ในที่สุดความสงบสุขก็มาเยือนตานตง เมืองที่เคยเต็มไปด้วยเรื่องราววุ่นวายมากมาย
แม้จะละเว้นความขัดแย้งทางการทูตอันดุเดือดระหว่างจีนกับเกาหลีเหนือไว้ก่อน แต่อย่างน้อยความสัมพันธ์ระหว่างแก๊งเก้ามังกรกับแก๊งฉงชิ่งที่เคยแบ่งแยกตรอกซอกซอยในโลกมืดกันคนละครึ่งก็เป็นเช่นนั้น
“ลำบากแย่เลยนะคะ ประธานรุ่ยซิง”
“ทางผมต่างหากที่ต้องขอบคุณครับ คุณประธานหยางเหม่ยหลิง ผมจะไม่ลืมเลยว่าประธานหยางช่วยอำนวยความสะดวกให้การเจรจาครั้งนี้ลุล่วงไปด้วยดี”
“ประธานรุ่ยซิงอุตส่าห์เดินทางไกลมาด้วยตัวเอง การดูแลแค่นี้ถือเป็นเรื่องสมควรแล้วค่ะ”
บุคคลที่ถูกส่งตัวมาอย่างเร่งด่วนเพื่อเจรจาการค้ากับแก๊งเก้ามังกรในครั้งนี้คือประธานรุ่ยซิง ที่ปรึกษาสูงสุดของแก๊งฉงชิ่ง
เขาคือผู้ทำหน้าที่เสนาธิการเคียงข้างผู้นำสูงสุดของแก๊งฉงชิ่ง และในทางพฤตินัยก็คือเบอร์สองของแก๊งฉงชิ่งนั่นเอง
เมื่อผู้มาเยือนเป็นถึงผู้มีอิทธิพลระดับสูง ท่าทีของหยางเหม่ยหลิงจึงสุภาพนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง
“ตอนที่ขาดการติดต่อกับพวกแกนนำสาขาตานตงพร้อมกันทั้งหมด ผมคิดว่าคงโดนกวาดล้างตายกันหมดอย่างเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว พอได้รับการติดต่อจากแก๊งเก้ามังกรว่าจะใช้คุณชายน้อยจินห่าวเป็นตัวประกันเพื่อเจรจาแลกเปลี่ยน ตอนนั้นน่ะจริงๆ เลยนะครับ... รู้สึกเหมือนท้องฟ้าที่เคยมืดมิดกลับมาสว่างสดใสอีกครั้งเลยล่ะครับ”
“อย่างนั้นเองเหรอคะ ถ้าฉันบอกว่าความจริงฉันก็รู้สึกแบบเดียวกัน คุณจะเชื่อไหมคะ”
“ฮ่าๆ”
ธุรกิจหลักของแก๊งฉงชิ่งในตานตงคือการลักลอบขนยาเสพติด
ทว่าตัวยาเสพติดเองกลับไม่ใช่ธุรกิจหลักของพวกเขา
เส้นทางลักลอบขนของเถื่อนอันหลากหลายที่เชื่อมต่อไปทุกทิศทาง เช่น ท่าเรือตงกั่งและท่าเรือต้าเหลียน ต่างหากที่เป็นหัวใจหลักของธุรกิจพวกเขา
แก๊งฉงชิ่งใช้เส้นทางเหล่านี้ไม่เพียงแต่กระจายยาเสพติดเท่านั้น แต่ยังหมุนเวียนสิ่งของผิดกฎหมายสารพัดอย่างจนฟันกำไรมหาศาล และสิ่งที่แก๊งเก้ามังกรต้องการแย่งชิงมาผ่านชัยชนะในศึกตานตงครั้งนี้ก็คือเส้นทางลักลอบขนของเถื่อนเหล่านี้นี่เอง
“คุณตกลงที่จะให้ควบคุมตัวจินห่าวไว้ที่โรงแรมเก้ามังกรไปสักพัก เพื่อเป็นเครื่องหมายแสดงความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างองค์กรใช่ไหมคะ”
“แน่นอนอยู่แล้วครับ”
การเจรจาระหว่างสององค์กรในวันนี้สิ้นสุดลงด้วยดีเช่นนั้น โดยมีชีวิตของจินห่าวเป็นข้อแลกเปลี่ยน
ข้อตกลงคือทั้งสององค์กรจะร่วมกันบริหารจัดการเส้นทางลักลอบขนของเถื่อนภายในมณฑลเหลียวหนิง
มันคือข้อประนีประนอมที่คลอดออกมาหลังจากการชักเย่อแย่งชิงกันอย่างดุเดือด
“จะแวะไปหาจินห่าวหน่อยไหมคะ ป่านนี้น่าจะอยู่ที่คาสิโนแล้วล่ะค่ะ”
“ถึงไม่บอก ผมก็ได้ยินมาแล้วล่ะครับว่าเขาเข้าออกที่นั่นทุกวัน ทั้งที่ในมือคุณชายน้อยไม่น่าจะมีเงินเหลือแท้ๆ เชียว”
“หนี้คาสิโนที่คนคนนั้นกู้ไปเล่น ตอนนี้น่าจะตกราวๆ สองแสนหยวนแล้วล่ะค่ะ”
“หืม เงินที่เสียไปน้อยกว่าที่คิดไว้อีกนะครับ”
“ฉันจำกัดวงเงินไว้ให้แค่วันละแสนหยวนน่ะค่ะ พอทำแบบนั้นเขาก็อึดอัดจนแทบจะคลั่งตายอยู่รอมร่อเลยทีเดียว”
“อ่าฮะฮ่า”
รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของชายผู้เจนศึกราวกับขุนศึกเฒ่าที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน
“ประธานหยางนี่ช่างเฉลียวฉลาดจริงๆ เหมาะที่จะเป็นคุณแม่ที่เข้มงวดและยอดเยี่ยมมากเลยนะครับ”
“แหม ขอบคุณนะคะ จะถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกันค่ะ”
“เพื่อร่วมสนับสนุนความตั้งใจนั้น ทางเราจะโอนเงินมาให้เดือนละสี่ล้านหยวนครับ อย่างไรก็รบกวนช่วยดัดนิสัยสุรุ่ยสุร่ายของคุณชายน้อยด้วยวิธีแบบตอนนี้ต่อไปทีนะครับ”
“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ถือโอกาสนี้ช่วยสร้างนิสัยประหยัดมัธยัสถ์ให้แทนเลยแล้วกันนะคะ”
คนทั้งสองที่เสร็จสิ้นการเจรจาก้าวเดินออกจากบิสซิเนสเลานจ์ของโรงแรมเก้ามังกร
หยางเหม่ยหลิงมุ่งหน้าไปยังชั้นเพนต์เฮาส์ ส่วนประธานรุ่ยซิงมุ่งหน้าไปยังคาสิโน
ต่างฝ่ายต่างกำลังจะแยกย้ายไปตามทางของตน
“จะว่าไป นอกเหนือจากเรื่องข้อตกลงครั้งนี้แล้ว ผมมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอถามประธานหยางสักหน่อยครับ”
คำถามของประธานรุ่ยซิงทำให้หยางเหม่ยหลิงหยุดลิฟต์ไว้ครู่หนึ่ง
“ค่ะ เรื่องอะไรเหรอคะ”
“เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่เกิดการดวลปืนระหว่างแก๊งฉงชิ่งกับหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือ ได้ยินมาว่ามีคนช่วยชีวิตคุณชายน้อยของเราออกมาจากใจกลางสมรภูมินั้นได้อย่างปลอดภัย”
“ใช่ค่ะ”
“ผมอยากจะไปพบเขาด้วยตัวเองเพื่อกล่าวคำขอบคุณเสียหน่อย ไม่ทราบว่าเขาคนนั้นสังกัดแก๊งเก้ามังกรหรือเปล่าครับ”
“เปล่าค่ะ ไม่ใช่คนในแก๊ง แต่เป็นคนที่ฉันให้การสนับสนุนส่วนตัวน่ะค่ะ”
คนที่ให้การสนับสนุนส่วนตัวงั้นหรือ
เป็นมือสังหารจากที่ไหนสักแห่งหรืออย่างไร
สีหน้าของประธานรุ่ยซิงเคร่งขรึมขึ้นมาทันที
“อย่างนั้นเหรอครับ ถ้าเช่นนั้นพอจะช่วยแนะนำให้รู้จักหน่อยได้ไหมครับ”
เมื่อรุ่ยซิงเอ่ยถามอย่างสุภาพและเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาดี มุมปากของหยางเหม่ยหลิงก็ยกยิ้มขึ้น
เธอส่ายหน้าพลางส่งยิ้มอันเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน
“ขอปฏิเสธค่ะ ท่านประธาน”
“...ทำไมเหรอครับ”
ประธานรุ่ยซิงแสดงสีหน้าแปลกประหลาดใจออกมา
ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไร หยางเหม่ยหลิงก็ส่งสัญญาณมือ ประตูลิฟต์จึงเริ่มปิดลง
“ก็คนคนนั้น ฉันกะว่าจะซ่อนไว้ให้มิดชิดแล้วเก็บไว้ทะนุถนอมเป็นของตัวเองคนเดียวน่ะสิคะ”
ไม่นานนัก ร่างของหยางเหม่ยหลิงก็ลับหายไปหลังบานประตูที่ปิดสนิท
ประธานรุ่ยซิงลูบริมฝีปากพลางเผยสีหน้าที่แฝงไปด้วยความใคร่รู้
‘เป็นคนมีความสามารถขนาดไหนกันเชียว...’
สีหน้าของเขาบอกชัดเจนเช่นนั้น
โลกแห่งการเดิมพันย่อมโหดร้ายเสมอ
ผมถือถาดที่มีชิปเพิ่มขึ้นมาเป็นสามเท่าแล้วเดินเข้าไปใกล้จินห่าว
“ผลแพ้ชนะฉันเป็นฝ่ายชนะใช่ไหมล่ะ”
“...”
“ขอบใจที่ทำให้สนุกนะ ไว้คราวหน้ามาเล่นกันใหม่ล่ะ ฉันไปละนะ”
“ดะ-เดี๋ยวก่อน!”
ตอนที่ผมปัดมือเบาๆ ทำท่าจะหันหลังกลับ จินห่าวก็คว้าแขนท่อนล่างของผมไว้หมับ
“อะ-อีกตาเดียวน่า...”
“อีกตาเหรอ แกไม่มีเงินแล้วไม่ใช่หรือไง”
“...ให้ยืมหน่อยน่า เดี๋ยวฉันยอมรับคำขอโทษของแกแบบเท่ๆ เลยก็ได้”
ดูมันพูดเข้า
ผมขำออกมาด้วยความเหลือเชื่อ
ดูท่าหมอนี่คงแค่ชอบเล่นการพนันเอามากๆ สินะ
“เอาเถอะ ได้สิ แต่เรื่องที่ฉันซัดคางแกไปก็ต้องลืมๆ มันไปซะนะ ตกลงไหม”
“นะ-แน่นอนอยู่แล้ว”
และอันที่จริง การได้ดูสีหน้าของหมอนี่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมามันสนุกกว่าการได้เงินจากคาสิโนตั้งเยอะ
ถือว่าได้ดูอะไรเพลินๆ ก็เลยยอมใจป้ำให้สักหน่อย
เพราะแต่แรกมันก็ไม่ใช่เงินผมอยู่แล้วนี่
ชึ่บ
“เอ้า”
“โอเค! ลุยกันอีกรอบไปเลย!”
“จะเล่นไฮโลต่อยาวๆ เลยไหม”
“ซี๊ด วันนี้ดวงไฮโลไม่ค่อยเข้าข้างว่ะ ไปบาคาร่ากันดีกว่า”
“บาคาร่าเหรอ ฉันไม่ค่อยรู้กฎเท่าไหร่นะ”
“หึๆ เข้าทางเลยสิแบบนี้”
อย่างไรก็ตาม พวกเราพากันตระเวนไปทั่วทุกมุมของคาสิโนเคียงข้างกันเช่นนั้น
เกมถัดมาคือบาคาร่า
มันเป็นเกมที่คล้ายๆ กับแบล็กแจ็ก
“อ๊าก! เชี่ยเอ๊ย มันเป็นไปได้ยังไงวะเนี่ย”
“โอ้โห ปั๊มเงินหวานเจี๊ยบเลยแฮะ”
ทว่าต่อให้เปลี่ยนเกมหรือไม่ ความซวยของจินห่าวก็แทบไม่ได้ต่างไปจากเดิมเลย
ในขณะที่ชิปในถาดของผมเพิ่มพูนขึ้นอย่างไม่สิ้นสุด มันก็เป็นรูปแบบซ้ำเดิมที่ชิปของจินห่าวอันตรธานหายไปราวกับภาพลวงตา
นอกเหนือจากที่จินห่าวไม่มีดวงแล้ว ดูเหมือนว่าผมจะมีโชคเรื่องเงินทองอยู่พอสมควรทีเดียว
“บัดซบ! ให้ฉันยืมชิปเพิ่มอีกหน่อยสิ”
“จะคืนยังไงล่ะ”
“โธ่ เดี๋ยวเล่นได้ก็คืนให้ไงเล่า”
ทุกครั้งที่ผมยอมหยิบยื่นชิปให้ หมอนั่นก็ดีอกดีใจจนเนื้อเต้น
พอเป็นแบบนั้น นานๆ ทีเวลาที่เล่นได้เงินมาสักนิดสักหน่อยก็มักจะเมามันกับสารโดปามีนจนเริ่มบ่นตัดพ้อชะตากรรมของตัวเองออกมากลายๆ
“พี่ชายฉันน่ะวันๆ คอยประจบประแจงอยู่ใต้ปีกพ่อจนรุ่งเรืองเอาๆ ส่วนฉันก็โดนเอาไปเปรียบเทียบกับหมอนั่นแถมยังโดนดูถูกอยู่ตลอดเวลาเลยน่ะสิ... สุดท้ายก็โดนเตะโด่งมาซุกหัวอยู่ในบ้านนอกคอกนาอย่างตานตงจนมีสภาพน่าสมเพชแบบนี้ไง”
“อืม น่าเศร้าใจจริงๆ แฮะ”
“ก็ใช่น่ะสิ เฮ้ยแกรู้ไหม ถ้าฉันดวงดีกว่านี้อีกนิดเดียว ป้ายของโรงแรมเก้ามังกรแห่งนี้ก็คงต้องเปลี่ยนเป็นโรงแรมฉงชิ่งไปแล้ว”
ผมเหลือบมองเหล่าสมาชิกระดับล่างของแก๊งเก้ามังกรที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังของจินห่าว
แต่ละคนทำสีหน้าเหมือนอยากจะปรี่เข้ามาชกปากสักทีกับเรื่องที่จินห่าวพล่ามออกมาตามใจชอบ
จะยังไงก็ตามแต่ เจ้าตัวที่ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือคนนี้ก็มัวแต่ง่วนอยู่กับการดันชิปลงบนโต๊ะบาคาร่า
“ก็นะ ผลลัพธ์มันถึงได้ออกมาในสภาพทุเรศแบบนี้ไง ไม่รู้หรอกนะว่าตัวแทนเจรจาที่จะมาจากไต้หวันคือใคร แต่คงไม่เป็นมิตรกับฉันแน่ๆ... ผลลัพธ์น่ะชัดเจนอยู่แล้ว พอเสร็จสิ้นข้อตกลงกับแก๊งเก้ามังกร ฉันก็คงถูกลากตัวกลับสำนักงานใหญ่ของแก๊งฉงชิ่งนั่นแหละ”
“กลับไปแล้วทำอะไรต่อล่ะ”
“ไม่รู้สิ ก็คงเอาฉันไปหมกไว้ในซอกหลืบไม่ให้ใครเห็นอีกมั้ง ยังไงตำแหน่งผู้สืบทอดของแก๊งฉงชิ่งก็ต้องตกเป็นของพี่ชายคนเก่งของฉันอยู่แล้วนี่”
ดีลเลอร์หงายการ์ดขึ้นมา
ชิปของจินห่าวตกไปอยู่ในเงื้อมมือของดีลเลอร์อีกครั้ง ในทางกลับกัน ชิปของผมกลับเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
หลังจากทำซ้ำแบบนั้นอยู่หลายรอบ ถาดของจินห่าวก็เกลี้ยงเกลาหมดจดอีกหน
“เอ้า”
ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น ผมก็จะวางชิปปึกหนึ่งลงบนถาดของหมอนั่นอีกครา
เมื่อเป็นเช่นนั้น จินห่าวก็เริ่มฮัมเพลงในลำคอราวกับลืมความหดหู่ไปหมดสิ้น
ดูเหมือนหมอนั่นจะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเศษเงินที่ผมแบ่งให้ในตอนนี้ คือค่าเข้าชมสีหน้าของตัวเองที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาในทุกๆ นาที
“ขอบใจนะ ว่าแต่นี่แกมีเงินเยอะเหรอ รวยหรือไง”
“อืม เพราะฉันเพิ่งจะขายแกให้กับประธานของโรงแรมเก้ามังกรไป ก็เลยน่าจะได้จับเงินก้อนโตอยู่น่ะสิ”
“ไอ้เชี่ยเอ๊ย... ได้เงินมาเท่าไหร่กันวะ”
“ยังไม่ได้เช็กดูเลยยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่น่ะ”
จังหวะนั้นเอง สีหน้าของจินห่าวก็เคร่งขรึมจริงจังขึ้นมา
“ตามหลักมนุษยธรรมแล้ว แกควรจะต้องแบ่งให้ฉันคนละครึ่งไม่ใช่หรือไงวะ”
“อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ”
ในระหว่างที่พวกเรากำลังตระเวนเล่นในคาสิโนเพื่อฆ่าเวลาไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น
“คุณชายน้อยจินห่าว”
ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครมของคาสิโน ชายคนหนึ่งได้เอ่ยเรียกจินห่าวขึ้นมา
ชายสูงวัยร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านหลังตรงเป๊ะ โดยมีเหล่าลูกน้องในชุดสูทสีดำยืนเรียงรายเป็นฉากกั้นอยู่ด้านหลัง
ทันทีที่เหลือบไปเห็นชายผมขาวแซมประปรายคนนั้น จินห่าวที่เมื่อครู่ยังเต้นยักไหล่อย่างเริงร่าก็ตัวแข็งทื่อหยุดชะงักไปในพริบตา
“อ๊ะ! อะ-อารุ่ยซิง!”
“ได้ยินว่าอยู่ที่คาสิโนเลยแวะมาหาครับ ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับ”
“อย่าบอกนะว่าอา... คือตัวแทนที่มาเจรจากับแก๊งเก้ามังกรในวันนี้น่ะครับ”
“ถูกต้องแล้วครับ”
“อา อึก...”
จินห่าวเอ่ยเรียกเขาว่าอาพลางทำตัวลุกลี้ลุกลน
ดูจากท่าทางแล้ว ชายคนนี้น่าจะมีตำแหน่งสูงส่งพอตัวภายในแก๊งฉงชิ่ง
“เมื่อสักครู่ได้พูดคุยกับคุณหยางเหม่ยหลิงไปเกือบหมดแล้วครับ ไปที่ห้องพักโรงแรมกันก่อนเถอะครับ”
“งะ-งั้นเหรอครับ ขะ-เข้าใจแล้วครับ...”
“พวกเราคงมีเรื่องต้องคุยกันเยอะทีเดียวครับ”
ระหว่างนั้นสายตาของชายชราก็เลื่อนผ่านจินห่าวที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ ตรงมายังผมที่กำลังนั่งลูบคลำชิปอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้างๆ
“คนคนนี้คือ...”
“เอ่อ เพื่อนผมน่ะครับ เพิ่งรู้จักกันที่นี่”
ไม่รู้เหมือนกันว่าเราไปเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ตอนไหน แต่ยังไงจินห่าวก็แนะนำผมไปแบบนั้น
ผมก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อกล่าวทักทายคุณรุ่ยซิง
“เพื่อน อย่างนั้นเหรอครับ”
“ถ้าจะเล่ามันก็ยาวหน่อยนะครับ... แต่คนที่ช่วยผมจากพวกหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือก็คือหมอนี่แหละครับ”
ดวงตาของชายชราเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าทำไม แต่เขาจ้องหน้าผมพลางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
ไม่นานนักเขาก็ขยับริมฝีปากเอ่ยออกมาอย่างระมัดระวัง
“...อย่างนี้นี่เอง ทางเราเองก็อยากจะกล่าวขอบคุณในนามของแก๊งฉงชิ่งที่ได้ช่วยเหลือคุณชายน้อยของเราไว้เช่นกันครับ”
“ชมเกินไปแล้วครับ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง”
“เรื่องเล็กน้อยเหรอครับ ช่างถ่อมตัวเหลือเกินนะ”
ชายชรามองผมด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
จากนั้นจู่ๆ เหมือนเขาจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ จึงเริ่มล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านในสูท
สิ่งที่ปลายนิ้วของเขาหยิบออกมาคือนามบัตรขอบทองที่ดูหรูหราอย่างยิ่ง
“ฝีมือระดับนี้ ช่างน่าเสียดายเหลือเกินหากต้องปล่อยให้เน่าเปื่อยอยู่ในตานตงอันคับแคบแห่งนี้ หากคิดอยากจะโลดแล่นในเวทีที่ใหญ่กว่านี้เมื่อไหร่ ก็ติดต่อมาได้สบายๆ เลยนะครับ”
“อ้าว”
“แก๊งฉงชิ่งของเราเปิดประตูต้อนรับผู้มีความสามารถเช่นคุณอยู่เสมอครับ”
มันเป็นข้อเสนอชักชวนเข้าร่วมกลุ่มที่โจ่งแจ้งแต่ก็ลื่นไหลไร้ที่ติ
เมื่อผมยื่นมือออกไปรับนามบัตรมาอย่างงงๆ รุ่ยซิงก็หันหลังกลับอย่างสุภาพแล้วเดินจากไป
จินห่าวเดินตามหลังอาของตนไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ
ทว่าจู่ๆ หมอนั่นคงรู้สึกเสียดายอะไรบางอย่าง จึงหันขวับกลับมาแล้วตะโกนใส่ผมลั่น
“เฮ้ย! แกจะอยู่ที่โรงแรมนี้ต่อไหม”
“ไม่ล่ะ อีกเดี๋ยวก็ไปแล้ว”
“อย่างนั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าถ้ามีธุระต้องไปไต้หวันก็ติดต่อมาให้ได้นะ! ฉันรู้จักคลับเด็ดๆ อยู่เพียบเลย!”
“ก็ต้องบอกด้วยสิว่าที่ไหน”
“ดูนามบัตรที่อาฉันให้ไปแล้วตามมาก็แล้วกัน!”
“แล้วชิปที่ยืมไปจะคืนเมื่อไหร่ล่ะ”
จินห่าวแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของผมแล้วรีบจ้ำอ้าวออกจากคาสิโนไปอย่างรวดเร็ว
เป็นการบอกลาเหมือนเพื่อนแถวบ้านที่พูดว่าจะเจอกันที่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่อีกทีพรุ่งนี้ไม่มีผิด
“ไต้หวันเหรอ...”
หลังจากยืนโบกมือส่งพวกจินห่าวอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็เดินวนในคาสิโนต่ออีกสองสามรอบ
ทว่าพอไม่มีไอ้หมอนั่นคอยจ้ออยู่ข้างๆ มันก็เลยไม่ค่อยสนุกเอาเสียเลย
ผมจึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังจุดแลกเงิน
“เป็นไปได้ยังไงกัน เล่นได้มาเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ”
“บังเอิญน่ะครับ เล่นสนุกมากเลยทีเดียว”
“ถ้าท่านประธานได้ยินเรื่องนี้คงดีใจมากแน่ๆ ครับ”
“ฮะๆ”
จากหนึ่งร้อยล้านเพิ่มพูนขึ้นมาเป็นห้าร้อยล้าน
แม้จะส่งถาดคืนให้ แต่ผู้จัดการก็ไม่ได้แลกคืนมาเป็นเงินสดให้ตามที่คาดไว้
ผมเองก็ไม่ได้หวังอะไรอยู่แล้ว
เพราะถ้าเกิดเล่นเสียจนหมดเกลี้ยง ผมก็กะจะตีหน้าตายบอกว่าไม่ใช่เงินผมอยู่แล้วนี่
‘ได้เล่นสนุกขนาดนี้ก็พอแล้วล่ะ’
จากนั้นผมจึงตรงดิ่งไปยังชั้นเพนต์เฮาส์ทันที
ลิฟต์พุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นบนสุดอย่างรวดเร็ว เมื่อประตูเปิดออก ก็เห็นหยางเหม่ยหลิงในชุดสูทเรียบหรูยืนรอผมอยู่
“เที่ยวเล่นสนุกไหมคะ”
“ครับ ต้องขอบคุณคุณเลย”
พอผมพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย หยางเหม่ยหลิงก็แย้มยิ้มด้วยสายตามีเสน่ห์เย้ายวน
“ได้ยินว่าสนิทกับจินห่าวแล้วนี่คะ”
คงได้รับรายงานมาจากพวกสมาชิกระดับล่างที่คอยคุ้มกันจินห่าวสินะ
ผมพยักหน้าตอบอย่างไม่ปิดบัง
“บังเอิญเป็นแบบนั้นไปน่ะครับ”
“การผูกมิตรกับแก๊งฉงชิ่งไว้ไม่มีอะไรเสียหายหรอกค่ะ พวกเขาเป็นหนึ่งในผู้นำหลักของไตรแอดเชียวนะ”
“...”
คำพูดของเธอทำให้ผมรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ขึ้นมาทันที
ภาพของพนักงานกดลิฟต์ที่แสร้งทำเป็นกดปุ่มชั้นคาสิโนผิดผุดขึ้นมาในหัว
อย่าบอกนะว่า
“หรือว่าคุณจงใจส่งผมไปที่คาสิโนครับ”
“ใช่ค่ะ เพราะจินห่าวที่ถูกกักตัวไว้ในโรงแรมแทบจะสิงอยู่ที่นั่นทุกวันเลยนี่นา”
“เพื่อจะให้ผมสนิทกับจินห่าวเหรอครับ”
“คนที่สำคัญไม่ใช่จินห่าวหรอกค่ะ แต่เป็นประธานรุ่ยซิงที่มารับตัวเขาต่างหาก”
จินห่าว ไอ้หมอนี่ช่างน่าสงสารจริงๆ
ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็โดนมองเป็นแค่ตัวประกอบตลอด
ผมรู้สึกเวทนาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ประธานรุ่ยซิงเป็นคนที่ทำหน้าที่เสนาธิการของผู้นำสูงสุดแก๊งฉงชิ่งค่ะ คำแนะนำเพียงคำเดียวของเขาสามารถชี้ชะตาทิศทางของทั้งแก๊งได้ และการตัดสินใจของเขาก็มีอำนาจล้นพ้นจนแทบจะเป็นตัวแทนของแก๊งฉงชิ่ง พูดได้เลยว่าเขาคือเบอร์สองของแก๊งฉงชิ่ง ดังนั้นนามบัตรของเขาที่คุณได้มา ต่อให้เอาเงินเป็นกอบเป็นกำมาแลกก็ยังหาซื้อไม่ได้เลยนะคะ”
ผมล้วงกระเป๋าหยิบนามบัตรเคลือบทองออกมาดูโดยไม่รู้ตัว
เศษกระดาษใบนี้น่ะมีค่ามหาศาลขนาดนั้นเชียวหรือ
ช่างเป็นการตีมูลค่าที่ไร้สาระสิ้นดี
“หรือว่าคุณอยากได้อันนี้เหรอครับ”
“นั่นเป็นของคุณค่ะ ต่อให้ฉันเก็บไว้ก็ไม่มีข้ออ้างที่จะติดต่อไปอยู่ดี”
ถ้าอย่างนั้นทำไมกันล่ะ
ความสงสัยยิ่งทวีคูณขึ้นในใจ
“ทำไมถึงบอกให้ผมผูกมิตรกับแก๊งฉงชิ่งล่ะครับ แก๊งเก้ามังกรกับแก๊งฉงชิ่งไม่ใช่คู่อริกันหรอกเหรอครับ”
“นั่นมันแค่ความสัมพันธ์เฉพาะในตานตงเท่านั้นแหละค่ะ แต่เดิมพื้นที่เคลื่อนไหวก็ต่างกันลิบลับอยู่แล้ว พวกเราคือฮ่องกง ส่วนแก๊งฉงชิ่งคือไต้หวัน เพราะงั้นถึงไม่มีเหตุผลต้องเป็นศัตรูกันหรืออะไรทำนองนั้นหรอกค่ะ”
“อ่า”
“อีกอย่าง คุณไม่ใช่ลูกน้องของฉันแต่สังกัด NIS นี่คะ การเพิ่มผู้ให้ความร่วมมือในพื้นที่ให้ได้แม้แต่คนเดียวนับเป็นเรื่องสำคัญเสมอนะคะ”
“...”
“ยินดีด้วยนะคะ ที่ได้เส้นสายอันล้ำค่าเพิ่มมาใหม่อีกหนึ่งคน”
สรุปความได้ว่า กระบวนการทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ ล้วนมีขึ้นเพื่อให้ผมได้ผูกสัมพันธ์กับประธานรุ่ยซิงนั่นเอง
การไล่ผมออกจากห้อง การบังคับให้ลิฟต์แล่นตรงไปยังคาสิโนตามใจชอบ หรือแม้แต่การทำให้ผมถือถาดชิปเต็มมือเดินไปยังโต๊ะไฮโล ทั้งหมดล้วนเป็นแผนการ
‘นี่คำนวณไว้ลึกถึงขนาดไหนกันแน่เนี่ย’
ที่เขาว่ากันว่าเป็นหัวกะทิในหมู่หัวกะทิและอายุน้อยที่สุดใน NIS
ดูเหมือนผมจะเข้าใจเหตุผลที่เธอได้รับยกย่องแบบนั้นแล้ว
แม้จะเหมือนถูกจูงจมูกด้วยอุ้งมือที่มองไม่เห็น แต่เอาเข้าจริงถึงจะโดนหลอกใช้ ผมกลับไม่รู้สึกแย่เลยสักนิด
เพราะเป้าหมายของเธอคือการมอบเส้นสายอันมั่นคงให้แก่ผม เพื่อให้ผมเคลื่อนไหวในต่างแดนได้สะดวกขึ้นนั่นเอง
เพียงแต่ข้อข้องใจยังคงหลงเหลืออยู่
“ช่วยตอบตามตรงสักข้อหนึ่งได้ไหมครับ”
“ค่ะ เรื่องอะไรเหรอคะ”
“ผมสงสัยน่ะครับว่าทำไมถึงดีกับผมขนาดนี้”
พอผมถามออกไปอย่างเปิดอก รอยยิ้มของหยางเหม่ยหลิงก็ดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย
หน้ากากอันเยือกเย็นสบายอารมณ์ของเธอเหมือนจะเปิดออกแผ่วเบา เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงซึ่งซ่อนอยู่ข้างใน
“ฉันติดหนี้ชีวิตคุณอยู่เรื่องหนึ่งน่ะสิคะ”
“ตอนที่ดวลปืนกับแก๊งฉงชิ่งในโรงแรมคราวก่อนน่ะเหรอครับ”
“ไม่ใช่ค่ะ ตอนที่คุณเตือนฉันล่วงหน้าเรื่องหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือที่ลอบเข้ามาในโรงแรมเก้ามังกรครั้งนี้ต่างหาก”
“อ่า”
“ถ้าตอนนั้นคุณแก้แค้นให้นกกระเรียนหมายเลข 13 ไม่สำเร็จ ถ้าคุณไม่บอกฉันให้ทันท่วงทีว่าฉันก็ตกเป็นเป้าหมายสังหารของพวกมันเหมือนกัน... ในวันนั้นฉันก็คงตายไปแล้วล่ะค่ะ”
ความหวาดกลัวต่อความตายที่คืบคลานมาประชิดตรงหน้า ดูเหมือนว่าเธอก็คงจะมีมันเช่นกัน
น้ำเสียงของหยางเหม่ยหลิงมีระลอกคลื่นความสั่นเทาเจือปนอยู่อย่างเบาบาง
เมื่อผมเฝ้ามองภาพนั้นโดยไม่พูดอะไร สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนกลับไปอีกครั้ง
ไม่ใช่หญิงสาวผู้บอบบาง แต่เป็นประธานหญิงผู้เด็ดเดี่ยว
หยางเหม่ยหลิงที่กลับคืนสู่สภาพเดิมปรบมือดังเพียะกะทันหัน
“จะว่าไป ฉันคงต้องแจ้งข่าวร้ายให้คุณที่กำลังสนุกเพลิดเพลินทราบสักหน่อยแล้วล่ะค่ะ”
“ข่าวร้ายเหรอครับ เรื่องอะไรครับ”
“นกกาเหว่าหมายเลข 1 ที่ถูกส่งมาจากสำนักงานใหญ่เดินทางมาถึงโรงแรมแล้วค่ะ นับจากนี้พวกคุณต้องปลอมตัวเป็นพนักงานบริษัทจัดงานศพของจีน แล้วลำเลียงร่างของนกกระเรียนหมายเลข 13 กลับเกาหลีนะคะ”
“โอ้”
ในที่สุดก็จะได้ยุติชีวิตอันสุขสบายในโรงแรมเก้ามังกร แล้วเดินทางกลับเกาหลีเสียที
เมื่อใบหน้าของผมเริ่มผุดประกายยินดี สีหน้าของหยางเหม่ยหลิงก็บึ้งตึงขึ้นมา
“อะไรกันคะ ไม่เห็นจะดูเสียดายเลยนี่นา”
“อา ฮะๆ เปล่าครับ น่าเสียดายสุดๆ เลยล่ะครับ จริงๆ นะ”
“เหอะ ช่างเถอะค่ะ ไม่เห็นต้องแกล้งทำเป็นพูดเอาใจกันเลย”
เธอแค่นหัวเราะแล้วยกแขนขึ้นกอดอก
ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางลิฟต์อย่างห้วนๆ
“ลงไปรอข้างล่างก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันเตรียมตัวไปส่งเสร็จแล้วจะรีบตามลงไปทันที”
เตรียมตัวไปส่ง?
แม้จะไม่รู้ว่าคืออะไร แต่ผมก็พยักหน้ารับไปก่อน
พอกดลิฟต์ลงมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน ก็เห็นรถลำเลียงศพจอดอยู่ตรงหน้าทันที
ด้านหน้ารถคันนั้นมีคนคนหนึ่งกำลังเดินกระสับกระส่ายไปมา
เป็นผู้หญิงที่ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน
เมื่อรู้สึกถึงความเคลื่อนไหว เธอจึงหันกลับมามองผม แล้วเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าดีใจ
“สวัสดีค่ะ ได้ยินมาว่าคุณอยู่ที่นี่ เจ้าหน้าที่นกกระจอกหมายเลข 7 ใช่ไหมคะ”
“ครับ ใช่แล้วครับ”
“ยินดีที่ได้พบนะคะ ฉันคือนกกาเหว่าหมายเลข 1 ที่ถูกส่งมาปฏิบัติภารกิจในครั้งนี้ค่ะ”
เธอกระซิบกระซาบด้วยเสียงที่กดต่ำลงอย่างที่สุด ส่วนผมเอียงคอสงสัยไปชั่วครู่
เพราะนกกาเหว่าหมายเลข 1 ที่ผมจำได้เป็นผู้ชายรูปร่างกำยำ
แต่ก็นั่นแหละ รหัสนกกาเหว่าจะถูกกำหนดขึ้นใหม่ทุกครั้งตามแต่ละภารกิจ โดยเรียงตัวเลขตามลำดับคนที่สำนักงานใหญ่ส่งมา
ถึงอย่างนั้นถ้าเป็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันก็คงจะน่ายินดีกว่านี้แท้ๆ
“รู้สึกเป็นเกียรติมากจริงๆ ค่ะที่ได้พบคุณ”
“ครับ? อ่า คือ ไม่ถึงขั้นต้องเป็นเกียรติอะไรขนาดนั้นหรอกครับ...”
ตอนที่ยื่นมือไปจับทักทาย สีหน้าของนกกาเหว่าหมายเลข 1 กลับดูไม่ธรรมดาอย่างบอกไม่ถูก
แววตาของเธอเป็นประกายวิบวับราวกับดวงดาว
“เอ่อ คือ เจ้าหน้าที่นกกระจอกหมายเลข 7 คะ ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาท ฉันขอถามอะไรสักข้อได้ไหมคะ”
“เรื่องอะไรเหรอครับ”
นกกาเหว่าหมายเลข 1 กวาดมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างรวดเร็วก่อนจะอึกอักลังเล
ท่าทางที่สุภาพนอบน้อมจนเกินเหตุของเธอเริ่มทำให้ผมรู้สึกตะขิดตะขวงใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว
เธอกลืนน้ำลายเอื๊อกก่อนจะกดเสียงให้เบาลงไปอีก
“ที่ว่าเจ้าหน้าที่จัดการหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือทั้งสิบสี่คนด้วยตัวคนเดียว...เป็นเรื่องจริงเหรอคะ”
ผมกะพริบตาปริบๆ ด้วยสีหน้างุนงง
‘สิบสี่คน?’
ถ้านับกันตามตรงมันแค่สิบสองคนต่างหาก
เพราะรีมย็องฮักกดระเบิดพลีชีพตัวเอง ส่วนอีกสองคนถูกยิงตายที่โรงแรมเก้ามังกร
“ว่าแต่ คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไงกันครับ”
เพราะผมไม่เคยรายงานไปเลยสักนิดว่าตัวเองเป็นคนยิงพวกนั้นทิ้ง
แค่บอกไปว่าตรวจสอบการเสียชีวิตด้วยสายตาแล้วเท่านั้น
ผมจึงประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งว่าเธอรู้เรื่องนี้แล้วมาถามได้อย่างไร
ทันทีที่ผมถามย้อนกลับไป ดวงตาทั้งสองข้างของนกกาเหว่าหมายเลข 1 ก็เบิกกว้างขึ้นมา
“คะ? ถ้าอย่างนั้น... ว้าว! เรื่องนั้นเป็นความจริงจริงๆ สินะคะ!”
“ครับ แต่ผมไม่ได้รายงานไปแยกต่างหากนี่นา คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง...”
“คะ? ไม่ใช่ว่าคุณเป็นคนรายงานด้วยตัวเองหรอกเหรอคะ”
“ครับ? ผมเนี่ยนะ?”
“ค่ะ!”
“ครับ?”
“?”
“?”
พวกเราต่างฝ่ายต่างถามย้ำด้วยความงุนงง
จากนั้นความเงียบก็เข้าแทรกกลาง เราทำได้เพียงกะพริบตาปริบๆ มองหน้ากันอย่างเหม่อลอย
เครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่สองอันเริ่มลอยคว้างอยู่ระหว่างเราสองคน
‘อะไรกันเนี่ย’
ดูท่าว่าในสำนักงานใหญ่กำลังมีข่าวลือประหลาดๆ เกี่ยวกับผมแพร่สะพัดไปทั่ว โดยที่ตัวผมเองก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวเสียแล้ว
ข่าวลือทำนองว่าผมเป็นอาวุธมนุษย์ที่กวาดล้างหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือทั้งสิบสี่คนจนเหี้ยนเตียนอะไรเทือกนั้น
กำลังโหลดความเห็น...