งกำลังเดินกระสับกระส่ายไปมา

เป็นผู้หญิงที่ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

เมื่อรู้สึกถึงความเคลื่อนไหว เธอจึงหันกลับมามองผม แล้วเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าดีใจ

“สวัสดีค่ะ ได้ยินมาว่าคุณอยู่ที่นี่ เจ้าหน้าที่นกกระจอกหมายเลข 7 ใช่ไหมคะ”

“ครับ ใช่แล้วครับ”

“ยินดีที่ได้พบนะคะ ฉันคือนกกาเหว่าหมายเลข 1 ที่ถูกส่งมาปฏิบัติภารกิจในครั้งนี้ค่ะ”

เธอกระซิบกระซาบด้วยเสียงที่กดต่ำลงอย่างที่สุด ส่วนผมเอียงคอสงสัยไปชั่วครู่

เพราะนกกาเหว่าหมายเลข 1 ที่ผมจำได้เป็นผู้ชายรูปร่างกำยำ

แต่ก็นั่นแหละ รหัสนกกาเหว่าจะถูกกำหนดขึ้นใหม่ทุกครั้งตามแต่ละภารกิจ โดยเรียงตัวเลขตามลำดับคนที่สำนักงานใหญ่ส่งมา

ถึงอย่างนั้นถ้าเป็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันก็คงจะน่ายินดีกว่านี้แท้ๆ

“รู้สึกเป็นเกียรติมากจริงๆ ค่ะที่ได้พบคุณ”

“ครับ? อ่า คือ ไม่ถึงขั้นต้องเป็นเกียรติอะไรขนาดนั้นหรอกครับ...”

ตอนที่ยื่นมือไปจับทักทาย สีหน้าของนกกาเหว่าหมายเลข 1 กลับดูไม่ธรรมดาอย่างบอกไม่ถูก

แววตาของเธอเป็นประกายวิบวับราวกับดวงดาว

“เอ่อ คือ เจ้าหน้าที่นกกระจอกหมายเลข 7 คะ ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาท ฉันขอถามอะไรสักข้อได้ไหมคะ”

“เรื่องอะไรเหรอครับ”

นกกาเหว่าหมายเลข 1 กวาดมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างรวดเร็วก่อนจะอึกอักลังเล

ท่าทางที่สุภาพนอบน้อมจนเกินเหตุของเธอเริ่มทำให้ผมรู้สึกตะขิดตะขวงใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว

เธอกลืนน้ำลายเอื๊อกก่อนจะกดเสียงให้เบาลงไปอีก

“ที่ว่าเจ้าหน้าที่จัดการหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือทั้งสิบสี่คนด้วยตัวคนเดียว...เป็นเรื่องจริงเหรอคะ”

ผมกะพริบตาปริบๆ ด้วยสีหน้างุนงง

‘สิบสี่คน?’

ถ้านับกันตามตรงมันแค่สิบสองคนต่างหาก

เพราะรีมย็องฮักกดระเบิดพลีชีพตัวเอง ส่วนอีกสองคนถูกยิงตายที่โรงแรมเก้ามังกร

“ว่าแต่ คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไงกันครับ”

เพราะผมไม่เคยรายงานไปเลยสักนิดว่าตัวเองเป็นคนยิงพวกนั้นทิ้ง

แค่บอกไปว่าตรวจสอบการเสียชีวิตด้วยสายตาแล้วเท่านั้น

ผมจึงประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งว่าเธอรู้เรื่องนี้แล้วมาถามได้อย่างไร

ทันทีที่ผมถามย้อนกลับไป ดวงตาทั้งสองข้างของนกกาเหว่าหมายเลข 1 ก็เบิกกว้างขึ้นมา

“คะ? ถ้าอย่างนั้น... ว้าว! เรื่องนั้นเป็นความจริงจริงๆ สินะคะ!”

“ครับ แต่ผมไม่ได้รายงานไปแยกต่างหากนี่นา คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง...”

“คะ? ไม่ใช่ว่าคุณเป็นคนรายงานด้วยตัวเองหรอกเหรอคะ”

“ครับ? ผมเนี่ยนะ?”

“ค่ะ!”

“ครับ?”

“?”

“?”

พวกเราต่างฝ่ายต่างถามย้ำด้วยความงุนงง

จากนั้นความเงียบก็เข้าแทรกกลาง เราทำได้เพียงกะพริบตาปริบๆ มองหน้ากันอย่างเหม่อลอย

เครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่สองอันเริ่มลอยคว้างอยู่ระหว่างเราสองคน

‘อะไรกันเนี่ย’

ดูท่าว่าในสำนักงานใหญ่กำลังมีข่าวลือประหลาดๆ เกี่ยวกับผมแพร่สะพัดไปทั่ว โดยที่ตัวผมเองก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวเสียแล้ว

ข่าวลือทำนองว่าผมเป็นอาวุธมนุษย์ที่กวาดล้างหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือทั้งสิบสี่คนจนเหี้ยนเตียนอะไรเทือกนั้น

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 28
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 29 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 27กลับหน้าเรื่อง
ตอน 27ตอน 29