ที่ลานจอดรถมีรถบรรทุกศพอยู่ค่อนข้างมาก
คงเพราะมีสมาชิกของแก๊งเก้ามังกรเสียชีวิตไปไม่น้อยจากการปะทะตะลุมบอนกับแก๊งฉงชิ่งที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วงไม่กี่วันมานี้
ระหว่างที่เรายืนคุยกันเงียบๆ ตรงมุมหนึ่ง รถหลายคันก็แล่นออกจากลานจอดรถไปแล้ว
“ต้องขอบคุณที่เจ้าหน้าที่อีกาช่วยจัดการให้ค่ะ พวกเราถึงได้อาศัยติดรถบรรทุกศพเดินทางไปด้วยได้”
พวกเรามีกำหนดจะปลอมตัวเป็นพนักงานบริษัทจัดงานศพของจีนเพื่อทำหน้าที่ลำเลียงศพกลับไปจนถึงเกาหลี
ขณะที่สมาชิกแก๊งเก้ามังกรยืนส่งขบวนรถบรรทุกศพอยู่รอบๆ ทางเข้า ร่างของนกกระเรียนหมายเลข 13 เองก็จะถูกลำเลียงออกไปพร้อมกับขบวนนั้นเช่นกัน
ขั้นตอนและแผนการทั้งหมดนี้ล้วนออกมาจากสมองของหยางเหม่ยหลิง เจ้าหน้าที่อีกา
วิธีการจัดการงานช่างรอบคอบรัดกุมเหลือเกิน
ไม่มีข้อผิดพลาดให้เห็นแม้แต่น้อย
‘ชักอยากรู้แล้วสิว่าตอนอยู่ NIS เธอจะเป็นหัวกะทิขนาดไหนกันนะ’
คงต้องมีความสามารถระดับนี้สินะ ถึงจะได้เป็นทั้งสายลับเงาที่อายุน้อยที่สุดของ NIS และคว้าตำแหน่งหัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งเก้ามังกรมาครองได้
ผมมองขบวนรถบรรทุกศพที่ทยอยเคลื่อนตัวออกไปทีละคันพลางทึ่งในใจจนห้ามไม่อยู่
“รอนานไหมคะ”
ในจังหวะที่นกกาเหว่าหมายเลข 1 เข้าไปในรถ ไม่นานนักหยางเหม่ยหลิงก็ลงมาที่ลานจอดรถเพียงลำพัง
เธอกระดิกนิ้วเรียกผมให้เดินไปตรงเงามืด
“ฉันให้เจ้าหน้าที่นกกาเหว่าเห็นหน้าไม่ได้น่ะค่ะ คนคนนั้นคงไม่รู้หรอกว่าใครในโรงแรมนี้คือเจ้าหน้าที่อีกา”
“อย่างนี้นี่เองครับ”
ไหนบอกว่าจะไปเตรียมตัวมาส่ง แป๊บเดียวก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว
เป็นชุดเดรสเปิดไหล่ที่ผมเคยเห็นมาก่อน
ภาพที่เปิดเผยเนื้อหนังอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้น ทำให้ผมได้แต่มองไปทางอื่นแก้เก้อ
ไม่รู้ว่าเธออ่านใจผมออกหรือเปล่า แต่เธอก็เป็นฝ่ายยื่นมือมาขอจับมือก่อน
“พักผ่อนเต็มอิ่มก่อนไปใช่ไหมคะ”
“แน่นอนครับ ขอบคุณคุณมาก ผมได้พักผ่อนอย่างสบายใจเลยครับ”
“พูดตามตรงฉันแอบเสียดายอยู่นะคะ คิดว่าถ้าเก็บคุณไว้ที่โรงแรมได้เรื่อยๆ คงเอาไว้ใช้งานได้เป็นประโยชน์มากเวลาต้องการ”
“พูดอย่างนั้นก็เถอะครับ แต่ตอนที่ผมอยู่ที่นี่ เราแทบไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันจริงๆ จังๆ สักครั้งเลยไม่ใช่เหรอครับ”
“อ๋อ เพราะอย่างนี้ถึงบอกว่าอยู่สบายสินะคะ”
“...”
“ฮึๆ”
หยางเหม่ยหลิงยิ้มมุมปากให้กับคำตอบปนตลกของผม
ถึงผมจะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ก็เป็นเรื่องจริงที่ขอบคุณเธอที่ทำให้ผมได้กินดีอยู่ดีและพักผ่อนสบายจนแทบจะเบื่อ
พอปล่อยมือจากการจับทักทาย จู่ๆ เธอก็ยื่นบางอย่างออกมาด้วยมืออีกข้าง
“เอ้า รับไปสิคะ”
สิ่งที่อยู่ในมือของเธอคือบัตรเดบิตสีดำด้าน
“บัตรนี้เชื่อมกับบัญชีนอมินีของธนาคารฮ่องกงค่ะ ค่าตอบแทนที่จับเป็นจินห่าวมาให้ ฉันใส่ไว้ข้างในตามสัญญาแล้วนะคะ สามารถตรวจสอบยอดเงินคงเหลือได้จากตู้ธนาคารทุกแห่งในเกาหลี รหัสผ่านคือ 0722 ค่ะ”
ผมกลอกตาไปมาพลางคิดว่ามันคือตัวเลขที่มีความหมายอะไรหรือเปล่า
ทันใดนั้นเธอก็ยิ้มแล้วพูดเสริมขึ้นมา
“วันเกิดฉันเองค่ะ ถ้าลืมคงแย่แน่เลยนะคะ”
ผมก้มมองบัตรด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
บอกว่าถ้าลืมคงแย่เนี่ย ช่างเป็นคำพูดที่มีสองแง่สองง่ามเสียจริง
“ไหนๆ ก็สงสัยจนอยากถามอยู่พอดี ในนั้นมีเงินอยู่เท่าไหร่กันแน่ครับ”
“ไปตรวจดูเองเถอะค่ะ ฉันอยากเก็บไว้เป็นของขวัญเซอร์ไพรส์มากกว่า”
หยางเหม่ยหลิงยิ้มอย่างขี้เล่นพลางยัดบัตรใส่มือผม
ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันจนถึงตอนนี้ เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่อาจคาดเดาอะไรได้เลยสักอย่างจนถึงที่สุด
“ครับ เอาเป็นว่าผมจะไปตรวจดูเองแล้วกัน”
“ที่ผ่านมาลำบากแย่เลยนะคะ พอกลับเข้าสำนักงานใหญ่คราวนี้ คุณคงไม่ได้มาตานตงไปอีกพักใหญ่เลยล่ะ”
“คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไงครับ”
“ความคิดของพวกเบื้องบนน่ะไม่ต้องดูก็รู้แจ้งเห็นจริงอยู่แล้วนี่คะ ไม่เคยคิดถึงสภาพจิตใจของเจ้าหน้าที่ภาคสนามที่ทำงานเก่งๆ เอาแต่จะใช้งานให้คุ้มจนหมดประโยชน์วนไปวนมา ทั้งเมื่อก่อนหรือตอนนี้มันก็ไม่ต่างกันหรอกจริงไหมล่ะ”
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยการถอนหายใจราวกับตัวเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาอย่างโชกโชน
หญิงสาวที่มองผมอยู่ใช้ลิ้นเลียริมฝีปากอวบอิ่มแผล็บหนึ่ง
“พูดตามตรง ตอนนี้ฉันมองคุณแล้วก็ยังคิดแบบนั้นเหมือนกันนะคะ ว่าจะใช้งานคนคนนี้ยังไงให้เขาล่ำลือกันว่าใช้ได้คุ้มค่าสุดๆ... ถ้าคุณยอมเปลี่ยนใจมาเป็นอีกาเมื่อไหร่ล่ะก็ งานที่รอให้ฉันจิกหัวใช้มีเป็นกระบุงเลยล่ะค่ะ ถึงได้แอบคิดหนักอย่างมีความสุขอยู่ตั้งแต่ตอนนี้แล้วเนี่ย”
พูดเรื่องน่าขนลุกออกมาหน้าตาเฉยได้ยังไงกัน
ไม่สนว่าผมจะเสียวสันหลังวาบหรือไม่ หยางเหม่ยหลิงเดาะปากเบาๆ คล้ายยังรู้สึกเสียดายไม่หาย
“ชีวิตที่ผันตัวมาเป็นอีกาก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกนะคะ ถ้าไปตรากตรำที่สำนักงานใหญ่แล้วเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็แวะมาหาฉันได้เสมอ จำไว้ด้วยล่ะว่าถ้ามาทำงานใต้บังคับบัญชาฉัน คุณจะได้กุมทั้งความมั่งคั่งและอำนาจที่ยิ่งใหญ่กว่าตอนนี้เยอะ”
“ไม่รู้สิครับ เอาเป็นว่าผมจะลองเก็บไปคิดดูแล้วกัน”
จังหวะที่ผมตอบส่งๆ แล้วกำลังจะหันหลังกลับ หยางเหม่ยหลิงก็คว้าไหล่ผมแล้วดึงร่างเข้าไปหาตัวเธออย่างกะทันหัน
กลิ่นน้ำหอมหอมหวานลอยมาปะทะจมูกอย่างจัง
เธอกระซิบข้างหูผมเบาๆ
“ถึงจะไม่ได้คิดจะผันตัวมา แต่ถ้ามีเรื่องให้ต้องมาตานตงก็ติดต่อมาได้ตลอดนะคะ ตำแหน่งคนรักบังหน้าของฉันจะเว้นว่างไว้ให้คุณเสมอ”
เธอยิ้มตาหยีอย่างมีเสน่ห์พลางถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ผมแกล้งกระแอมไอแก้เก้อแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เดินขึ้นรถไป
‘คำที่ยายเคยบอกไว้ไม่มีผิดสักคำ’
ยายเคยกำชับผมไว้ว่าให้ระวังผู้หญิงสวยๆ เอาไว้ให้ดี
ท่านว่าผู้หญิงสวยน่ะคือนางจิ้งจอกทั้งนั้น นางจิ้งจอกชัดๆ
เครื่องบินที่ทะยานขึ้นจากท่าอากาศยานนานาชาติต้าเหลียนแหวกผ่านม่านเมฆไปอย่างรวดเร็ว
ที่นั่งชั้นหนึ่งที่หยางเหม่ยหลิงจองให้มันสบายเกินกว่าที่จินตนาการไว้เสียอีก
ระหว่างที่เอนกายลงบนเบาะกว้างนุ่มสบาย ใบหน้าของนกกาเหว่าหมายเลข 1 ที่เดินนำหน้าไปยังชั้นประหยัดพร้อมกับเหลือบมองผมด้วยสายตาอิจฉาก็ผุดขึ้นมาในหัว
‘ถึงมันจะเป็นความหรูหราเพียงแค่ชั่วโมงเดียวก็เถอะนะ’
แต่น่าเสียดายที่ระยะทางจากต้าเหลียนไปถึงเกาหลีมันสั้นเหลือเกิน
เพิ่งจะปรับเบาะเอนหลังและกะว่าจะงีบหลับสักหน่อย เสียงประกาศแจ้งเตรียมร่อนลงจอดก็ดังแว่วเข้ามาในห้องโดยสารเสียแล้ว ถ้าเลือกได้ตามใจอยาก ผมคงอยากบินต่อไปอีกสักสิบชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ
‘รู้สึกเหมือนไม่ได้กลับมาตั้งนานแฮะ’
ทันทีที่ก้าวลงจากเครื่องบิน ผมก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเป็นอันดับแรก
สัมผัสของมวลอากาศแตกต่างจากประเทศจีนที่ทั้งอับและเหนียวเหนอะหนะอย่างสิ้นเชิง
พอเดินพ้นประตูสนามบินออกมา รถตู้สำหรับลำเลียงศพที่ติดฟิล์มดำสนิทก็จอดรอพวกเราอยู่แล้ว
“ขึ้นรถคันนี้ได้เลยครับ!”
ทันทีที่ขึ้นรถและประตูปิดลง นกกาเหว่าหมายเลข 1 ก็นั่งลงข้างๆ ผมทันที
หลังจากเจ้าหน้าที่ที่ถูกส่งมาคุ้มกันพวกเราเริ่มออกรถไปได้ไม่นาน
“...?”
ไม่รู้ทำไม นกกาเหว่าหมายเลข 1 ถึงเริ่มส่งสายตาเป็นประกายวิบวับมาทางผม
ท่าทางเหมือนลูกหมาที่มีเรื่องอยากพูดอัดแน่นจนจุกถึงลิ้นปี่
“มีอะไรอยากจะถามผมหรือเปล่าครับ”
“ค่ะ! ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ แค่อยากจะขอบคุณเจ้าหน้าที่นกกระจอกหมายเลข 7 จากใจจริงให้ได้น่ะค่ะ!”
“...ครับ?”
จู่ๆ ก็พูดเรื่องนี้เนี่ยนะ?
“พอจะทราบเรื่องไหมคะ เมื่อสองสามวันก่อนมีโพสต์หนึ่งเกี่ยวกับ NIS ที่กลายเป็นประเด็นร้อนแรงอย่างมากในเว็บบอร์ดกับ SNS น่ะค่ะ”
“ผมไม่ได้เล่นพวก SNS เลยไม่ค่อยรู้เรื่องน่ะครับ”
“ถ้าได้อ่านดู เดี๋ยวก็รู้ทันทีเลยค่ะว่าเป็นเรื่องอะไร”
ระหว่างที่ผมกำลังเหวอ นกกาเหว่าหมายเลข 1 ก็รีบเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองอย่างกระตือรือร้น แล้วยื่นเข้ามาจ่อตรงหน้าผม
“ไม่กี่วันก่อน เจ้าหน้าที่ได้ไปช่วยชีวิตนักท่องเที่ยวชาวเกาหลีสามคนที่ถูกพาตัวไปยังเซฟเฮาส์ของกระทรวงความมั่นคงที่ตานตงมาใช่ไหมคะ”
ผมพยักหน้าตอบรับแต่โดยดี
แม้จะรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องในอดีตที่นานมาแล้ว แต่ถ้าลองคิดดูดีๆ มันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง
“หนึ่งในคนที่ได้รับการช่วยเหลือตอนนั้นเอาเรื่องเล่าตอนเกิดเหตุไปโพสต์ลง SNS ค่ะ แล้วมันก็กลายเป็นไวรัลถล่มทลายเลย! ชาวเน็ตพากันชื่นชมเป็นเสียงเดียวกันยกใหญ่ บอกว่าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า NIS ของประเทศเราจะทำงานอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบเชียบขนาดนี้ ภาษีที่จ่ายไปไม่เสียดายเลยสักนิด!”
“...รายละเอียดภารกิจของเราหลุดไปว่อนในอินเทอร์เน็ตแบบนั้น มันจะไม่เป็นไรเหรอครับ”
“แน่นอนว่าโพสต์ต้นฉบับถูกทีมไซเบอร์ของสำนักงานใหญ่ลบไปอย่างรวดเร็วแล้วค่ะ แต่ภาพที่ถูกแคปหน้าจอไว้แล้วแพร่กระจายไปตามมือผู้คน ยังไงก็ตามสกัดไม่ไหวน่ะค่ะ ทางสำนักงานใหญ่เองก็ปวดหัวกับเรื่องความมั่นคงอยู่เหมือนกัน แต่เพราะกระแสสังคมเป็นไปในแง่บวกเอามากๆ ก็เลยดูเหมือนจะปล่อยเลยตามเลยไปค่ะ”
“อ๋อ...”
“ต้องขอบคุณเจ้าหน้าที่เลยนะคะ ช่วงนี้ความกระตือรือร้นและขวัญกำลังใจของเจ้าหน้าที่ฝ่ายต่างประเทศของพวกเราเลยพุ่งพรวดสุดๆ ไปเลยค่ะ”
นกกาเหว่าหมายเลข 1 ก้นขยับยุกยิกด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้นจนแดงก่ำ
ในน้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างเปี่ยมล้นจนปิดไม่มิด
“เอาจริงๆ ฉันเองก็เหมือนกันค่ะ ตั้งแต่เข้าทำงานมาก็ไม่เคยบอกเพื่อนหรือครอบครัวได้เลยสักคำว่าตัวเองทำงานที่บริษัทไหน หรือทำหน้าที่อะไร ก็เลยรู้สึกหงอยๆ มาตลอด แต่พอได้เห็นโพสต์บน SNS ที่ผู้คนพูดถึงกันปากต่อปากแล้ว ไม่รู้เลยค่ะว่าฉันรู้สึกตื้นตันใจมากแค่ไหน!”
ราวกับว่าทนเก็บไว้ต่อไปไม่ไหว นกกาเหว่าหมายเลข 1 เริ่มอ่านข้อความตอบรับจากเหล่าชาวเน็ตให้ผมฟังจากข้างๆ
ผมเริ่มรู้สึกเขินขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จึงได้แต่แอบเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างเงียบๆ
กาเหว่า กาเหว่า
ตลอดเวลาที่ผมแกล้งทำเป็นเงี่ยหูฟัง เธอเจื้อยแจ้วพูดเก่งเสียจนผมคิดขึ้นมาเลยว่า เพราะแบบนี้หรือเปล่าถึงได้เป็นเจ้าหน้าที่โค้ดเนมนกกาเหว่า
หลังจากจ้อเจื้อยแจ้วอยู่คนเดียวตั้งนาน
“ฟี้...”
เธอก็ผล็อยสัปหงกแล้วหลับปุ๋ยไปในที่สุด
ต่อให้เป็นรถของ NIS แต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงสภาพการจราจรที่ติดขัดใจกลางคังนัมไปได้
ท่ามกลางถนนที่รถติดจนต้องเคลื่อนตัวสลับหยุดนิ่งอยู่ตลอดเวลา ผมเองก็เอนหลังงีบหลับอย่างสบายอารมณ์ไปตื่นหนึ่งเช่นกัน
“ซี๊ด”
ขณะที่ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับเช็ดคราบน้ำลายที่แห้งกรังข้างมุมปาก ท้องฟ้านอกหน้าต่างก็เปลี่ยนเป็นค่ำคืนอันมืดมิดไปเสียแล้ว
ไม่นานนัก รถยนต์ก็แล่นมาจอดนิ่งสนิทอยู่ด้านในลานจอดรถชั้นใต้ดินของอาคารสำนักงานใหญ่ NIS ในย่านซอโชดง
นกกาเหว่าหมายเลข 1 กล่าวส่งผมด้วยสีหน้าสดชื่นแจ่มใส
“รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งจริงๆ ค่ะที่ได้มาส่งคุณถึงที่นี่!”
“ไม่หรอกครับ ถึงกับเป็นเกียรติอะไรกัน...”
“โอกาสหน้าไว้พบกันที่หน้างานอีกนะคะ เจ้าหน้าที่!”
หลังจากส่งเธอที่เดินจากไปแล้ว ผมก็เดินตามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยภายในอาคารที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วไป
ที่ตรงนี้คือเขตหวงห้ามอันเป็นความลับที่พนักงานทั่วไปไม่สามารถย่างกรายเข้ามาได้
สถานที่ที่มาถึงคือห้องทำงานที่ว่างเปล่าและไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อติดไว้
“ขออนุญาตครับ”
ทันทีที่เคาะประตูแล้วก้าวเข้าไปข้างใน ชายคนหนึ่งก็ต้อนรับผมด้วยสีหน้านิ่งสงบ
“ยินดีต้อนรับ นายคือนกกระจอกหมายเลข 7 สินะ ฉันชื่อคิมจินแท็ก”
ผมคิดไว้อยู่แล้วเชียวว่าคนคนนี้น่าจะกำลังรอผมอยู่
ผู้นำสูงสุดแห่งฝ่ายกิจการต่างประเทศของ NIS รองผู้อำนวยการคนที่ 1 คิมจินแท็ก
“ยินดีที่ได้พบครับ ผมคังแฮชานครับ”
“เดินทางมาไกลลำบากแย่เลยนะ เอ้า มาจับมือกันสักครั้งสิ”
ผมได้ยินเรื่องราวผ่านหูมาไม่น้อยจนรู้ดีว่าเขาเป็นบุคคลที่สุดยอดในหลายๆ ด้าน
เพราะตั้งแต่เขาเข้ารับตำแหน่งรองผู้อำนวยการคนที่ 1 ความสามารถด้านการข่าวกรองของฝ่ายกิจการต่างประเทศก็ได้รับการประเมินว่าก้าวกระโดดขึ้นอย่างมหาศาล
สาเหตุที่เป็นเช่นนั้นได้ ก็เพราะเขาเคยเป็นสายลับเงาผู้ช่ำชองงานภาคสนามและมีประสบการณ์แทรกซึมเข้าเกาหลีเหนือมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง
“อืม แรงบีบมือของนายนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ ทั้งที่ฉันออกแรงขนาดนี้แล้วแต่นายยังนิ่งเฉยได้”
“...?”
“คนที่จับมือกับฉันทุกครั้งมักจะร้องโอดโอยเพราะแรงบีบมือของฉันกันทั้งนั้น ไม่ธรรมดาจริงๆ สินะ”
ทว่า ใต้แสงสว่างจ้าก็ย่อมมีเงามืดพาดผ่านอยู่เสมอ
นับตั้งแต่รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กเข้ารับตำแหน่ง ข้อเท็จจริงที่ว่าจำนวนเจ้าหน้าที่อีกาซึ่งแต่ก่อนแทบไม่มีเลยนั้นเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ก็ถือเป็นหนึ่งในจุดด่างพร้อยของเขาที่รู้กันเงียบๆ
การที่มีคนทรยศเกิดขึ้นใต้บัญชาของเขามากมายถึงเพียงนั้น ย่อมยากที่จะประเมินได้ว่าเขาเป็นผู้นำที่ยอดเยี่ยม
เขาคลายมือที่กุมไว้แน่นออกแล้วคลี่ยิ้มอย่างนุ่มนวล
“ก่อนอื่นฉันอยากจะบอกขอบใจนาย ตั้งแต่ฮย็อนยองชอล รีชอลจุน ไปจนถึงซอเซฮย็อก... เพราะนายเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ศักยภาพด้านการข่าวกรองของฝ่ายกิจการเกาหลีเหนือที่เคยเบาบางจึงกำลังจะเติบโตอย่างก้าวกระโดด นับเป็นผลงานที่จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ของ NIS เราไปอีกนานเท่านาน”
นอกจากรองผู้อำนวยการคิมจินแท็กแล้ว ในที่นั้นยังมีอีกคนหนึ่งอยู่ด้วย
เขาคือหัวหน้าทีมชเวมินชิกที่ผมเคยเห็นหน้าแวบหนึ่งก่อนถูกส่งตัวไปตานตง
เขากำลังเผยอริมฝีปากที่แห้งผากด้วยสีหน้ากระวนกระวาย เพราะกลัวว่าผมอาจจะก่อเรื่องผิดพลาดขึ้นมา
“ผมไม่คิดว่ามันเป็นผลงานของผมคนเดียวครับ มันเป็นไปได้เพราะเพื่อนร่วมงานหลายๆ ท่านที่เหน็ดเหนื่อยมาด้วยกันในต่างแดนครับ”
“ถ่อมตัวดีนี่ ดูดีมากจริงๆ”
“อีกทั้ง ผมเพียงหวังว่าชีวิตของคนคนหนึ่งที่เสียสละไปในระหว่างกระบวนการนี้ จะได้รับการจดจำร่วมกันโดยเหล่าเจ้าหน้าที่ทุกคนครับ”
เมื่อผมเอ่ยถึงความตายของนกกระเรียนหมายเลข 13 รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กก็พยักหน้าอย่างสุขุม
“ก็อย่างที่นายว่า งานครั้งนี้มีความสูญเสียที่ไม่อาจเลี่ยงได้ตามมา พวกเราทุกคนต่างกำลังต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ของชาติตามหน้าที่ของตน ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่านายจะจำไว้ว่าความเสียสละของพวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นรากฐานอันยิ่งใหญ่เพื่อผลประโยชน์ของชาติ”
“รับทราบครับ”
“เอาล่ะ นั่งสิ”
หลังจากกล่าวชื่นชมตามมารยาทเสร็จสิ้น รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กก็นั่งลงประจำที่
ผมนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วยืดหลังตรงแน่ว
“เวลาที่ฉันเจอกับพวกสายลับเงาเป็นครั้งแรก ฉันมักจะมีคำถามหนึ่งที่ถามก่อนเสมอ”
เขาวางมือที่ประสานกันไว้บนหัวเข่าขณะจ้องมองผมอย่างพินิจพิจารณา
มันเป็นสายตาที่ผ่อนคลายราวกับสามารถมองทะลุปรุโปร่งเข้าไปถึงข้างในจิตใจของคนได้
“ในขณะที่ฉันรู้ข้อมูลแทบทุกอย่างเกี่ยวกับตัวนาย แต่นายกลับไม่รู้อะไรเลย มันช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลยใช่ไหมล่ะ ฉันก็เลยอยากจะให้โอกาสสักครั้ง มีเรื่องอะไรที่นายอยากจะถามฉันเป็นการส่วนตัวบ้างไหม”
ข้อเสนอที่จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ผมเผลอกะพริบตาปริบๆ
โอกาสอันล้ำค่าเพียงครั้งเดียวที่จะได้ตั้งคำถามกับผู้นำสูงสุดของฝ่ายกิจการต่างประเทศแห่ง NIS โดยตรง
ทันใดนั้นเอง
“มีอยู่เรื่องหนึ่งครับ”
ความคิดที่ค้างคาอยู่ในซอกหลืบของสมองก็ผุดวาบขึ้นมา
ว่าแต่เดิมผมก็มีเรื่องที่อยากถามอยู่เรื่องหนึ่งพอดี
“ว่ามาสิ อะไรล่ะ”
“ผมได้ยินมาว่านกกระเรียนหมายเลข 13 ที่เสียชีวิตไปมีครอบครัวที่หย่าร้างและแยกกันอยู่ ท่านทราบเรื่องนี้ไหมครับ”
เมื่อได้ยินคำถามที่ไม่คาดคิดของผม รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กก็เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง
ก่อนที่เขาจะค่อยๆ พยักหน้าช้าๆ ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงอะไรบางอย่าง
“...ใช่ หมอนั่นมีภรรยากับลูกสาวอยู่”
“ผมอยากทราบที่อยู่ของครอบครัวเขาครับ”
สีหน้าของรองผู้อำนวยการคิมจินแท็กพลันเคร่งขรึมลงทันทีกับคำพูดขวานผ่าซากของผม
“เรื่องนั้นไม่ได้หรอกนะ นายเองก็คงรู้ใช่ไหมล่ะ ว่าตามหลักการแล้วห้ามสายลับเงาติดต่อกันเป็นการส่วนตัวเด็ดขาด”
“ทราบครับ”
“การจัดการหลังการตายของนกกระเรียนหมายเลข 13 จะดำเนินไปตามพินัยกรรมของเจ้าตัว มีการจัดการเรียบร้อยแล้วว่าจะแบ่งจ่ายเงินบำนาญผู้ทำคุณประโยชน์ให้แก่ทายาทในรูปแบบของค่าเลี้ยงดู ส่วนเรื่องที่ว่าเขาตายที่ไหนและอย่างไร เป็นเรื่องที่ห้ามแพร่งพรายให้ครอบครัวรู้โดยเด็ดขาด”
“เรื่องนั้นผมก็ทราบดีครับ”
หากหลักการเป็นเช่นนั้น มันก็ช่วยไม่ได้
บางทีผมอาจแค่อยากระบายความอัดอั้นกับใครสักคนก็เป็นได้
“เขาบอกว่าของขวัญวันเด็กที่จะถึงนี้ อยากจะซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้ลูกสาวที่เพิ่งเข้ามัธยมปลายครับ”
“...”
“ผมแค่อยากทำเรื่องนั้นแทนเขาเท่านั้นครับ”
รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กเพียงแต่จ้องมองผมอยู่อย่างเงียบงัน
สภาพของผมที่ยอมโยนโอกาสทองคำล้ำค่าทิ้งไปเฉยๆ เพื่อถามคำถามแค่ข้อเดียว มันดูแปลกประหลาดมากเลยงั้นหรือ
หลังความเงียบงันอันยาวนานผ่านพ้นไป เขาก็พยักหน้าช้าๆ โดยไม่เอ่ยคำใด
“ขอบคุณครับ”
ระหว่างสายลับเงาด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดให้มากความอีก
กำลังโหลดความเห็น...