คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 30

ตอน 30

หลังจากได้รับกระดาษโน้ตที่เขียนที่อยู่มาจากรองผู้อำนวยการคิมจินแท็ก การซักถามก็ยังคงดำเนินต่อไปหลังจากนั้น

“ฉันมีเรื่องอยากถามนายเยอะเลย ได้ยินว่านายสังหารหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือเกือบทั้งหมดด้วยตัวคนเดียวงั้นเหรอ ต่อให้เป็นไปเพื่อล้างแค้นให้นกกระเรียนหมายเลข 13 แต่สำหรับคนคนเดียวแล้ว มันคงไม่ใช่เรื่องที่จะตัดสินใจทำได้ง่ายๆ เลยนะ”

นั่นสิ

ผมเองก็กำลังสงสัยอยู่พอดีว่าข่าวลือแบบนั้นแพร่สะพัดไปทั่วสำนักงานใหญ่ได้อย่างไรกันแน่

ผมรายงานไปอย่างชัดเจนแค่ว่าได้ยืนยันการเสียชีวิตของหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือด้วยสายตาแล้วเท่านั้น

เพราะการเคลื่อนไหวด้วยเหตุผลส่วนตัวอย่างการล้างแค้นให้นกกระเรียนหมายเลข 13 นั้น ผมไม่ได้มีหน้าจะไปป่าวประกาศให้ทั่วบ้านทั่วเมืองว่าตัวเองเป็นคนฆ่าพวกมันทั้งหมดเสียหน่อย

แต่ที่สำนักงานใหญ่ ผมกลับกลายร่างเป็นอาวุธมนุษย์ที่กวาดล้างหน่วยลอบสังหารพวกนั้นจนเหี้ยนเตียนไปเสียแล้วตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

“ชะ-ใช่แล้วครับ! เป็นผลงานที่กล้าหาญชาญชัยอะไรขนาดนั้น!”

ทว่าหัวหน้าทีมชเวมินชิกที่เอาแต่คอยดูเชิงอยู่ข้างๆ จู่ๆ ทำไมถึงรีบเออออขึ้นมาเสียอย่างนั้นล่ะ

ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ชายคนนี้ถึงพยายามทำตัวสนิทสนมขนาดนี้

“พวกเราทุกคนอยากรู้เรื่องผลงานของนายจนแทบแย่เลยนะรู้ไหม เออ เรื่องวีรกรรมที่นายเผชิญมาตลอดช่วงนั้นน่ะ รีบ รีบเล่าให้ฟังแบบละเอียดหน่อยสิ เร็วเข้า”

พอเพ่งมองดูเขาให้ดี หัวหน้าทีมชเวมินชิกก็กำลังขยิบตาข้างหนึ่งให้ผมอย่างเอาเป็นเอาตาย

วินาทีนั้น ความมั่นใจอันแปลกประหลาดก็แล่นวาบผ่านท้ายทอย

พอนึกดูแล้ว ช่วงเวลาประเมินผลเพื่อเลื่อนตำแหน่งของระดับบริหารใน NIS น่าจะเป็นช่วงเวลานี้พอดี

ฤดูกาลเลื่อนตำแหน่งที่ต้องเค้นผลงานที่ไม่มีอยู่ออกมาแม้กระทั่งจิตวิญญาณ

แถมในวันนั้น หัวหน้าทีมชเวมินชิกยังเป็นผู้บัญชาการเวรประจำห้องสถานการณ์อีกด้วย

ภาพสถานการณ์ต่างๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวของผมโดยอัตโนมัติ

‘คนร้ายอยู่ใกล้แค่นี้เองนี่หว่า จะให้ช่วยรับส่งมุกตามน้ำไปงั้นสิ’

รายงานที่ว่าหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือที่แทรกซึมเข้าไปในตานตงถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นในชั่วข้ามคืนร่วงหล่นลงมาตรงหน้าเขาพอดี

ในสายตาของเขาที่ต้องเกาะขบวนรถไฟเที่ยวสุดท้ายเพื่อเลื่อนตำแหน่ง ข่าวนี้คงดูเหมือนกองทองคำแท่งที่ตกอยู่ตามพื้นถนนอย่างแน่นอน

ทั้งที่กุเรื่องเพิ่มผลงานของทีมขึ้นมาเองแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ช่วยพูดเออออไปตามน้ำต่อหน้ารองผู้อำนวยการคนที่ 1 เนี่ยนะ

‘ถ้าไม่ใช่ผมแล้วจะทำยังไงกันเนี่ย น่าโมโหอยู่หรอก... แต่ถือว่าสร้างบุญคุณเอาไว้แล้วกัน’

แต่ก็ยังโชคดีที่ตอนนี้ผมไม่ต้องมานั่งเสียเหงื่อแต่งเรื่องที่ไม่มีอยู่จริงขึ้นมา

เพราะเดิมทีเรื่องที่ผมสังหารหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือเกือบทั้งหมดด้วยตัวคนเดียวก็เป็นเรื่องจริงอยู่แล้ว

ไม่ว่าจะมองมุมไหน หัวหน้าทีมชเวมินชิกก็ถือว่าดวงดีเป็นบ้าเลยจริงๆ

“โชคดีน่ะครับ พวกมันกำลังจะเปิดฉากดวลปืนกับพวกสมาชิกแก๊งฉงชิ่งพอดี และผมก็แฝงตัวเข้าไปในเซฟเฮาส์ของแก๊งฉงชิ่งในจังหวะที่การโจมตีกำลังจะเริ่มขึ้นครับ”

“อย่างนั้นเหรอ แล้วนายรู้ตำแหน่งเซฟเฮาส์ของแก๊งฉงชิ่งได้ยังไง”

“อย่างที่ท่านทราบดีจากรายงานแล้ว แก๊งฉงชิ่งสูญเสียกำลังพลไปอย่างหนักจากการยิงปะทะกันในโรงแรมเก้ามังกรระหว่างปฏิบัติการลักพาตัวซอเซฮย็อกครับ พวกมันใช้เงินจ้างแก๊งเล็กๆ ในตานตงหลายกลุ่มเพื่อมาเสริมกำลังคนที่ไม่พอ และหนึ่งในนั้นก็คือแก๊งเสือดำครับ”

ผมค่อยๆ เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนั้นออกมาราวกับกำลังเปิดประเด็นคุย

ทั้งเรื่องของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่ได้รับบาดเจ็บ ตามมาด้วยสามเกลอแก๊งเสือดำที่บุกมาเก็บส่วย และนามบัตรบาร์ตานตงพาราไดซ์ที่ได้มาจากพวกนั้น

การตายของนกกระเรียนหมายเลข 13 และการแก้แค้น

การเดินทางไปยังเซฟเฮาส์ของแก๊งฉงชิ่ง การซุ่มโจมตีด้วยจรวด RPG ไปจนถึงการยิงปืนกลของหน่วยลอบสังหารที่เตรียมการมาอย่างรัดกุม

“เพิ่งนึกขึ้นได้เดี๋ยวนี้เองครับ พวกมันใช้ปืนที่ไม่เคยเห็นมาก่อนด้วย รูปร่างคล้ายกับปืนเล็กยาวผสาน K11 แต่ยังไม่ทันได้ใช้ให้เป็นเรื่องเป็นราวก็ดันขัดข้องพังไปเสียก่อน ผมเลยยังไม่ทันได้เห็นประสิทธิภาพของมันเลยครับ”

“อย่างนั้นเหรอ ได้ยินมาว่ากำลังพัฒนาปืนเล็กยาวผสานอยู่ แต่ไม่นึกเลยว่าจะแจกจ่ายให้กองพันลาดตระเวนแล้ว... คงต้องลองไปตรวจสอบดูต่างหากเสียหน่อยแล้ว”

แน่นอนว่าเรื่องนี้มีการแต่งเติมเสริมแต่งเข้าไปตามความเหมาะสม

เพราะผมไม่สามารถพูดความจริงเรื่องที่ร่างกายของตัวเองกระสุนยิงไม่เข้าออกไปตรงๆ ได้

จึงทำได้แค่แต่งเรื่องกลบเกลื่อนไปว่าอาศัยภูมิประเทศและสิ่งกีดขวางกำบังกระสุน แล้วกระโจนตัวหลบหลีกได้อย่างเฉียดฉิวในจังหวะที่เหมาะเจาะพอดี

“อืม”

“โอ้โห ไม่สิ... จริงเหรอเนี่ย”

ถึงอย่างนั้น มันก็เพียงพอและเหลือล้นที่จะทำให้ทั้งสองคนทึ่งไปตลอดการฟัง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งปฏิกิริยาของหัวหน้าทีมชเวมินชิกนั้นดูพิเศษเอามากๆ

ในตอนแรกเขาดูกระวนกระวายเพราะหวังให้ผมช่วยแต่งเรื่องให้แนบเนียนตามสถานการณ์ แต่ยิ่งฟังเรื่องเล่ามากเท่าไร เมื่อตระหนักถึงความจริงว่าผมเป็นคนกวาดล้างหน่วยลอบสังหารด้วยตัวคนเดียวจริงๆ เขาก็ค่อยๆ สติหลุดลอยไป

ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์เรื่องนั้นเลย การที่ผมยังมีชีวิตมานั่งเล่าเรื่องเป็นฉากๆ อยู่ตอนนี้ก็เป็นหลักฐานชิ้นโตที่สุดแล้ว

จากนั้นรองผู้อำนวยการคิมจินแท็กก็พยักหน้าพลางใคร่ครวญเรื่องเล่าของผมอย่างละเอียด

“คนที่ถูกสังหารไม่ใช่สิบสี่คนแต่เป็นสิบสองคนเหรอ”

“ถูกต้องครับ”

“ถ้าอย่างนั้น พอจะได้ยินเรื่องที่มีการระเบิดครั้งใหญ่เกิดขึ้นที่ฮวังกึมพย็องบ้างไหม”

“ผมเห็นกับตาตัวเองครับ ตอนที่ได้รับข้อมูลมาจากสายลับอีกาแล้วกำลังมุ่งหน้าไปที่ฮวังกึมพย็อง อาคารสำนักงานบริหารก็เกิดระเบิดขึ้นพอดีครับ”

“อืม นับว่าโชคดีเหลือเกินนะที่ยังไปไม่ถึงตรงนั้น”

“ครับ ผมโชคดีครับ”

เพียงแต่ผมปิดบังความจริงเรื่องที่นั่งคุยเคียงข้างกับรีมย็องฮักเอาไว้

เพราะการอ้างว่าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุตั้งแต่แรก มันเป็นข้อแก้ตัวที่ดีกว่าการบอกว่ารอดชีวิตจากแรงระเบิดมาได้เพราะโชคช่วยเยอะเลย

บทสนทนาที่คุยกับเขานั้น ผมตั้งใจว่าจะฝังมันไว้ในหัวของตัวเองคนเดียว

“ได้ยินว่าช่วงที่ผ่านมานายมีเรื่องพัวพันกับสายลับอีกาเยอะเลยนี่ ใช่ไหม”

“ถูกต้องครับ”

“สำหรับฝ่ายเราแล้ว มันยากมากที่จะประเมินว่าควรยอมรับบทบาทของคนพวกนั้นได้ถึงระดับไหน บุคลากรของแผนกต่างประเทศที่เดิมทีก็ขาดแคลนอยู่แล้วมักจะถูกคนพวกนั้นล่อลวงจนหลุดวงโคจรไปอยู่เรื่อย อย่าไปสนิทสนมด้วยมากเกินไปล่ะ”

“...”

“ถึงจะบอกว่าเป็นความสัมพันธ์แบบช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่ต่างอะไรจากคนอื่นคนไกลที่จะต้องแยกย้ายกันไปหรอก จริงไหมล่ะ”

“ถูกต้องครับ”

รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กยิ้มออกมาอย่างปลอดโปร่ง ราวกับพอใจในคำตอบสั้นๆ ชัดเจนของผม

“จำไว้เสมอว่า นายคือสายลับเงาของสาธารณรัฐเกาหลีที่ NIS ของเราคัดเลือกมา”

“ครับ”

“แน่นอนว่าแค่บอกไม่ให้หลงกลคำล่อลวงคงไม่พอ เพื่อเป็นการตอบแทนความดีความชอบในครั้งนี้ ฉันเตรียมจะมอบเงินรางวัลพร้อมกับเลื่อนขั้นเป็นกรณีพิเศษให้นายด้วย”

ตำแหน่งปัจจุบันของผมคือข้าราชการระดับ 7

หากได้เลื่อนขั้นเป็นกรณีพิเศษตรงนี้ ก็เท่ากับว่าจะกลายเป็นระดับ 6

ก่อนจะปลดประจำการจากหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหาร ผมเคยมีตำแหน่งเทียบเท่าระดับ 5 ในยศร้อยเอกมาก่อน การเลื่อนขั้นเป็นกรณีพิเศษจึงไม่ได้เป็นสิทธิประโยชน์ที่ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นสักเท่าไร

แม้ว่าสายตาของหัวหน้าทีมชเวมินชิกที่มองมายังผมเมื่อได้ยินข่าวเรื่องการเลื่อนขั้นจะดูเลื่อนลอยพิกลก็เถอะ

ดูท่าคงจะอิจฉาน่าดู

“เงินรางวัลคือห้าสิบล้านวอน จะโอนเข้าบัญชีเงินเดือนภายในวันนี้ ยินดีด้วยนะ”

“...ขอบคุณครับ”

ผมเผลอยืดไหล่ผึ่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เรื่องเลื่อนขั้นช่างมันเถอะ แต่เรื่องเงินน่ะถูกต้องเสมอ

“อีกไม่นานฉันจะลองหาตำแหน่งที่ต้องการนายในที่อื่นนอกจากตานตงดู ระหว่างนี้ก็พักอยู่ที่เกาหลีเพื่อคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง หายใจหายคอและพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ”

“รับทราบครับ”

การถามตอบจบลงเพียงแค่นั้น

แต่สำหรับผมแล้ว ยังมีการบ้านชิ้นหนึ่งที่ค้างคาอยู่

◆ ◆ ◆

ตอนที่ก้าวเท้าออกจากอาคารสำนักงาน NIS เงามืดก็เริ่มทอดตัวปกคลุมทั่วทุกมุมเมืองแล้ว

ผมมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางทันที พลางลูบคลำเศษกระดาษที่รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กยื่นให้เป็นการส่วนตัวในกระเป๋าเสื้อ

โครงการอพาร์ตเมนต์โคลอนในย่านพังอีดง

โชคดีที่มันอยู่ไม่ไกลจากอาคารสำนักงานย่านซอโชดงเท่าไรนัก

เมื่อลงจากแท็กซี่แล้วก้าวเดินต่อไป บริเวณรอบข้างก็อบอวลไปด้วยบรรยากาศการใช้ชีวิตประจำวันอันแสนอบอุ่น

“ขอโทษนะครับ ยังเปิดอยู่หรือเปล่าครับ”

“เปิดครับๆ เชิญเลยครับ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ”

“ผมอยากจะซื้อโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดที่มีตอนนี้น่ะครับ”

“รุ่นล่าสุดเหรอครับ มีแน่นอนครับ!”

พอดีมีร้านขายโทรศัพท์มือถือร้านหนึ่งยังเปิดไฟสว่างอยู่ในย่านร้านค้าใกล้ๆ กับอพาร์ตเมนต์

เจ้าของร้านที่กำลังนั่งตบยุงอยู่รีบลุกพรวดขึ้นมาด้วยสีหน้าดีอกดีใจ

“ใช้เครือข่ายไหนอยู่เหรอครับ”

“เปล่าครับ ผมไม่ได้ซื้อใช้เองแต่จะซื้อเป็นของขวัญน่ะครับ ไม่ต้องเปิดเบอร์ ขอซื้อแค่เครื่องเปล่าก็พอ”

“อ๋อ อย่างนั้นเหรอครับ ซื้อได้ครับ แต่ว่าแบบเครื่องเปล่าไม่มีสัญญามันจะไม่ได้ส่วนลดเลยนะ ราคาค่อนข้างแพงทีเดียวครับ”

“ไม่เป็นไรครับ พอจะมีรุ่นที่เป็นสีชมพูไหมครับ”

“สีชมพูไม่มีเลยครับ... คนใช้เป็นผู้หญิงเหรอครับ”

“เด็กผู้หญิง ม.ปลาย น่ะครับ”

“อันนี้สีสเปซเกรย์ครับ ช่วงนี้ขายดีที่สุดเลย พวกเด็กผู้หญิงก็ชอบใช้สีนี้กันเยอะมากนะครับ อันนี้เป็นยังไงบ้างครับ”

“งั้นเอาอันนั้นแหละครับ พอจะห่อของขวัญสวยๆ ให้ด้วยได้ไหมครับ”

“โอ้โห มาได้จังหวะพอดีเลยครับ! ใกล้จะถึงวันเด็กแล้ว ทางเราเตรียมกล่องกับอุปกรณ์ห่อสวยๆ ไว้พร้อมหมดเลย เชิญทางนี้เลยครับ!”

ผมรูดบัตรจ่ายค่าเครื่องโทรศัพท์มือถือเต็มจำนวนในทันที

จากนั้นก็แวะซื้อหมวกแก๊ปสีดำใบหนึ่งจากร้านเสื้อผ้าแถวนั้น

หลังจากดึงหมวกลงมาสวมจนมิดศีรษะ ผมก็ก้าวเดินเข้าไปในโครงการอพาร์ตเมนต์ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

“เฮ้อ”

ในขณะที่ความลังเลโอบล้อมไปทั่วทั้งร่าง ในที่สุดผมก็มายืนอยู่หน้าประตูห้องจนได้

ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ พลางตรวจสอบหมายเลขตึกและห้องที่เขียนไว้บนเศษกระดาษซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้เลยว่ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไรแล้ว

ติ๊งต่อง

ทันทีที่กดกริ่ง ความตึงเครียดก็ถาโถมเข้ามา

สักพักใหญ่ๆ ถึงมีเสียงตอบรับดังมาจากข้างใน

“ค่าา ใครเหรอคะ”

เสียงใสซื่อที่ยังดูอ่อนวัยดังลอดผ่านประตูหน้าห้องออกมา

ผมกลืนน้ำลายลงคอแล้วพยายามปรับน้ำเสียงให้สงบนิ่ง

“บริการส่งของด่วนครับ คุณยางฮีจีอยู่ไหมครับ”

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าซอยถี่ๆ ก็ดังใกล้เข้ามาจากหลังประตู

แกร๊ก

“บริการส่งของด่วนเหรอคะ”

ประตูหน้าห้องที่ยังคล้องโซ่ล็อกไว้เปิดแง้มออกเพียงเล็กน้อย

ดวงตากลมโตเป็นประกายมองลอดผ่านช่องว่างระหว่างประตูออกมา

ใต้ดวงตานั้นแลเห็นเครื่องหน้าคมคายแฝงความหยิ่งทะนงอยู่รางๆ

ใบหน้าที่ถอดแบบมาจากภาพถ่ายที่นกกระเรียนหมายเลข 13 เคยให้ดูในแท็กซี่ของหวังชีไม่มีผิดเพี้ยน

ผมเผลอยิ้มออกมาบางๆ โดยไม่รู้ตัว

“คุณยางฮีจีใช่ไหมครับ”

“ค่ะ หนูเองค่ะ”

“เป็นพัสดุด่วนที่คุณยางโฮจุนส่งมาให้น่ะครับ ไม่ทราบว่าเป็นอะไรกับคุณยางโฮจุนเหรอครับ”

“เอ๊ะ พ่อของหนูเองค่ะ!”

พอได้ยินชื่อยางโฮจุน ท่าทีระแวดระวังไม่แน่ใจก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

ทันทีที่เด็กสาวแย้มยิ้มสดใสแล้วเปิดประตูกว้าง กลิ่นข้าวสุกใหม่ๆ ก็โชยเตะจมูก คล้ายกับว่าข้างในกำลังเตรียมอาหารค่ำกันอยู่

กลิ่นอายของชีวิตประจำวันอันแสนธรรมดา

ผมคิดว่าตนเองคงไม่อาจลืมความทรงจำนี้ไปได้อีกนาน

“นี่เป็นของขวัญวันเด็กที่คุณยางโฮจุนส่งมาให้ครับ ท่านฝากบอกว่ายินดีด้วยที่ได้เข้ามัธยมปลาย และอยากให้ช่วยส่งต่อข้อความว่ารักลูกมากครับ”

“ว้าว จริงเหรอคะ”

พอได้ยินว่าเป็นของขวัญวันเด็ก เด็กสาวก็แสดงท่าทีตกใจระคนประหลาดใจ

เธอรับกล่องสีชมพูที่ผมยื่นให้ไป ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ

“หนูไม่ใช่เด็กแล้วแท้ๆ คุณพ่อนี่ล่ะก็”

“...”

“ขอบคุณนะคะ! ขอให้ส่งของราบรื่นนะคะ!”

หลังจากนั้น แกร๊ก ประตูหน้าห้องก็ปิดลง

ผมยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูที่ปิดสนิทนั้นเป็นเวลานาน

คงจะรีบแกะกล่องดูทันทีที่ประตูปิดลงได้ไม่นาน เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจของเด็กสาวก็ดังแว่วผ่านประตูออกมา

“ว้าว แม่คะ พ่อซื้อโทรศัพท์ให้หนูด้วยล่ะ!”

“เอ๊ะ ฮีจี พูดเรื่องอะไรน่ะลูก”

“ดูนี่สิคะ พ่อส่งพัสดุด่วนมาให้ นี่มันรุ่นใหม่ที่เพิ่งออกเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเองนะ หนูชอบมากเลย!”

ภายในบ้านเต็มไปด้วยความวุ่นวายจากความสุขที่กระโดดโลดเต้นอยู่ครู่ใหญ่

ผมที่ยืนฟังเสียงเปี่ยมสุขของเด็กสาวอยู่อย่างเงียบงัน ไม่รู้ตัวเลยว่าแผ่นหลังได้เอนพิงแนบกับประตูเหล็กอันเย็นเยียบแล้วค่อยๆ ทรุดตัวลงไปตั้งแต่เมื่อไร

ผมนั่งหมดแรงเหม่อลอยอยู่แบบนั้นเป็นเวลานาน

“ตายจริง คนคนนี้นี่นะ... งานยุ่งขนาดนั้นยังอุตส่าห์ส่งของแบบนี้มาให้อีก วันนี้อย่าลืมโทรไปขอบคุณพ่อด้วยล่ะลูก”

“เมื่อวานหนูก็โทรไปแล้วค่ะแต่ดูเหมือนจะยุ่งมาก ไม่ยอมรับสายเลยสักสาย”

“งั้นวันพ่อแม่ที่กำลังจะถึงนี้พวกเราเขียนจดหมายส่งไปให้พ่อกันเถอะ ถ้าพ่อได้รับจดหมายจากฮีจีของเราคงต้องดีใจมากแน่ๆ จริงไหม”

“ค่ะ!”

หลังจากนั่งฟังบทสนทนานั้นต่อไปอีกพักใหญ่ จนกระทั่งเริ่มทนรับความรู้สึกไม่ไหวแล้วนั่นแหละ ผมถึงได้ยันตัวลุกขึ้น

ผมทิ้งบทสนทนาอันอบอุ่นของสองแม่ลูกไว้เบื้องหลัง แล้วก้าวเท้าเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ไปอย่างเชื่องช้า

เมื่อก้าวออกมาข้างนอก ลมราตรีอันเย็นเยียบก็พัดผ่านบาดแก้มไป

“เฮ้อ”

ผมเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ต้องหลับตาลงอย่างห้ามไม่ได้

ไม่รู้ทำไมในวันนี้ การแหงนมองดวงดาวที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าเหนือศีรษะถึงได้กลายเป็นเรื่องที่หนักหนาเกินจะทนไหวแบบนี้

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 30
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 31 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 29กลับหน้าเรื่อง
ตอน 29ตอน 31